ตำนานสามภพ ภาค พลิกชะตายุทธภพ จบแล้ว(มีE-Book)

         “คิดจะทำอะไรน้องชายข้างั้นเหรอ” อูหลินเฟิงกล่าวออกมาอย่างเย็นชา พลังวิญญาณสีฟ้าในมือกำลังต่อต้านควันสีดำของอีกฝ่าย

        ‘บ้าน่า!! รับฝ่ามือข้าได้งั้นเหรอ’ ชายหนุ่มผมสีดำคิดในใจ มองไปยังอูหลินเฟิงที่ปรากฏตัวออกมาเพื่อช่วยลุค ใช้สองคนที่มีใบหน้าเหมือนกันต่างกันเพียงสีผม และ คนแรกยังไม่มีพลังวิญญาณมากพอที่จะหลบหลีกฝ่ามือเขาได้เลยแท้ๆ แต่อีกคนกลับมีพลังวิญญาณมากถึงขั้นรับฝ่ามือของเขาได้โดยตรง และคนที่รับฝ่ามือของตนเองมีพลังวิญญาณเพียงแค่ราชันชั้นสูงเท่านั้น

        “เจ้าเป็นใครกันแน่??” ชายหนุ่มผมสีดำถาม

        “ถามผู้อื่น...แต่ไม่คิดจะแนะนำตัวเองงั้นเหรอ” อูหลินเฟิงตอบกลับ โดยที่ไม่คิดจะบอกชื่อกับฝ่ายตรงข้าม ‘ไม่รู้จักหน้าตาของข้า?? อีกทั้งชุดที่ใส่ยังเป็นรูปแบบดั้งเดิมของราชวงศ์จันทราทมิฬ หรือว่าคนคนนี้อยู่ในเมืองนี้ตั้งแต่ก่อนที่เสวี้ยเจ๋อจะรู้จักข้า?’

        “ก็ได้ข้ามีนามว่า กงซุน จ้าว” ชายหนุ่มผมสีดำแนะนำตัวเอง

        ‘สกุลกงซุนจริงๆด้วยบอกออกมาง่ายกว่าที่คิด’ อูหลินเฟิงคิด

        “ข้าแซ่อู นามหลินเฟิง”อูหลินเฟิง ถามชื่อของตนเองออกมาอย่างง่ายดาย แต่ว่าอีกฝ่ายกลับไม่มีปฏิกิริยากับชื่อของอูหลินเฟิงเลยแม้แต่น้อย 

        “ข้าขอแนะนำให้เจ้าส่งแมวตัวนั้นมาให้ข้าดีกว่า ไม่อย่างนั้นอาจจะเป็นอันตรายกับตัวเจ้าเองก็ได้” กงซุนจ้าวกล่าว

        “หมายความว่ายังไง? แมวตัวนี้ถึงจะดูแข็งแกร่ง แต่ก็ไม่น่าจะมีอันตรายขนาดนั้น” อูหลินเฟิงถาม จ้องมองยังแมวสองทางที่อ่อนแรงบนแขนของลุค

        “เจ้าไม่รู้อะไร แมวสองหางตัวนั้นไม่ได้เป็นวิญญาณแต่เป็นสัตว์อสูรที่มีกายเนื้อ” กงซุนจ้าวกล่าว

        “หือ?? ว่าไงนะ” อูหลินเฟิงหันไปมองแมวสองหางอย่างสนใจ แสดงว่าแมวตัวนี้เข้ามาภายในเมืองวิญญาณแบบเดียวกับพวกเขา ใช้พลังวิญญาณห่อหุ้มร่างกายจนทำให้ดูเหมือนกับเป็นเพียงแค่ดวงวิญญาณเพื่อหลอกเขตแดนของเมืองวิญญาณแห่งนี้

        “แล้วอีกอย่าง ไฟที่แมวตัวนี้จุดขึ้นมา เป็นไฟที่มีความสามารถในการเผาผลาญดวงวิญญาณ หากพวกเจ้าโดนเข้าไปแล้วก็ได้ดับสลายไปจริงๆ แน่นอน เพราะฉะนั้นส่งมันมาซะ” กงซุนจ้าวกล่าว

        “แล้วท่านไม่กลัวว่าตนเองจะโดนไฟของมันแผดเผาจนวิญญาณสลายหรือไง ถึงได้ต้องการตัวมัน” อูหลินเฟิงถาม

        “ข้าผู้นี้มีพลังวิญญาณถึงระดับจักรพรรดิขั้นต้น ไม่จำเป็นต้องกลัวสัตว์อสูรระดับราชันเลยแม้แต่น้อย” กงซุนจ้าวกล่าวอย่างมั่นใจ เพราะเมื่อครู่เขาก็สามารถชนะมันอย่างง่ายดาย

        “แต่ในตอนนี้ข้ากลับสนใจแมวตัวนี้แล้ว คงจะยกให้ท่านไม่ได้แล้ว” อูหลินเฟิงกล่าวพร้อมยิ้ม

        “น้องชาย อย่าหาว่าข้าไม่เตือน ส่งมันมาซะก่อนที่ข้าจะหมดความอดทน” กงซุนจ้าวใบหน้าเริ่มแสดงความโมโหออกมาอย่างชัดเจน

        “ข้าไม่ให้” อูหลินเฟิงกล่าว พร้อมกับจ้องมองอีกฝ่ายอย่างท้าทาย

        “ได้!!” กงซุนจ้าวกล่าว จากนั้นพลังวิญญาณระดับจักรพรรดิระเบิดออกมา บนมือของกงซุนจ้าวปรากฏควันสีดำขึ้นมาอีกครั้ง

        พลังวิญญาณมรณะ ลูกบอลมรณะ ควันสีดำถูกอัดแน่นจนกลายเป็นทรงกลม จากนั้นถูกส่งพุ่งตรงเข้าหาร่างอูหลินเฟิง

        “อ่อนหัด” อูหลินเฟิงทำเพียงแค่ยกกระบี่วิญญาณฟ้าขึ้นมา พลังวิญญาณสีฟ้าถูกใส่เข้าไปภายในกระบี่ จากนั้นกระบี่ก็เป็นประกายพลังวิญญาณสีฟ้า อูหลินเฟิงทำเพียงแค่ฟาดฟันส่งรังสีกระบี่ออกไปตรงๆ เพียงเท่านั้น แต่แรงกดดันจากพลังวิญญาณของอูหลินเฟิงกลับมีความรุนแรงมากพอๆ กับกงซุนจ้าว รังสีกระบี่สามารถที่จะตัดผ่านบอลมรณะของกงซุนจ้าวได้อย่างง่ายได้

        ‘มีพลังวิญญาณสีฟ้าแท้ๆ แต่กลับสามารถตัดพลังของข้าได้อย่างง่ายดาย' กงซุนจ้าวมองพลังของตนเองที่โดนตัดผ่านอย่างตกตะลึง จ้องมองไปยังกระบี่วิญญาณฟ้าอย่างไม่วางตา

        พลังวิญญาณถูกแบ่งสีตามความบริสุทธิ์ สีเขียวมีความบริสุทธิ์หนึ่งถึงสองส่วน สีฟ้าสามถึงห้า สีเหลืองห้าถึงแปด สีทองเก้าส่วน และสีขาวสิบส่วน ยิ่งบริสุทธิ์มากเท่าไหร่ยิ่งสามารถปลดปล่อยพลังวิญญาณได้รุนแรงมากเท่านั้น แต่ว่าพลังวิญญาณของตระกูลกงซุนต่างออกไป พลังของพวกเขาถูกหลอมรวมเข้ากับปราณธาตุมืดจนกลายเป็นหนึ่งเดียว ถึงแม้ว่าจะไม่สามารถใช้พลังลมปราณในเมืองวิญญาณแห่งนี้ได้ แต่ลักษณะของปราณมรณะก็ยังคงอยู่

        “แบบนี้เอง กระบี่ที่มีความสามารถในการขยายพลังวิญญาณ เจ้าถึงไม่เกรงกลัวที่จะต่อสู้กับข้า” กงซุนจ้าวสามารถวิเคราะห์ได้ทันทีเมื่อสังเกตถึงพลังวิญญาณที่อยู่รอบๆ กระบี่วิญญาณฟ้า เมื่อพลังวิญญาณสีฟ้าเข้าสู่กระบี่มันจะถูกขยายพลังมากกว่าเดิมถึงสามเท่า

        “ถูกต้อง แล้วยังอยากที่จะสู้อยู่ไหม” อูหลินเฟิงกล่าวอย่างท้าทาย ยกกระบี่ชี้หน้าของกงซุนจ้าวอย่างท้าทาย

        “หึ ขนาดตายไปแล้วก็ยังมั่นใจในพลังของตนเองขนาดนี้เชียว” กงซุนจ้าวกล่าว เพราะลักษณะตอนนี้ของอูหลินเฟิงไม่ต่างจากดวงวิญญาณดวงอื่นภายในเมืองนี้ กงซุนจ้าวจึงคิดว่าอูหลินเฟิงคือดวงวิญญาณที่ตายภายในแดนเทพรกร้างแล้วก็เดินทางมาเมืองวิญญาณแห่งนี้

        “เพราะตอนมีชีวิต ต้องสู้ด้วยลมปราณแต่ตอนนี้หากต้องสู้ด้วยพลังวิญญาณ ข้ามั่นใจเป็นอย่างยิ่ง” อูหลินเฟิงตอบ

        “งั้นก็ลองรับมือข้าอีกกระบวนท่าแล้วกัน ถ้ารอดไปได้ข้าจะยอมรามือ” กงซุนจ้าวกล่าว

        “เข้ามาเลย” อูหลินเฟิงกล่าว

        พลังวิญญาณมรณะ ศรมรณะ

        ควันสีคำถูกรวบรวมอันแน่นจนกลายเป็นลูกศร กงซุนจ้าวทำท่าเหมือนกับยิงธนูทั้งๆ ที่ไม่มีตัวธนู แต่ว่าพลังของศรที่อยู่บนมือกลับรุนแรงมากขึ้นไปอีก ความรู้สึกน่าขนลุกออกมาจากลูกศรที่อยู่บนมือของกงซุนจ้าว

        “หายไปซะ” กงซุนจ้าวกล่าวออกมาพร้อมๆ กับที่ยิงศรมรณะออกมา ศรมรณะที่มีพลังวิญญาณของระดับจักรพรรดิขั้นต้นถูกยิ่งออกมาอย่างรุนแรง

        “พลังวิญญาณรุนแรงจริงๆ” อูหลินเฟิงกล่าว จากนั้นกระบี่ที่ชี้ไปยังกงซุนจ้าวก็ถูกยกลง เปลี่ยนกระบี่ท่าทันที

        พลังวิญญาณ เพลิงจิตวิญญาณฟีนิกซ์

        เปลวเพลิงสีฟ้าครามถูกจุดขึ้นมาบนกระบี่วิญญาณฟ้า ความรุนแรงและความร้อนแรงของเปลวเพลิงเหนือล้ำซะยิ่งกว่าเปลวเพลิงสีฟ้าครามที่ออกมาจากแมวสองหางมากมายยิ่งนัก อูหลินเฟิงฟาดฟันกระบี่ที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยเปลวเพลิงสีฟ้าครามตัดไปยังศรมรณะที่พุ่งเข้ามา ศรมรณะที่พุ่งเข้ามาถึงแม้จะมีพลังที่เหนือกว่าของระดับจักรพรรดิแต่กลับโดนผ่าและแผดเผาด้วยเปลวเพลิงจิตวิญญาณฟินิกซ์

        กรีซ เสียงของวิหคกู่ร้องออกมาพร้อมๆ เปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำ แผดเผาศรมรณะจนหมดสิ้น

        “เพลิงจิตวิญญาณฟินิกซ์!! หรือว่า เจ้าเป็นคนจากราชวงศ์โชติช่วง” เมื่อเห็นเปลวเพลิงสีฟ้าคราม แม้มันจะมีลักษณะเหมือนกลับเพลิงที่แมวสองหางปล่อยออกมา         แต่ว่าเปลวเพลิงสีฟ้าครามก็เป็นลักษณะของเพลิงที่มีพลังวิญญาณแฝงอยู่เท่านั้น แต่ความร้อนแรงที่แค่จ้องมองก็ราวกับดวงวิญญาณถูกแผดเผาและยังมีเสียงวิหคดังก้องเมื่อแผดเผาศรมรณะของเขา บวกกับระดับพลังที่ต่ำกว่าแต่มีความสามารถทางพลังวิญญาณเหนือกว่า กงซุนจ้าว จึงเข้าใจว่าอูหลินเฟิงต้องเป็นคนจากราชวงศ์โชติช่วงที่มีเพลิงจิตวิญญาณฟีนิกซ์อย่างแน่นอน

        “แล้วเจ้าคิดว่ายังไงล่ะ” อูหลินเฟิงกล่าว ไม่ยืนยันสถานะของตนของกับอีกฝ่าย

        “งั้นต้องขออภัยด้วย ถ้าเป็นเจ้าอาจจะควบคุมแมวตัวนั้นอยู่ก็ได้” พลังวิญญาณของกงซุนจ้าวลดลงจนเหลือเพียงระดับปกติ ไม่มีความคิดที่จะต่อสู้อีกต่อไป

        “งั้นต้องขออภัยด้วย ถ้าเป็นเจ้าอาจจะควบคุมแมวตัวนั้นอยู่ก็ได้” พลังวิญญาณของกงซุนจ้าวลดลงจนเหลือเพียงระดับปกติ ไม่มีความคิดที่จะต่อสู้อีกต่อไป

        “ในเมื่อไม่คิดจะสู้กันต่อไปแล้ว พวกเราไปกันเถอะ” ลุครีบบอกจากนั้นก็ทำท่าเหมือนจะรีบไปยังหอคอยตระกูลเนี่ย

        “ไม่จำเป็นต้องรีบแล้ว” อูหลินเฟิงรีบนำมือไปคว้าคอเสื้อของลุคอย่างรวดเร็ว

        ‘ไม่สังเกตหรือไงว่า พี่เนี่ยไม่ได้มาด้วย’ อูหลินเฟิงบอกกับลุคผ่านดวงวิญญาณ

        ‘นั่นสิแล้ว...เขาไปไหน’ ลุคที่เพิ่งจะสังเกตว่าเนี่ยหลุนไม่ได้อยู่แนวนี้ก็ถามออกมา

        ‘ข้าให้เขาล่วงหน้าไปที่หอคอยตระกูลเนี่ยแล้ว’

        ‘ถ้าเป็นแบบนั้นเราก็ควรที่จะรีบตาม…’

        ‘ในระหว่างต่อสู้ พี่เนี่ยเพิ่งจะส่งข้อความมาบอกว่าค่ายกลป้องกันของตระกูลเนี่ยถูกเปิดออก ทำให้เขาไม่อาจเข้าไปได้’

        ‘ว่าไงนะ!! ถ้าเป็นแบบนั้นท่าน..’ ลุคบอกออกมาอย่างกังวล

        ‘ใจเย็นก่อน พี่เนี่ยบอกว่านั่นเป็นเพียงค่ายกลป้องกันที่จะไม่ให้สิ่งใดเข้าไปภายในหอคอยได้เท่านั้น เป็นเพียงการปกป้องตนเองของหอคอยเท่านั้น ตอนนี้เราต้องพยายามหาเบาะแสว่าเกิดอะไรขึ้นภายในเมืองวิญญาณแห่งนี้’ อูหลินเฟิงบอกสถานการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นในระหว่างที่ลุครีบไปยังหอคอยตระกูลเนี่ย จากนั้นก็หันไปหากงซุนจ้าว

        “ถ้าไม่ต่อสู้กันแล้ว ข้าขอถามได้หรือไม่ว่าเหตุใดท่านถึงคิดจะจับแมวตัวนั้น” อูหลินเฟิงถาม

        “ก็เพราะว่าแมวตัวนั้น ทำให้เขตแดนหลายๆ เขตแดนภายในเมืองแห่งนี้ปั่นป่วนยังไงล่ะ” กงซุนจ้าวตอบ

        “หมายความว่ายังไง”

        “แมวตัวนี้ตอนแรกก็หลงอยู่ภายนอกเขตแดนโทริอิ แต่เมื่อมันเข้ามาได้ มันก็เข้าไปยังเขตของพวกแปดตระกูลผู้ก่อตั้งเมืองวิญญาณ แต่ละที่ที่แมวสองหางไปมันจะ  จุดไฟเผาที่นั่น แต่เมืองแห่งนี้ถูกสร้างจากพลังวิญญาณเมื่อไฟสีฟ้าครามของมันถูกจุดขึ้น ก็จะลุกลามต่อไปเรื่อยๆ แต่ก่อนหน้านี้มันเข้าไปเพียงพื้นที่ของแปดตระกูลใหญ่เท่านั้น ไปปั่นป่วนค่ายกลของแต่ละตระกูลทำงานขึ้นมา ทำให้วิญญาณที่อยู่ภายในแปดตระกูลไม่อาจเข้าหรือออก จากเขตแดนของตนเองได้ แต่ว่าหลังจากนนี้หากมันไปยังพื้นที่อื่นๆ ที่ไม่ได้มีค่ายกลป้องกันไม่แน่ว่าเปลวเพลิงของมันอาจจะทำให้เมืองแห่งนี้ถูกเผาจนวอดวาย ข้าจึงคิดจะสังหารมันก่อนที่จะเกิดเรื่องนั้นขึ้น แต่ถ้าเจ้ายืนยันที่จะรับแมวตัวนั้นไว้ ก็จงจำไว้ว่าหากหลังจากนี้มีเรื่องที่เกิดขึ้นเพราะเปลวเพลิงของมัน พวกเจ้าสองคนจะต้องเป็นผู้รับผิดชอบ” กงซุนจ้าวกล่าว ด้วยน้ำเสียงจริงจังและมองไปยังแมวสองหางที่อยู่ภายในอ้อมแขนของลุค

..

..

        จบตอน