ราเชนหยิบหนังสัตว์มอบอำนาจขึ้นมาดูก็พยักหน้าอย่างพอใจไม่สนใจอาการขององค์ชายสามที่ตอนนี้เืออกจากนิ้วมากไปจนยกมือหมายจะบอกให้ราเชนช่วยด้วยแต่ว่าไม่มีแม้แต้เสียงจะพูดออกมาได้ ร่างกายซึ่งสูญเสียเืมากไป ประกอบกินยาเม็ดเก้าอาชาเข้าไปอีกทำให้ร่างเริ่มชักกระตุก และเสียชีวิต ในลักษณะตัวแข็งทื่อ ตาค้างพอราเชนหันมาก็สะดุ้งเล็กน้อย
“ อ้าว ตายซะแล้วไหนดูซิ ว่าในตัวมีของมีค่าอะไรหรือเปล่า”
ราเชนกำลังจะค้นตัวขององค์ชายสามหาแหวนมิติ แต่ขณะก้มลงนั้น เขาก็ได้ยินเสียงสั่นะเืคล้ายมีบางอย่างเคลื่อนตัวมาที่นี่ พอััได้ว่ามันมาทางไหนเพียงแค่หันไปมองก็เห็นเ้าหนอนั์โผล่ออกมาจากพื้นดินพร้อมกันทีเดียวสองตัว ในสองทิศทาง
“ แย่แล้วนี่มันมากันอีกแล้วหรือนี่”
ราเชนเตะศพขององค์ชายสามเข้าปากของหนอนั์พันปีตัวที่เข้ามาใกล้มันอ้าปากงับแล้วเคี้ยวร่างองค์ชายสามอย่างเอร็ดอร่อย จึงได้หยุดนิ่งแต่ว่าอีกตัวมันยังพุ่งเข้ามาหาราเชนอย่างรวดเร็ว เขารีบชักมีดนิรนามออกมา แล้วหลบไปทางซ้ายมือ แล้วใช้มีดกรีดที่ร่างของเ้าหนอนั์เปิดาแของมันออกเป็ทางยาว
เืสีขาวในตัวของมันไหลชโลมร่างของราเชนอีกครั้งจากนั้นเขาก็ไม่สนใจดูผลงานรีบวิ่งไปทางที่มีแสงสว่างรอดออกมาทันทีเ้าหนอนั์ที่ได้รับาเ็กลับดิ้นทุรนทุราย กระแทกกับโพรงใต้ดินทำให้พื้นดินไหลลงมาทับร่างของพวกมันสองตัว จนไม่อาจเคลื่อนตัวตาม ราเชนได้โพรงใต้ดินก็เริ่มทรุดตัวเป็แนวทางยาวตามไล่หลัง ราเชนไปอย่างกระชั้นชิดจนกระทั่งราเชนแม้จะเห็นแสงตรงทางออก แต่ก็ไปไม่ทันถูกแผ่นดินถมทับร่างของเขาจนมิดเหลือแต่เพียงแขนของเขาที่ผุดขึ้นมาจากพื้นดินได้เท่านั้นในขณะที่เขากำลังจะพยายามเอาตัวให้รอด ก่อนที่อากาศจะหมด ก็มีใครคนหนึ่งมาคว้ามือของเขาเอาไว้แล้วดึงขึ้นมาจนได้ ที่แท้ ต้าเฉิงก็มาช่วยดึงร่างของราเชนขึ้นมานั่นเอง
“ ขอบใจนะ”
“นึกว่าเ้าตายไปแล้ว เฟยหลง ฮือ ฮือ ฮือ....” ต้าเฉิงเข้ามากอดร่างของราเชนแน่น ร้องไห้โฮออกมา ไม่อาจใคร ในขณะที่ อาจารย์ไป๋เซียงก็ยินดีที่เห็นราเชนรอดตาย แต่ละคนแม้จะรังเกียจเ้าอ้วนเฟยหลงแต่ว่าพอเห็นเขารอดตายออกมาแบบนี้ก็ได้แต่ยิ้มออกมา ราเชนมองไปรอบๆ พบว่าดอกทานตะวันพันปีนั้น หายไปจนหมดแล้ว
“ดอกทานตะวันพันปีหายไปไหนหมดแล้ว”
“เ้าหนอนั์ที่เหลือมันกลืนเข้าปากของมันไปจนหมด แล้วมุดลงใต้ดินหนีไปจนหมดแล้ว”ต้าเฉิงเอ่ยขึ้นมา
“ ไม่เป็ไรก็ดีแล้วพวกเราเดินทางกันต่อเถอะ” อาจารย์ไป๋เซียงเอ่ยขึ้นมา แล้วก็นำทางทุกคน เดินทางไปบนเส้นทางที่ แปดต่อไป
ระหว่างทางที่เดินไปในครั้งนี้ได้พบเจอกับสมุนไพรอายุร้อยปีขึ้นไปมากมาย ต่างๆ มากมายซึ่ง อาจารย์ไป๋เซียงก็ได้แบ่งปันให้กับทุกๆ คน ซึ่งอาจารย์ิเยว่ก็ได้แต่รับเอาไปเป็พิธีเพราะสมุนไพรเหล่านี้หากไม่ใช่ผู้ที่มีความรู้เื่โอสถอย่าง อาจารย์ไป๋เซียงก็จะไม่สามารถนำไปหลอมยาที่มีคุณภาพขึ้นมาได้
ส่วนราเชนนั้นหาได้สนใจสมุนไพรเหล่านี้ไม่ เพราะเขาเองไม่รู้จักพวกมันเท่าไร
เขารู้จักแต่สมุนไพรที่เขาเคยใช้อยู่เป็ประจำเท่านั้นซึ่งส่วนใหญ่ก็รู้จักไม่มากนัก
จนกระทั่งอาจารย์ไป๋เซียงได้ทำการยกมือให้ทุกคนหยุดแล้วเข็มทิศหาของมีค่าของนางกำลังหมุนไปมาด้วยความรวดเร็ว ทุกๆคนต่างก็สงสัยไม่รู้ว่า มันคืออะไรกันแน่
“ที่บริเวณนี้มีขุมพลังปราณอยู่มากมาย คาดว่าน่าจะมีสมุนไพรวิเศษ หรือ ซากพืชซากสัตว์า ที่มีอายุเกิน 1 พันปีแน่นอนเข็มของกระดานจักรวาลถึงได้หมุนรุนแรงขนาดนี้” อาจารย์ไป๋เซียงเอ่ยจบก็นำสะเก็ดสีเงินออกมาจากเอว แล้วโปรยออกไปในอากาศ ผงสะเก็ดสีเงินนั้นกลับลอยไปในอากาศราวกับมีชีวิต
มันปลิวไปราวกับพวกแมลงบินได้ พุ่งออกไปนอกเส้นทางถนนหมายเลข 8
“ตามผงแม่เหล็กนี้ไปเร็ว”
ไม่มีใครสงสัยรีบวิ่งตามผงแม่เหล็กของอาจารย์ไป๋เซียง อย่างรวดเร็ว
ทุกคนใช้ดาบกระบี่ฟันต้นไม้ใบหญ้าที่ขวางทาง จนราบเรียบ และมาถึงต้นโพธิ์โบราณเก่าแก่ต้นหนึ่งมีขนาดลำต้นใหญ่ แผ่กิ่งก้านสาขา ราวกับโรงละครขนาดใหญ่ ตรงกลางมีผลโพธิ์สีม่วงอยู่ประมาณ สิบผล
“ผลโพธิศักดิ์สิทธิ์” อาจารย์ไป๋เซียงเอ่ยออกมาอย่างดีใจ
“ผลโพธิศักดิ์สิทธิ์ตรงไหน?” ต้าเฉิงเอ่ยด้วยความสงสัย
“ นี่คือผลโพธิศักดิ์สิทธิ์อายุไม่ต่ำกว่าพันปี ผลของมันจะออกเป็สีม่วงคล้ำ สามารถแก้พิษได้ทุกชนิด เพียงแค่เฉือนบางๆแล้วอมเข้าไป พิษร้ายต่างๆ ก็ยังถูกขจัดทิ้งไปอย่าง ง่ายดาย แต่ว่าปกติแล้วในตำรายา ผลโพธิ์ศักดิ์สิทธิ์ มักจะมีงูใหญ่คอยปกป้องผลเอาไว้ ทุกๆคนระวังตัวด้วย”
ทั้งหมดค่อยเดินเข้าไป พร้อมกับ สังเกตสิ่งแวดล้อมโดยรอบ แต่ว่าทันใดนั้นเองก็มีคนจากสำนักบุปผา์ ห้าสิบคน วิ่งกรูมาจากทางด้านหลังเข้ามาล้อมรอบต้นโพธิ์ั์เอาไว้ มีชายหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยออกมาว่า
“ต้นโพธิศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ ถูกสำนักบุปผา์ จับจองเอาไว้แล้วขอให้ทุกท่านอย่าเข้ามาใกล้บริเวณนี้”
“เฮ้ย..พวกเรามาถึงก่อนนะเว้ย แล้วพวกเ้าจะมาจับจองก่อนได้อย่างไรกัน”
ต้าเฉิงรีบเอ่ยขึ้นมาแต่ว่า ทันใดนั้นเอง ก็มีสตรีที่มีพลังระดับปรมาจารย์ถึง สองคนเดินเข้ามาแล้วเอ่ยออกมาว่า
“ ฮ่า ฮ่าที่แท้ก็เป็ พี่ิเยว่นี่เอง ไม่เจอกันนานสบายดี?”
“ หยูจีเ้าเป็ถึงเ้าสำนัก สั่งสอนศิษย์ให้พูดจาแบบนี้กับข้าเชียวรึ?”
“ท่านเ้าสำนักิเข้าใจผิดแล้ว เ้าสำนักของเราไม่ได้สั่งพวกมันแต่พวกมันต่างก็อยากได้ ผลต้นโพธิ์เพื่อเอาไว้ป้องกันพิษเท่านั้นน่าเสียดายมีเพียงแค่ 10 ผล ไม่สามารถแบ่งให้กับพวกท่านได้”
รองเ้าสำนักที่เป็บุรุษหนุ่มนามว่าหยวนจงเอ่ยแทรกขึ้นมา
“ เฮอะ คิดว่าพวกเ้ามีกำลังคนมากกว่า คิดจะทำอะไรก็ได้อย่างนั้นเร๊อะ”
ไม่ทันทีเ้าสำนักหยูจีแห่งสำนักบุปผา์จะตอบคำ ก็มีขบวนขององค์ชายราชวงศ์หลี่ ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกองกำลังทหารองครักษ์อีก100คน มีปรมาจารย์ติดตามมาด้วย ถึงสี่คน เป็คนขององค์ชายห้าหลี่เฉิงอู่ กับองค์ชายรองหลี่คังนั่นเอง
“ข้าขอเป็คนกลางตัดสินให้จะได้ไหม?” องค์ชายรองหลี่คังเอ่ยออกมา โดยที่ทหารองครักษ์นั้นเตรียมอาวุธพร้อมยิงใส่ทุกคนที่ไม่ยอมเชื่อฟัง
“เชิญองค์ชายรองตัดสินก็ดีเหมือนกัน” เ้าสำนักิเยว่เอ่ย เ้าสำนักหยูจีได้แต่ยกมือยินยอมทำตาม เช่นกัน
“ ข้าจะเอาผลโพธิ์ศักดิ์สิทธิ์ไป6 ลูก ส่วนอีก 4 ลูกพวกท่านก็แบ่งกันไปคนละ สองลูกเป็อย่างไร”
ทั้งสองเ้าสำนักต่างก็ไม่มีใครกล้าปฏิเสธจากนั้นองค์ชายรองก็ส่งคนเข้าไปเก็บ ผลโพธิ์ศักดิ์สิทธิ์ แต่ทว่าพอเดินเข้าไปใต้ต้นโพธิ์ใหญ่ ขณะกำลังจะเด็ดผลโพธิ์ศักดิ์สิทธิ์ จู่ๆก็มีงูสองหัวตัวใหญ่ อ้าปากงับเอาร่างขององครักษ์สองคนกลืนลงท้องไปองครักษ์ที่เข้าไปก็ต่างรีบวิ่งหนีกันออกมาอย่างไม่คิดชีวิต แต่ว่า เ้างูสองหัวก็ไม่ปล่อยมันเอาหางขนาดเท่าท่อนซุงฟาดเข้าใส่ ร่างขององครักษ์ที่เหลือ จนกระดูกหักปี้ป่นร่างปลิวลิ่วไป ไม่กลับ คาดว่าน่าจะตายไปพร้อมๆ กันทั้งหมด 8 คน
ทุกๆคนตอนนี้ต่างถอยหนีกันออกมา ทหารองครักษ์ที่เหลือ ต่างระดมยิงหน้าไม้และธนูเข้าใส่ แต่ทว่า ถูกเกล็ดของงูที่แข็งแกร่ง กระเด็นออกไปจนหมด
เ้างูั์ยังอ้าปากไล่งับทหารองครักษ์ที่เหลือ จนลำตัวของมันป่องออกมาอย่างเห็นได้ชัด
“ ดีแล้วที่พวกเราเชื่ออาจารย์ไป๋เซียง มิเช่นนั้น คงได้กลายเป็เหยื่อของเ้างูสองหัวนี่แน่ๆ” ต้าเฉิงเอ่ยออกมาอย่างอกสั่นขวัญแขวน ส่วนราเชนได้แต่มองอย่างตื่นเต้นเขาไม่เคยคิดเลย ว่าป่าลับแล จะมีสัตว์อสูรที่น่ากลับเช่นนี้เป็ครั้งที่สองในรอบวัน หากอยู่ต่อไป คงได้ปะทะกับ สัตว์ั์ในป่าลับแลเหล่านี้แน่ๆ
พวกมันคงได้กินสมุนไพรผลไม้วิเศษ ทำให้ร่างกายของมันแข็งแกร่ง ตัวใหญ่ และน่าจะมีอายุยืนยาวอีกด้วยหากเขาได้กินผลไม้หรือสมุนไพรเหล่านี้ไม่รู้ว่าร่างมนุษย์จะสามารถอายุยืนเหมือนพวกสัตว์พวกนี้หรือไม่กันนะราเชนคิดอยู่คนเดียวในใจ
แต่ทันใดนั้นอาจารย์ไป๋เซียง ก็นำยาเม็ดสีขาวออกมาแจกจ่ายให้กับทุกๆ คน
แล้วบอกว่า
“เ้างูสองหัวนั้นมันปล่อยพิษของมันออกมาเป็ละอองฝนหากถูกพิษของมันเล็กน้อยร่างกายจะไม่อาจขยับตัวได้ พยายามอย่าเข้าใกล้ลละอองพิษของมันพวกเรารีบไปจากที่นี่กันเถอะ ผลโพธิศักดิ์สิทธิ์ไม่สำคัญเท่ากับชีวิตของพวกเรา”
อาจารย์ไป๋เซียงนำหน้าทุกๆ คน ไม่กล้าเข้าไปที่ต้นโพธิ์ั์นั้นอีก แต่ว่า พวกขององค์ชายรองกับองค์ชายห้ากลับพาองค์ชายทั้งสองวิ่งหนีเข้ามาร่วมกลุ่มกับ
พวกของอาจารย์ไป๋เซียงทำให้ถูกเ้างูั์สองหัว พุ่งเข้ามาแล้วปล่อยพิษของมันพ่นละอองพิษมาถูก ทุกๆคนไม่อาจหลีกพ้นไปได้ ร่างกายขององครักษ์หลายคนที่ไม่มียาแก้พิษบางคนที่ถูกพิษจำนวนมาก ถึงกับร่างชักกระตุก น้ำลายออกปาก นอนดิ้นตายไปในทันทีส่วนกลุ่มคนสำนักฟ้าพิสุทธิ์ ต่างได้รับยาคุ้มกัน แต่ยังพอเคลื่อนไหวได้แต่ก็หลบหนีกันแตกกระเจิง รวมทั้งราเชนก็เช่นกัน
เขาแม้กินยาป้องกันพิษแต่ก็ต้องหนีจากการไล่ล่าของเ้างูั์สองหัว ที่มันไล่งับไม่สนว่าจะเป็ใครมีคนของสำนักฟ้าพิสุทธิ์ถูกกลืนลงคอมันไปถึงสามคน
แต่คนของสำนักเมฆาม่วงนั้นหนีรอดได้ส่วนคนขององค์ชายรองและ องค์ชายห้าเพื่องช่วยสององค์ชายจึงถูกงูั์กลืนลงคอไปอีกหลายคนทำให้ตอนนี้แต่ละกลุ่มนั้นต่างวิ่งหนีกันไม่รู้ทิศทาง ราเชนกับต้าเฉิงก็ต้องแยกกันราเชนเองก็หลบไปตามสัญชาตญาณ แต่กลับมายืนอยู่ ภายใต้ต้นโพธิั์พันปีโดยที่ไม่มีงูั์คอยเฝ้า เลยคิดจะเด็ดผลโพธิ์ศักดิ์สิทธิ์ แต่กำลังจะปีนขึ้นไปก็มีชายกลุ่มหนึ่งยิงธนูเข้าใส่เขา จนต้องหลบไปทางด้านหลังต้นโพธิ์ศักดิ์สิทธิ์
“ ไอ้หนูพวกเราต่างรอให้พวกเ้าล่อให้งูสองหัวนั่นออกไปแต่เ้ากลับแสนรู้ดันกลับมาแย่งชิงผลโพธิ์ศักดิ์สิทธิ์ อยากตายนักใช่ไหม?”
ชายสวมมงกุฏเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม
“ องค์ชายหก?”
ราเชนจำได้ มันคือองค์ชายหกหลี่ลิ่ว มันมากับ สี่ตระกูลใหญ่ นับรวมแล้ว เป็กองกำลังขนาดใหญ่เกือบสองร้อยคนเลยก็ว่าได้
“ ข้าจำเ้าได้เ้าคือหยางเฟยหลง ที่เคยสังหารฉีเซียน ทายาทตระกูลฉี สาขาเมืองเจียงนี่เรียนองค์ชาย ขอให้ข้าแก้แค้นให้กับคนของตระกูลฉีด้วยมือของพวกเราเองด้วย” ฉีเวยเป็คุณชายของ ตระกูลฉีแห่งเมืองหลวง หันมาขออนุญาตองค์ชายหกหลี่ลิ่ว
“ ก็ได้แต่อย่าให้เสียเวลา เดี๋ยวเ้างูสองหัวนั่นจะกลับมาก่อน พวกเ้าที่เหลือรีบขึ้นไปเด็ดผลโพธิ์ศักดิ์สิทธิ์ลงมาให้หมด”
ทหารองครักษ์ไม่สนใจความขัดแย้งของฉีเวยขึ้นไปเด็ดผลไม้วิเศษทั้งสิบทันที
ราเชนเองก็อยู่ไม่ได้แล้วเพราะฉีเวย ส่งคนของมันยี่สิบคน วิ่งเข้ามา พร้อมกับหน้าไม้ธนูจ่อเล็งมาที่เขา
ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!!!
เสียงอาวุธแหวกอากาศพุ่งเข้ามาเป็จำนวนหลายสิบดอกราเชนพุ่งตัวเข้าไปในพงหญ้า แต่ก็ยังหาโอกาส ยิงหน้าไม้กลของตนสวนกลับไปเข้ากลางหน้าอกคนของฉีเวย ตายไปทีเดียวห้าคน
พวกมันยังคงไล่ตามราเชนไม่ลดละส่วนราเชนนั้นตอนนี้ไม่หันมองได้แต่มองไปทางด้านหน้า เพื่อหลบหนีการไล่ล่าสุดชีวิตเส้นทางในป่าลับแล เขาหาได้รู้ทางไม่ จึงได้แต่วิ่งหาหนทางรอดสถานเดียว
คนของตระกูลฉี ทั้ง15 คน ไล่ตามเขาอย่างกระชั้นชิด โดยมีฉีเวย กับ ปรมาจารย์อีกคนไล่ตามมาไม่ห่างจนกระทั่ง ราเชนวิ่งเข้ามาในป่าลึกราเชนได้กลิ่นฉี่ของเสือกระจายอยู่ทั่วบริเวณแถบนี้จึงพุ่งตัวเข้าไปหาได้กลัวเสือไม่ เพราะเป็ทางรอดทางเดียวของเขาเท่านั้นแต่ว่าตัวตนของปรมาจารย์ กลับเคลื่อนไหวราวกับเหาะได้เหินลอยมายืนขวางหน้าของเขาเสียก่อน
“ ไอ้อ้วน เ้าคิดจะหนีคนอย่างข้าพ้นหรือไง”
ราเชนไม่สนใจตวัดหน้าไม้ในมือขึ้นแล้วยิงใส่ตัวตนระดับปรมาจารย์ทันที
ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!!!
ชายที่เป็ถึงระดับปรมาจารย์ยิ้มพราย ดึงพัดเหล็กออกจากอกเสื้อ ตว้ดลูกดอกหน้าไม้ของราเชน กระเด็นออกไปจนหมดจากนั้นก็เคลื่อนตัวเข้ามา เร็วมาก
ราเชนเองไม่ทันได้ตั้งตัวถูกฝ่ามือซ้ายของมันกระแทกเข้าหน้าอกจนปลิวกระเด็น หน้าไม้ถึงกับกระเด็นหลุดมือหลังกระแทกต้นไม้ ลงไปนอนกับพื้น กระอักเืออกมา
“ ไอ้บ้านี่ทำไมมันเร็วอย่างนี้วะ” ราเชนเอ่ยขึ้นมาอย่างเจ็บใจ จนกระทั่ง ฉีเวยกับพวกมาถึงก็มายืนล้อมราเชนเอาไว้
“ ฮ่า ฮ่า ฮ่าหยางเฟยหลง วันนี้เ้าตายด้วยฝีมือของอาจารย์เฉากุ้ย นับว่าไม่เสียชาติเกิดแล้วเด็กๆ ค้นตัวของมัน เอามีดนิรนามออกมา แล้วฆ่ามันทิ้งซะ”
ที่แท้พวกมันก็ต้องกมามีดนิรนามของเขานั่นเองราเชนกำลังจะดึงกระบอกฟ้าพิฆาตออกมา แต่ทันใดนั้นเอง รอบๆก็ได้ยินเสียงเสือคำรามที่ดังออกมา ทั่วทุกทิศทุกทาง ทุกๆ คนต่างหยุดนิ่งรีบเข้ามารวมกลุ่มกัน มองหาเสียงคำรามของเสือด้วยความหวาดกลัว.......
404
