เจาะเวลามาหาอะไรวะเนี๊ยะ

“องค์ชายหรือหัวหน้าพรรคกระยาจก ดูสารรูปสิ เหม็นก็เหม็น น้ำก็ไม่อาบผมเผ้ารุงรัง เสื้อผ้า มีแต่ฝุ่น แต่คราบสกปรก”แล้วทำไมมีมี่ต้องมารับผิดชอบคนแบบนี้ด้วย

“ลุกขึ้น ไปอาบน้ำ”

“ไม่มีใครสามารถชักจูงให้องค์ชายอาบน้ำได้หาก..องค์ชายไม่ยอมอาบเอง”มีมี่ส่ายหน้า ถึงจะอ้วนแต่ไม่เคยสกปรกถึงจะขี้เหร่แต่ก็อาบน้ำวันสองสามรอบ นี่อะไร ดึงแขนอีกคนให้ลุกขึ้นแต่ ไม่ทันคิดว่าตัวเองผอมบางไม่ได้อ้วนเหมือนก่อนนั้น ดึงจนล้มลงไปทับร่างเหม็นที่นอนตะแคง อยู่กับพื้น ไม่รู้ร้อนรูู้หนาว

“ยี้ สกปรกที่สุด”พยุงตัวลุกขึ้นปัดเนื้อปัดตัว กลิ่นสุราติดอยู่ที่ปลายจมูก

“เอาไงทีนี้ ดึงก็ไม่ไหวลากก็ไม่ไหว แล้วจะทันไปถวายพระพรอะไรนั่นไหม

“นาย มาช่วยฉัน”ชี้มือไปที่ขันทีปอหลุน ขันทีน้อย ยืนเก้เก้กังๆ

“ช่วยกันจับตัวหมอนี้่ไปที่ห้องน้ำแล้วราดน้ำให้สร่างเมาให้หายเหม็น”

“แต่ นายหญิงข้าน้อย”

“นายไม่ทำ ฉันไม่ทำ ไม่มีใครทำ ก็ไม่ได้ไปไม่สำเร็จ”ปอหลัน ขยับตัวเข้ามาช่วยทั้งลากทั้งดึงร่างสุงที่เมามาย ผมเผ้ารุงรัง

“ไปอาบน้ำกัน แล้วภารกิจจะได้สำเร็จ มีมี่เริ่มเชื่อแล้วว่านี่มันเป็๞เควส

พื้นห้องน้ำต่างระดับที่มีอ่างไม้ใบใหญ่ใส่น้ำเกือบเต็ม น้ำอุ่นคงเป็๲ปอหลุนที่เตรียมไว้ให้

“ไปเอาน้ำเย็นมา”ปอหลุน ยืนนิ่ง

“ไปซี้”ปอหลุนวิ่งแน่บไปทันที เรียนการพยาบาลมา แค่ ผู้ชายสกปรกคนหนึ่งไม่ได้เช็ดขี้เช็ดเยี่ยวเสียหน่อย ดึงเสื้อผ้าที่สวมออกจนเหลือแต่กางเกงชั้นใน หุ่นดีเป็๲บ้า..แต่เหม็น น้ำเย็นถูกยกใส่ชามมา มีมี่ยกขึ้น ราดไปบนหัวของร่างสูงที่นั่งขัดสมาธิหลับตา

“โอ๊ย เ๯้าจะฆ่าข้าหรือไร”

“นั่งนิ่งๆ ดิ”ยังหลับตาไม่รู้ไม่ชี้เหมือนเดิม

มีมี่อมยิ้ม จับปอยผมที่ผมบิดเป็๞ลอนเหมือนไม่เคยถูกสระ ใบหน้าเปรอะเปื้อน

“ยี้”

เมื่อโดนน้ำราดลงไป สีของน้ำเปลี่ยนจากใสเป็๞สีขุ่นข้น แถวบ้านก้จะพูดว่าอาบน้ำทีปลาตายทั้งลำธารเห็นจะไม่ผิด

“สบู่ ไปหาสบู่มา”

“สบู่”

“ข้าหมายถึงอะไรสักอย่างที่มาถูทำความสะอาดให้หายเหม็น” ปอหลุนหยิบ ห่อผ้าเหมือนลูกประคบแต่เล็กกว่าส่งใมห้มีมี่ รับไปดมดู

“อืม ใช้ได้”กลิ่นหอมจากดอกไม่นานาพันธ์เลยทีเดียว ถูกหลังไหล่ไล่ต่ำลงไปเรื่อยๆ

“หน้าไม่อายเ๽้าไร้ซึ่งยางอาย โดน ร่างกายบุรุษทั้งๆ ที่….ไม่ได้เป็๲สามีภรรยากัน”คงจะเริ่มสร่างเมา

“ไม่อาย ขัดได้ยันไข่เลยจะบอกให้ ถ้าไม่อยากให้ขัดยันไข่ก็ลุกขึ้นมาขัดเอง”อีกคน รีบยกมือขึ้นปิดเป้ากางเกง มีมี่ขำกับอาการเขินอาย

“ปอหลุน” เสียงทุ้มสั่งเบาๆ ปอหลุนถลาเข้ามาคว้าเอาห่อผ้าไปถูเสียเอง

“นายหญิงปอหลุนทำเอง”

“ไล่นางออกไป”กำชับ

“ไม่ไป ถ้าไปแล้วหากนายไม่ให้เ๯้าหมอนี่ถูตัวเล่า ปอหลุนนายต้องสระผมให้เขาด้วย”สั่งดังๆ

“อย่ามายุ่งกับข้า”ตวาดลั่นกลับมา คงสร่างเมาแล้วเริ่มมีปากเสียง

“เสียใจ แม่ไม่มีทางเลิกล้มความคิด”เดินออกไปข้างนอกหยิบเกลือมาเกือบเต็มกำมือ ดวงหน้าเฉยชาเพียงเหลือบตามอง

“อ้าปาก”เทียนหลันเซ่อยังนิ่ง มีมี่บีบปากยัดเกลือเข้าไปในปาก

“อมไว้เลย สุดจะทน เหม็นกลิ่นสุราที่สุด”เทียนหลันเซ่อยังนั่งนิ่งให้ปอหลุนถูกตัวให้

“ปอหลุนให้นางออกไป”

“นายหญิง ท่านออกไปก่อนจึงดี”พูดขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ

“ใคร ใครจะออกไป ต้องรอดูผลงาน” เทียนหลันเซ่อบ้วนเกลือในปากออก

“อย่าถือว่า เสด็จย่าถือหางเ๯้าแล้วกล้ามาจัดการข้า”มีมี่เบ้ปากหันไปบ่นอีกทาง

ค่าจ้างก็คือความสวยนี่ต่างหาก….ขอสวยแบบนี้อีกสักหน่อย ไม่ได้เห็นแก่ใครและอะไรทั้งนั้น ในเมื่อมีมี่ อยากจะเห็นตัวเองสวยแบบนี้ถือว่าเป็๲กำไร

ใช้กระบวยที่ทำจากเปลือกน้ำเต้าผ่าครึ่งจ้วงลงไปในน้ำ ราดลงบนศีรษะของคนที่นั่งให้ปอหลุนขัดตัวให้

“เ๽้า”

“ทำไมนี่มันน้ำอุ่น สระผมเสียหน่อยดูผมเผ้าสิเป็๞ซังกะตัง”

“ซาเด็จพ่อออออออ”ร่างเล็กของเด็กชายวิ่งเข้ามาข้างในห้องน้ำแลบลิ้นใส่มีมี่แล้วถลาเข้าสู่อ้อมกอดขององค์ชายสิบสี่ มีมี่เลิกคิ้วสูงยังหนุ่มอยู่เลยมีลูกเสียแล้ว

“เสด็จพ่อจินเซ่อ แต่งตัวเสร็จแล้ว อยากจะไปถวายพระพรเสด็จปู่เสียที ที่นั่นต้องมีของกินมากมายแน่เลย”

“รอด้านนอก”

“ทีอาซ้อแกยังอยู่ในนี้ได้เลย”มีมี่ดึงแขนเสื้อขึ้นด้วยความลืมตัว...เด็กบ้า...

“มีมี่นายต้องเรียกฉันว่ามีมี่”

“นายหญิงไม่เหมาะขอรับ นายน้อยต้องเรียก นายหญิงว่าท่านแม่”

“ฉันเพิ่งสิบเจ็ดยังไม่อยากมีลูก”

“เจียงมีมี่ เ๯้าเป็๞ภรรยาข้าและเป็๞ดั่งมารดาของ จินเซ่อ”อ้างว่าเป็๞ภรรยา ดูหน้าตัวเองสิ อย่างมีมี่ มีหลัวเป็๞คนหล่อเท่านั้นหน้าตาแบบนี้ขอผ่านค่ะ

“ท่านต้องห้ามไม่ให้เขาเรียกข้าว่า อาซ้อ”จินเซ่อลอยหน้า

“ก็ได้มีมี่ ท่านพูดเองน้าอย่างนั้นข้าจะเรียกท่านว่ามีมี่”

“จินเซ่อ เสด็จแม่หรือท่านแม่เท่านั้น”มีมี่หน้าเสียแค่คนร่างสูง ก็วุ่นวายนี่ยังมาเจอพ่อม่ายลูกติดอีกภารกิจที่หินแบบนี้จะผ่านไปได้ไหม

“เสด็จแม่ ข้าไม่อยากให้นางเป็๞เสด็จแม่ เสด็จแม่ข้าอยู่บน๱๭๹๹๳์” เทียนหลันเซ่อลุกขึ้นยืนหย่อนกายลงบนอ่างน้ำใหญ่ไม่เอ่ยคำใดก่อนจะลุกขึ้นยืน มีมี่เหลือบตามอง บ้าน่าทำไมต้องมองเป้ากางเกงที่เปียกรัดรูปจนเห็นพวงไอ้นั่นรำไรด้วย มีมี่รีบปิดตาหันหน้าหนี ก้าวขาออกจากห้องอาบน้ำไปทันที เป็๞พวงเลยพับผ่าสิ ติดใจเอ๊ยติดตาไปตลอดวันแน่ นั่งลงสางผมตัวเองแก้เขิน

ร่างสูงไม่ได้สระผม ผมเผ้ารุงรังเหมือนเดิม ปอหลุนรวบผม เป็๲ซังกะตังให้หยิบอาภรณ์ใหม่มาสวมเขากับร่างที่สะอาดขึ้นมาบ้าง หายเหม็น แต่ผมเผ้ายังรุงรังหน้าตาเรียบเฉยไม่แย้มยิ้ม

“เสด็จพ่อวันนี้ท่านดูดี”มีมี่เบ้ปากที่ขนาดูดี นะยังรุงรังเหมือนเดิมหากอยู่โลกปัจจุบันแม่จะจับกล้อนผม โกนหนวดตัดเล็บให้เอี่ยมเลย

“ไปได้แล้ว”สาวใช้ที่ตามจินเซ่อเข้ามาหยิบอาภรณ์สีสดมาสวมให้มีมี่

“นายหญิงเหมาะกับสีส้ม”มีมี่มองตัวเองในกระจก สวยที่สุด ทำไมถึงสวยขนาดนี้ แต่เมื่อมองไปยังคนร่างสูง มีมี่ส่ายหน้าทันที

นางฟ้ากับ...หัวหน้าพรรคกระยาจก ภายใต้ใบหน้าที่เต็มไปด้วยหนวดเครากับดวงตาเฉยชานั้น ไม่มีน่าพิศวาสแม้แต่นิดเดียว

สาวใช้จัดแต่งอาภรณ์ให้เข้าที่ มี่มีหยิบแปรงฟันที่ทำจากกระดูกสัตว์และขนสัตว์ขึ้นมาถูไปที่ฟันของตัวเอง ไม่สนใจว่าคนตัวสูงกับเ๯้าตัวกระเปี๊ยกจะออกไปแล้ว สาวใช้กับปอหลุน ก้าวขาตามออกไป แต่ปอหลุนหันมาพูดกับมีมี่เบาๆ

“นายหญิง ที่ท้องพระโรงท่านต้องรีบไปให้ทันองค์ชายสิบสี่ เกรงว่าหากช้าไปองค์ชายจะ...ไม่ยอมเข้าไปถวายพระพร”กระซิบกระซาบเบาๆ เหมือนกับฝากความหวังไว้กับมีมี่ เต็มเปา