ทะลุมิติไปเป็นพระชายาแพทย์ผู้มากพรสวรรค์ [แปลจบแล้ว]

        ตำหนักคุนหนิง

        มงกุฎหงส์ที่ประดับด้วยทองและหยกฮองเฮาทรงประทับอยู่ในตำแหน่งแรกด้วยเครื่องแต่งกายที่งดงามในพระหัตถ์ถือถ้วยชาหอมกรุ่นหรูหรา และก้มลงจิบอย่างช้าๆ

        ที่ด้านล่างมีนางกำนัลน้อยที่เพิ่งเข้ามาจากด้านนอกกำลังถวายคำนับให้อยู่

        “ชิวเหลียนยังไม่พบซุนมามาอีกหรือ?”เสียงของฮองเฮาราวกับหุบเขาลึกที่ว่างเปล่า ดูเหมือนไม่มีตัวตนและกว้างไกล

        “ทูลเหนียงเหนียงหาตามสถานที่ที่ควรพบทั้งหมดแล้ว แต่ยังไม่พบซุนมามาเพคะ”ชิวเหลียนส่ายหัวด้วยความเคารพ

        เมื่อได้ยินเช่นนี้ฮองเฮาจึงขมวดคิ้วเล็กน้อย ใบหน้าของพระนางทั้งสงบและสง่างาม แต่ดวงตายังมีความวิตกกังวลขึ้นมาชั่วขณะหนึ่ง“เจ้าไปหาที่ตำหนักเยียถิง [1] แล้วหรือ?”

        ตำหนักเยียถิงเป็นที่ที่นางกำนัลใช้พักผ่อนในยามค่ำคืน

        ก่อนหน้านี้ซุนมามาเคยเป็นนางกำนัลข้างกายของฮองเฮาด้วยนางมีความภักดี และยังได้รับความโปรดปรานจากฮองเฮาการปฏิบัติต่อนางจึงค่อนข้างพิเศษ สถานะของนางย่อมมีความแตกต่างโดยธรรมชาติดังนั้นนางจึงมักจะอาศัยอยู่ในตำหนักคุนหนิง

        อย่างไรก็ตามซุนมามาก็เคยพักอยู่ในตำหนักเยียถิงมาก่อน และในยามนี้จู่ๆ คนดีๆ ก็หายตัวไปฮองเฮาย่อมเป็นกังวล

        “ไปมาแล้วแต่หาไม่เจอเพคะ” ชิวเหลียนยังคงส่ายหัวและตอบกลับอย่างมั่นใจนางหยุดแล้วกล่าวต่อว่า “เหนียงเหนียง ซุนมามาไม่ได้กลับไปพักผ่อนเมื่อคืนนี้ผ้าปูที่นอนไม่มีการขยับเลย ทุกสิ่งยังคงเหมือนเดิม"

        “ยังไม่กลับหรือ?”พระหัตถ์ของฮองเฮาที่ถือถ้วยน้ำชาชะงักไปเล็กน้อยใบหน้าของพระนางยังคงดูสง่างามและสงบ แต่นางกลับรู้สึกไม่สบายใจอยู่ภายใน

        นางจำได้อย่างชัดเจนว่าเมื่อคืนซุนมามารอให้นางเข้าบรรทมแต่ด้วยนางมีเรื่องหนักใจ จึงพลิกตัวไปมาและนอนไม่หลับในยามค่ำคืน

        และเมื่อไม่นานมานี้นางต้องวิตกกังวลเพราะมู่จื่อหลิงยายเด็กหน้าเหม็นนั่นจึงทำให้มีปัญหาในการนอนหลับและรับประทานอาหาร นางนอนไม่หลับในทุกคืน

        แต่เมื่อคืนนางหลับลึกเป็นครั้งแรกและหลับจนถึงเช้า ดูเหมือนนางจะไม่รู้สึกตัวเลย

        นางคิดว่ามันเป็นเพราะซุนมามาที่จุดกำยานให้ในยามค่ำคืนนางจึงนอนหลับฝันดีเมื่อคืนนี้

        แต่ใครจะรู้ว่ายามเช้าเมื่อนางตื่นขึ้นมาในวันนี้ไม่เพียงแต่นางไม่เห็นซุนมามาที่รอนางอยู่เท่านั้นแต่กระถางกำยานก็ยังว่างเปล่าอีกด้วยไม่มีขี้เถ้าของกำยานที่ช่วยให้ผ่อนคลายแม้แต่น้อย

        ผลงานของซุนมามาแต่ไหนแต่ไรมาก็ทำให้ฮองเฮาสามารถอุ่นใจที่สุดได้เสมอมา และจะรายงานทุกอย่างให้นางรับทราบล่วงหน้าอีกทั้งนางก็ไม่เคยประมาทเลินเล่อ

        แต่เช้าวันนี้ ซุนมามาหายตัวไปอย่างไร้เหตุผลไม่น่าเชื่อว่าจะมีคนกล่าวว่านางหายตัวไป

        และเมื่อนางตื่นขึ้นในตอนเช้าหัวใจของนางเต้นแรง จนบัดนี้เปลือกตาของนางยังคงกระตุกอยู่และในใจของนางรู้สึกอยู่ตลอดว่าสิ่งเลวร้ายกำลังจะเกิดขึ้น

        ดังนั้นเมื่อนางตื่นขึ้นมาถึงแม้ว่านางจะไม่พบซุนมามาแต่นางก็ยังสั่งให้คนไปตามตัวมู่จื่อหลิงมาเข้าเฝ้าในเช้าวันนี้

        เพราะในยามนี้นางไม่รู้สึกสบายใจอย่างถึงที่สุดรู้สึกว่าผู้ที่สามารถคุกคามนางได้ก็คือมู่จื่อหลิงนางกลัวความฝันในค่ำคืนอันยาวนาน ดังนั้นนางจึงต้องทำอะไรบางอย่างโดยเร็วที่สุด

        นอกห้องโถงใหญ่มู่จื่อหลิงและหลงเซี่ยวเจ๋อได้มาถึงแล้ว

        จากหางตาของมู่จื่อหลิงนางเห็นนางกำนัลตัวน้อยกำลังวิ่งไปทางตำหนักคุนหนิงอยู่ไกลๆด้วยท่าทางกระวนกระวายใจ และนางก็ได้ยินการเคลื่อนไหวบางอย่างในตำหนัก รอยยิ้มลึกลับก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของนาง

        มู่จื่อหลิงจึงวางกลอุบายเล็กน้อยอย่างรวดเร็วโดยให้ขันทีที่กำลังจะนำเข้าไปข้างในผล็อยหลับไปจากนั้นจึงขอให้หลงเซี่ยวเจ๋อลากขันทีที่หลับใหลไปยังมุมเล็กๆ ที่ไม่มีผู้ใดมองเห็นและหลบซ่อนตัวอยู่ตรงนั้น

        หลังจากนั้นมู่จื่อหลิงก็ดึงหลงเซี่ยวเจ๋อพากันไปซ่อนตัวอยู่หลังเสาต้นใหญ่

        “พี่สะใภ้สามเกิดอะไรขึ้น พวกเราไม่เข้าไปข้างในหรือ?” หลงเซี่ยวเจ๋อถามด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาอย่างงุนงง

        “รอก่อนก่อนที่พวกเราจะเข้าไป มารอดูอาหารเรียกน้ำย่อยกันก่อน” มู่จื่อหลิงกระซิบเบาๆข้างหูของหลงเซี่ยวเจ๋อ

        “อาหารเรียกน้ำย่อยอะไรหรือ?” ดวงตาของหลงเซี่ยวเจ๋อเป็นประกายขึ้นทันทีเมื่อได้ยินว่ามีสิ่งดีๆให้ได้ชม

        “เจ้าอยู่ในวังนานถึงเพียงนี้เคยเห็นฮองเฮาคลั่งหรือไม่?” มู่จื่อหลิงยิ้มอย่างลึกลับ

        “ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย”หลงเซี่ยวเจ๋อส่ายหัวอย่างสงสัย

        เขารู้ว่าฮองเฮานั้นร้ายกาจและมากเล่ห์แทบไม่มีสนมในวังหลังคนใดสามารถต่อกรกับนางได้เลยแต่เขาก็ยังไม่เคยเห็นฮองเฮามีอาการโกรธเคืองเลยสักครั้งและเขาอยากรู้ว่าฮองเฮาจะทำหน้าตาอย่างไรในยามที่นางโกรธจนคลั่ง

        มู่จื่อหลิงตบไหล่หลงเซี่ยวเจ๋อแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า“ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็สามารถมีประสบการณ์ที่ได้เปิดหูเปิดตาในวันนี้แล้ว”

        “หรือว่า...”หลงเซี่ยวเจ๋อดูเหมือนจะเข้าใจสิ่งที่มู่จื่อหลิงกล่าวว่าเป็นการเปิดหูเปิดตาเขาไม่อยากเชื่อเลย และเกือบจะตะโกนออกมาดังๆ

        “หึ!”มู่จื่อหลิงพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม ทำท่าทางให้เงียบไว้ แล้วไม่พูดอะไรอีก

        แม้ว่าหลงเซี่ยวเจ๋อจะยังไม่เชื่อว่าฮองเฮาจะโกรธจนคลั่งแต่เขาก็ยังตั้งตารอ เพราะเขาเชื่อในตัวของมู่จื่อหลิง

        ในยามนี้นางกำนัลตัวน้อยในวังที่อยู่ไกลออกไปได้เข้ามาใกล้ห้องโถงแล้วนางไม่ได้สังเกตด้วยซ้ำว่ามีคนสองคนหลบซ่อนตัวอยู่หลังเสาต้นใหญ่เพียงแค่วิ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบ

        ภายในห้องโถง

        ฮองเฮาทรงวางถ้วยชาศิลาดล[2] ลงช้าๆนัยน์ตาสีเข้มฉายแสงเป็นประกาย ซึ่งมีร่องรอยของการอดกลั้น

        เมื่อนึกถึงการหายตัวไปของซุนมามาโดยไร้สาเหตุพระหัตถ์ของฮองเฮาที่อยู่ภายใต้แขนเสื้อก็กำแน่นและขยับอยู่ตลอดเวลาเผยให้เห็นถึงความกังวลและความกระวนกระวายภายในใจของนาง

        ในยามนี้มีเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบอยู่ด้านนอกห้องโถง ก่อนที่นางกำนัลตัวน้อยจะเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ

        “อะไรจะรีบร้อนถึงเพียงนี้”ฮองเฮาเหลือบมองอย่างเย็นชา พร้อมทั้งเอ่ยดุนางกำนัลตัวน้อยด้วยท่าทางสงบนิ่ง

        นางกำนัลตัวน้อยก้มตัวและตอบด้วยสีหน้าตื่นตระหนกว่า“เหนียงเหนียง เมื่อครู่ยามที่เหล่านางกำนัลและขันทีกำลังทำความสะอาดวังพวกเขาพบแอ่งเลือดสีดำบนพื้นใกล้ๆ กับไข่มุกราตรีเพคะ”

        ฮองเฮาทรงคร่ำครวญอยู่ในใจในชั่วพริบตานางก็รู้สึกราวกับว่ามีมือที่มองไม่เห็นกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้นางอย่างช้าๆและลางสังหรณ์ที่ไม่ดีก็ปรากฏขึ้นในหัวใจของนาง

        “เลือด? จะมีเลือดสีดำได้อย่างไร?” ดวงตาของฮองเฮาหรี่ลงเล็กน้อย นางพึมพำกับตนเองมีร่องรอยของความสงสัยแวบวาบอยู่ในใจของนาง และทั้งใจของนางก็มีความตื่นตระหนก

        “ให้หมอหลวงไปดูว่าเลือดสีดำนั้นมีเหตุมาจากสิ่งใด”ฮองเฮาระงับความไม่สบายใจของนาง แล้วสั่งนางกำนัลตัวน้อยด้วยเสียงแผ่วเบา

        “เพคะ”นางกำนัลตัวน้อยตอบรับและเตรียมจะถอยออกไป

        “เดี๋ยวไปถามผู้อยู่เวรยามเมื่อคืนสักหน่อย ว่าเมื่อคืนได้ยินอะไรบ้างหรือไม่?”ฮองเฮาเรียกนางกำนัลพร้อมกับขมวดคิ้ว แสดงสีหน้าเคร่งขรึม

        นางกำนัลตัวน้อยถอยออกไปแล้วฮองเฮาทรงหลับตาก่อนจะลูบขมับเบาๆ นึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้อย่างช้าๆ

        ยามที่ซุนมามาดับไฟเมื่อคืนนี้นางที่นอนอยู่บนเตียง ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวแปลกๆ บางอย่าง

        เพียงแต่ว่าในยามนั้นนางกำลังหงุดหงิดและเสียงนั้นก็เบามาก อีกทั้งมันยังหายไปอย่างรวดเร็วในชั่วพริบตาดังนั้นนางจึงไม่สนใจมากนัก

        หลังจากไฟดับการเคลื่อนไหวก็หายไป ทุกอย่างสงบลงและดูเหมือนนางจะไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของซุนมามาในยามที่เดินจากไป

        หลังจากนั้นดูเหมือนว่านางจะหลับสนิทไปในช่วงเวลานั้น นางจำสิ่งใดไม่ได้เลย นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหลับไปตอนไหนและหลับไปอย่างไร

        หลังจากไฟดับลงแล้วจะไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของซุนมามาเลยหรือ? มีรอยเลือดสีดำข้างไข่มุกราตรี?

        มันเกิดอะไรขึ้นเมื่อคืนนี้?

        เป็นไปได้ไหมว่าเลือดสีดำนั้นคือซุนมามา...

        ราวกับกำลังคาดเดาอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ดวงตาที่มืดมนของฮองเฮาจึงลืมขึ้นมาในทันใด

        ร่องรอยของความเศร้าปรากฏบนใบหน้าที่ไม่แยแสของนางและในทันทีที่นางเงยหน้าขึ้นก็เต็มไปด้วยความโกรธ

        ทันใดนั้น ฮองเฮาก็ยกมือขึ้นและกวาดแขนกว้างไปบนโต๊ะถ้วยชาทั้งหมดที่อยู่บนโต๊ะล้วนตกลงไปที่พื้น ก่อนจะแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยส่งเสียงดังเด่นชัด

        นางกำนัลและขันทีในห้องโถงต่างก็คุกเข่าลงด้วยความหวาดกลัวในทันทีต่างก้มหน้าลงอย่างขี้ขลาดบรรยากาศนี้ทำให้ไม่มีผู้ใดกล้าพูดสิ่งใดออกมาแม้แต่คำเดียว

        ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเหตุใดฮองเฮาผู้สูงศักดิ์และสง่างามที่ในยามปกติมักจะอ่อนโยนและมีคุณธรรมเพียงชั่วพริบตา ถึงได้โมโหโกรธเคืองได้มากถึงเพียงนี้

        ฮองเฮาทรงตบโต๊ะอย่างแรงเผยให้เห็นความโกรธในใจของนางในทันที ก่อนจะพูดอย่างขมขื่นว่า“เปิ่นกงไม่ได้ให้คนไปตามฉีหวางเฟยมาหรอกหรือ เหตุใดนางถึงยังไม่มาอีก?”

        ทันทีที่เสียงเงียบลงก่อนที่ขันทีด้านล่างจะทันได้ตอบสนอง ก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านนอกห้องโถง

        แต่ในคราวนี้เสียงฝีเท้าเป็นไปอย่างเชื่องช้าและดูไม่รีบร้อนเป็นเสียงที่ค่อยๆ ดังเข้ามาจากที่ไกลๆ

        ด้วยเสียงฝีเท้าเล็กๆเหล่านี้ที่ดังจากที่ไกลๆ และกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ ทำให้ฮองเฮาทรงขมวดคิ้วนางโบกแขนเสื้อเพื่อเรียกขันทีที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นให้ยืนขึ้น

        ใบหน้าที่โกรธเกรี้ยวของฮองเฮาได้เปลี่ยนไปแล้วมุมปากสีแดงของนางยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่รอยยิ้มของนางจะกลับมาอ่อนโยนและเปี่ยมด้วยความรักอีกครั้ง

        นางขยิบตาให้ชิวเหลียนที่อยู่ข้างกายแล้วสั่งให้ชิวเหลียนทำความสะอาดเศษเครื่องเคลือบบนพื้น

        แต่ในขณะที่ชิวเหลียนกำลังก้มลงทำความสะอาดด้านนอกประตู มู่จื่อหลิงกับหลงเซี่ยวเจ๋อก็ได้เดินเคียงข้างกัน และค่อยๆก้าวเข้าไปในห้องโถง

        เสียงฝีเท้าของหลงเซี่ยวเจ๋อทั้งช้าและยืดหยุ่นประกอบกับใบหน้าเจ้าเล่ห์ ที่ดูเอ้อระเหยลอยชายและยังมีรอยยิ้มบนริมฝีปากสีแดงของเขาซึ่งเป็นรอยยิ้มกว้างเห็นได้ชัดว่ากำลังอารมณ์ดี

        ท่าทางของมู่จื่อหลิงดูมีความเอื้อเฟื้อก้าวย่างของนางมั่นคง ทำให้ผู้คนรู้สึกสงบและมีชีวิตชีวา

        นางอยู่ในชุดกระโปรงยาวสีม่วงอ่อนดวงหน้างดงามและผิวที่เปล่งปลั่ง ใบหน้าขาวใสไร้การเติมแต่งแต่กลับมีสีชมพูระเรื่อ แลดูสง่าและมีเสน่ห์ ดวงตาของนางใสราวกับน้ำและดูสงบนิ่ง

        เมื่อครู่ในยามที่ฮองเฮาทรงโยนถ้วยชาด้วยความโกรธเกรี้ยวพวกเขาล้วนได้ยินมันอย่างชัดเจนจากข้างนอก

        บอกได้ว่ามู่จื่อหลิงอารมณ์ดีเป็นพิเศษเมื่อได้เห็นความโกรธเกรี้ยวของฮองเฮา

        แม้แต่หลงเซี่ยวเจ๋อก็คิดว่ามันช่างน่าเหลือเชื่อเขาไม่เคยเห็นฮองเฮาโกรธขนาดนี้มาก่อน มันทำให้เขาได้เปิดหูเปิดตาอย่างแท้จริง

        แต่เขาก็ยังรู้สึกว่ามันเป็นเพียงจุดเริ่มต้นอาหารเรียกน้ำย่อยที่แท้จริงยังมาไม่ถึง และเขาตั้งตารอมันอย่างจดจ่อ

        ในยามที่มู่จื่อหลิงได้พบฮองเฮาคิ้วและตาของนางก็เลิกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นราวกับว่านางไม่เห็นชิ้นส่วนเครื่องเคลือบที่แตกกระจายอยู่บนพื้น เหมือนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นนางเพียงแย้มรอยยิ้มอย่างสงบและเยือกเย็น

        แรกเริ่มฮองเฮาทรงดูสง่าและมีคุณธรรมมองไปยังคนที่เดินเข้ามาด้วยสายตาที่นุ่มนวลและสงบ ร่องรอยความโกรธจางหายไปจนหมด

        มู่จื่อหลิงกับหลงเซี่ยวเจ๋อหลีกเลี่ยงชิ้นส่วนเครื่องเคลือบที่ยังไม่ได้ทำความสะอาดหลังจากเดินไปถึงกึ่งกลางของห้องโถงแล้ว พวกเขาก็ทำความเคารพอย่างง่ายๆ“คารวะเสด็จแม่”

        “มา นั่งก่อนเถอะ”ฮองเฮาพยักหน้าด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มและสีหน้าพึงพอใจแต่ทันทีที่นางเห็นมู่จื่อหลิงความตื่นตระหนกอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนก็ปรากฏขึ้นในหัวใจของนาง

        “ขอบพระทัยเสด็จแม่สำหรับการเชิญนั่ง”มู่จื่อหลิงกับหลงเซี่ยวเจ๋อพูดพร้อมกัน จากนั้นจึงเดินไปที่นั่งด้านข้างอย่างเป็นธรรมชาติก่อนจะนั่งลง

        หลังจากที่พวกเขานั่งลงแล้วริมฝีปากแดงของฮองเฮาก็ขยับเล็กน้อย ราวกับว่านางกำลังจะพูด แต่...

        มู่จื่อหลิงทำราวกับไม่เห็นริมฝีปากของฮองเฮาที่ขยับเคลื่อนไหวนางลุกขึ้นพูดอย่างใจเย็นว่า“หลิงเอ๋อร์ล่าช้าไปเนื่องจากมีบางสิ่งเกิดขึ้นระหว่างทาง ทำให้เสด็จแม่ต้องรอนานหวังว่าเสด็จแม่จะไม่ตำหนิเพคะ”

        วันนี้ฮองเฮาทรงเรียกหานางย่อมมีแผนการบางอย่างดังนั้นนางจึงไม่อาจวิงวอนอย่างโง่เขลาเพียงเพราะการมาล่าช้าได้

        ใบหน้าของฮองเฮามีร่องรอยของความไม่พอใจก่อนจะหายวับไป

        มันน่ารำคาญมากที่จะถูกขัดจังหวะในขณะที่นางกำลังจะพูดใครจะคิดว่ามู่จื่อหลิงจะตัดศีรษะตนก่อนทูลขอความเห็น [3] เมื่อคนผู้นี้พูดออกมาเช่นนี้นางยังจะตำหนิได้อย่างไร

        ฮองเฮาแย้มพระสรวล“แค่หลิงเอ๋อร์มาที่นี่ได้ แม่ก็มีความสุขมากแล้ว จะตำหนิได้อย่างไร”

        ---------------------------------------

        เชิงอรรถ

        [1] ตำหนักเยียถิง(掖庭院) คือตำหนักของนางสนมขั้นจิ่นเฟยและเจินเฟย

        [2] ศิลาดล(青瓷) เป็นเครื่องเคลือบที่มีสีเขียวราวกับหยกชั้นดีใช้อย่างเป็นทางการในสมัยราชวงศ์ซ่ง

        [3] ตัดศีรษะตนก่อนทูลขอความเห็น(先斩后奏) เป็นการอุปมาถึงดำเนินการอย่างเด็ดขาดแล้วค่อยรายงานให้ผู้บังคับบัญชาทราบหรือการทำลงไปก่อนที่จะได้รับอนุญาต แล้วค่อยมารายงานทีหลัง