ตอนที่ 2 จุดเริ่มต้น…
บ้านพิม
“เห้ออออ เอาละ!” หลังจากที่ถึงบ้านพิมก็รีบวิ่งไปยังหน้าห้องทำงานเสียชัยหรือพ่อของพิม แต่ด้วยความประหม่าและรู้นิสัยพ่อดีทำให้เธออดที่จะตื่นเต้นไม่ได้และปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเธอ ‘กลัวคำตอบ’
พิมสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะผลักประตูเข้าไป ด้วยใจที่ตุ้มๆ ต่อมๆ
แอ๊ดดดดดด
“พ่อคะ” พิมเปิดประตูชะโงกหน้าเข้าไปพร้อมกับเอ่ยเสียงใส และไม่ลืมที่จะส่งยิ้มตาหยีแบบทุกครั้งที่เธอ้าอ้อนจะขอบางอย่าง
“หืมมม กลับมาแล้วหรอลูก เรียนเหนื่อยไหม” เสียชัยที่กำลังมุ่นอยู่กับงาน เงยหน้าขึ้นมาเจอหน้าทะเล้นของลูกรัก ทำให้ใบหน้าคมที่เหนื่อยกับงานมาทั้งวัน เปื้อนยิ้มขึ้นมาได้โดยง่าย
“ไม่เลยค่ะ สบายมาก” พิมพูดพร้อมกับวิ่งเข้ามากอดอ้อนพ่อ
“มาหาพ่อเวลานี้…อยากได้อะไรหืม?” เสียชัยรู้ทัน
“แง่ โดนจับได้หรือเนี่ย”
“ฮ่าฮ่าฮ่า ดูทำหน้าเข้า อะๆ พ่อไม่รู้เลย เอ๊ยเราเข้ามาทำไมนะ”
“คุณพ่ออะ”
“นั้นงอนพ่อแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า อยากได้อะไรละ หืมมม”
“คือ…”
“….”
“คือว่า….”
“….”
“เอ่อ…ที่มหาลัยหนูมีกิจกรรมเข้าค่ายอะค่ะ” พิมก้มหน้ารีบพูดประโยคนั้นออกไปด้วยความรวดเร็ว
“ที่ไหน” ชัยเสียงต่ำลงเมื่อรู้ว่าลูก้าจากสื่ออะไร
“จังหวัดในภาคเหนือค่ะพ่อ…”
“ตรงไหน?”
“เอ่อ….”
“พิม”
“ชายแดน”
“ไม่ให้ไป!”
“แต่พ่อคะ”
“ไม่ก็คือไม่!”
“มันเป็คะแนนวิชาหลักเลยนะคะ”
“ไม่ต้องเอา ไปเก็บวิชาอื่นเอา หรือจะให้พ่อเข้าไปคุยกับมหาลัย”
“ไม่ต้องค่ะ ไม่ต้อง หนูไม่ไปก็ได้” พิมเสียงอ่อนลง ก่อนที่ใบหน้าหวานจะแสดงอาการเสียใจออกมาอย่างออกหน้ากับคำตอบที่ได้รับจากพ่อ แม้มันจะไม่ได้ไกลจากที่เธอคิดเลย แต่มันก็อดที่จะเสียใจไม่ได้ ที่ไม่ได้ไปกับเพื่อนในครั้งนี้…
“พ่อรู้จักพิมดี…ลูก”
“…..”
“อยากได้คะแนนหรืออยากไปกับเพื่อน หืมมม” เสียชัยเสียอ่อนลงทันทีหลังเห็นแบบนั้น ก่อนจะลุกขึ้นมากอดและลูบผัวลูกสาวเบาๆ
“…..หนู”
“หืมมม”
“…อยากไปกับเพื่อนค่ะ”
“….”
“หนูอยู่ ปี3 ปีนี้จะเป็ค่ายครั้งสุดท้ายของชีวิตมหาลัย…”
“….”
“ให้หนูไปนะ” พิมทิ้งท้ายเอ่ยขออีกครั้งก่อนจะโผล่กอดเอวแกร่ง เมื่อเริ่มรับรู้ถึงความอ่อนลงของคุณพ่อ
“….”
“นะคะ นะ นะ นะ นะ นะคุณพ่อ”
“เห้ออออ พ่อต้องใจอ่อนอีกแล้วใช่ไหม”
“แบบนี้แปลว่า…”
“สัญญาณก่อนจะดูแลตัวเองดีๆ และที่สำคัญพ่อโทรไปต้องรับนะ”
“ได้เลยค่ะ ขอบคุณคุณพ่อมากนะคะ รักพ่อค่ะ จุ๊ฟ”
ณ ค่ายทางภาคเหนือ
กริ้งงงงงง
เพียงแค่ล้อจอดสนิทเสียงโทรศัพท์ของพิมก็ดังขึ้น พิมล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู และพบว่าหน้าจอขึ้นเป็ชื่อคนที่เธอรักมากที่สุด
“ค่ะพ่อ” พิมรับสายด้วยน้ำเสียงที่สดใส
“ถึงหรือยังลูก”
“พึงถึงค่ะ รถจอดปุ๊ปพ่อก็โทรมาเลย”
“พ่อเก่งไหมล่ะ ฮาฮาฮา แล้วเป็ไงบ้าง ร้อนไหม ที่พักดีหรือเปล่า อยากให้พ่อไปรับไหม หรือ…”
“บรรยากาศดีสุดๆ เลยค่ะ หนูชอบมากๆๆๆ ค่ะพ่อ ไม่ต้องห่วงนะ เพื่อนๆ เยอะเลย”
“เห่อ…เราโตั้แ่เมื่อไรเนี่ย”
“โตนานแล้วค่ะ”
“อะๆ พ่อไม่กวนละ แต่ถ้าอยากได้อะไรก็โทรมาบอกพ่อนะ”
“ค่ะพ่อ”
“หรืออยากให้ไปรับก็โทรมาละนะ”
“ค่ะพ่อ ขอบคุณนะคะ”
“รักลูกนะ”
“รักพ่อค่ะ”
261
