เจียงเยี่ยน ดับเทพพิฆาตมาร

หลี่หย่งข่มขู่ให้พวกไป๋เหวินโจวยอมให้ถูกจับกุมเพื่อไปพบกับหลี่กวนหยางที่ตำหนักเทพธรณินไป๋เหวินโจวและพวกมองหน้ากัน หวงเทียนเหยากล่าวว่า“หากคิดฝ่าไปจริงๆ พวกมันก็ไม่แน่จะหยุดเราได้”ไป๋เหวินโจวกล่าวว่า“หากหนีออกนอกเมืองไป คงจะกลับเข้ามาไม่ได้อีก และจะช่วยมารดาเยี่ยนเอ๋อร์ไม่ได้”เจียงเยี่ยนกล่าวว่า “พวกท่านหนีไปก่อน ข้าจะไปพบกับหลี่กวนหยางเอง”เจียงเยี่ยนถูกหลี่กวนหยางฆ่าล้างครอบครัว จึงเคียดแค้นมันยิ่งนัก ไป๋เหวินโจวกล่าวว่า“ถ้าเช่นนั้นก็ไปด้วยกัน”เจียงเยี่ยนหันไปกล่าวกับหวงเทียนเหยาว่า“ท่านอาหวง ข้าทำให้ท่านลำบาก ท่านหนีไปก่อนก็ได้”หวงเทียนเหยายิ้ม“ข้ามาที่นี่เพื่อต่อสู้กับหลี่กวนหยางอยู่แล้ว”

พวกไป๋เหวินโจวกระโดดลงจากหน้าต่าง ให้หลี่หย่งจับกุมตัวอย่างง่ายดาย หวงเทียนเหยาเคยต่อสู้กับหลี่หย่ง จึงถาม“ไม่ทราบว่าพวกเจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเราจะมา”“เมืองเฝิงเป็นเขตแดนของเรา ไม่ว่าใครเข้าออก เราล้วนทราบกระจ่างเหมือนนับนิ้วบนฝ่ามือ” หลี่หย่งตอบ

ตำหนักเทพธรณินตั้งอยู่ที่ใจกลางเมืองเฝิง เป็นปราสาทสีดำหลังใหญ่ ซึ่งสูงถึงเจ็ดชั้น มีความโอ่อ่าภูมิฐานแต่ก็ดูน่าสะพรึงกลัวไม่น้อย บริเวณรอบปราสาทยังมีกำแพงยาวสีดำปูกระเบื้องสีแดงสดยาวสุดลูกหูลูกตา สร้างความลี้ลับวังเวงกว่าเดิมเมื่อเข้าไปในตำหนักก็พบห้องโถงกว้างสำหรับใช้ประชุม เห็นหลี่กวนหยางนั่งอยู่ที่บนบัลลังก์สีดำสลักลายมังกร ตัวมันเองก็สวมชุดดำสวมมงกุฎทอง ราวกับจักรพรรดิเจ้าชีวิต ข้างกายมันยังมีเซียนหนวดมังกรซึ่งหายจากอาการบาดเจ็บแล้วยืนอยู่เจียงเยี่ยนพอเห็นหลี่กวนหยางก็ขบเชี้ยวเคี้ยวฟัน หลี่กวนหยางกล่าวว่า“พวกเจ้ามาเยือนถิ่นแดนข้า น่าเสียดายไม่แจ้งมาก่อนทำให้ข้าไม่ทันต้อนรับ”เจียงเยี่ยนตอบ “คนอย่างเจ้าไม่คู่ควรกับการต้อนรับข้า”หลี่กวนหยางแค่นหัวร่อ “ในเมื่อประมุขวังนิรมลมาเยือนด้วยตนเอง ข้าไหนเลยไม่มีของขวัญต้อนรับได้”“ของขวัญอะไร?” เจียงเยี่ยนถาม“มารดาเจ้า อยากพบหรือไม่?” หลี่กวนหยางถามกลับ“มารดาข้าอยู่ที่ใด” น้ำเสียงเจียงเยี่ยนร้อนรนยิ่ง“เจ้าต้องได้พบแน่” หลี่กวนหยางตอบหลี่กวนหยางหันไปทักทายหวงเทียนเหยาบ้าง“เจ้าคือหวงเทียนเหยา?”“ใช่”“หย่งเอ๋อร์บอกว่าเพลงกระบี่เจ้าคล้ายหลุดพ้นจากสภาวะทั้งมวลในโลกแล้ว สามารถรับฉายาเทพกระบี่ได้เต็มปาก แต่ข้ากลับไม่เคยได้ยินชื่อเสียงเจ้ามาก่อน”หวงเทียนเหยากล่าวว่า“ข้าเรียนเพลงกระบี่ มิใช่เพื่อลาภยศชื่อเสียง”“งั้นเพื่ออะไร?”“เพื่อแสวงหาจุดสุดยอดของวิทยายุทธ์ เพื่อช่วยเหลือผู้คนที่ถูกรังแก” หวงเทียนเหยาตอบหลี่กวนหยางหัวร่อขึ้นมา “ถ้าเช่นนั้นนับว่าจิตใจเราตรงกัน”“เจ้าทำร้ายผู้ใดก็ได้เพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ อย่าได้เปรียบเทียบกับข้า” หลี่กวนหยางโบกมือเล็กน้อยกล่าวว่า “อย่าได้พูดเช่นนั้น ตอนนี้บ้านเมืองระส่ำระสาย ขันทีโฉดครองอำนาจ ไพร่ฟ้าอยู่ไม่เป็นสุข ข้าเรียนวิทยายุทธ์ก็เพื่อปกป้องผู้คน เพลงกระบี่ของเจ้าแม้สูงส่งสุดยอด แต่จะปกป้องผู้คนได้สักเท่าใด? ข้ามีกองกำลังกล้าแข็ง เมื่อก่อการสำเร็จ จะสามารถดูแลทุกข์สุขประชาชนได้ทั่วแผ่นดิน”

“เจ้าเรียกพวกเรามาเจอที่แท้ต้องการอะไร?” ไป๋เหวินโจวถามหลี่กวนหยางจึงเข้าเรื่อง “ไป๋เหวินโจว หวงเทียนเหยา ที่จริงข้าไม่เคยมีความแค้นอะไรกับพวกเจ้ามาก่อน ข้าขอให้เจ้ารับปาก จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของข้ากับราชสำนัก ข้าจะยอมปล่อยเจ้าไป”ไป๋เหวินโจวแค่นหัวร่อ “แล้วการประลองของเราเล่า?”“ข้าจะยอมยกเลิกก็ได้” หลี่กวนหยางเห็นว่าการก่อกบฏมีความสำคัญมากกว่าการประลองส่วนตัวนัก หากมันเอ่ยปากขอยกเลิกเท่ากับมันเป็นฝ่ายแพ้ หลี่กวนหยางหันไปกล่าวกับเจียงเยี่ยน“ส่วนเจ้า ข้าจะยอมปล่อยมารดาเจ้า หากเจ้ารับปากจะมอบพลังเทพดับสูญให้ข้า และข้าจะออกคำสั่งให้คนของตำหนักเทพธรณินไม่ไปยุ่งกับเจ้าอีก”เจียงเยี่ยนขมวดคิ้ว ชีวิตมารดาย่อมมีความสำคัญ แต่มันไหนเลยจะยอมมอบพลังเทพดับสูญให้หลี่กวนหยางได้ ถ้าหลี่กวนหยางได้พลังเทพดับสูญไป ไยมิใช่ไร้ผู้ต่อต้านหลี่กวนหยางกล่าวว่า“ว่าอย่างไร?”“ข้าขอพบมารดาข้าก่อน” เจียงเยี่ยนกล่าว“ตกลง นำลู่เซียงเข้ามา”

เซียนหนวดมังกรตะโกนให้สาวกมันนำลู่เซียงเข้ามา ไม่นานก็เห็นสตรีนางหนึ่งแต่งชุดสีม่วง สีหน้าซูบซีดอิดโรยเดินเข้ามา เจียงเยี่ยนมองดูนางอย่างสนใจ แต่มันไม่เคยเห็นหน้ามารดามาก่อน มิทราบใช่ตัวจริงหรือไม่?ลู่เซียงเดินเข้ามา นางถามว่า“หลี่กวนหยาง เจ้าเรียกข้ามามีอะไร?”“ข้าเคยรับปากเจ้าว่าจะให้เจ้าได้พบกับลูก เจ้าดูเด็กหนุ่มที่ใส่ชุดเขียวคนนั้น มันคือเจียงเยี่ยนเอง” หลี่กวนหยางตอบสตรีชุดม่วงตัวสั่นสะท้าน นางหันไปมองเจียงเยี่ยนตาไม่กระพริบ ถามเสียงสั่นเครือ“เจ้า…เจ้าคือเยี่ยนเอ๋อร์หรือ?”เจียงเยี่ยนพยักหน้า ลู่เซียงเดินเข้าหามันช้าๆ จากนั้นใช้มือลูบไล้ใบหน้ามันอย่างแผ่วเบา ดูจากสีหน้า นางยังไม่เชื่อนักว่านี่เป็นความจริงหรือความฝัน เจียงเยี่ยนถามว่า“ท่านคือลู่เซียง มารดาของข้า?”“ชะ..ใช่” ลู่เซียงตอบ“ท่าน..ท่านมีหลักฐานหรือไม่?” เจียงเยี่ยนถาม“ข้าตามหาเจ้าสิบหกปี กินน้ำตาต่างข้าว จนถูกพวกเทพธรณินจับตัวไว้ เป็นหลักฐานได้หรือไม่?” ลู่เซียงถามเจียงเยี่ยนเงียบ คำพูดเหล่านี้ไหนเลยเป็นหลักฐานได้ แต่มันเห็นสีหน้าที่จริงจังของสตรีชุดม่วง ก็รู้สึกหวั่นไหวคล้อยตาม

“นางคือลู่เซียงจริงๆ” ไป๋เหวินโจวเอ่ยขึ้น มันเคยพบลู่เซียงเมื่อสิบหกปีก่อน แต่ตอนนั้นนางงดงามผุดผาดกว่านี้มากนัก กาลเวลาและความเหนื่อยยากทำให้นางต้องมีสภาพเป็นสตรีชราเช่นนี้ลู่เซียงหันไปมองไป๋เหวินโจวอยู่พักหนึ่ง ดวงตานางพลันลุกโชนไปด้วยไฟแห่งโทสะ“เจ้า..เจ้าคือปราชญ์มารบริสุทธิ์?”“ใช่”ไป๋เหวินโจวฆ่าเซี่ยงเทียนสามีนางตาย ตอนนั้นนางเพิ่งคลอดร่างกายอ่อนแอเดินเหินไม่สะดวก จึงสั่งให้สาวใช้นำเจียงเยี่ยนหนีไป ต่อมานางพบกับไป๋เหวินโจวซึ่งคาดคั้นที่อยู่ของลูกนาง แต่นางไม่ยอมปริปากบอก เรื่องเหล่านี้ยังอยู่ในความทรงจำนางอย่างชัดแจ้งราวกับเพิ่งเกิดขึ้นลู่เซียงกล่าวเสียงสั่นสะท้าน“เจ้า…คนแซ่ไป๋ หากมิใช่เพราะเจ้า ข้ากับครอบครัวคงไม่บ้านแตกสาแหรกขาดถึงเพียงนี้”ไป๋เหวินโจวขมวดคิ้ว ลู่เซียงตวาด“ข้าขอล้างแค้นแทนสามี”ลู่เซียงแต่เดิมก็เป็นคนของวังนิรมล ต่อมายังแต่งงานกับเซี่ยงเทียน มีวิทยายุทธ์ติดตัวไม่น้อย นางพุ่งกายดุจสายลมสะบัดฝ่ามือรวดเดียวห้าฝ่ามือ แต่ไป๋เหวินโจวเพียงแค่โบกแขนเสื้อก็คลี่คลายกระบวนท่าของนางได้ นางพลันแปรเปลี่ยนกระบวนท่า รวบรวมพลังไว้ที่ฝ่ามือจากนั้นสะบัดออกเกิดเป็นพลังคลื่นลมรุนแรงโจมตีใส่ฝ่ายตรงข้าม แต่เจียงเยี่ยนพลันเข้ามาขวาง ปาดมือออกเบาๆ ก็สลายพลังลมนั้นได้ลู่เซียงถามเสียงสั่นสะท้าน “เจ้า..เจ้าไฉนปกป้องศัตรู?”“ปราชญ์มารบริสุทธิ์ คืออาจารย์ข้าเอง” เจียงเยี่ยนตอบลู่เซียงแทบร่างทรุดนั่งลงกับพื้น “เจ้า..เจ้าว่าอะไร? มันฆ่าบิดาเจ้า เจ้ารู้หรือไม่?”เจียงเยี่ยนพยักหน้า“แต่เขาก็เคยช่วยชีวิตข้าหลายครั้ง และยังสอนวิทยายุทธ์ให้ข้าด้วย”ลู่เซียงส่ายหน้าแทบไม่เชื่อ สิบหกปีมานี้สิ่งที่นางต้องการมีเพียงสองอย่าง หนึ่งคือได้พบบุตรชาย สองคือฆ่าไป๋เหวินโจวล้างแค้นแทนสามี มิคาดบุตรชายกับกลายเป็นศิษย์ของศัตรู แล้วความแค้นนี้จะชำระได้อย่างไร?

หลี่กวนหยางพลันเอ่ยขึ้น“ลู่เซียง ข้าเคยบอกเจ้าแล้ว หากเจ้าได้พบหน้าบุตรชายเจ้าต้องเสียใจแน่ คนผู้นี้เห็นศัตรูเป็นมิตร ถึงกับยอมกราบศัตรูที่สังหารบิดาตัวเอง”ลู่เซียงถามว่า“หลี่กวนหยางบอกว่าเจ้าสำเร็จพลังเทพดับสูญแล้วจริงหรือไม่?”เจียงเยี่ยนพยักหน้า ลู่เซียงเอ่ยอีกว่า“แล้วไฉนเจ้าไม่ล้างแค้นแทนบิดา กลับกราบโจรเป็นอาจารย์?”เจียงเยี่ยนรีบตอบ “เขาเคยช่วยชีวิตข้าไว้ ข้าไหนเลยจะล้างแค้นเขาได้”“เฮอะ หากมิใช่สิบหกปีก่อน มันบุกมาฆ่าบิดาเจ้า ครอบครัวเราคงอยู่อย่างเป็นสุข มันไหนเลยจะมีโอกาสช่วยชีวิตเจ้า” น้ำเสียงลู่เซียงเต็มไปด้วยความแค้น ไม่รับฟังเหตุผลใดทั้งสิ้นเจียงเยี่ยนลำบากใจยิ่ง แต่มันยังกล่าว“มารดา รีบออกไปจากที่นี่ก่อน เรื่องอื่นไว้ค่อยว่ากัน”ลู่เซียงส่ายหน้าช้าๆ “ข้า..ข้าไม่มีบุตรชายเช่นเจ้า บุตรข้าตายไปตั้งแต่สิบหกปีก่อนแล้ว!”เจียงเยี่ยนได้ยินก็เจ็บแปลบหัวใจ เรื่องบุญคุญความแค้นของไป๋เหวินโจวกับครอบครัวมัน เป็นเรื่องที่ซับซ้อนอย่างยิ่งหลี่กวนหยางกล่าวขึ้นอีก “ลู่เซียง สิบหกปีที่เจ้าตามหาบุตรชายนับว่าสูญเปล่าแล้ว”ลู่เซียงน้ำตาเอ่อคลอ หลี่กวนหยางยังกล่าวอีก“มีชีวิตอยู่มิสู้ตาย ข้าเพิ่งเข้าใจคำนี้ก็วันนี้”คำพูดหลี่กวนหยางคล้ายวนเวียนอยู่ในห้วงสมองของลู่เซียง นางพยักหน้าช้าๆ “ใช่ มีชีวิตอยู่มิสู้ตาย ”คำพูดหลี่กวนหยางที่จริงแฝงวิชา ‘พลังทลายจิต’ ซึ่งหลี่กวนหยางเคยใช้แล้วตอนอยู่สกุลเจียง ใช้ลมปราณเสียงสังหารเจียงเหลียวและเจียงฮูหยินสองสามีภรรยา แต่ครั้งนี้มันใช้ลมปราณรบกวนจิตใจลู่เซียงซึ่งกำลังขาดสมาธิ ให้หลงเชื่อคำยุยงมันไป๋เหวินโจวเองก็ทราบดี มันรีบตวาด“เด็กน้อยแซ่หลี่ หากแน่จริงก็มาสู้กับข้า” “คู่ต่อสู้ของเจ้ามิใช่ข้า ใช่หรือไม่ลู่เซียง?” หลี่กวนหยางส่งลมปราณยุยงจิตใจลู่เซียงอีก “ใช่” ลู่เซียงรับคำ นางพุ่งใส่ไป๋เหวินโจวด้วยสภาวะเกรี้ยวกราด สะบัดฝ่ามือโจมตีใส่อีกฝ่ายไม่หยุด ไป๋เหวินโจวเห็นกระบวนท่าก็คลี่คลายกระบวนท่าเจียงเยี่ยนลำบากใจยิ่ง ขณะจะเข้าไปห้าม หลี่กวนหยางก็ลุกจากบังลังก์ ทะยานกายดุพญาวิหคเหินโจมตีใส่มัน เจียงเยี่ยนรีบสะบัดฝ่ามือตอบโต้ ทั้งสองสู้กันอย่างรวดเร็วยิ่งหวงเทียนเหยาขณะจะเข้าไปช่วยเหลือ พลันรู้สึกมีลมแรงกระแทกเข้ามาจากด้านหลัง มันรีบแทงกระบี่สวนกลับไป คนผู้นั้นกระโดดเบี่ยงกายหลบกระบี่มัน เห็นชายร่างกายบึกบึน ไว้หนวดเคราแต่ตัดแต่งอย่างเรียบร้อย กลับเป็นราชันย์สยบฟ้าถัวปาไถหลี่กวนหยางร่วมมือกับฝ่ายมองโกล ถัวปาไถจึงมาช่วยงานมัน ขณะเดียวกันหลี่หย่งก็ถือทวนเข้ามา เตรียมต่อสู้กับหวงเทียนเหยา!!
การต่อสู้ครั้งใหญ่ที่ตำหนักเทพธรณินเริ่มขึ้นแล้ว
----- จบตอน -----ตอนหน้าบู๊มากๆ เหตุการณ์มาถึงปลายเรื่องแล้ว จะเป็นไงต่อ โปรดติดตามตอนหน้าขอบริจาค 3 กำลังใจนะคร้าบ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 80 พบหน้าด้วยความแค้น

คล้ายกับเรื่องเจียงเยี่ยน ดับเทพพิฆาตมาร ที่คุณอ่าน

เจียงเยี่ยน ดับเทพพิฆาตมาร

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 80 พบหน้าด้วยความแค้น

คล้ายกับเรื่องเจียงเยี่ยน ดับเทพพิฆาตมาร ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้