มุมปากของเซี่ยหลิงกระตุกจากนั้นเธอก็ปาดเหงื่อ แสร้งทำเป็นไม่สนใจ และพูดว่า “ไม่เป็นไร ถ้าครั้งนี้ไม่สอน ครั้งหน้าก็ได้”
ฉินลู่กล่าวอย่างเย็นชา “ครั้งหน้าก็ไม่สอน”
“งั้นก็ครั้งหน้าๆ”
“จะครั้งไหนก็ไม่สอน”
เซี่ยหลิงเริ่มกังวล หมอบลงบนโต๊ะ และถามฉินลู่อย่างจริงจังว่า“ทำไมล่ะ ทำไมคนายถึงไม่ยอมสอน ฉันแค่อยากเรียนรู้ทักษะทางการแพทย์ของนายแค่เรียนเทคนิคเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น ฉันน่ารักขนาดนี้นายกลั้นใจปฏิเสธได้ลงคอเหรอ”
จากมุมนี้ ฉินลู่สามารถมองลอดคอเสื้อของเธอเข้าไปได้ทันทีจึงเห็นเนินสีขาวของหญิงสาวอย่างชัดเจน เขาแอบกลืนน้ำลายไปอึกหนึ่งและแสร้งทำเป็นพูดด้วยใบหน้าเรียบเฉย “ก็ไม่ทำไม ฉันแค่สอนเธอไม่ได้ถ้าเธอเข้าหาฉันเพราะเรื่องนี้ละก็ยอมแพ้ซะเถอะ มาทางไหนก็กลับไปทางนั้นเลย”
เซี่ยหลิงพูดพร้อมเบะปาก “ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น!”
“งั้นก็ได้ มาดูกันว่าเธอจะอดทนได้นานแค่ไหน”
เซี่ยหลิงยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ และพูดว่า “ฉันไม่ให้นายสอนก็ได้แต่ฉันเรียนรู้อยู่ข้างๆ ได้ใช่ไหม อันนี้นายห้ามฉันไม่ได้หรอก”
ฉินลู่พูดไม่ออก หลังจากนั้นไม่นานเขาก็พูดขึ้น“เธอเป็นผู้ช่วยของฉันไม่ใช่เหรอ งั้นต่อไปถ้ามีนักศึกษามารักษาเธอก็รับหน้าที่นั้นไป หากมีเคสยากที่แก้ปัญหาไม่ได้ฉันจะเป็นคนจัดการเอง”
เซี่ยหลิงกลอกตาไปมา และพยักหน้า “โอเค งั้นก็ตามนั้น”
เธอคิดในใจว่า ถ้าเจอกับโรคที่เธอรักษาไม่ได้ ก็จะมีผู้ชายที่มีทักษะทางการแพทย์เทพๆคนนี้เข้ามาช่วยแน่นอน ถึงตอนนั้นเธอก็สามารถขโมยวิชาได้
วะฮ่าๆๆ ...
“ปัง”
ในขณะนี้ ประตูห้องพยาบาลถูกผลักเข้ามาดัง “ปัง”นักศึกษาชายคนหนึ่งอุ้มนักศึกษาหญิงเข้ามาในห้องพยาบาลด้านหลังยังมีกลุ่มนักศึกษาที่ส่งเสียงดังตามมาด้วย
“หมอครับ หมอครับ เพื่อนพวกเราถูกงูกัดครับ” นักศึกษาชายที่อุ้มนักศึกษาหญิงเข้ามาพูดกับฉินลู่อย่างร้อนใจ
ฉินลู่ลุกขึ้นยืนรีบรับนักศึกษาหญิงคนนั้นไปวางลงบนเตียงที่อยู่ติดกำแพง แล้วพูดอย่างเคร่งขรึม“เธอถูกกัดนานแค่ไหนแล้ว”
นักศึกษาชายตอบ “น่าจะยังไม่ถึงสองนาทีครับ”
“ยังไม่ถึงสองนาทีเหรอ” ฉินลู่พยักหน้า และถอนหายใจด้วยความโล่งอกจากนั้นก็ถามด้วยความสงสัย “ทำไมในมหาวิทยาลัยของเราถึงมีงู”
เขาเป็นแพทย์ประจำมหาวิทยาลัยหวาชิงมา 3-4 ปีแล้ว ยังไม่เคยมีนักศึกษาคนไหนมารักษาเพราะงูกัดเลยและเขาก็ไม่เคยได้ยินว่าในมหาวิทยาลัยหวาชิงมีงูพิษอยู่
นักศึกษาชายปาดเหงื่ออย่างประหม่าและตอบ “งูอยู่ในห้องทดลองของอาจารย์ครับผมไม่รู้ว่าทำไมรางที่ใช้เลี้ยงงูในห้องทดลองถึงแตกออก งูก็เลยออกมาเธอเป็นคนแรกที่เข้าไปในห้องเรียน ดันเหยียบโดนงูพิษเข้า ก็เลยโดนมันกัด”
“อ้อ” ฉินลู่ติดกระดุมชุดกาวน์ จากนั้นก็จะเริ่มทำการรักษาเบื้องต้นแก่นักศึกษา
เซี่ยหลิงที่อยู่ด้านข้างเอื้อมมือออกมาห้ามฉินลู่ไว้ และพูดว่า“ให้ฉันลองไหม”
ฉินลู่เหลือบมองเธอ แล้วก็ก้มลงไปมองสีหน้าของนักศึกษาหญิงจากนั้นก็พูดกับนักศึกษาหญิงว่า “อ้าปากแลบลิ้นออกมาหน่อย”
เห็นได้ชัดว่านักศึกษาหญิงที่ถูกงูกัดนั้นหวาดกลัวมากเธอแลบลิ้นออกมาพร้อมกับน้ำตาคลอเบ้า
ฉินลู่สังเกตอาการอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ก้าวถอยหลังออกมาให้เซี่ยหลิงเข้าไปยืนตรงตำแหน่งนั้น
จากการสังเกต ฉินลู่ก็รับรู้ได้ถึงอาการของนักศึกษาหญิงแล้ว
ถือว่าไม่ร้ายแรงมาก แม้จะเป็นงูพิษ แต่ก็ไม่ได้มีพิษร้ายแรงนักแค่ใช้วิธีรีดพิษแบบธรรมดาทั่วไปก็ได้แล้ว
เมื่อฉินลู่หลบออก เซี่ยหลิงก็ยื่นมือออกไปและเริ่มตรวจดูเด็กสาวที่โดนพิษทันที โดยเน้นที่ตำแหน่งน่องที่นักศึกษาโดนกัดดูว่าตรงไหนมีจุดสีแดงสองจุด และมีเลือดสีดำไหลออกมาหรือไม่
หลังจากตรวจอยู่หนึ่งนาทีเซี่ยหลิงก็วินิจฉัยอาการของนักศึกษาหญิงที่โดนพิษเสร็จจากนั้นจึงเดินไปที่โต๊ะทำงานและหยิบถุงเข็มออกมาจากในกระเป๋า
“ถุงเข็ม”
ฉินลู่มองเซี่ยหลิงอย่างประหลาดใจ
และเมื่อเขาเห็นเซี่ยหลิงเปิดถุงเข็ม เขาก็แปลกใจขึ้นไปอีก
ในถุงเข็มมีเข็มทองเรียงเป็นแพอยู่ด้านใน!
ในแพนั้น ด้านซ้ายเป็นเข็มขนาดใหญ่หกนิ้ว และทางด้านขวาเป็นเข็มขนาดเล็กที่บางราวกับเส้นผม!
เซี่ยหลิงหันไปเห็นแววตาที่แปลกไปของฉินลู่ จากนั้นเธอก็ใช้สายตาที่ภาคภูมิใจมองไปที่เขาแล้วก็ดึงเข็มขนาดใหญ่ออกมา กำลังจะฝังเข้าไปที่น่องของนักศึกษาหญิงที่โดนพิษ
"เฮ้ย! เธอกำลังทำไรเนี่ย”
นักศึกษาชายที่อยู่ด้านข้างเห็นเซี่ยหลิงหยิบเข็มทองออกมาและกำลังจะปักลงไปที่ร่างของเพื่อนจึงรีบห้ามทันที “ทำไมต้องใช้เข็มจิ้มเธอ”
“ทำไม” เซี่ยหลิงมองนักศึกษาชายอย่างแปลกใจและพูดว่า“ฉันกำลังจะรีดพิษให้เธออยู่”
“ใช้เข็มรีดพิษ ไม่ต้องดูดออกหรือใช้เซรุ่มพวกนั้นหรอกเหรอ”นักศึกษาชายพูด
“ในห้องพยาบาลจะมีเซรุ่มล้างพิษเหรอไง”เซี่ยหลิงถามโดยมองไปที่นักศึกษาชายขึ้นลงตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าอย่างพิจารณา
ไอ้โง่นี่มันไปอยู่ไหนมาเนี่ย
“งั้น...ถ้าไม่มีเซรุ่มก็ควรไปโรงพยาบาลสิอยู่ที่ห้องพยาบาลนี้ก็เสียเวลาเปล่าๆ !” นักศึกษาชายพูดอย่างโมโหแล้วก็กำลังจะอุ้มนักศึกษาหญิงออกไป
“เฮ้ๆๆ ! นายทำอะไรเนี่ย!” เซี่ยหลิงห้ามนักศึกษาชายไว้ ใช้มือผลักเขาออกไปไกลๆ และพูด“นายโง่เหรอไง ไม่มีสมองเหรอ โรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดห่างจากที่นี่กี่กิโลเมตรถ้านายส่งเธอไปก็ไม่ทันแล้ว!”
“ถ้าอย่างนั้น…..ถ้าอย่างนั้นก็ใช้เข็มไม่ได้นะ!”
“สรุปว่านายเข้าใจไหมเนี่ย ฉันจะใช้เข็มไล่พิษ” ขณะที่เธอพูดเซี่ยหลิงก็แทงเข็มขนาดใหญ่ที่อยู่ในมือเข้าไปที่น่องของหญิงสาวที่โดนพิษอย่างรวดเร็วแล้วก็แลบลิ้นปลิ้นตาใส่นักศึกษาชายคนนั้น “แบร่ๆๆๆ ฉันแทงแล้ว ฉันแทงลงไปแล้ว!”
“เธอ!” นักศึกษาชายกังวลมากแต่ก็ทำอะไรไม่ได้
เซี่ยหลิงเหลือบมองนักศึกษาชายอย่างภูมิใจจากนั้นก็หันกลับมายิ้มให้ฉินลู่ แล้วก็ดึงเข็มสีทองออกมาจากนั้นก็แทงเข้าไปอีกครั้ง!
และก็ดึงออกอีก
แทงเข้าไปอีก!
ไม่ถึงสิบวินาทีน่องของนักศึกษาหญิงที่โดนพิษก็ถูกเข็มแทงเข้าไปแล้วห้าถึงหกเข็ม
ฉินลู่มองไปที่ตำแหน่งของเข็ม และพยักหน้าเงียบๆ
แม้ว่าฝีมือของเธอจะดูยังไม่ค่อยมีประสบการณ์ และเข็มสีทองนั้นอ่อนเกินไปจึงทำให้ใช้ค่อนข้างยากแต่เห็นได้ชัดว่าเซี่ยหลิงได้รับการสอนมาอย่างดีจากแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ
ยี่สิบหรือสามสิบปีต่อไปไม่แน่เธออาจจะกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญในด้านการแพทย์แผนจีนก็ได้
เวลาวินิจฉัยแทบจะไม่ต่างจากของฉินลู่เลย
เลือดสีดำเริ่มไหลออกมาจากบาดแผลของนักศึกษาหญิงที่โดนงูพิษกัด
“ตอนนี้เธอควรจะใช้มีดผ่าตัดกรีดให้ปากแผลเป็นรูปไม้กางเขนเพื่อกระตุ้นการกำจัดพิษเนื่องจากพิษที่ไหลออกมานั้นช้าเกินไปอาจทำให้มันไหลย้อนกลับหรือติดเชื้อในเนื้อเยื่อรอบข้างได้”ฉินลู่เงียบอยู่นาน ลังเลอยู่ในใจ แต่สุดท้ายก็พูดให้คำแนะนำ
เมื่อเซี่ยหลิงได้ยินคำพูดของฉินลู่เธอก็รู้สึกประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัดจากนั้นก็พยักหน้าอย่างตื่นเต้น หยิบมีดผ่าตัดออกมาจากกระเป๋าตัวเอง แล้วก็กรีดเป็นรูปไม้กางเขนเล็กๆบนปากแผลของนักศึกษาหญิงเพื่อกำจัดพิษ
หลังจากนั้นพิษก็ไหลออกมาเร็วขึ้น
ไม่นานเลือดที่ไหลออกมาก็เป็นสีแดงสด
เห็นได้ชัดว่าสารพิษถูกขับออกหมดแล้ว
เมื่อเห็นสิ่งนี้ เซี่ยหลิงก็ไม่รอช้า รีบเก็บเข็มอย่างรวดเร็ว
เลือดจึงหยุดไหล