ลิขิตฟ้าให้ข้าเป็นจอมเวท

        เหล่าผู้ชมและผู้เข้าร่วมทดสอบต่างพากันตกตะลึงความบริสุทธิ์สิบส่วนนับเป็นโอสถที่หาได้ยากเป็นอย่างยิ่ง แถมราคาก็ยังแพงเป็นอย่างมากความต้องการของยิ่งมีมากกว่าหลายเท่าตัวนัก

        “ฮ่าฮ่า ฮ่า โอหยางลี่ เจ้าได้ยินชัดเจนหรือไม่ นักหลอมโอสถระดับสี่ระดับสูงสุด โอสถหัวใจมังกรระดับสี่ความบริสุทธิ์เต็มสิบส่วน ฮ่า ฮ่า ฮ่าข้าชนะเดิมพันแล้ว เจ้านำโอสถระดับเจ็ดของเจ้ามาให้ข้าโดยดี ฮ่า ฮ่า ฮ่า”ผู้อาวุโสซุนหวู่อาจารย์ของเฟยหลงหัวเราะด้วยเสียงอันดัง ผู้คนต่างรีบเข้ามาแสดงความยินดีในทันที

        หลังจากจบการทดสอบโอสถทุกชนิดที่หลอมกลั่นออกมาจะถูกนำไปประมูลและนำเงินมาเป็นของรางวัลให้กับผู้เข้าร่วมการทดสอบซึ่งเป็นธรรมเนียมที่ปฏิบัติมาอย่างยาวนานส่วนทางด้านนักหลอมโอสถที่ผ่านการทดสอบพวกเขาจะได้รับตราสัญลักษณ์พร้อมกับเงินรางวัลและยังมีสมุนไพรอีกเป็นจำนวนมาก

        ที่สำคัญเมื่อพวกเขาได้รับการรับรองจากสมาคมโอสถโอสถที่พวกเขาหลอมกลั่นออกมาจะมีราคาเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่าตัวเลยทีเดียวโดยเฉพาะโอสถที่มีความบริสุทธิ์สูงดังเช่นของเฟยหลงเมื่อข่าวการหลอมกลั่นโอสถเต็มสิบส่วนของเฟยหลงแพร่กระจายออกไปเหล่าผู้คนต่างพากันตั้งหน้าตั้งตารอการประมูลที่จะเกิดขึ้นในอีกสองวันข้างหน้าหลังจากการทดสอบ

        “เจ้าทำให้ข้าขายหน้าจริงๆ แพ้ศิษย์ของเจ้าซุนหวู่ได้ยังไง ข้าสั่งสอนเจ้ามาตั้งหลายปีเจ้านี่ทำให้ข้าผิดหวังจริง ๆ รู้ ๆ อยู่ว่างานนี้ข้าวางเดิมพันไว้เยอะ แต่เจ้าก็พ่ายแพ้กลับมาเสียได้”

        “ขออภัยท่านอาจารย์  

        หลังจากนั้นสองวันหลังการทดสอบเป็นนักหลอมโอสถการประมูลได้ถูกจัดขึ้นซึ่งโอสถของเฟยหลงถูกประมูลไปด้วยราคาที่สูงถึงเม็ดละหนึ่งแสนเหรียญทองทำให้เฟยหลงตอนนี้มีเงินอยู่กับตัวถึงห้าแสนเหรียญทองแถมสมุนไพรที่เขาได้รับเป็นรางวัลอีกเป็นจำนวนมาก

        “พวกเรากลับสถาบันกันเถอะเจ้าอยากได้อะไรหรือไม่?”

        “ข้าอยากกลับไปเยี่ยมท่านปู่ท่านอาจารย์พอจะว่างไปเยี่ยมท่านปู่ของข้าหรือไม่หากท่านไม่ว่างข้าจะขออนุญาตท่านไปเยี่ยมท่านปู่สักครึ่งเดือนท่านจะว่าอะไรหรือไม่?”

        “เจ้าทำเพื่อข้าถึงขนาดนี้จะไม่ให้ข้าปล่อยให้เจ้าไปตามลำพังได้ยังไงข้าจะไปเยี่ยมปู่ของเจ้าเป็นเพื่อนเจ้าเอง ข้าเคยสัญญากับเจ้าว่าจะไปเยี่ยมปู่ของเจ้าเช่นนั้นพวกเราไปหาซื้อของไปฝากปู่ของเจ้าก่อนดีไหม”

        “ขอบคุณท่านอาจารย์งั้นข้าขอไปซื้อของไปฝากท่านปู่และชาวบ้านก่อนท่านนั่งดื่มสุรารอข้าอยู่ตรงนี้ก็แล้วกัน”

        เฟยหลงรีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็วเขาเลือกซื้อของมากมายเพื่อกลับไปฝากปู่และชาวบ้านรวมถึงพ่อแม่ของเพื่อน ๆของเขาด้วย ของจำเป็นในชีวิตประจำวัน อาหาร เครื่องนุ่งห่มอุปกรณ์ทำมาหากินต่าง  ๆถูกเฟยหลงกว้านซื้อเข้าไปเก็บในแหวนมิติอย่างรวดเร็ว

        “ท่านปู่ของข้าไม่เคยดื่มสุราและชาที่ดี ๆ ข้าควรจะซื้อสุราและใบชาอย่างดี ไปฝากท่านปู่ของข้า”

        เฟยหลงคิดได้ดังนี้เขาจึงตัดสินใจเดินเข้าร้านขายสุราในทันที เขาสั่งซื้อสุราชั้นดีจำนวนหลายไหจากนั้นเขาจึงเดินไปยังร้านขายชาแต่เมื่อเขาเข้าไปในร้านขายชา เขากลับได้พบกับโปหลัวและอาจารย์ของเขาที่กำลังยืนเลือกซื้อใบชาอยู่กับพนักงานต้อนรับและดูเหมือนกำลังต่อรองราคากันอยู่

        เฟยหลงไม่สนใจทั้งสองคนเขาตรงไปยังเถ้าแก่ที่ยืนคัดใบชาอยู่

        “เถ้าแก่ข้าอยากได้ใบชาชั้นดี ท่านพอจะมีขายให้ข้าบ้างหรือไม่”

        “มีมีเหลืออยู่ห่อหนึ่งพอดี ราคาหนึ่งร้อยเหรียญทอง เป็นชาชั้นดีที่พึ่งจะมาถึงไม่นานชานี้ขายดีมาก ๆ เจ้าโชคดีหากช้าอีกเพียงนิดเดียวคงมาไม่ทันเป็นแน่”

        เฟยหลงหยิบเหรียญทองจำนวนหนึ่งร้อยเหรียญส่งให้กับเจ้าของร้านพร้อมกับเก็บใบชาห่อนั้นเข้าแหวนมิติไปอย่างรวดเร็วพร้อมที่จะเดินออกจากร้านนั้นไป แต่กลับมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา

        “เจ้าหนูชาห่อนั้นเป็นของพวกเรา พวกเรามาถึงก่อนและกำลังจะซื้อ เจ้าส่งมันมาให้พวกเราเสีย”

        เฟยหลงหันกลับไปมองเขาพบกับเจ้าของเสียงพูดนั้น ไม่ใช่ใครอื่นนอกเสียจากโอหยางลี่

        “ขออภัยท่านผู้อาวุโสไม่ทราบว่าข้าทำผิดอะไรอย่างนั้นหรือข้ามาซื้อชา และก็ได้จ่ายเงินให้กับเถ้าแก่ไปเรียบร้อยแล้ว ชานี้ก็ต้องเป็นของข้าเหตุใดท่านถึงได้ว่าเป็นของพวกท่านกัน”

        “เจ้าอาจารย์ของข้ามาถึงที่นี่ก่อนและกำลังต่อรองราคาใบชาอยู่ก่อนเจ้ากลับมาแย่งของพวกเราไปได้ยังไง”

        “ข้าไม่ยักรู้ว่าข้าจ่ายเงินให้เถ้าแก่ไปเรียบร้อยแล้วการซื้อขายถือว่าจบ ข้าไม่รู้หรอกนะว่าพวกเจ้าจะอยากได้ชาห่อไหน อีกอย่างพวกเจ้ามาถึงก่อนแต่ไม่ซื้อไม่จ่ายเงิน ดังนั้นชาจึงยังไม่ใช่ของพวกเจ้า เถ้าแก่มีสิทธิ์ที่จะขายให้ใครก็ได้”

        “งั้นข้าซื้อชาต่อจากเจ้าก็ได้ข้าให้ราคาหนึ่งร้อยห้าสิบเหรียญทอง เจ้าขายชานั้นให้ข้าชานี้ข้าจะซื้อให้อาจารย์ของข้า”

        “ข้าไม่ขายข้าซื้อไปให้ปู่ของข้า ให้มากเท่าไหร่ข้าก็ไม่ขาย”

        “เจ้าหนูรู้ไหมว่าข้าเป็นใคร ข้าเป็นถึงนักหลอมโอสถระดับเจ็ดเจ้าไม่เห็นแก่หน้าศิษย์ของข้า ก็ควรเห็นแก่หน้าข้าบ้าง”

        “ท่านจะเป็นใครก็เรื่องของท่านข้าไม่สนใจ ข้ารู้เพียงแค่ชานี้เป็นของข้าและข้าจะนำมันไปให้ปู่ของข้าเรื่องอื่นข้าไม่สนหรอก ข้าขอตัว”

        เฟยหลงเดินออกมาจากร้านได้เพียงไม่กี่ก้าว

        “ในเมื่อเจ้าพูดดีๆ  ไม่ชอบ ข้าก็ต้องใช้กำลังกับเจ้าแล้ว”

        โปหลัวพุ่งตัวออกมาอย่างรวดเร็วเขาเองก็ฝึกพลังยุทธ์ เพื่อเอาไว้ป้องกันตัวเช่นเดียวกัน โดยระดับพลังยุทธ์ของโปหลัวนั้นอยู่ในระดับผู้ฝึกยุทธ์ระดับสามเจ้าของร้านและพนักงานต้อนรับเห็นดังนั้นจึงรีบตะโกนเตือนเฟยหลงในทันที

        “เจ้าหนูระวัง....!!”

        ปัง....!!

        กลับเป็นโปหลัวเองที่ถูกเฟยหลงเตะกระเด็นปลิวกลับไปกระแทกอาจารย์ของเขาอย่างแรงจนโปหลัวนั้นถึงกับมึนงงในทันทีส่วนอาจารย์ของเขาที่ถูกชนถอยหลังและล้มลงไปจนหัวของเขาพุ่งเข้าไปในถังน้ำที่พนักงานต้อนรับนำมาทำความสะอาดและวางเอาไว้ ด้านข้างจนเปรอะเปื้อนไปทั่วทั้งตัว

        โอหยางลี่พยายามพยุงตัวลุกขึ้นและพยายามพุ่งตัวออกไปจับตัวของเฟยหลงเอาไว้แต่พอเขาเริ่มพุ่งตัวก้าวออกไปโปหลัวยังมึนงงอยู่กับพื้นพลันลุกขึ้นอย่างรวดเร็วทำให้เขาสะดุดขาตัวเองหัวของเขาพุ่งไปยังเป้ากางเกงของโอหยางลี่

        ปุ๊ก....!!!!  +0+

        หน้าของโอหยางลี่ถึงกับเขียวขึ้นมาในทันทีส่วนโปหลัวนั้นกระเด็นถอยหลังออกมา เฟยหลงรีบเดินจากไปอย่างรวดเร็วเหล่าผู้คนที่เห็นเหตุการณ์กลับพากันหัวเราะสองศิษย์อาจารย์และต่างพากันเล่าปากต่อปากกันไปเรื่อย ๆ

        เฟยหลงรีบกลับมาหาอาจารย์ของเขาที่ยังคงนั่งดื่มสุรารอเขาอยู่เขารีบชวนอาจารย์ของเขากลับไปหาปู่ในทันที ผู้อาวุโสซุนหวู่คิดว่าเฟยหลงคงคิดถึงปู่ของเขามากเลยรีบกลับเขาจึงวางเงินไว้บนโต๊ะพร้อมกับนำเรือบินออกมาบินออกไปอย่างรวดเร็ว