ปัง!!! เสียงเปิดประตูห้องเช่าดังขึ้นทำให้ปรากฏร่างสูงใหญ่ที่วิ่งมาจนหอบ หยุดอยู่หน้าหญิงสาวที่นอนป่วยอยู่ สิ่งที่ 'คม' เห็นตรงหน้าทำให้เขาเข่าแทบทรุดหญิงสาวที่นอนป่วยเพราะพิษไข้เกิดจากการถูกทารุณทั้งร่างกายและจิตใจ 'วิภา' ยังคงหวาดกลัวสิ่งที่ 'ธนภพ' กระทำกับเธอเขาเห็นเธอเป็เพียงเครื่องระบายอารมณ์เท่านั้น คมเดินไปหาแฟนสาวอย่างช้าๆและได้ทรุดเข่าลงต่อหน้าเธอ น้ำตาลูกผู้ชายก็ไหลลงมาอย่างเจ็บแค้นแต่เขากับช่วยคนที่รักไม่ได้เลย
เมื่อวิภาเห็นดังนั้นก็รีบลุกขึ้นนั่งและได้กอดร่างใหญ่ไว้ทั้งสองได้กอดกันและน้ำตาแห่งความเสียใจก็ได้ไหลออกมาเหมือนน้ำตาและอ้อมกอดนั้นจะเป็คำปลอบใจซึ่งกันและกัน
"พี่... ฮื่อออ... ขอ... โทษ" คมยังพูดคำเดิมแบบนี้ซ้ำๆ
"ฮื่ออออ... ฮื่อออ... วิคิดถึงลูกเหลือเกินฮื่อออ"
สิ่งที่ทั้งสองต้องทำทุกอย่าง ทนกับความเหี้ยมโหดของธนภพ นั้นคือ 'ลูก' ซึ่งเป็ดังแก้วตาดวงใจของเขาทั้งคู่...และสักวันพวกเราพ่อ แม่ ลูก จะอยู่ด้วยกันพร้อมหน้ากัน!!!
........
พิมฐามองดูแหวนเพชรที่นิ้วนางข้างซ้ายพลางคิดถึงตอนที่โดนสวมแหวนทำให้ เธอหน้าแดงขึ้นมาทันที
" ตาบ้า..."พิมฐาถึงปากจะว่าศุกลวัฒน์แต่เธอกับเผลอยิ้มให้กับเ้าของแหวนเพชร
"ก๊อก ก๊อก" ไม่มีเสียงเคาะประตูแต่อย่างไรแต่กับเป็เสียงคนที่ทำเหมือนเสียงเคาะประตู จะเป็ใครไปไม่ได้ ก็เ้าของแหวนวงงามนี้ไง
"ผมขอเข้าไปได้ไหมครับ"เ้าของเสียงไม่พูดเปล่าแต่กับเปิดผ้าม่านกั้นออกและยืมหน้าเข้ามาอย่างคนเ้าเล่ห์
"เชิญค่ะ"พิมฐาให้ศุกลวัฒน์เข้าห้องนอนมาอย่างง่ายดายก็วันนี้เขามีความดีความชอบอยู่ในระดับที่ดีเลย
"ขอบคุณครับ... แม่" เมื่อได้ยินคำอนุญาตแล้วศุกลวัฒน์ก็เดินเข้ามาจนถึงกลางห้องและโค้งขอบคุณพิมฐาอย่างคนล้อเลียน
"ฉันไม่ใช่แม่คุณสักหน่อย" พิมฐาพูดอย่างงอนๆเมื่อถูกล้อเลียน
"ไม่งอนน่ะ... ผมล้อเล่นผมอย่างเห็นคุณยิ้มนี่ครับ" ศุกลวัฒน์เมื่อเห็นหน้างอนๆ ของภรรยาสาวก็เริ่มบอกว่าล้อเล่น ก็น่ะ พิมฐาเป็ผู้หญิงที่ง้อยากมากสำหรับเขา
"เชอะ... แล้วคุณมีอะไรไม่ทราบค่ะ...ฉันง่วงนอนแล้ว"
"ที่พิมงอนผม... มันเป็เื่อะไรบอกผมตรงๆได้ไหมครับ..." อ๋อ พิมฐาลืมเื่นี้ไปเลยก็นะเขาอุตส่าห์ทำเพื่อเธอขนาดนั้น งั้นก็จะยกโทษให้ครั้งหนึ่งก็ได้
"ก็วันนั้นคุณเล่นหายไปทั้งวัน...ไม่ติดต่อกลับมาหาพิมเลย... แล้วพอมาเจอกันกับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น...ไม่อธิบายอะไรเลย... เหมือนไม่แคร์กัน" สิ่งที่พิมได้ระบายไปนั้นคนฟังอย่างศุกลวัฒน์กับยิ้มร่าจนเห็นฟันครบทุกซี่ จะไม่ให้เขายิ้มได้ไงฟังจากน้ำเสียงก็รู้แล้วว่าพิมฐาเป็ห่วงเขามากแค่ไหนและนี้ยังเป็เครื่องพิสูจน์ว่าพิมฐาเริ่มมีใจให้เขาบ้างแล้ว...
" ยังจะมายิ้มอีก... คนบ้า"พิมฐาเห็นศุกลวัฒน์ยิ้มทำให้เธอรู้สึกไม่พอใจ 'อะไรกันคนเป็ห่วงกลับมายิ้มอยู่ได้'พิมฐาคิดในใจ
"ไม่ใช่แบบนั้นน่ะครับ... ที่ผมยิ้มก็เพราะว่าผมดีใจที่พิมเป็ห่วงผมขนาดนี้"ศุกลวัฒน์พูดด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ
"ก็ได้ๆๆ ผมจะเล่าเื่วันนั้นให้ฟัง"เมื่อได้ยินดังนั้นพิมฐาที่หันหลังให้ศุกลวัฒน์รีบหันหน้ามามองเขาด้วยความอย่างรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในวันนั้น!!!
.....
" แล้วทำไมไม่เล่าให้พิมฟังแต่แรกล่ะคะ...เื่แค่นี้เอง... แล้วน้องชายคุณปลอดภัยใช่ไหมคะ"
"ถ้าไม่ได้ 'นาย' ผมก็คงแย่"
" งั้นพรุ่งนี้เราไปเยี่ยมน้องชายคุณไหมคะ"
"ได้ซิ... สำหรับพิมไม่มีคำว่าไม่ได้ครับ"พิมฐาได้ยินประโยคนี้ถึงกับเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
" งั้นคืนนี้ฝันดีน่ะครับ... ที่รัก"ศุกลวัฒน์พูดประโยคแรกออกมา และคำว่า 'ที่รัก' กับกระซิบข้างหูพิมฐา และแอบขโมยหอมเ้าแก้มนวล โดยที่เ้าตัวที่ไม่ได้ตั้งตัวถึงกับแก้มแดงผาขึ้นมาทันที
เมื่อศุกลวัฒน์ออกจากห้องไปคนที่โดนขโมยหอมแก้มเมื่อสักครู่กับยังนั่งนิ่งและจับที่แก้มนวลอย่างแ่เบาหัวใจที่เต้นแรงผิดจังหวะนั้นคืออะไรกันน่ะ... หรือว่า...
4K
