พลิกฟ้าครองดารา

แสงผลึกสีน้ำเงินซึ่งฝังอยู่เหนือเพดานดินแดนใต้พิภพส่องลงมาบนแท่นผลึกน้ำแข็ง
อาบร่างของเสวี่ยอวิ๋นเหยาให้ยิ่งดูสูงส่งเกินจริง
ผมขาวเงินยาวของนางพลิ้วแผ่วไปตามลมเย็น
ดุจแพรไหมแห่งจันทรา
ยิ่งรับกับดวงตาสีฟ้าอ่อนลึกเย็นคู่นั้น ก็ยิ่งทำให้นางดูประหนึ่งเทพธิดาหิมะซึ่งหลงเหลืออยู่จากยุคโบราณ

งามเหนือผู้คน
เย็นเหนือสายน้ำ
และไกลเกินแตะต้อง

ทว่าผู้ที่ยืนอยู่ด้านล่างในเวลานี้ ไม่มีผู้ใดกล้าหลงอยู่กับความงามของนางนานนัก
เพราะเพียงคำว่า “ด่านสัตว์เทวะทั้งเก้า” ที่หลุดออกจากปากนาง
ก็เพียงพอให้หัวใจของทุกคนหนักอึ้งขึ้นพร้อมกันแล้ว

สือเหยียนหรี่ตา
“ด่านสัตว์เทวะทั้งเก้า?”

เสวี่ยอวิ๋นเหยามิได้รีบร้อนตอบ
นางค่อย ๆ ลุกขึ้นจากแท่นผลึกน้ำแข็งอย่างช้า ๆ

เพียงการลุกขึ้นธรรมดา
ความงามของนางกลับเปิดเผยชัดเจนยิ่งขึ้นอีกหลายส่วน
เรือนกายอรชรระหงอยู่ภายใต้อาภรณ์สีฟ้าขาวอันเรียบง่าย
แต่ทุกส่วนกลับงดงามลงตัวจนยากจะมองผ่าน
ลำคอขาวระหง
ไหล่บางแต่สง่า
สัดส่วนทั้งร่างสูงเพรียวพอเหมาะ
มิได้อ่อนแอถึงขั้นบอบบาง
แต่ก็ไม่ได้แข็งกระด้างแม้เสี้ยว

ยามนางก้าวลงจากแท่นผลึก
ธารสีเงินเบื้องล่างยังพลันไหลช้าลงอีกครา
คล้ายแม้แต่สายน้ำเองก็ไม่กล้ารบกวนการเคลื่อนไหวของนาง

หนิงเยว่อิงมองภาพนั้นเงียบ ๆ
ดวงตาเย็นลึกของนางหาได้มีความริษยาชัดเจนไม่
ทว่ากลับมีแววระวังตัวเพิ่มขึ้นเล็กน้อย

คนเช่นเสวี่ยอวิ๋นเหยา
หาใช่เพียงงาม
หากยังเป็นผู้ที่มีตัวตนสูงพอจะกดผู้อื่นให้ระวังตนเองโดยไม่ต้องทำสิ่งใดเพิ่ม

อี้ซินยืนสงบนิ่ง
ชิ้นส่วนอาวุธดำในมือขวายังหนักอึ้งดังเดิม
แต่เขากลับมิได้สนใจน้ำหนักนั้นเท่าดวงตาของสตรีผมเงินตรงหน้า

นางมองเขาอยู่บ่อยเกินไป
มองชิ้นส่วนอาวุธในมือเขาบ่อยเกินไป
และยามมองสิ่งเหล่านั้น แววตาเย็นลึกของนางกลับมีคลื่นบางอย่างไหวผ่านเสมอ

นั่นหมายความว่า
ไม่ว่าด้วยเหตุใด นางต้องรู้บางอย่างแน่

เสวี่ยอวิ๋นเหยาหยุดยืนบนพื้นลานดำ
ห่างจากกลุ่มของเขาราวห้าจั้ง
ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงใสเย็นดังเดิม

“ด่านสัตว์เทวะทั้งเก้า คือบทพิสูจน์ของผู้ที่ก้าวล่วงเข้ามาถึงเขตนี้”
“หากผู้ใดผ่านได้ ย่อมมีสิทธิ์แตะต้องมรดกที่แท้จริง”
“หากผู้ใดพ่าย...ต่อให้ไม่ตาย ก็มักมิอาจกลับออกไปในสภาพเดิม”

โจวเหอกลืนน้ำลายดังเอื๊อก
สีหน้าเผือดลงชัดเจน

จ้าวคุนเองแม้ยังเชิดหน้าอยู่ แต่ดวงตากลับตึงขึ้นหลายส่วน

เยี่ยซูซินถามขึ้นอย่างระวัง
“แต่ที่นี่มิใช่แดนของสำนักเมฆาครามโดยตรงใช่หรือไม่”

เสวี่ยอวิ๋นเหยาพยักหน้าเพียงน้อย

“สำนักเมฆาครามแตะได้เพียงชั้นนอก” นางตอบ “ส่วนที่ลึกลงมาแห่งนี้...เป็นเขตที่เหลือจากสนามทดสอบโบราณ”
“ผู้ใดเข้าถึง ย่อมไม่อาจใช้กฎของแดนชั้นนอกตัดสินได้อีก”

คำตอบนี้ยืนยันสิ่งที่ทุกคนคาดอยู่ในใจชัดเจนขึ้นในทันที

สือเหยียนถอนลมหายใจยาว
“เช่นนั้นเวลาสองชั่วยามที่ฉินก่วงให้ไว้...”

“ใช้ไม่ได้แล้ว” เสวี่ยอวิ๋นเหยากล่าวตัดโดยตรง “เมื่อพ้นประตูมังกรเข้ามา เวลาในเขตนี้ย่อมแยกจากแดนชั้นนอก”

หลินเซวียนถึงกับเบิกตา
“หมายความว่าอย่างไร”

เสวี่ยอวิ๋นเหยามองธารสีเงินข้างตนแวบหนึ่ง ก่อนกล่าวต่อ

“คนภายนอกอาจผ่านไปเพียงครึ่งวัน”
“แต่ที่นี่อาจเป็นหนึ่งวัน”
“หรืออาจยาวกว่านั้น”
“ผู้ใดคิดกลับไปอาศัยเวลาก่อนหน้า ย่อมมีแต่สับสนจนพาตนเองสู่หายนะ”

ถ้อยคำเหล่านั้นทำให้ความลังเลในใจของผู้คนถูกตัดขาดในคราเดียว

พวกเขากลับไปนับเวลาตามแดนชั้นนอกไม่ได้อีกแล้ว
และจากตรงนี้ไป ทุกก้าวคือการเดินหน้าอย่างแท้จริง

อี้ซินจึงเอ่ยถามคำที่สำคัญที่สุด

“ด่านแรกคือสิ่งใด”

เสวี่ยอวิ๋นเหยาหันมาสบตาเขาตรง ๆ
แสงเย็นในดวงตาสีฟ้าอ่อนนั้นนิ่งลึกดุจธารน้ำแข็งไร้ก้น

“ธารจันทร์พิพากษา” นางตอบ

เพียงเอ่ยนาม
ธารสีเงินเบื้องหลังนางก็พลันสว่างขึ้นเล็กน้อย
ผิวน้ำที่เดิมไหลเอื่อยกลับสะท้อนแสงสีนวลคล้ายจันทร์เต็มดวงทันที

สือเหยียนขมวดคิ้ว
“พิพากษาเรื่องใด”

“พิพากษารากวิญญาณ จิตมาร และเจตจำนง” เสวี่ยอวิ๋นเหยากล่าว “ผู้ใดก้าวลงธารนี้ ย่อมไม่อาจอาศัยพลังหยาบกล้าอย่างเดียวฝ่าไปได้”
“ธารจะขุดสิ่งที่ผู้เดินซ่อนไว้ลึกที่สุดขึ้นมาให้เห็น”
“ความกลัว”
“ความอยาก”
“ความอาฆาต”
“ความลังเล”
“ความอ่อนแอที่ตนเองพยายามปิดบัง”

โจวเหอหน้าเปลี่ยนสีทันที
แม้จ้าวคุนเอง แววตาก็เย็นลงอย่างเห็นได้ชัด

ธารที่พิพากษาจิตใจเช่นนี้
สำหรับคนที่มีความลับ มีความมืด หรือมีความโลภรุนแรงอยู่ในอก ย่อมมิใช่ด่านง่ายแน่

เสวี่ยอวิ๋นเหยากล่าวต่อ

“ผู้ใดลงธารแล้วพ่ายแก่จิตตนเอง ย่อมจมลงไป”
“ผู้ใดฝืนเดินต่อทั้งที่จิตแตก ย่อมคลุ้มคลั่ง”
“ผู้ใดยืนหยัดได้ จึงจะข้ามไปถึงอีกฝั่ง”

เยี่ยซูซินหรี่ตา
“มีทางเลี่ยงหรือไม่”

“ไม่มี” เสวี่ยอวิ๋นเหยาตอบ “ธารนี้คือประตูด่านแรก”
“ผู้ไม่ข้าม ย่อมไม่มีสิทธิ์ไปต่อ”

ความเงียบหนักลงอีกชั้น

อี้ซินกวาดตามองธารสีเงินนั้นช้า ๆ
แม้มันงาม
แม้แสงจันทร์บนผิวน้ำจะชวนให้รู้สึกสงบ
แต่เขากลับมองเห็นแล้วว่าที่ก้นธารมีบางสิ่งเคลื่อนไหวอยู่แผ่วเบา
ไม่ใช่ปลา
ไม่ใช่วัชพืช
แต่คล้ายเงาดำของมือหรือหน้าอันพร่าเลือนนับไม่ถ้วน

ธารนี้...กินคนมาแล้วแน่

เสวี่ยอวิ๋นเหยามองทุกคนทีละคน
ก่อนกล่าวเรียบ ๆ

“ผู้ใดไม่อยากตาย ย่อมถอยได้”
“เขตนี้ไม่มีผู้ใดบังคับให้ต้องไปต่อ”

คำพูดนั้นมิได้มีแววเยาะ
แต่ก็หาใช่ปลอบโยนไม่

จ้าวคุนยืนเงียบ
โจวเหอเองก็เงียบ
หานหลงขบกรามแน่น
หลินเซวียนเหลือบมองสือเหยียน
เยี่ยซูซินหลุบตาลงครู่หนึ่ง

ทว่าคนแรกที่ก้าวออกมา กลับเป็นอี้ซิน

เขายกชิ้นส่วนอาวุธดำขึ้นเล็กน้อย
จากนั้นจึงกล่าวเสียงสงบแต่หนักแน่น

“เพียงด่านแรกย่อมยังไม่ทำให้ข้าถึงกับยอมสยบได้”

คำพูดนั้นมิได้ดังมาก
แต่น้ำหนักในถ้อยคำกลับกดให้บรรยากาศทั้งลานนิ่งลงไปอีกส่วน

เสวี่ยอวิ๋นเหยาจ้องเขาอยู่ครู่หนึ่ง
แววตาสีฟ้าของนางพลันไหวบาง ๆ เป็นครั้งแรก
เหมือนน้ำแข็งบางแผ่นแตกร้าวใต้แสงอ่อน

หนิงเยว่อิงที่ยืนอยู่ด้านข้างเองก็เหลือบมองเขาเสี้ยวหนึ่ง
ริมฝีปากบางเม้มแน่นขึ้นเล็กน้อย
แม้มิได้เอ่ยสิ่งใด
แต่ความเงียบของนางกลับหนักแน่นยิ่งกว่าคำรับใด

และในใจลึก ๆ ของนาง
ประโยคเมื่อครู่ของเขากลับก้องชัดอย่างประหลาด

ไม่หยาบ
ไม่ห้วน
ไม่โอหังต่ำช้า
หากคม หนัก และเต็มไปด้วยแรงกดอันแน่วแน่

จ้าวคุนยิ่งฟังยิ่งรู้สึกเหมือนอกถูกกดด้วยหินก้อนใหญ่
เพราะไม่ว่าคนตรงหน้าจะพูดหรือทำสิ่งใด กลับยิ่งดึงสายตาของคนรอบข้างไปหาโดยง่ายเกินไปทุกที

มันจึงก้าวออกมาหนึ่งก้าวแล้วกล่าวเย็น

“ด่านพิพากษาจิตใจหรือ”
“ดี ข้าเองก็อยากรู้เหมือนกันว่า ธารนี้จะตัดสินคนเช่นเราอย่างไร”

โจวเหอแม้ไม่เต็มใจนัก
แต่ก็จำต้องแสดงท่าทางแข็งตามไปด้วย

สือเหยียนหัวเราะเบา ๆ
“เมื่อไม่มีทางเลี่ยง ก็ยืนกลัวไปก็ไร้ค่า”

หลินเซวียนกลืนน้ำลายแล้วพยักหน้า
หานหลงสูดลมหายใจลึก
เยี่ยซูซินลูบห่อเข็มเงินกับผงโอสถที่เอวแน่นขึ้น

หนิงเยว่อิงพลันก้าวออกมายืนเยื้องอี้ซินอีกครึ่งช่วงไหล่
สายลมเย็นเหนือธารพัดชายเสื้อนางไหวเบา ๆ
ภาพนั้นงดงามจนยากบรรยาย
ราวจันทร์เย็นอีกดวงหนึ่งเลื่อนมาประชิดข้างเขา

“หากเจ้าลงก่อน” นางกล่าวเบา ๆ “อย่ามองเงาในน้ำให้นาน”

อี้ซินหันมองนาง

หนิงเยว่อิงสบตาเขาโดยไม่หลบ
ดวงตางามเย็นลึกของนางคล้ายมีหมอกบางเคลือบอยู่

“ธารพิพากษา” นางกล่าวต่อ “ชอบยืมเงาของความทรงจำมาหลอกคน”
“ผู้ใดมัวแต่มองของเก่า ย่อมลืมก้าวไปข้างหน้า”

อี้ซินพยักหน้าเล็กน้อย
“เจ้ารู้เรื่องธารนี้ไม่น้อย”

“พอเคยได้ยิน”

“ได้ยินจากที่ใด”

หนิงเยว่อิงเงียบไปชั่วอึดใจ
ก่อนตอบแผ่วเบา

“จากคนที่ไม่อยู่แล้ว”

คำตอบนั้นตัดบทอย่างแยบยล
อี้ซินจึงไม่ถามซ้ำ

เสวี่ยอวิ๋นเหยามองภาพคนทั้งสองสนทนากันเงียบ ๆ
แววตาสีฟ้าคู่นั้นวาบบางอย่างคล้ายครุ่นคิด
แต่สุดท้ายก็เพียงสะบัดชายแขนเสื้อหนึ่งครั้ง

ทันใดนั้น
ธารสีเงินทั้งสายพลันสว่างขึ้น

ผิวน้ำแยกออกเล็กน้อยตรงกึ่งกลาง
เผยแนวหินสีขาวหม่นเป็นช่วง ๆ ทอดขวางไปยังอีกฝั่ง
ราวกับเป็นทางเดินที่ซ่อนอยู่ใต้น้ำตลอดเวลา

“นี่คือเส้นทางของด่านแรก” เสวี่ยอวิ๋นเหยากล่าว “ผู้ใดข้ามได้จึงจะไปต่อ”
“ผู้ใดตกลงไป...ย่อมเป็นอาหารของธาร”

สิ้นคำ
เงาดำหลายสายก็พลันเคลื่อนไหวอยู่ใต้ผิวน้ำชัดเจนขึ้น
บางเงาคล้ายมือ
บางเงาคล้ายเส้นผมยาว
บางเงาคล้ายใบหน้าคนบิดเบี้ยว

หลินเซวียนถึงกับขนลุกทั้งแขน
โจวเหอหน้าเผือดวาบ

อี้ซินก้าวไปหยุดตรงขอบธาร

แสงจันทร์เทียมบนผิวน้ำสะท้อนใบหน้าเขาชัด
ทว่าภายในเงาสะท้อนนั้น กลับมีภาพพร่าเลือนวูบหนึ่งคล้ายเด็กหนุ่มบาดเจ็บนอนอยู่ก้นเหว
ถัดไปเป็นเงาผู้ชราหลังค่อม
แล้วก็เป็นเงาเปลวเพลิงดำกับโลหิตสีทอง

ธารยังไม่ทันได้แตะกายเขา
ก็เริ่มยื่นเงาของอดีตขึ้นมาหลอกแล้ว

อี้ซินจึงหรี่ตาลง
ไม่มองผิวน้ำอีก

เขายกชิ้นส่วนอาวุธดำขึ้นเล็กน้อย
ก่อนหันมองคนด้านหลังครั้งหนึ่ง

“ข้าจะไปก่อน” เขากล่าว
น้ำเสียงของเขามั่นคง หนัก และไม่เปิดช่องให้สงสัยแม้แต่น้อย
“ผู้ใดใจไม่มั่น จงอย่าฝืนตามในจังหวะเดียวกับข้า”
“ที่นี่ใช่สถานที่ให้คนลังเลเดินเคียงกัน”

สือเหยียนพยักหน้า
“ข้าจะตามห่างหนึ่งช่วง”

หนิงเยว่อิงไม่ได้พูดว่าจะตามหรือไม่
แต่นางก้าวเข้ามาใกล้ธารอีกก้าวเงียบ ๆ

เสวี่ยอวิ๋นเหยามองอี้ซินนิ่ง
ก่อนกล่าวเสียงใสเย็น

“จงจำไว้”
“ธารนี้มิได้วัดว่าผู้ใดกล้าเพียงใด”
“แต่วัดว่า ผู้ใดรู้ว่าตนแบกสิ่งใดอยู่ในใจ”

อี้ซินไม่ตอบ
เพียงสูดลมหายใจเข้าลึกหนึ่งครั้ง

หยกดาราในร่างอุ่นเรื่อ
สิ่งลึกลับคล้ายไข่เต้นหนักสม่ำเสมอ
ชิ้นส่วนอาวุธดำในมือหนักดุจภูผา

จากนั้นเขาก็ก้าวเท้าลงบนก้อนหินขาวหม่นก้อนแรกกลางธารจันทร์พิพากษา

ทันทีที่ฝ่าเท้าแตะลง
ผิวน้ำสีเงินทั้งสายพลันสั่นระลอก

และเงาสะท้อนในน้ำ...ก็ยิ้มให้เขาอย่างช้า ๆ