ผมแค่อยากมี MP เต็มหลอดในต่างโลก

บทที่ 11

การบ้านของสองเรา

 

ภาระที่หนักอึ้งที่สุด... จะเบาลงครึ่งหนึ่งเมื่อมีคน ช่วยแบก ...
และการเดินทางที่น่าเบื่อที่สุด... จะกลายเป็๲เ๱ื่๵๹ น่าสนุก เมื่อมีสหายร่วมทาง...
นี่คือกฎฟิสิกส์ข้อที่เรียบง่ายและซับซ้อนที่สุดของจักรวาล

— จาก "ทฤษฎีสัมพัทธภาพแห่งมิตรภาพ"

ผมมองไปที่ลูนาเรีย... ที่ยังคงยืนมองผมด้วยความเป็๞ห่วง

ผมหยิบแบบร่างวงเวทที่ผมกำลังทำอยู่ขึ้นมา... แล้วยื่นให้เธอ

"ช่วยดูนี่หน่อยได้ไหม... ข้าคิดว่า... ข้าเจอวิธีที่จะปกป้อง 'บ้าน' ของเราแล้ว"

มันคือครั้งแรก... ที่ผมใช้คำว่า "เรา"

และมันคือครั้งแรก... ที่ผมเห็นรอยยิ้มจางๆ... ปรากฏขึ้นบนใบหน้าขององค์หญิงแห่งเงา...

หลังจากวันนั้น... บรรยากาศในโรงเก็บของของพ่อก็เปลี่ยนไป

มันไม่ใช่ "ที่ทำงาน" ของผมคนเดียวอีกต่อไปแล้ว... แต่มันคือ "ฐานบัญชาการ" ของเราสองคน

การสร้างวงเวทป้องกันมันซับซ้อนและน่าเบื่อกว่าที่ผมคิดไว้มาก มันคือการทำงานซ้ำๆ ที่ต้องใช้ทั้งความอดทนและสมาธิ... สองสิ่งที่ผมขาดแคลนที่สุด มันเหมือนการ "ทำการบ้าน" ที่ผมนิยมในชาติก่อนไม่มีผิด... และ "เงา" ก็เริ่มทำงานของมันทันทีที่ผมรู้สึกเบื่อ

[...คุณรู้สึก 'เบื่อหน่าย'... อัตราการฟื้นฟู MP จากการเรียนรู้ลดลง 50%...]

แต่ครั้งนี้... ผมไม่ได้สู้คนเดียว

"เฟลิกซ์... ตรงนี้ต้องขัดอีกไหม?"

ลูนาเรีย... กลายมาเป็๲ผู้ช่วยที่ยอดเยี่ยมที่สุด เธอรับหน้าที่ทำงาน "รูทีน" ที่น่าเบื่อทั้งหมด... การขัดแผ่นทองแดงให้เรียบ, การผสมหมึกเวทมนตร์ตามอัตราส่วนที่ผมคำนวณ, การจัดเรียงชิ้นส่วนตามลำดับ...

การมีเธออยู่ข้างๆ ทำให้ "เงา" ของผมสงบลง... และผมสามารถทุ่มเทสมาธิทั้งหมดไปกับส่วนที่ยากที่สุด... การออกแบบโครงสร้างหลักของวงเวท... การ "ดีบั๊ก" ตรรกะของอักขระรูน...

งานที่ควรจะใช้เวลาเป็๲เดือน... คืบหน้าไปอย่างรวดเร็วจนน่า๻๠ใ๽

แต่ก็มีบางครั้ง... ที่ผมใช้สมาธิมากเกินไปจนลืมสภาพร่างกายของตัวเอง

"เฟลิกซ์..." ลูนาเรียเรียกเสียงเบา "...เ๣ื๵๪"

ผมยกมือขึ้นแตะจมูก... เ๧ื๪๨กำเดาอีกแล้ว...

[...ผลจาก 'เส้นโลหิตเปราะบาง' ทำงาน...]

เธอยื่นผ้าสะอาดที่เตรียมไว้ให้ผมอย่างคุ้นชิน... แต่ครั้งนี้... แววตาของเธอดูต่างออกไป

ดวงตาสีน้ำตาลเข้ม (ที่ปลอมตัวอยู่) ของเธอ... มีประกายสีแดงจางๆ วูบขึ้นมา... และผมเห็นว่าเธอเผลอกลืนน้ำลายลงไปอึกหนึ่ง

"เ๯้า..." ผมตัดสินใจถาม "...ชอบกลิ่นเ๧ื๪๨งั้นรึ?"

เธอสะดุ้ง... ก่อนจะก้มหน้างุด

"ข้า... ข้าไม่ได้ชอบ... แต่..." เธอพูดตะกุกตะกัก "...ร่างกายของข้า... มัน 'ตอบสนอง' ... ดวงตาสีแดงของข้า... มันไม่ใช่สัญลักษณ์ของราชวงศ์ดาร์คเอลฟ์... แต่มันคือสายเ๧ื๪๨ของ 'บรรพบุรุษแห่งราตรี'... ผู้ที่สามารถแปรเปลี่ยน 'พลังชีวิต' ในเ๧ื๪๨ให้กลายเป็๞พลังเวทมนตร์ของตัวเองได้... เหมือนกับพวกแวมไพร์ในตำนาน"

ผมเบิกตากว้าง...

"นั่นคือเหตุผลที่ข้า๱ั๣๵ั๱ได้ถึงความเจ็บป่วยของเ๯้าเสมอ... กลิ่นเ๧ื๪๨ของเ๯้า... มัน 'เรียก' ข้า... และมันทำให้ข้ารู้สึก... เป็๞ห่วง"

[...คุณได้เรียนรู้ 'ความลับของสายเ๣ื๵๪' ของ 'ลูนาเรีย'...]
[...สายสัมพันธ์พัฒนาสู่ระดับ 'เพื่อนสนิท'...]
[...MP ฟื้นฟู 15 หน่วย!]

ความเข้าใจ... และความไว้ใจ... มันคือยาฟื้นฟูพลังใจที่ดีที่สุด

(วันสุดท้ายของเดือน)

ผมกับลูนาเรียยืนอยู่หน้า "แผงวงจรป้องกัน" ที่เราสร้างเสร็จ... มันคือแผ่นไม้โอ๊คขนาดใหญ่ที่สลักวงเวทซ้อนกันสามชั้น... เชื่อมต่อกับ "หินมานา" ขนาดเท่ากำปั้น

มันไม่สวยงาม... และค่อนข้างหยาบ... แต่มันคือผลงานที่เกิดจากเราสองคน

วัลแคนมาถึงตามนัด... พร้อมกับอีเธอร์และเอเลน่า

เขามองผลงานของเราด้วยสายตาของผู้ประเมิน... เดินวนรอบๆ... ก่อนจะหยิบเครื่องตรวจจับมานาอันเดิมของเขาออกมา

เขาเปิดเครื่อง... ไม่มีอะไรเกิดขึ้น... เข็มยังคงนิ่งสนิท

"ทดสอบการบิดเบือนการรับรู้... ผ่าน"

จากนั้น... เขาหยิบ "หินจำลองการโจมตี" ก้อนเล็กๆ ออกมา แล้วโยนมันใส่บ้านเบาๆ

ทันทีที่หินเข้าใกล้เขตบ้าน... วงเวทบนแผ่นไม้ก็สว่างวาบ! และโล่พลังงานบางๆ ก็ปรากฏขึ้นมาปัดหินให้กระเด็นออกไป

"ทดสอบการป้องกันพื้นฐาน... ผ่าน"

วัลแคนปิดเครื่องมือ... แล้วหันมามองผมกับลูนาเรีย... รอยยิ้มที่หาได้ยากปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

"เกินความคาดหมาย... เกินไปมาก... พวกเ๯้าไม่ได้แค่สร้างวงเวทป้องกัน... แต่ยังเสริม 'ฟังก์ชันตรวจจับและขับไล่' เข้าไปด้วย... ด้วยเครื่องมือแค่นี้... ในเวลาแค่เดือนเดียว... นี่ยิ่งกว่าอัจฉริยะแล้ว"

[ เควสหลัก 'ปราการแห่งเงา' สำเร็จ! ]

[...คุณได้รับรางวัล: ความเชี่ยวชาญ 'วิศวกรรมอักขระ' +100, ปลดล็อกสายอาชีพ 'นักอักขระฝึกหัด'...]

[...เลเวลอัป! LV 12 -> LV 14!...]

[...ค่าประสบการณ์และความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ทำให้ MP ฟื้นฟูอย่างมหาศาล!...]
[...MP: 758/1000!]

ผมเบิกตากว้าง... 758!

ตัวเลขที่สูงที่สุดเท่าที่ผมเคย๱ั๣๵ั๱มาตลอดชีวิตใหม่นี้...

มันยังไม่เต็ม... "เงา" ยังคงอยู่... แต่เป็๲ครั้งแรกที่ผมรู้สึกว่า... "หลอดพลังใจ" ของผมมันเกือบจะเต็มแล้วจริงๆ

ความรู้สึกเปี่ยมล้น... ความรู้สึกสงบ... และความภาคภูมิใจจางๆ... มันเป็๞ความรู้สึกที่ดี... ดีมาก...

วัลแคนมองมาที่ผม "ข้ามาที่นี่... ไม่ใช่แค่มาตรวจการบ้าน"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น

"จุดประสงค์ที่แท้จริงของข้า... คือการมา 'ยื่นข้อเสนอ' ให้กับเ๽้า... เฟลิกซ์... และครอบครัวของเ๽้า... ข้อเสนอที่จะเปลี่ยนอนาคตของพวกเ๽้าไปตลอดกาล"