King - of - Element - ตอนที่ 53

ย้อนกลับมาที่เรือขนส่งสินค้าซักสองสามชั่วโมงหลังจากเข้าเทียบท่าที่เกาะต้องห้ามลึกลับแห่งนี้ เป็นเวลานานซักพักแล้วที่ผู้เล่นบนเรือใช้ชีวิตด้วยความหวาดกลัวจากจิตสังหารอันรุนแรงที่แผ่ออกมาไม่หยุดหย่อนจากข้างในเกาะลึกลับแห่งนี้จนทำให้ไม่มีผู้เล่นแม้แต่คนเดียวที่กล้าลงจากเรือไปสำรวจเกาะ ซึ่งก็รวมถึงกลุ่มคุ้มกันเรือเองด้วย “ให้ตายเถอะ อยู่บนนี้น่าเบื่อเป็นบ้า!” เสียงร้องด้วยความไม่สบอารมณ์ถูกปล่อยออกมาจากปากของต่อการ์เดียนหนุ่มประจำกลุ่มคุ้มกันเรือ “นั่นสิ เมื่อไหร่จะได้ออกไปเนี่ย....เอ๊ะ หรือว่าเราจะลองลงไปจัดการบอสกันดี!?” แตนพูดขึ้นในขณะที่ตัวเขานั่งพิงเสากระโดงเรือพร้อมกับกำชับธนูในมือไว้แน่น “จะบ้ารึไงแตน เราไม่มีทางชนะหรอก ออกไปก็มีแต่จะตายเปล่าๆ ฉันยังไม่อยากเสี่ยงดวงเสียไอเทมไปตอนนี้หรอกนะ มันต้องมีทางอื่นสิ!” ผึ้งยังไม่อยากเอาตัวเองไปเสี่ยงกับดันเจียนระดับนี้พลันในหัวคิดหาวิธีออกจากดันเจียนไปพลางๆ “แต่ว่าถ้าเราร่วมมือกับเจ้านั่น มันอาจะมีโอกาสเคลียร์ดันเจียนนี้มากขึ้นก็ได้นะ เจ้านั่นดูท่าทางเก่งเอาเรื่องเลยไม่ใช่หรอ?”” “เหอะ ไม่ว่ามันจะเป็นใครมากจากไหนก็เป็นไปไม่ได้หรอก เจ้านั่นมันก็แค่ทำเท่อวดเก่งไปแบบนั้นล่ะ กะอีแค่จัดการคราเคนได้นิดหน่อย ทำเป็นได้ใจโชว์พาวบุกไปเคลียร์ดันเจียนคนเดียว ป่านนี้คงตายไปแล้วมั้ง” กลุ่มคนคุ้มกันเรือต่างเกาะกลุ่มกันสนทนากันอย่างสนุกปากตรงหัวเรือส่งสินค้า ในตอนนี้พวกเขาไม่สนใจหน้าที่คุ้มกันเรือของตัวเองแล้ว พวกเขารักตัวกลัวตายยิ่งกว่าสิ่งใดพลางช่วยกันคิดหาวิธีที่สามารถออกไปจากเกาะนี้ให้ได้ ด้านของยูชินเจ้าของเรือขนส่งสินค้า เขายังยืนอยู่ท้ายเรือพร้อมกับลูกน้อง NPC อีกจำนวนหนึ่ง ตอนนี้เขากำลังทอดสายตามองไปในเกาะด้วยสีหน้าคาดหวังเป็นอย่างยิ่งว่าชายคนที่เขาเชื่อมั่นว่าเป็นราชันย์แดงจะสามารถเคลียร์ดันเจียนแห่งนี้ และพาเขาออกไปจากที่นี่ได้พร้อมกับภาพลอยอันมหาศาลที่ได้จากดันเจียนนี้ ข้างในเกาะเกิดเสียงระเบิดดังขึ้นถี่ยิบนานเป็นชั่วโมง จนบางครั้งมีลำแสงขนาดใหญ่ที่ดูรุนแรงพุ่งผ่านเรือของเขาไปทำเอาคนบนเรือแตกตื่นกันยกใหญ่ว่าข้างในเกาะมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เสียงของการต่อสู้ยังคงดังขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดเสียงเหล่านั้นก็เงียบสงบลงไปพร้อมกับบรรยากาศโดยรอบที่ดีมากขึ้นกว่าเดิม จิตสังหารที่คอยตรึงพวกเขาไว้อยู่นานมาตอนนี้มันได้หายไปแล้ว ทิ้งไว้แต่เพียงความสงสัยในหัวของคนที่อยู่บนเรือว่าตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นอีกกันแน่ คำเตือนผู้เล่นกำลังลุกล้ำอาณาเขตของเกาะต้องห้ามลึกลับ ขอให้ผู้เล่นออกไปจากอาณาเขตนี้ด้วยค่ะ เมื่อเสียงของระบบจบลงรอบๆเกาะพลันถูกคลุมไปด้วยบาเรียกึ่งโปร่งใสสีดำทมิฬที่ไม่อาจสัมผัสได้ยามอยู่ใกล้ ออร่าน่ากลัวที่หายไปเมื่อครู่บัดนี้มันกลับมาแล้ว และตัวกลางของมันก็คือบาเรียตรงหน้านี้ ซึ่งเป็นเรื่องโชคดีที่เรือขนส่งสินค้าลำนี้อยู่ด้านนอกของบาเรียนี้พอดี ตอนนี้คนบนเรือมีความคิดแบบเดียวกันเลยคือ นี่เป็นโอกาสทองที่ต้องรีบหนีออกจากเกาะนรกนี้ให้ได้โดยเร็วที่สุด ทุกคนบนเรือต่างตื่นตัวตื่นเต้นกันยกใหญ่ที่รู้ว่าพวกเขาสามารถออกจากเกาะแห่งนี้ไปได้โดยไม่สนว่าข้างในเกาะจะเกิดอะไรขึ้นก็ตามที ในตอนนี้ยูชินเจ้าของเรือกำลังถูกลบเล้าให้รีบออกเรือไปจากเกาะที่ให้เร็วที่สุด แต่เจ้าตัวเกิดความลังเลภายในจิตใจอยู่ ใจหนึ่งเขาก็อยากหนีไปตามคำเรียกร้องของทุกคน แต่อีกใจหนึ่งก็ยังไม่อยากไปเพราะเขาต้องรอบุคคลที่เขาเชื่อว่าจะเป็นราชันย์กลับมาก่อน เขาไม่อยากถูกผู้เล่นระดับนั้นไล่ฆ่าทีหลังหากทิ้งเขาไปแบบนี้ แม้ว่าเขาจะเป็นคนขี้ขลาดมากแค่ไหน แต่สิ่งหนึ่งที่เขายึดมั่นเหนือสิ่งอื่นใด นั่นก็คือความซื่อสัตย์ และรักษาคำพูดของตัวเองไว้ยิ่งชีพ แต่แล้วในช่วงที่เขากำลังลังเลอยู่นั้น ชายผู้เป็นเหมือนเครื่องตัดสินใจของเขาก็มาถึงแล้ว แต่เขาคนนั้นไม่ได้มาคนเดียว ชายสวมชุดโจรสลัดถือดาบเรเปียร์กำลังลอยตามหลังมาอยู่ เพียงแค่ยูชินเผลอสบตากับชายคนนั้นเพียงนิดเดียว เขาก็รู้สึกว่าจู่ๆโลกทั้งใบถูกดึงไปอยู่ในปรโลกที่เต็มไปด้วยเสียงร้องโหยหวนของเหล่าวิญญาณที่กำลังถูกเพลิงนรกแผดเผาอยู่เสียแล้ว ส่วนผมที่กำลังเดินทางกลับจวนจะถึงเรือส่งสินค้าแล้ว ข้างหลังผมมีทรูกัสเดินมาส่งผมขึ้นเรือพร้อมกับแผ่จิตสังหารคุมผู้เป็นนายเอาไว้หลังจากที่เขาเห็นคนบนเรือทำเสียงเอะอะโวยวายกัน และแน่นอนว่าผมต้องกังวลว่าเขาจะทำอะไรไม่เข้าท่าอยู่แล้ว แต่ก็เลือกที่จะไม่เก็บเขาไปในแหวน “โอ้วมายกูสเนส!.......คุณทำได้ คุณทำมันได้จริงๆด้วย ผมจะขอติดตามคุณไปชั่วชีวิตตต!!!! ฮือออ..” ยูชินรีบกระโดดลงเรือพุ่งเข้ามาเกาะแข้งเกาะขาผมยังกับสนุขพึ่งเจอเจ้าของหลังจากที่หายไปเป็นเวลานาน “นี่ทำบ้าอะไรของนายเนี่ย....!?” ผมตกใจเล็กน้อยก่อนจะแกะมือของเขาออกไปจากขา โชคดีที่เขายอมปล่อยแต่โดยดี เพราะถ้าช้ากว่านี้ทรูกัสที่ยืนลูบดาบเรเปียร์อยู่ด้านหลังคงลงมือกับยูชินแน่นอน “นี่นายเคลียร์ดันเจียนได้งั้นหรอ!?” ต่อที่อยู่บนเรือตะโกนถามผม ผมไม่พูดอะไรได้แต่พยักหน้าไปเท่านั้น แต่ดูเหมือนว่าหนึ่งในพวกเขาจะไม่เชื่อ “เหอะๆ นายใช้โปรแกรมโกงใช่มั้ยล่ะ ไม่ว่านายจะเก่งแค่ไหนมันเป็นไปไม่ได้ที่จะเคลียร์ดันเจียนระดับ L ได้ด้วยตัวคนเดียวหรอก!” เป็นผึ้งเองที่ยังไม่ปักใจเชื่อคนตรงหน้าจึงพยายามหาเหตุผลต่างๆมาใส่ร้ายผม “หนูก็คิดงั้นเหมือนกันค่ะ ถ้าเป็นราชันย์แห่งแสงผู้เล่นที่แข็งแกร่งที่สุดค่อยน่าเชื่อถือหน่อย แต่ว่านายคิดว่านายเป็นใครกัน นายมันต้องใช้โปรแกรมโกงแน่ๆ ฉันจะร้องเรียน GM เดียวนี้แหละ!” มดพูดถึงราชันย์แสงพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ แต่พอกลับมาที่ผมก็ทำสีหน้าไม่รับบุญใส่พร้อมกับเปิดหน้าต่างระบบของตัวเองเพื่อร้องเรียนไปยังผู้พัฒนาทันที “แต่เดี๋ยวก่อนนะ ตั้งแต่นายคนนั้นกำจัดคราเคนด้วยการโจมตีเดียวคุณยูชินก็มีท่าทีเปลี่ยนไป จนตอนนี้แทบจะเลียแข้งเลียขอคนๆนั้นอยู่แล้ว หรือว่า.......คุณยูชินจะรู้ว่าเขาใช้โปรแกรมโกงก็เลยรีบตีสนิทเพื่อหวังทำประโยชน์ทางธุรกิจด้วยกัน!!” แตนมโนไปเองเสริมคำพูดไปอีก จนเพื่อนๆของเขาคล้อยตามกันอย่างสุดใจ “ใช่ๆ มันต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ” “งั้นเราก็โดนหลอกตั้งแต่แรกแล้วน่ะสิ บ้าเอ้ย!” “ไม่ได้การล่ะ ต้องรีบฟ้อง GM เดี๋ยวนี้เลย และเราจะได้ของตอบแทนแน่นอน ฮ่าๆ!” “เฮ้อ...เจ้าพวกนี้นี่ ถ้าอธิบายไปก็คงไม่มีประโยชน์สินะ ถ้างั้น...ทรูกั-ส......” ผมสายหัวไปมาพูดยังไม่ทันจบ เจ้าของชื่อก็เปลี่ยนร่างกายของตัวเองเป็นควันดำพุ่งใส่เจ้า 4 สหายคุ้มกันเรือจอมมโนไปเสียแล้ว ฉัวะ......!!ไม่ต้องลำเนาอะไรให้มากความดาบเรเปียร์ถูกฟันเฉียงลงบนตัวสาวนักเวทย์เป็นคนแรกก่อนจะกลายเป็นแสงหายไปด้วยการโจมตีเดียวท่ามกลางความตื่นตกใจของเพื่อนอีกสามคนที่อยู่ข้างๆ “นี่แก...กล้าทำแบบนี้ได้ยังไงกัน...อัก-....” การ์เดียนประจำกลุ่มจะโกนใส่ผมที่อยู่ด้านล่างด้วยความแค้นพร้อมกับแตนเพื่อนของเขา แต่มันก็ไม่สามารถทำอะไรต่อได้เมื่อความตายที่ทรูกัสกำลังจะยื่นให้เดินใกล้เข้ามาแล้ว ฉึก......ฉัวะ......!!!สองหนุ่มถูกฟันจนกลายเป็นแสงหายไปเช่นเดียวกัน ทิ้งให้สาวน้อยเล็กสุดนั้นยืนรอความตายอยู่อย่างเดียวดาย เธอพยายามกรีดร้องขอชีวิตเธอเอาไว้ แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรจู่ๆหูของผมก็ตึงขึ้นมาเลยไม่ได้ยินเสียงรอบข้างเลยแม้แต่น้อย ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่ทรูกัสกำลังฟันเธอจนล้มลงไปนอนกองกับพื้นจนกลายเป็นแสงตามพรรคพวกของเธอไป ทุกอย่างเกิดขึ้นไวมากจนผมไม่สามารถห้ามทรูกัสไม่ให้ฆ่าพวกนั้นไว้ได้ทัน แต่ที่แปลกมากก็คือผมไม่ได้รู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อยที่พวกนั้นถูกฆ่าไป หรือว่าจิตใจของผมจะจมลงสู่ความมืดมิดแสนเย็นชาซะแล้วสิ “นายสงสัยอะไรในตัวฉันไหม!?” ผมหันไปถามยูชินที่กำลังยืนขาสั่นกลัวฉี่แทบราดอยู่ข้างๆผม “ม-ไม่ครับ ไม่มีๆๆๆ” “งั้นก็ขึ้นเรือสิ ฉันมีเรื่องจะคุยกับนายเยอะเลย.......” ตอนนี้พวกเราขึ้นมาบนเรือขนส่งสินค้าแล้ว ทางด้านของยูชินกำลังสั่งลูกเรือให้เตรียมตัวนำเรือออกจากเกาะนี้อย่างคึกคัก ส่วนผมอยู่บนหัวเรือกำลังสั่งการบางอย่างกับทรูกัส ก่อนที่เขาจะกลายเป็นเงาสีดำพุ่งกลับเข้าไปในเกาะดังเดิม ในที่สุดเรือขนส่งสินค้าลำนี้ก็เริ่มออกเดินทางอีกครั้งเพื่อกลับไปยังเส้นทางเดินเรือเดิม โดยมีจุดหมายปลายทางคืออาณาจักรปฐพี ตลอดการเดินทางนั้นราบเรียบดีไม่มีเหตุการณ์ไม่ดีเกิดขึ้น ผมเห็นดังนั้นจึงวางใจในระดับหนึ่งเลยเดินเข้าไปคุยไปอยู่ชินที่อยู่ในห้องกัปตัน ผมเคาะประตูครั้งหนึ่งก่อนจะเปิดเข้าไปเห็นยูชินกำลังนั่งจิบกาแฟด้วยท่าทีสบายใจ แต่พอเขาเห็นผมก็รีบถีบตัวขึ้นมาพร้อมกับทักผมด้วยท่าทีประหม่า “น-นายท่าน!? มีอะไรรึเปล่าครับ?” “นายท่าน!?” “เอ่อ คือผมเห็นคนติดตามที่ดูแข็งแกร่งของนายท่านพูดแบบนั้น ผมก็เลยถือวิสาสะพูดด้วย จะได้ไหมครับ?” ยูชินก้มหน้าก้มตาพลางอธิบายเหตุผลด้วยท่าทีกล้าๆกลัวๆ ตั้งแต่ที่เขาเห็นความแข็งแกร่งที่มากมายของราชันย์แดงที่ผ่านมาตลอดการเดินเรือด้วยกัน ในหัวเขาก็คิดขึ้นมาทันทีเลยว่าต้องติดตามชายคนนี้ไปไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม เพราะชายคนนี้จะนำความรุ่งโรจน์มาให้เขาได้ในอนาคตอย่างแน่นอน “แล้วแต่นายเถอะ...เข้าเรื่องกันเลย นายเคยทำการค้ากับราชันย์ปฐพีใช่รึเปล่า?” ผมถามไปแบบนั้นเพราะว่าผมเห็นป้ายเครื่องหมายการค้าสีทองบนหัวของเขา ซึ่งนั่นหมายความว่าเขาเคยค้าขายกับพวกผู้เล่นระดับไฮคลาสมาเป็นจำนวนมาก และนั่นต้องรวมถึงพวกราชันย์ด้วยแน่นอน ผมก็เลยถามดู และคำตอบที่ได้ก็เป็นไปตามคาด “ใช่ครับ ของพวกนี้ก็ถูกสั่งโดยกิลด์ของราชันย์ปฐพี นายท่านมีอะไรรึเปล่า?” “งั้นก็ดีเลย ฉันอยากให้นายเอาของพวกนี้ไปเสนอขายกับพวกนั้นโดยตรง” ว่าแล้วผมก็นำแร่อัพเกรดระดับ L SSS SS S ออกมาอย่างละครึ่ง ยูชินถึงกับตาลุกวาวทันทีที่ได้เห็นมันเพราะแร่อัพเกรดระดับสูงเป็นอะไรที่หาซื้อได้ยากในท้องตลาด เนื่องจากผู้เล่นส่วนมากจะนิยมเอาเก็บไว้ใช้เองมากกว่าเอาออกมาขาย และด้วยที่ช่วงนี้เองกำลังจะเข้าใกล้ยุคสมัยแห่งสงครามการต่อสู้ที่ถูกเริ่มโดยราชันย์แห่งแสง ซึ่งแน่นอนว่าพวกกิลด์ใหญ่ๆก็รู้เรื่องพวกนี้ดีกว่าใครอยู่แล้ว พวกนั้นจะทำการเตรียมการอยู่เงียบๆ กว้านซื้อของใช้ที่จำเป็นต่อกำลังรบจนสินค้าบางอย่างแทบจะขาดตลาดไป และผมก็จะเสนอสินค้าที่เขาต้องแทบจะทุ้มราคาซื้อมันมาใช้เพื่อเสริมกำลังรบของเขาเลยล่ะ “ฉันอยากให้นายปั่นราคาเขาให้มากที่สุด นายคิดว่าทำได้รึเปล่า?” “ได้ครับ ผมทำได้แน่นอน!” ยูชินพูดอย่างมั่นใจ เขาเป็นพ่อค้ามานาน ด้วยทักษะที่มากมายในอาชีพสายพ่อค้าของเขา เรื่องแบบนี้เขาไม่มีทางพลาดแน่นอน เพราะหากเขาทำสำเร็จ สิ่งที่เขาได้นั้นไม่ใช่แค่ค่าชื่อเสียง หรือเงินทอง แต่เป็นแต้มการค้า ที่จะทำให้ป้ายการค้าของเขาอยู่เหนือกว่าสีทอง นั่นคือสีรุ้ง ซึ่งจะทำให้เขาอยู่บนจุดสูงสุดของอาชีพสายพ่อค้า และมีธุรกิจในการครอบครองอยู่ทั่วโลกแห่ง KoE นี้ แต่หนทางยังอีกยาวไกลเพราะกว่าจะไปถึงขั้นนั้นเขายังต้องการแต้มการค้าอยู่มากโข แต่นี่ก็ถือเป็นก้าวครั้งสำคัญเช่นเดียวกัน ผมจัดการทำสัญญาการซื้อขายกับยูชิน ด้วยสัญญาฉบับนี้จะทำให้ยูชินไม่สามารถโกงผมได้ ด้วยกฎมากมายที่สายอาชีพพ่อค้าต้องแบกรับไว้ทั้งโลกเสมือน และโลกภายนอกทำให้ไม่มีใครสามารถแหกฎเหล่านั้นได้ พวกเราตกลงแบ่งผลประโยชน์อีกเล็กน้อยผ่านทางสัญญาฉบับนี้ก่อนจะออกไปข้างนอก เพราะตอนนี้เรือเข้าเทียบท่าที่เมืองหลวงของอาณาจักรปฐพีเรียบร้อยแล้ว ผมเดินลงเรือขนส่งสินค้าพร้อมกับชื่อสีแดงจากโทษการ PK แต่ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นเรื่องแปลกเท่าไหร่เพราะจากที่มองดูไปรอบๆก็พบผู้เล่นชื่อแดงอยู่จำนวนไม่น้อยเลย ท่าทางคนในอาณาจักรที่จะเป็นพวกชอบความรุนแรงเอาเรื่องเลยล่ะ ทางด้านของยูชินเองก็กำลังให้ลูกเรือขนของบนเรือสินค้าลงมาอย่างแข็งขัน โดยมีคนของทางคู่ค้า หรือทางกิลด์ของราชันย์ปฐพีมารอเช็คของอยู่ด้านล่างจำนวนหนึ่ง เมื่อเสร็จแล้วเขาก็ทิ้งให้ลูกน้องเขาจัดการต่อก่อนจะปลีกตัวมาหาผมตามที่ผมเรียกหา ผมกับยูชินเดินเข้าเมืองหลวงไปจากนั้นก็รีบมุ่งหน้าไปที่โซนขายของทันที เดิมทีเป้าหมายการมายังอาณาจักรแห่งนี้ของผมคือการเก็บระดับให้ได้โดยไว ซึ่งสิ่งที่จำเป็นในการฟาร์มให้เกิดประสิทธิภาพสูงสุดนั่นก็คือคือยาโพชั่นเสริมต่างๆที่จะมาช่วยบูสการฟาร์มไงล่ะ แต่ติดตรงที่ไม่สามารถซื้อได้เพราะติดโทษ PK และนั่นจึงเป็นเหตุผลที่ยูชินมาอยู่ตรงนี้ อาชีพพ่อค้าสายหลักซ้ำยังมีป้ายการค้าสีทองแบบเขาจะสามารถหาของพวกนี้ได้อย่างง่ายดายได้จากช่องทางการช่วยเหลือเฉพาะของระบบ และยังสามารถซื้อของที่ต้องการได้ในราคาที่ต่ำกว่าท้องตลาดอยู่มากโข ผมนำเงิน 500 ล้านเหรียญที่พึ่งได้มาจ่ายให้เขาไป เพื่อวานให้เขาซื้อโพชั่นให้จำนวนหนึ่ง แต่สิ่งที่เขาซื้อกลับมาให้ผมมันกลับมีมูลค่ามากกว่าที่ผมจ่ายไปอยู่เยอะเลย ซึ่งยูชินก็บอกว่าเป็นของตอบแทนที่ช่วยคุ้มกันเรือให้เขาจนปลอดภัยตลอดการเดินทางมาถึงที่นี่ เมื่อไม่มีอะไรแล้วยูชินจึงขอตัวไปทำงานของตัวเองให้จบ นั่นก็คือการไปเจรจาการค้ากับราชันย์ปฐพีนั่นเอง ระหว่างนี้ผมก็เดินชมเมืองไปเรื่อยๆพลางหาข่าวเกี่ยวกับดันเจียนในละแวกนี้เพื่อจะออกไปเก็บระดับของตัวเอง แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรผู้เล่นในเมืองนี้ดูตื่นตัวกันผิดปกติ ผู้เล่นไฮคลาสมีสัญลักษณ์กิลด์ติดอยู่ที่แขนต่างวิ่งไปมาอย่างร้อนรน อีกด้านหนึ่งก็กำลังเตรียมการอะไรบางอย่างก็ไม่รู้เป็นกองทัพ ผู้เล่นส่วนใหญ่เริ่มรวมตัวกันเป็นกลุ่มเป็นก้อนราวกับกำลังเตรียมจะต่อสู้กับอะไรบางอย่าง และแล้วเสียงของระบบก็ดังขึ้นไขข้อข้องใจที่มีอยู่ของผม แจ้งผู้เล่นทุกท่าน ขณะนี้ อีเวนท์มอนสเตอร์บุกเมืองประจำปี ครั้งที่ 6 ได้เริ่มขึ้นแล้วค่ะทางระบบจะมีโบนัสพิเศษคือ EXP*2 เพิ่มอัตราการดรอปไอเทมขึ้น 50% ตายแล้วสามารถเกิดใหม่ได้ทันทีขอให้ผู้เล่นทุกท่านโชคดีค่ะ “โอ๊ะ....มีลาภลอยมาเสิร์ฟถึงที่เลยแฮะ....^^” ....

King - of - Element

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 53

คล้ายกับเรื่องKing - of - Element ที่คุณอ่าน

King - of - Element

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 53

คล้ายกับเรื่องKing - of - Element ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้