ศาสตร์จักรพรรดิมังกรครองพิภพ (จบ)

        ผู้คนในหมู่บ้านตอนนี้ได้แต่สั่นสะท้านกับประโยคที่เทพธิดาเบื้องหน้าพูดออกมา เด็กน้อยที่ถูกทิ้งไว้อย่างโดดเดี่ยวภายในหมู่บ้านแห่งนี้จะมีผู้้ยิ่งใหญ่มาตามหานางยังบอกว่าเป็นแม่ของเขาคนนั่นอีก

        "อะ.เอ่อ ท่านเทพธิดา ลูกชายของท่านหลินตงนั่นตอนนี้ไม่ได้อยู่ที่หมู่บ้านแห่งนี้แล้วขอรับ เขาออกไปจากหมู่บ้านเราตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อนแล้วหรอขอรับ พวกเราก็ไม่ทราบว่าเขาออกไปก่อนไหน ไม่ได้บอกกล่าวไม่ได้สั่งลาอะไรเลยซักนิด"

        หญิงสาวขมวดคิ้วอยู่นิดๆพลางตรวจสอบรอบๆ ผืนป่าที่กว้างใหญ่ไม่รอดพ้นสายตาของนางไปได้สักนิด ขณะเดียวกันนางก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของสายเลือดที่ตกค้างเอาไว้ มันอยู่ภายในกระท่อมหลังนึงที่ทรุดโทรมราวกับเป็นบ้านร้าง กลิ่นอายนี้สำหรับนางแล้วไม่เคยลืมเลือนมันเลยซักนิด ใครจะไปคิดว่าลูกชายของเธอจะมีสภาพที่น่าเวทนาเช่นนี้

        เมื่อนางเห็นเช่นนั่นภายในใจของนางก็เริ่มเจ็บปวดเป็นอย่างมาก ตลอดสิบปีมานี่ลูกชายของเธอถูกแบ่งแยกออกไปจากคนในหมู่บ้านเลยด้วยซ้ำ มันแสดงให้เห็นเลยว่าเขาถูกเลี้ยงดูมาอย่างไม่สนใจ แต่มันก็เป็นความผิดของเธอเช่นเดียวกัน ถ้านางไม่ทิ้งเขาไว้ภายในหมู่บ้านแห่งนี้ชีวิตของเขาก็คงจะเติบโตมาอย่างสุขสบาย

        "ข้าขอโทษที่ทำให้เจ้าต้องมีสภาพนี้ แต่เมื่อแม่กลับมาแล้ว หลังจากนี้เจ้าจะสุขสบายยิ่งกว่าสิ่งใด แม่ของเจ้าจะไม่ยอมให้เจ้าลำบากอย่างแน่นอน"

        ความคิดของนางนั่นเป็นที่แน่นอนแล้วว่าเมื่อนางลงมาแล้วก็จะพาลูกชายของตนเองไปอยู่ด้วย สำหรับหญิงสาวแล้วการที่ได้ทิ้งลูกเพียงคนเดียวของนางไปในอดีตถือว่าเป็นบาดแผลที่ไม่มีวันจางหาย ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีภาพความทรงจำเด็กตัวน้อยๆก็ยังตราตรึงอยู่ในห้วงวิญญาณ ต่อให้จะได้พลังที่เปลี่ยนแปลงทุกสิ่งมาแล้วมันก็แล้วยังไง ถ้านางไม่ได้อยู่กับลูก ชีวิตของนางมันก็เท่านั่นและด้วยเหตุนี้เองในที่สุดนางก็ได้กลับมา เพื่อเติมเต็มสิ่งที่ติดค้างไว้กับลูกและสามีของเธอ

        "ขอบคุณพวกเจ้าที่ดูแลลูกชายของข้า ถึงจะเลี้ยงว่าดูแลได้ไม่เต็มปากก็เถอะ ข้าจะตอบแทนพวกเจ้าหน่อยละกัน หลังจากนี้ถือว่าพวกเราไม่มีคำติดค้างกันอีก..!!"

        หญิงสาวจ้องมองไปยังทุกคนอย่างเฉยชาและยกแขนของตนพลางชี้นิ้วไปยังเบื้องหน้า คลื่นพลังสีทองที่เปล่งประกายส่องสว่างวาบจากนิ้วมือพร้อมกับพุ่งเข้าใส่ร่างกายของพวกเขา ไม่ว่าจะทั้งชายชรา คนแก่หรือแม้แต่เด็กตัวเล็กๆพวกเขาตอนนี้ก็หวาดสะพรึงกลัวกันยกใหญ่ โดยเฉพาะกับชายชราที่ตอนนี้สั่นสะท้านอย่างหวาดกลัว หรือว่าพวกเราไม่ดูแลลูกของนาง จึงทำให้นางนั่นโกรธเกรี้ยวขึ้น

        แต่ทว่ามันไม่ใช่เช่นนั่นคลื่นพลังสีทองที่ปกคลุมตัวของพวกเขาทั้งหมดนั่นไม่ได้ทำอะไรให้เกิดความอันตรายเลยซักนิด ในกลับกันมันช่วยฟื้นคืนสภาพทุกสรรพสิ่งที่อยู่ภายในตัวอย่างรวดเร็ว ไม่ว่าจะเป็นอาการบาดเจ็บที่รักษาไม่หาย อายุขัยที่ใกล้จะหมดลงพวกเขาตอนนี้ฟื้นคืนอย่างรวดเร็ว ส่วนเด็กน้อยที่อายุประมาณสิบสองหรือสิบปีก็ถูกกระตุ้นพรสวรรค์ภายในร่าง

        ทุกคนตอนนี้ได้แต่ตื่นตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ชายชราที่เป็นผู้นำหมู่บ้านจากที่มีร่างกายเหี่ยวย่นราวกับคนสภาพใกล้ตายก็กลับคืนเป็นชายวัยกลางคนอย่างรวดเร็ว

        "ทะ.ทะ.ท่านผู้ยิ่งใหญ่ ข้าอาจจะละอายใจต่อตนเองที่จะพูดถึงเรื่องราวนั่น ในอดีตพวกข้าทำผิดพลาดไปมาก ท่านไม่สังหารพวกเราแต่ท่านกับประทานพรให้กับหมู่บ้านของพวกเราแทน ข้าไม่รู้จะขอบคุณพวกท่านยังไง"

        ชายวัยกลางคนโค้งคำนับอย่างเคราพ ทุกคนที่เห็นก็ทำเช่นเดียวกัน เรื่องที่พวกเขาเลี้ยงดูหลินตงอาจจะไม่ดีเลยด้วยซ้ำแต่หญิงสาวผู้แม่ของเขาก็ยังประทานสิ่งล้ำค่าให้

        "หนี้ติดค้างในอดีตที่ข้าทิ้งลูกให้พวกเจ้าดูแลได้หมดลงแล้ว!!"

        หญิงสาวพูดจบก็ค่อยๆลอยขึ้นไปอย่างช้าๆ นัยน์ตาแดงสดส่องสว่างวาบพร้อมกับตรวจสอบกลิ่นอายที่ยังหลงเหลือ ต่อให้จะผ่านไปห้าปีแล้วก็ตาม ด้วยพลังของเธอมันก็ไม่ใช่ปัญหาที่จะติดตามร่องรอยของลูกชายนางไป

        ระหว่างที่เทพธิดาลึกลับกำลังจะไปอยู่นั่นเสียงตะโกนของผู้นำหมู่บ้านก็ดังขึ้น

        "ท่านผู้ยิ่งใหญ่ ท่านอย่าเพิ่งไป!! ลูกชายที่ท่านจะตามหาในตอนนี้กำลังอยู่ในอันตรายอย่างถึงที่สุด"

        ชายชราคลำเสื้อผ้าของตนเองอย่างร้อนรนพลางหญิงกระดาษป้ายแผ่นนึงออกมา เขาค่อยๆโค้งไปยังเบื้องหน้าและยื่นแผ่นป้ายนั่นด้วยความเคราพ นางเมื่อเห็นถึงกระดาษแผ่นนึงก็ใช้พลังของตนเองดึงสิ่งนั่นออกมาจากฝ่ามือ

        ชายวัยกลางคนทำได้เพียงสูดหายใจเข้าลึกๆ เพียงพริบตาเดียวกระดาษที่ถูกยื่นออกไปก็หายวับไปอยู่ในมือของเธอแล้ว นี้นะหรอผู้ฝกยุทธที่ทรงพลัง พลังของหญิงสาวเบื้องหน้านี้อาจจะมีระดับถึงจิตยุทธแห่งนภาในตำนานที่ถูกเล่าขานกันเลยด้วยซ้ำ ยิ่งคิดก็ยิ่งหวาดสะพรึงนัก

        "นี่คือหลินตง..?!! ลูกแม่เติบโตมาเป็นชายหนุ่มที่หล่อเหลาเช่นนี้เลย"

        นางเมื่อรับมาอ่านก็เบิกตากว้างอย่างอึ้งๆ ภาพของชายหนุ่มคนนึงที่ถูกวาดออกมาด้วยความประณีตอย่างถึงขีดสุด ใบหน้าที่หล่อเหลาพลางแสยะยิ้มอยู่นิดๆ เส้นผมสีเงินยาวสลวยที่ไม่เคยลืมเลือน ถึงจะไม่เคยเห็นเขาแต่นางก็ย่อมบอกได้เลยว่านี้คือลูกชายของเธอ ชายหนุ่มคนนี้หล่อเหลาไม่แพ้สามีเธอในวัยเยาว์เลย ไม่ใช่สิ หล่อเหลาและมีเสน่ห์กว่านั่นอีก

        "ประกาศล่าตัวชายคนนี้ไม่ว่าจะจับเป็นหรือจับตาย ผู้ออกมาคำสั่งราชวงศ์ชิงหลงกับตระกูลใหญ่ทั้งสี่ของทวีป..?"

        หญิงสาวกวาดตามองพลางบ่นพึมพำออกมา ลูกชายของเธอกำลังถูกตามล่าจากขุมพลังสูงสุดของทวีปชิงแห่งนี้่หรอ แล้วสามีของเธอละชิงหลงหวู่เทียนไปไหน เรื่องในวันนั่นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ หลังจากหลบหนีออกมาได้สามีของเธอเป็นยังไง เมื่อนางคิดเช่นนั่นในใจก็แทบจะหายวาบ ความรู้สึกที่ร้อนรนภายในใจของนางเริ่มปรากฏขึ้น เพียงพริบตาเดียวร่างเงาสีทองก็พุ่งทะยานไปยังทิศทางนั่น

        ไม่ว่าจะลูกหรือสามีของเธอในตอนนี้ก็ทำให้จิตใจของนางแทบจะเป็นบ้า ลูกชายเพียงคนเดียวของเธอทำไมถึงถูกออกคำสั่งประกาศล่าเช่นนี้ เขาไปทำอะไรไว้ นางถึงกับภาวนาขอให้ชีวิตของทั้งสองนั่นยังอยู่ดีเลยทีเดียว แต่ถ้าเกิดพวกเขาเป็นอะไรไปละก็ราชวงศ์ชิงหลงกับสี่ตระกูลใหญ่ พวกแกจะต้องหายไปเช่นเดียวกัน

        ส่วนเจ้าตัวที่หญิงสาวกำลังร้อนรนและออกตามหานะหรอ เขาตอนนี้แสยะยิ้มออกมาอย่างมีสะใจพลางเข้าปะทะกับร่างเงาสีน้ำตาลขนาดยักษ์ แรงปะทะของทั้งสองที่ปล่อยออกมาทำให้เทือกเขาอสูรสวรรค์ต้องสั่นสะเทือน

        หยูเซียนปายตอนนี้เขาสำแดงพลังกลายร่างเป็นสัตว์อสูรที่แท้จริงออกมาแล้ว ร่างที่แท้จริงของเขาคืออสูรตะขาบสายพันธุ์แมลงอสูรศักดิ์สิทธิ์ ร่างกายที่ยาวเหยียดขนาดหลายพันเมตรและมีปล้องที่เชื่อมต่อกันนับไม่ถ้วน ขาสีดำที่แหลมคมนับพันทอดยาวไปทั่วทั้งตัว ใบหน้าที่ดุร้ายมาพร้อมกับก้ามปากทั้งสองที่น่าสะพรึง ถ้าใครได้เห็นสัตว์อสูรตนนี้ก็จะต้องหวาดกลัวไปอีกนานอย่างแน่นอน

        แต่ทว่าสภาพของเขาในตอนนี้ดูจะย่ำแย่เป็นอย่างมาก ร่างที่คดเคี้ยวไปมาบนฟากฟ้าตอนนี้ถูกชะโชมไปด้วยโลหิตสีเขียวเข้ม เสียงร้องโหยหวนความเจ็บปวดของเขาดังก้องไปทั่วท้องฟ้า

        "ฮ่าฮ่าฮ่า ใครจะไปคิดว่าหนึ่งในผู้นำเทือกเขาอสูรสวรรค์ จะเป็นเซียนตะขาบศักดิ์สิทธิ์ สายพันธุ์แมลงอสูรที่มีพิษรุนแรงกัดกร่อนจนถึงห้วงจิตวิญญาณ แต่ทำไมถึงอ่อนแอเช่นนี้วะ..!!"