Timebound รักข้ามภพ โอบหัวใจข้าไว้ให้มั่น 1682

กลิ่นชาอบอุ่นยังคงลอยคลุ้งในร้านเล็ก ๆ ขณะที่ลี่อินจิบชาช้า ๆ สายตายังจับจ้องลวดลายบางบนถ้วย แต่หัวใจกลับรู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่ไม่ใช่แค่รสชา

“เจ้าจิบชาแบบนั้นบ่อยไหม?” ซินอี๋ถามขณะนั่งเอนหลังพิงเบาะไม้ด้วยท่าทางผ่อนคลายเกินหน้าเกินตา

“ทำไม?” ลี่อินเลิกคิ้วถามพลางวางแก้วชาเบา ๆ

“เพราะตอนเจ้าดูดแก้วน่ะ...ข้าเกือบลืมว่ากำลังจิบชา ไม่ใช่มองฉากในหอคณิกา”

เสียงพูดของเขาทำให้ลี่อินแทบสำลักชา ดวงหน้าแดงวาบทันที “ซินอี๋!”

เขาหัวเราะเสียงใส “ข้าพูดตามตรง เจ้าไม่ได้ตั้งใจ แต่สีหน้าท่าทางเจ้ามัน...น่ามองจนข้าเผลอคิดเกินเลย”

ลี่อินหยิบผ้าเช็ดปากมาฟาดเบา ๆ ใส่เขา “เจ้ามันโรคจิต!”

ขณะเดียวกัน **เสี่ยวซิน** ที่เพิ่งยกชาชุดใหม่มาเสิร์ฟได้ยินทุกคำ — มือเธอกระตุกนิดหน่อยตอนวางถ้วย รอยยิ้มบนใบหน้าไม่เปลี่ยน…แต่นัยน์ตาเย็นลงนิดหนึ่ง

เธอไม่ได้พูดอะไร นอกจากคำสั้น ๆ ว่า “ขอให้ดื่มอย่างอิ่มใจนะคะ” แล้วเดินกลับไปหลังเคาน์เตอร์

ลี่อินมองตามเงียบ ๆ รู้สึกได้ถึงอุณหภูมิในร้านที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย แม้จะไม่มีลม ไม่มีเสียงอะไร…แต่มันรู้สึกว่า ‘บางคน’ ไม่พอใจ

ซินอี๋หาวเบา ๆ “เจ้านี่ก็เขินง่ายเสียจริง” เขาหันมายิ้มให้ลี่อิน “แต่ข้าชอบนะ มันทำให้ข้ารู้ว่าข้ายังควบคุมอารมณ์เจ้าได้อยู่”

ลี่อินส่ายหน้าเบา ๆ พลางพูดในใจ ‘ไม่ใช่แค่เจ้าที่ควบคุมข้าได้...เจ้าเองก็ไม่รู้หรอก ว่าคำพูดของเจ้ามันสะเทือนใจใครอีกคนแค่ไหน’

ลี่อินยังไม่ทันจะดื่มชาอีกคำก็ต้องหยุด เมื่อสายตาของเธอสบเข้ากับดวงตาของเสี่ยวซินที่มองข้ามเคาน์เตอร์มา — เพียงเสี้ยววินาที แต่ชัดเจน

มันไม่ใช่สายตาโกรธเกลียด...แต่มันคือความรู้สึกอัดแน่นปนเจ็บเล็ก ๆ เหมือนน้ำชาเข้มเกินไปจนขมปลายลิ้น

ซินอี๋ที่ยังไม่รู้ตัว ยังคงเล่นสนุกต่อ เขายื่นมือมาหยิบผ้าเช็ดปากที่เธอโยนใส่เมื่อครู่ ก่อนจะพูดเสียงเบาเหมือนกระซิบ

“เจ้ารู้ตัวไหม...เวลาหน้าเจ้าขึ้นสี มันทำให้คนอยากแกล้งซ้ำอีกครั้ง และอีกครั้ง”

ลี่อินรีบยกแก้วชาขึ้นจิบกลบความรู้สึก แต่ในใจก็เริ่มปั่นป่วน

เสี่ยวซินหันหลังกลับไปล้างแก้วชาในอ่าง เสียงน้ำเบา ๆ ดังขึ้น แต่ไม่ได้กลบสีหน้าของเธอที่เงียบเกินปกติ

เธอกัดริมฝีปากแน่นเบา ๆ — ไม่ใช่เพราะความหึงหวงแบบชัดเจน แต่มันคือความรู้สึกของคนที่เคยคิดว่า ‘อาจจะมีโอกาส’ แล้วพบว่า...บางจังหวะของโลก มันไม่ได้ใจดีกับทุกคนเสมอไป

ลี่อินเหลือบมองภาพนั้นในเงาสะท้อนของแก้วชา เธอไม่ได้พูดอะไร เพราะรู้ดี...บางอย่างพูดไปก็ไม่มีประโยชน์

แต่มือที่จับแก้วของเธอแน่นขึ้นเล็กน้อย

ในขณะที่ชายหนุ่มตรงหน้า...ยังคงยิ้ม เล่น และพูดในแบบที่เขาไม่รู้เลยเลยว่า ทุกคำของเขาเหมือนปล่อยกลิ่นชาแรงเกินเบลนด์ลงใจคนอื่นโดยไม่ตั้งใจ