เสียงวิ่งได้ดังสนั่นไปทั่ว เป็สิ่งที่แปลกไปจากทุกครั้ง โดยปกติแล้วสถานที่แห่งมันควรจะเป็สถานที่ต้องอยู่ในความสงบ ปราศจากความวุ่นวาย สถานที่แห่งนี้เป็ที่รวบรวมเหล่าผู้มียศถาบรรดาศักดิ์ ผู้เป็ใหญ่ ผู้ที่ได้รับการยอมรับจากเหล่าผู้ใหญ่ ผู้เฒ่า แม้กระทั่งเด็กก็ยังให้การยอมรับ สถานที่นี้ คือ อาณาจักรที่ประทับของาาแห่งดินแดนโคนาวาอาศัยอยู่
ความวุ่นวายเกิดขึ้นในประสาท เหล่าทหารที่อยู่ในนั้นต่างสงสัยกับสิ่งที่เกิดขึ้น!
“ฝ่าาได้มีสัญญาณที่บ่งบอกมาแล้วครับ” เสียงที่หอบ ร่ายกายที่เหนื่อยล้าจากการวิ่ง ทำให้สิ่งที่พูดออกมามีความน่าเชื่อถือ
“งั้นหรอ....ในที่สุดก็ถึงเวลาแล้วสินะ”
ผู้เฒ่าท่านหนึ่งที่อยู่ในห้องได้หันหน้ามา มือพนมอยู่ได้หน้า ดูเป็ผู้เรียบร้อยพูดขึ้นมา ด้วยน้ำเสียงอ่อนใส
“ฝ่าาได้เลือกผู้มีคุณสมบัติแล้วรึยังขอรับ”
“ฉันได้เลือกเอาไว้อยู่แล้ว ท่านก็น่าจะรู้อยู่แล้วว่า คนนั้นคือใคร”
“ขอรับ”
คนที่วิ่งมาบอกข่าวและคนอื่นๆต่างสงสัย แต่ก็ดูเหมือนว่า จะมีบางคนในนี้จะรู้อยู่แล้ว
“จะให้ชาวบ้าน และพวกที่อยู่ข้างนอกจะรู้เื่นี้ไม่ได้ รวมถึงขุนนางทุกคน!!”
“คงเข้าใจเื่นี้อยู่แล้ว ทุกคนที่อยู่ในนี้ห้ามเอาไปบอกเด็ดขาด ถ้ามีใครฝ่าฝืนจะต้องได้รับโทษสถานหนัก”
“ขอรับ” เหล่าผู้ติดตามหนุ่มและผู้เฒ่าได้ขานรับ
“รับทราบขอรับ” เหล่าอัศวินและทหารต่างขานรับด้วยความจริงใจ
แม้ทุกคนรับทราบ แต่สีหน้าของกษัตริย์ดูมีความกังวลเป็อย่างมาก เหมือนมีเื่ให้คิดอยู่ในใจอยู่เยอะ
การพูดคุยได้จบลงไปทุกคนที่อยู่ในท้องพระโรงต่างแยกย้ายไปในที่สุด
ผู้ติดตามคนสนิทของาาได้หันหน้าย้อนไปด้านหลังเล็กน้อยไปหาอัศวินที่อยู่ข้างหลัง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง
“นายคิดยังไงเกี่ยวกับเื่ที่เกิดขึ้นเมื่อกี้”
อัศวินคนนี้คือ 1 ใน 10 ของผู้เก่งกาจที่ได้รับเลือกจากกษัตริย์โคนาวา รูปร่างสูง มีผมสีแดงใส่เครื่องแบบสูทสีขาว สวยงามและเรียบร้อย ดูแล้วมีราศี
“……”
อาณาจักรโคนาวา... เมื่อได้มองออกไปจะได้เห็นทิวทัศน์ของประเทศนี้ซึ่งเต็มไปด้วยประชากรเป็จำนวนมาก ทุกคนที่อยู่ในประเทศนี้ ล้วนแล้วเป็พ่อค้าที่ได้ทำการขายค้าทั่วไป ไม่ว่าจะเป็การทำอาหารที่มีผู้คนต่างรุมรอบ หรือการแสดงที่ดึงดูดสายตา ดูแล้วคนที่อยู่ในประเทศนี้ รั้วแล้วเป็ผู้ที่มีความสุข การเงินไม่ขาด ทำอะไรก็เจริญมีชีวิตที่สุขสบาย
“ขอส้ม 3 ลูก”
“จัดปายยย”
แม้แต่เด็กที่อยู่ในนี้ยังมีความสุข วิ่งเล่นกันไปทั่ว เสียงหัวเราะไม่ขาดสาย
เมื่อได้มองไปในอีกเขตที่อยู่ใกล้ๆกับเมืองหลวงอาราจักรเเห่งนี้ มันแตกต่างโดยสิ้นเชิง เขตแห่งนี้ไม่มีอะไรเลย ไม่มีการขายค้า การทำอาหาร หรือแม้กระทั้งการแสดง
การแสดงเป็สิ่งที่จะสามารถสร้างความสนุก เสียงหัวเราะได้โดยง่าย และเป็อิสระ
การแสดงเ่าั้ก็ไม่สามารถทำได้ในเขตนี้?
เพราะอะไรกันนะ หรือคนที่อยู่ตรงเขตนี้จะเป็พวกป่าเถื่อน ที่ค่อยแต่หาเื่ชาวบ้านไปวันๆ หรอ
ซึ่งแน่นอนว่าสิ่งนี้ก็ยังไม่ถูกชะทีเดียว
แต่เมื่อได้มองเขตเเห่งนี้ ก็จะสามารถรู้ได้เองเลยว่า‘ที่นี้ คือ สลัม’
เต็มไปด้วยฝุ่น บ้านก็เก่า เศษไม้ที่เกิดจากการแตก หรือหลุดออกมาด้วยกาลเวลาของตัวมันเอง มันหล่นอยู่ตัวถนนที่มองดูแล้ว ไม่เหมือนจะเป็ถนน
ขยะต่างๆที่ในเมืองทิ้งมันก็ไม่ได้ไปไหนเลย แต่คนพวกนั้นต่างรวบรวมแล้วเอามาทิ้งในบริเวณนี้ เป็กองที่ใหญ่พอที่จะมองเห็นในระยะไกลๆได้อย่างง่ายดาย
ชาวบ้านที่ยากไร้
ชาวบ้านที่อยู่บริเวณนี้ ต่างก็เป็มนุษย์เป็คนของประเทศนี้ แต่โชคยังดีที่คนเหล่านี้ยังมีที่ให้หลับนอน มีอาหารและน้ำค่อยให้หล่อเลี้ยงชีวิตคนเหล่านี้ไปวันๆ
“แงๆ” เด็กทารกบ่างคนที่ถูกอุ้มโดยแม่ต่างก็ร้องไห้กัน นานๆจะเงียบ เพราะว่าอากาศแถวนี้มันไม่สะอาด สิ่งสกปรกเต็มไปหมด
ไม่ได้มีแค่เด็ก แม้แต่ผู้ใหญ่ คนแก่ ก็ยังหนีไม่พ้น ไอ จาม มาหมด
ชีวิตที่ไร้อนาคต?
ไม่มีใคร้า? ถูกทิ้ง?
แน่นอนว่ามันไม่ใช่แค่นั้น แต่เป็สถานที่ที่มีแต่คนที่หนีการจับคุมแล้วมาหลบ หรือพวกคนที่ชอบความรุนแรงมารวมตัวกัน
คนพวกนี้ไม่รู้เื่อะไรเลย ไม่มีความรู้ มีแต่ความเชื่อง่ายๆ ว่า สักวัน พระเ้าจะมาช่วยเหลือเอง สักวัน...
แต่ก็มีเด็กหนุ่มผู้หนึ่ง ที่ทำตัวเหมือนว่าตัวเองเป็พระเอก(จริงๆก็พระเอกนะ) เป็เด็กหนุ่มที่คอยช่วยเหลือคนที่อยู่ในนี้ ที่ถูกกดขี่โดยคนในนี้
มันเป็ความเสื่อมมากที่คนในนี้ยังกดขี่ผู้อื่น มันเป็การกระทำที่ต่ำช้า สร้างความเดือดไปทั่ว สร้างวุ่นวาย
แต่เด็กหนุ่มผู้นี้ก็ยังจะเข้าไปปกป้อง คอยต่อยกับพวกคนเหล่านี้
“โอยย” เด็กสาวได้เปร่งเสียงออกมาไม่ดังมาก
เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนเต็มไปด้วยฝุ่น แถมเสื้อผ้ายังมีรอยขาดอีกนับไม่ถ้วน
เด็กสาวได้ถูกเตะแล้วล้มไปโดนเศษไม้ ทำให้ได้รับาแ
เหล่าเด็กที่ทำร้ายต่างก็หัวเราะออกมา ด้วยสีหน้าสะใจ ชอบกับสิ่งที่เกิดขึ้น
โชคดีที่แถวนั้น มีเด็กหนุ่มที่กำลังเอาอาหารไปให้คนใกล้ๆอยู่ ไม่รอช้า เด็กหนุ่มได้วิ่งมาทันที
ระหว่างที่เด็กสาวกำลังยืน ก็ได้โดนผลักให้ล้มอีกที แต่รอบนี้ทำให้ได้แผลอีกหนึ่งแผลที่มือ
“อ่อนแอจริงๆเลยน้า ฮ่าๆๆๆ” พวกมันหัวเราะอีกแล้ว เหมือนว่าเด็กผู้หญิงคนนี้จะเป็ของเล่น
เมื่อเด็กหนุ่มได้เห็น ทำให้เกิดความโกรธขึ้นมาอยู่ในใจ ได้วิ่งไปชกเด็กคนที่ผลัก อย่างแรง!!
เด็กคนนั้นก็ได้ล่มลง แล้วหัวก็ไปชนกับก้อนหิน ทำให้สลบลงเหล่าเด็กที่เป็พวกก็ได้ยืนนิ่ง และใ
เด็กหนุ่มได้จับมือเด็กสาวแล้ววิ่งออกมาอย่างเร็ว ขณะกำลังวิ่งก็ได้หันหน้าไปบอกเด็กสาวว่า
“เด็กพวกนั้น ดูจากเสื้อผ้า เครื่องประดับแล้วน่าจะเป็ลูกคนใหญ่คนโต”
“พวกมันน่าจะจำหน้าฉันไม่ได้”
แน่นอนว่าด้วยความเร็ว และพละกำลัง เป็เหตุที่เกิดขึ้นอย่างไวมาก
เด็กหนุ่มได้หันหลังไปดู แต่ไม่มีใครตามมา ก็ได้หยุดวิ่งทันที
เด็กหนุ่มปล่อยมือเด็กสาว แล้วพูดว่า
“ตรงนี้น่าจะปลอดภัยแล้ว ยังไงก็ระวังหน่อยละกัน”
เด็กสาวได้ก้มหน้าลงเล็กน้อยแล้วกล่าว “ขอบคุณนะ” พร้อมกับรอยยิ้มที่แสนจะอ่อนหวาน
เด็กหนุ่มที่ได้เห็น แต่แสดงท่าทางเฉยเมยออกมา
ทันใดนั้นได้มีเสียงแปลกๆบนฟ้า ทั้งคู่ต่างมองไปบนฟ้า และพบสิ่งที่หน้าเหลือเชื่อ!!
ก้อนเมฆสีขาวได้มารวมตัวกันอย่างประหลาด ไม่นานหนัก ก้อนเมฆเ่าั้ได้เป็เมฆก้อนใหญ่ ที่ปกคลุมไปทั่วโลกใบนี้ เป็ก้อนเมฆขาว และได้เปลี่ยนเป็สีน้ำเงินดำ ความน่ากลัว น่าพิศวง ได้เกิดขึ้น ฟ้าร้องดัง พายุไปทั่วโลก
แน่นอนหลายอาณาจักรต่างได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้น ได้รับผลกระทบ ฟ้าผ่า พายุ ได้มีบ้างที่ได้รับความเสียหาย
ผู้คนทั่วโลกใบนี้ ที่ไม่รู้เื่เหล่าต่างหวาดกลัว บ้างก็พูดว่า โลกจะแตกแล้ว!!
แต่ก็จะผู้คนบางคนที่อยู่ในเงามืด เหล่าพระาาของอาณาจักรทั่วโลกต่างออกมาดู ทุกคนไม่มีความหวาดกลัวเลยสักนิด และได้ยิ้มออกมากับสิ่งที่ได้เห็น
1K
