รวมเรื่องสั้น ฉบับผู้ใหญ่ NC

เสียงคลิกเมาส์เป็นจังหวะสม่ำเสมอ คือเสียงเดียวที่ดังแข่งกับเสียงแอร์เก่าๆ ในคอนโดสตูดิโอขนาดกะทัดรัดของดัง บ่ายวันหยุดที่แดดข้างนอกแรงจนไม่อยากออกไปไหน ทำให้ที่นี่กลายเป็นแหล่งกบดานชั้นดี

ดังกำลังจมจ่อมอยู่หน้าจอโน้ตบุ๊ก แสงจากจอสะท้อนแววตาจริงจังของเขา นิ้วมือขยับปรับค่าสีและความคมชัดของภาพที่เขาน่าจะถ่ายมาเมื่อวาน กองเสื้อผ้าที่ยังไม่ได้ซักกองอยู่มุมห้อง ถัดไปเป็นขาตั้งกล้องและเลนส์สองสามตัววางระเกะระกะ มันคือห้องของช่างภาพฟรีแลนซ์โดยแท้

"เบื่อ"

เสียงนั้นดังมาจากกองเบาะอิงข้างๆ โซฟา นามินอนเอกเขนกอยู่บนพรมขนสัตว์เทียมสีเทา เธออยู่ในเสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นผ้ายืดที่แทบจะมองไม่เห็น ขวดเบียร์สิงห์ที่พร่องไปครึ่งหนึ่งวางอยู่ใกล้มือเธอ

"อืม" ดังตอบในลำคอ ตายังไม่ละจากจอ

"เบื่อแบบ... เบื่อชิบหาย" นามิย้ำ เธอยกขวดเบียร์ขึ้นจิบ อึกใหญ่ "เบื่องานเก่า เบื่อเจ้านายเก่า เบื่อการต้องมานั่งแก้ฟอนต์ที่ห่างกันศูนย์จุดศูนย์หนึ่งพิกเซล"

"ก็ลาออกมาแล้วไม่ใช่เหรอ" ดังพูด เขากด 'Ctrl+Z' อย่างหัวเสีย "รูปนี้แม่งแก้ไม่จบว่ะ"

"ก็เพราะลาออกมาแล้วน่ะสิ ถึงได้เบื่อ" นามิพลิกตัวนอนคว่ำ เอาคางเกยแขนตัวเอง "ตอนทำงานก็อยากลาออก พอลาออกมาก็ไม่รู้จะทำอะไร ชีวิตแม่งโคตรย้อนแยง"

"หางานใหม่สิ" ดังพูดง่ายๆ "โปรไฟล์อย่างเธอ หาที่ไหนก็ได้"

"ไม่เอา" นามิส่ายหัว "ฉันไม่อยากกลับไปทำแบบเดิมอีกแล้ว... นั่งจ้องจอคอมทั้งวัน คุยกับคนไม่รู้เรื่อง เถียงกันเรื่องสีที่มันก็เฉดเดียวกันนั่นแหละ มัน... มันไร้สาระ"

ดังถอนหายใจ เขากดเซฟงานแล้วหันมามองเธอจริงๆ จังๆ "แล้วเธอจะเอาไงต่อล่ะ นี่ก็หยุดมาสองอาทิตย์แล้วนะ เงินเก็บน่ะมี แต่ถ้าไม่ทำอะไรเลยมันก็หมดนะนามิ"

นามิยิ้มมุมปาก "เธอก็เป็นห่วงฉันเหมือนกันนี่"

"ก็เพื่อนกัน" ดังตอบ หันกลับไปที่จอ "เธอก็รู้ว่าฉันมีแค่เธอที่คอยมานั่งฟังฉันบ่นเรื่องกล้อง"

บรรยากาศในห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง มีเพียงเสียงแอร์และเสียงคลิกเมาส์ นามินอนนิ่ง มองแผ่นหลังของดังที่เอนไปมาตามการขยับตัว เธอรู้จักดังมานานพอที่จะรู้ว่าเขากำลังเครียดเรื่องงาน และเธอเองก็กำลังเครียดเรื่อง... ทุกอย่าง

ความเงียบดำเนินไปเกือบห้านาที นานพอที่ดังคิดว่านามิอาจจะหลับไปแล้วด้วยฤทธิ์เบียร์ แต่แล้วเธอก็พูดโพล่งขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่ชัดเจนที่สุด

"ดัง... ฉันคิดว่าฉันจะไปลองแคสต์หนังโป๊ว่ะ"

คลิก

เสียงเมาส์หยุดกะทันหัน ทุกอย่างในห้องเหมือนถูกกดปุ่ม 'Pause' เสียงแอร์ที่เคยเบาบางกลับดังกระหึ่มขึ้นมาในความเงียบ

ดังยังคงหันหลังให้เธอ ไหล่เขานิ่งค้าง

"เมื่อกี้... ว่าไงนะ?" เขาถาม เสียงแห้งเล็กน้อย

"ฉันบอกว่า ฉันจะไปลองแคสต์หนังโป๊" นามิพูดซ้ำ ชัดถ้อยชัดคำ "หนัง AV, Adult Video, Porn... จะเรียกอะไรก็แล้วแต่"

ดังค่อยๆ หันมา เขาหรี่ตามองเธอ "เล่นมุกอะไรของเธอ"

"ไม่ได้เล่น" นามิตอบ เธอพลิกตัวกลับมานอนหงาย จ้องเพดาน "ฉันพูดจริง"

แววตาของเธอคือสิ่งที่ทำให้ดังรู้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องตลก มันคือแววตาเดียวกับตอนที่เธอบอกว่าจะดรอปเรียนเพื่อไปเที่ยวอินเดียคนเดียว หรือตอนที่เธอบอกว่าจะลาออกจากงานประจำที่มั่นคงทั้งๆ ที่ไม่มีแผนสำรอง

มันคือแววตาของนามิ... คนที่มีบุคลิกแปลกใหม่และไม่เคยคาดเดาได้

ดังลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงานของเขา ขยับมานั่งบนพื้นพรม ห่างจากเธอประมาณหนึ่งช่วงแขน เขายกเบียร์ขวดของตัวเองขึ้นมาจิบเพื่อซื้อเวลา

"เอาจริงดิ?" เขาถามซ้ำ "ทำไม? เบื่องานหรืออยากใช้หนี้?"

นี่คือคำถามคลาสสิกที่คนทั่วไปจะถาม และดังก็คือคนทั่วไปในสายตาของนามิในตอนนี้

นามิหัวเราะเบาๆ "เปล่า" เธอลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิ หันหน้าเข้าหาเขา "ฉันไม่ได้เป็นหนี้ และฉันก็ไม่ได้เบื่อจนต้องทำอะไรโง่ๆ"

"แล้วการไปเล่นหนังโป๊มันไม่ใช่เรื่องโง่ตรงไหน?" ดังขมวดคิ้ว "เธอคิดดีแล้วเหรอ? มันคือ... มันคือหนังโป๊นะนามิ หน้าเธอ รูปร่างเธอ มันจะอยู่บนอินเทอร์เน็ตตลอดไปนะเว้ย"

"ฉันรู้" นามิตอบอย่างใจเย็น "ฉันคิดมาสักพักแล้วล่ะ... ตั้งแต่ตอนที่ยังทำงานอยู่"

"ฉันแค่อยากรู้ว่ามันเป็นยังไง"

คำตอบของเธอยิ่งทำให้ดังงง "อยากรู้? อยากรู้อะไร? อยากรู้ว่าเขาเยกันยังไงเหรอ? เปิดเว็บดูก็ได้มั้ง"

"ไม่ใช่แบบนั้น!" นามิขึ้นเสียงเล็กน้อย "ฉันหมายถึง... ประสบการณ์ ฉันอยากรู้ว่าการอยู่หน้ากล้องแบบนั้นมันรู้สึกยังไง การที่ต้อง 'แสดง' อารมณ์พวกนั้นออกมา... มันคือการแสดงรูปแบบหนึ่งนะดัง เธอเป็นช่างภาพ เธอน่าจะเข้าใจเรื่อง 'การแสดงออก' นี่"

ดังส่ายหัว "นี่มันไม่เหมือนกัน การถ่ายแบบกับการถ่ายหนังโป๊มันคนละเรื่องเลยนะ"

นามิถอนหายใจ เธอก้มลงมองตัวเอง... มองไปที่จุดที่ดังและทุกคนมักจะแอบมองอยู่เสมอ

"ฉันรู้สึกว่า..." เธอพูดช้าๆ น้ำเสียงจริงจังขึ้น "...ฉันมี 'ของ' ที่คนอื่นอยากเห็น"

เธอลูบไปที่เนินอกของตัวเองผ่านเสื้อยืดตัวโคร่ง แม้จะอยู่ใต้ผ้าผืนหนา แต่ขนาดที่ใหญ่เกินตัวของมันก็ยังคงนูนเด่นออกมาอย่างชัดเจน

"ฉันมีหน้าอกที่ใหญ่กว่าผู้หญิงทั่วไป" เธอกล่าวตามตรง "ฉันรู้ตัวมาตลอด ตั้งแต่สมัยมัธยม ผู้ชายมองฉัน ผู้หญิงก็มอง... มันเคยเป็นปมด้อยนะเว้ย"

ดังนิ่งฟัง เขารู้เรื่องนี้ดี เขาเห็นเธอโดนล้อมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย

"แต่ตอนนี้ฉันไม่คิดแบบนั้นแล้ว" แววตาเธอเปลี่ยนไป "ฉันรู้สึกว่ามันคือ 'ศิลปะ' อย่างหนึ่ง ร่างกายฉัน... มันคือจุดเด่น ฉันเบื่อที่จะต้องซ่อนมันไว้ใต้เสื้อตัวใหญ่ๆ หรือสปอร์ตบราที่รัดจนหายใจไม่ออก"

เธอจ้องตาเขา "ฉันรู้สึกว่า... ในเมื่อฉันมีสิ่งที่คนอื่นอยากดู... ทำไมจะไม่ลองล่ะ?"

เหตุผลของเธอ... มันบ้า แต่มันก็เป็นเหตุผลในแบบของนามิอย่างแท้จริง

ดังเงียบไปนาน เขาพยายามประมวลผล เขามองเพื่อนสนิทตรงหน้า... ผู้หญิงที่เขาแอบรู้สึกอะไรด้วยมากกว่าเพื่อนมาตลอด แต่ไม่เคยกล้าพูด... ตอนนี้เธอกำลังจะไปเปลือยให้คนทั้งโลกดู

เขารู้สึกถึงความหวงก้างแปลกๆ พุ่งขึ้นมาในอก แต่มันก็ถูกทับถมด้วยความรู้สึกอีกอย่าง... ความ "ตื่นเต้น"

ความคิดที่ว่านามิ... เพื่อนของเขา... จะไปทำอะไรแบบนั้น มันทำให้เลือดในกายเขาสูบฉีดอย่างประหลาด

"เธอ... เธอจะทำจริงๆ เหรอ" ดังถามเสียงเบา

"ฉันกำลังจะไปแคสต์อาทิตย์หน้า" เธอยืนยัน

ดังพยายามทัดทานเป็นครั้งสุดท้าย "เธอรู้เหรอว่าหน้ากล้องมันต้องทำอะไรบ้าง? นามิ... มันไม่ใช่แค่ถอดนะเว้ย... มันไม่ใช่แค่โชว์นม เธอต้อง... เธอต้องโดนจับ ต้องโดนเลีย ต้อง... เยกับคนแปลกหน้า"

เขารู้สึกว่าคอตัวเองแห้งผากเมื่อพูดคำว่า "เย" ออกไป

"เธอต้อง 'กล้า' จริงๆ นะเว้ย กล้าที่จะให้คนอื่นทำแบบนั้นกับตัวเธอต่อหน้ากล้อง"

นามิมองเขา... แววตาของเธออ่านยาก มันมีความท้าทาย ความอยากรู้อยากเห็น และอะไรบางอย่างที่ร้อนแรงกว่านั้น

แล้วเธอก็ยิ้ม... รอยยิ้มที่มุมปากแบบที่ดังคุ้นเคยดี

"กล้าสิ" เธอกระซิบ "อย่างน้อย... ฉันก็กล้าให้เธอดู"

คำพูดนั้นเหมือนสวิตช์ที่ถูกกด อากาศในห้องที่เคยสบายๆ เปลี่ยนไปทันที อุณหภูมิที่เย็นจากแอร์กลับทำให้ผิวร้อนผ่าว

ดังกลืนน้ำลาย... เสียงดัง "เอื้อก"

"เธอ... หมายความว่าไง"

นามิไม่ตอบเป็นคำพูด เธอยกมือทั้งสองข้างขึ้นไปจับที่ชายเสื้อยืดสีขาวของเธอ

ช้า... ช้า...

ดังนั่งนิ่งราวกับถูกสาป เขาไม่สามารถละสายตาไปจากภาพตรงหน้าได้

นามิค่อยๆ ดึงชายเสื้อขึ้น เผยให้เห็นผิวขาวเนียนบริเวณหน้าท้องที่แบนราบ ไล่ขึ้นมา... สะดือเล็กๆ ที่น่ามอง...

เสื้อยืดถูกดึงสูงขึ้นเรื่อยๆ จนพ้นขอบล่างของสิ่งที่ซ่อนอยู่

มันคือบราลูกไม้สีดำ

ดังรู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้น บราลูกไม้สีดำสนิท ตัดกับผิวขาวผ่องของเธออย่างรุนแรง แต่สิ่งที่น่าตกใจกว่าสี... คือขนาดของมัน

มันคือบราที่ออกแบบมาอย่างดีเพื่อ "โอบอุ้ม" อย่างแท้จริง ลูกไม้สีดำที่ดูบอบบางพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะประคองเนื้อนวลขนาดมหึมาที่ล้นทะลักออกมาด้านบน เนินอกอวบอิ่มถูกดันขึ้นมาจนเป็นร่องลึกที่ดึงดูดสายตา

เสื้อยืดถูกดึงผ่านศีรษะ และโยนไปกองไว้ข้างๆ

ตอนนี้... ต่อหน้าเขา คือนามิในเวอร์ชันที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ผมเธอยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการถอดเสื้อ กางเกงขาสั้นผ้ายืดที่ร่นขึ้นมาจนเห็นขอบกางเกงชั้นในสีเดียวกัน... และหน้าอกไซส์ 36 ที่ถูกกักเก็บไว้ในลูกไม้สีดำ

ดังกลืนน้ำลายอีกครั้ง คอเขาแห้งผาก

"นี่เหรอ... ที่เธอจะไปโชว์" เขาพยายามพูดให้เสียงปกติที่สุด แต่เสียงมันกลับแหบพร่า

นามิยิ้ม "นี่แค่เริ่มต้น"

เธอมองหน้าเขา แววตาเต็มไปด้วยความท้าทาย "ยังไม่พอใจ 'บททดสอบ' เหรอ?"

ดังเผลอเลียริมฝีปากตัวเอง ความคิดเรื่องการทัดทานหายไปหมดสิ้นแล้ว ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของการ "ออดิชัน" ที่บ้าบอนี่ไปแล้ว

"มันยังไม่พอหรอก" ดังพูด เสียงทุ้มต่ำลงโดยไม่รู้ตัว "ถ้าจะ 'เล่น' จริง... ถ้าจะไปสู้กับคนอื่นเขา..."

เขามองลึกเข้าไปในตาเธอ

"เธอต้องโชว์หน้าอกใหญ่ๆ ของเธอ... ทั้งหมด"

คำพูดของเขาเหมือนเป็นคำอนุญาตที่นามิรอคอย

เธอยิ้มกว้างขึ้น... รอยยิ้มของผู้ชนะ

นามิไม่ลังเลเลยสักวินาที มือเล็กๆ ของเธอเอื้อมไปด้านหลัง แผ่นหลังขาวเนียนเกร็งขึ้นเล็กน้อย นิ้วมือของเธอคลำหาตะขอบรา

ดังจ้องเขม็ง... เขารอคอยวินาทีนั้น... วินาทีที่สิ่งที่กักขังมันไว้จะถูกปลดปล่อย

เสียง "แกร๊ก" เบาๆ ดังขึ้นในความเงียบ

ตะขอถูกปลดแล้ว...

สายบราที่บ่าคลายความตึงเครียดลงเล็กน้อย และบราลูกไม้สีดำก็ค่อยๆ แยกออกจากกันที่ด้านหลัง

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นต่อหน้า... คือสิ่งที่ทำให้ดังหยุดหายใจ

บราที่ถูกปลดตะขอ ไม่ได้ร่วงหล่นลงทันที มันยังคงถูก "ค้ำ" ไว้ด้วยน้ำหนักและขนาดของหน้าอกที่มันรองรับ

นามิต้องใช้มือดันมันออกเล็กน้อย...

และวินาทีนั้น... โลกทั้งใบของดังก็เหมือนจะหยุดหมุน

หน้าอกขนาดใหญ่ทั้งสองข้าง... ถูกปลดปล่อยอย่างสมบูรณ์แบบ

มัน "ทะลัก" ออกมาจากพันธนาการสีดำ เด้งออกมาตามแรงโน้มถ่วง แต่ก็ยังคงตั้งชันอย่างน่าอัศจรรย์ ความอวบอิ่มที่เกินคำบรรยาย... ผิวเนื้อบริเวณนั้นขาวผ่องและเนียนละเอียดกว่าส่วนอื่นๆ ราวกับไม่เคยต้องแสงแดด

มันสมบูรณ์แบบ... ไม่ใช่แค่ขนาด แต่คือรูปทรงหยดน้ำที่งดงาม ยอดถันสีชมพูอ่อนที่บัดนี้เริ่มแข็งชูชันขึ้นมาอย่างท้าทาย อาจเพราะความเย็นของแอร์... หรืออาจเพราะสายตาที่ร้อนแรงของดังที่กำลังจ้องมองมัน

น้ำหนักของมันทำให้มันคล้อยลงเล็กน้อยอย่างเป็นธรรมชาติ สร้างความรู้สึกที่ "จริง" และ "จับต้องได้" มากกว่าหน้าอกที่ถูกศัลยกรรมมา

ทั้งห้องเงียบสนิท... เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจของดังที่เต้นกระหน่ำอยู่ในอก

เขามอง... มองราวกับต้องมนตร์สะกด มองความสมบูรณ์แบบที่อยู่ตรงหน้าเพื่อนสนิทของเขา

นามินั่งนิ่ง ปล่อยให้เขาจ้องมองสำรวจทุกอณู เธอไม่ได้รู้สึกอาย... ตรงกันข้าม เธอกลับรู้สึกถึง "พลัง" บางอย่างที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเธอ

หลังจากผ่านไปนานหลายวินาที ที่รู้สึกเหมือนชั่วนิรันดร์ นามิก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบนั้นลง

เธอยิ้มยั่วยวน... เอียงคอเล็กน้อย ปล่อยให้ผมปรกหน้าลงมานิดๆ

"แล้วไงต่อ..." เธอถามด้วยเสียงที่แหบพร่าและเซ็กซี่อย่างไม่น่าเชื่อ

"...'ผู้กำกับ'?"