บทที่ 46 นอกจากข้า ทุกคนต่างถูกสังหารตายคาที่
ตู้ม!
แรงระเบิดหนักหน่วงเป็นเหมือนกับค้อนทุบเข้าใส่ร่าง ชายชุดดำก้มมองรูบนอกของตน อวัยวะภายในแหลกสลายเป็นก้อนเนื้อ
ชายชุดดำที่เหลืออยู่ตกตะลึงกับภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้า
เกิดอะไรขึ้น?
นักฆ่าขั้นสร้างรากฐานระดับแปด กลับถูกสังหารภายในหมัดเดียวได้อย่างไร!?
“เจ้าเด็กนี่ไม่ธรรมดา ระวังตัวด้วย"
"ฆ่า!"
"ตายซะ!"
คนชุดดำทั้งหมดพุ่งเข้าใส่เป้าหมายอย่างพร้อมเพรียงกัน ชายชุดดำคนหนึ่งถือดาบ ฟันเซียวนั่วจากทางด้านข้าง
ฟึ่บ!
คมดาบเย็นเฉียบฟันลงไป แม้การโจมตีจะรวดเร็วเพียงใด แต่ชายหนุ่มก็ยังคว้าข้อมือของอีกฝ่ายเอาไว้ได้อย่างแม่นยำ
ชายชุดดำตกตะลึง เขารู้สึกว่ามือของคนผู้นี้แข็งแกร่งราวกับห่วงเหล็ก
โดยไม่เอ่ยอะไร มืออีกข้างแทงกริชใส่ข้างขมับโดยพลัน
"หึ!"
ทว่าในพริบตาต่อมา เซียวนั่วกลับแค่นหัวเราะ แล้วออกแรงที่นิ้วมือ
กร็อบ!
แขนข้างหนึ่งของชายชุดดำถูกบิดจนเกือบตั้งฉากกับพื้นโลก!
"อ๊ากกกก!" ความเจ็บปวดรุนแรงแผ่ซ่านไปทั่วร่าง มือข้างที่ถือกริชพลันอ่อนแรงลง
จากนั้น ร่างผอมก็แทงเข่าใส่ขาคู่ต่อสู้
ตู้ม!
เลือดสาดกระเซ็นเจิ่งนอง ขาของอีกฝ่ายกระเด็นหลุดออกจากลำตัว
นักฆ่าชุดดำคนที่สามไม่รอช้าพุ่งเข้ามาโจมตี ดวงตาของเซียวนั่วฉายแววเย็นชา เขาหันไปเผชิญหน้า และต่อยไปที่อกซีกซ้ายของอีกฝ่าย
ตู้ม!
อกซีกซ้ายของฝ่ายตรงข้ามถูกแรงปะทะฉีกกระชากจนไหล่ขาด
บังเกิดเสียงกรีดร้องโหยหวน เลือดสีแดงเข้มพุ่งขึ้นสู่ฟ้า กลุ่มนักฆ่าไม่สามารถต้านการโจมตีของคนผู้นี้ได้เลย
บนยอดเขา นักฆ่าชุดดำถูกเซียวนั่วจัดการไปทีละคนก่อนจะตายคาที่อย่างน่าอนาถ
ไม่นาน พวกเขาก็เหลือกันอยู่เพียงสามคนเท่านั้น
เมื่อมองดูร่างอันน่าสังเวชของเหล่าสหาย คนทั้งสามก็หันมองหน้ากันด้วยแววตาตื่นตะลึง
ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น “ข้าจะให้โอกาสอีกครั้ง บอกมาว่าใครเป็นคนส่งพวกเจ้ามา"
"เหอะ!" ชายชุดดำผู้เป็นหัวหน้าแค่นหัวเราะ "เจ้าประเมินนักฆ่ามืออาชีพอย่างพวกข้าต่ำเกินไปแล้ว!"
สิ้นคำ ชายชุดดำทั้งทางฝั่งซ้ายและขวาก็หยิบยันต์พลังปราณออกมา
พวกเขาทั้งสองปายันต์ออกไปพร้อมกันอย่างไม่ลังเล
"ยันต์ระเบิด!"
ตู้ม!
"ยันต์พันธนาการ!"
ตู้ม!
ตู้ม!
เสียงระเบิดดังสนั่น ไอร้อนระอุของเปลวเพลิงพุ่งปะทะใบหน้าของเซียวนั่ว
ด้วยพลังรุนแรงดังกล่าว คลื่นความปั่นป่วนแพร่กระจายออกไป
เศษฝุ่นและกลุ่มควันกระจัดกระจายไปโดยรอบ
เซียวนั่วถอยหลังเล็กน้อย แต่พริบตาต่อมา เถาวัลย์สีดำก็พุ่งขึ้นมาจากพื้นพันธนาการขาทั้งสองข้างของเขาไว้แน่น นี่คือพลังของยันต์พันธนาการ!
เมื่อเห็นว่าขาของอีกฝ่ายถูกตรึงเอาไว้ นักฆ่าชุดดำทั้งสองก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย คนหนึ่งเหวี่ยงกริช ในขณะที่อีกคนถือดาบ พุ่งเข้าใส่เซียวนั่วเพื่อเอาชีวิต!
"ตายซะ!"
“มันจบแล้ว เจ้าโง่!"
เมื่อเผชิญหน้ากับคนทั้งสอง ชายหนุ่มยังคงนิ่งสงบ แขนอัดแน่นด้วยพลัง จากนั้นจึงเหวี่ยงหมัดออกไปอย่างกะทันหัน
"กำปั้นทมิฬ!"
ด้วยกระบวนท่านี้ มือทั้งสองข้างไม่เพียงแค่รวบรวมพลังปราณปริมาณมหาศาลเอาไว้เท่านั้น แต่ยังมีพลังของกายาสัมฤทธิ์โบราณด้วย
ตู้ม!
ตู้ม!
ชายหนุ่มโจมตีไปยังอาวุธของคนทั้งสองด้วยมือเปล่า กริชและดาบแตกสลายพร้อมกัน!
อะไรกัน?
นักฆ่าทั้งสองตกตะลึง
จากนั้น พลังหมัดที่เหลืออยู่ภายในกำปั้นก็โจมตีใส่ตัวคน ร่างของคนทั้งสองกระเด็นออกไปกว่าสองจั้ง ก่อนจะกระอักเลือดออกมาอย่างรุนแรง
ในเวลาเดียวกันกับที่คนทั้งสองกระเด็นออกไป นักฆ่าชุดดำผู้เป็นหัวหน้าก็หยิบยันต์แผ่นหนึ่งออกมา
"ยันต์อำพราง!"
พรึ่บ!
แควก!
นักฆ่าชุดดำฉีกยันต์ บังเกิดเงาสีเทาเข้าปกคลุมทั่วทั้งพื้นที่
ชายชุดดำผู้เป็นหัวหน้าของเหล่านักฆ่าหายตัวไปทันที แม้แต่ลมหายใจก็ยังยากจะตรวจพบ
"หืม?" ดวงตาของเซียวนั่วฉายแววประหลาดใจ “ถึงขนาดยอมใช้ยันต์ราคาแพงพวกนี้ สิ้นเปลืองจริง ๆ!"
พรึ่บ!
สิ้นคำ เสียงพุ่งผ่านอากาศก็ดังขึ้น
กระบี่คมเย็นเฉียบพุ่งตรงยังหัวใจจากด้านหลัง
"การที่ข้าใช้ยันต์อำพรางเพื่อสังหารเจ้าถือว่าชีวิตของเจ้ามีค่ามากแล้ว!"
น้ำเสียงโหดเหี้ยมดังขึ้นข้างหู พร้อมกับคมกระบี่ที่หมายเอาชีวิต
แต่ไม่น่าเชื่อ ชายชุดดำกลับรู้สึกเหมือนว่ากระบี่ของเขาแทงเข้ากับแผ่นเหล็กไม่มีผิด
"นี่มัน?" ชายชุดดำที่พรางตัวอยู่อุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ
ทันใดนั้น กระแสพลังสีฟ้าได้ปะทุออกมาจากร่างของเซียวนั่ว กระแสพลังดังกล่าวเป็นดั่งเส้นใยผ้าที่พันอยู่รอบตัวของชายหนุ่ม สกัดกั้นคมกระบี่เอาไว้ ต่อให้ชายชุดดำจะออกแรงเพิ่มเพียงใด มันก็ยังเป็นเรื่องยากที่จะแทงเข้าสู่ร่างของเซียวนั่ว!
"ชุดเกราะวิญญาณระดับสูงอย่างนั้นหรือ?" ชายชุดดำเอ่ยเสียงต่ำ
กระบี่ยาวในมือคืออาวุธวิญญาณระดับกลาง ดังนั้นจึงมีเพียงชุดเกราะวิญญาณระดับสูงเท่านั้นที่จะสามารถหยุดยั้งมันได้
ชายหนุ่มยิ้มเย็น “ชุดเกราะวิญญาณระดับสูง? ผิดแล้ว!"
หลังจากเอ่ยเช่นนั้น ร่างผอมหันหลังกลับ พลันปล่อยหมัดต่อยใส่คู่ต่อสู้
ตู้ม!
อากาศสั่นสะเทือนชั่วขณะ แล้วร่างนั้นก็กระเด็นออกไป ก่อนทัศนียภาพจะเปลี่ยนจากพร่าเลือนเป็นชัดเจนขึ้น
เมื่อปราศจากผลของยันต์อำพราง ชายชุดดำผู้เป็นหัวหน้าก็ไม่มีที่ให้ซ่อนตัวอีกต่อไป ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ในเวลานี้ ชายชุดดำอีกสองคนก็พุ่งเข้าใส่เซียวนั่วอีกครั้งจากทางด้านหลัง
"ตาย!"
ทว่าทั้งสองบาดเจ็บอยู่ก่อนแล้ว และด้วยสภาพนี้ มันจึงยิ่งเป็นไปไม่ได้เลยที่พวกเขาจะสามารถสังหารเป้าหมายได้
กึก!
เซียวนั่วยกมือขึ้นบีบคอของชายคนแรกที่พุ่งเข้ามาด้านข้าง ก่อนจะออกแรงนิ้วทั้งห้ายกร่างอีกฝ่ายขึ้นและเหวี่ยงไปอีกทาง จนชายชุดดำคนนั้นกระเด็นออกไปหลายจั้ง และหลังจากดิ้นพล่านอยู่บนพื้นสองสามครั้ง ก็แน่นิ่งไป
ชายอีกคนอาศัยจังหวะนี้ กระแทกฝ่ามือที่ปกคลุมไปด้วยเปลวไฟใส่เป้าหมาย
"ฝ่ามือเพลิงพิฆาต!"
ตู้ม!
ความแข็งแกร่งของฝ่ามือดังกล่าวลดลง และแรงสะท้อนกลับที่รุนแรงราวกับเหล็กกล้าก็ทำลายกระดูกจนแตกเป็นเสี่ยง ๆ
"อ๊ากกกก!"
ชายคนที่สองกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เซียวนั่วหมุนข้อมือของตน ก่อนจะบิดศีรษะของอีกฝ่ายไปยังทิศทางตรงกันข้าม
กร๊อบ!
จากนั้นศีรษะเปื้อนเลือดก็กระเด็นตกจมกองเลือดอยู่บนพื้น
สังหารอย่างง่ายดาย!
เลือดพุ่งขึ้นฟ้าก่อนจะตกลงมาราวกับสายฝน
เหลือชายชุดดำผู้เป็นหัวหน้านักฆ่าอยู่เป็นคนสุดท้าย ตัวเขาสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว
เซียวนั่วที่ยืนอยู่ตรงหน้าเป็นเหมือนเทพสงคราม แผ่จิตสังหารรุนแรงออกมา
ชายชุดดำผู้เป็นหัวหน้าหวาดกลัวจนเสียสติ เขารีบปายันต์อำพรางลงบนพื้น
ตู้ม!
กลุ่มควันจำนวนมากปกคลุมไปทั่วทั้งยอดเขา อีกฝ่ายรีบหันหลังหนีไปโดยไม่แม้แต่จะเหลียวกลับมามอง
ผู้ที่หวาดกลัวไม่ได้มีเพียงชายชุดดำที่เป็นหัวหน้าเท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงกลุ่มคนที่อยู่ด้านล่างของยอดเขาอีกด้วย
คนเหล่านี้ไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นลั่วหนิง หลี่หราน อู่อ้าว เลี่ยเทา และคนอื่น ๆ ที่เคยรวมกลุ่มกับเซียวนั่วเพื่อล่าอสูรร่วมกัน
เมื่อหลายวันก่อน พวกเขามีความขัดแย้งต่อกัน และเซียวนั่วก็แยกตัวออกจากกลุ่มไป
เดิมที พวกเขาจะกลับไปที่สำนักพยับเร้นลับ แต่อู่อ้าวกับเลี่ยเทาต่างได้รับบาดเจ็บสาหัส ดังนั้นการเดินทางจึงล่าช้ากว่ากำหนด
เมื่อครู่นี้ พวกเขาผ่านทางมาก็ได้บังเอิญเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด
"นี่คือความแข็งแกร่งที่แท้จริงของเขาอย่างนั้นหรือ?" หญิงสาวคนหนึ่งในกลุ่มเอ่ยเสียงเข้ม
ลั่วหนิงกับหลี่หรานมองหน้ากัน ทั้งสองต่างตกตะลึงและสับสน
หลี่หรานเอ่ย "ดูเหมือนจนถึงตอนนี้เขาจะยังไม่เคยแสดงความแข็งแกร่งที่แท้จริงออกมาเลย"
ด้านข้างของชายหนุ่ม อู่อ้าวกับเลี่ยเทาหวาดกลัวจนหน้าซีดเผือด โดยเฉพาะอู่อ้าว ขาทั้งสองข้างถึงกับสั่นเทาเล็กน้อย
ขณะเดียวกัน เซียวนั่วก็ได้เดินออกจากยอดเขาและมุ่งหน้าไปยังทิศทางหนึ่งเพียงลำพัง
……
เทือกเขากระดูก
ภายในศาลาที่ถูกสร้างขึ้นบนไหล่เขา
โจวอวี่ฝู ผู้อาวุโสของตำหนักอมตะ สวมชุดสีขาวนวล ใบหน้าเรียบเฉย แผ่กลิ่นอายสูงส่งออกมา
“โจวอ้าน ข้าจะล้างแค้นให้กับเจ้าเอง หลับให้สบายเถอะ!"
โจวอวี่ฝูเอ่ยกับหุบเขาตรงหน้าศาลา
ในเวลานี้ เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
โจวอวี่ฝูเหลือบตามองไปยังทิศทางดังกล่าว ผู้มาคือนักฆ่าชุดดำคนสุดท้ายที่หนีรอดมาได้
เขาหอบหายใจอย่างหนักหน่วง เมื่อเห็นโจวอวี่ฝู ก็เอ่ยรายงานทันที “เราพบตัวเขาแล้ว แต่ภารกิจล้มเหลว!"
"หืม?" สีหน้าของโจวอวี่ฝูเปลี่ยนเป็นเย็นชา "เจ้าขยะ ข้าบอกให้พวกเจ้าทำอะไร?"
นักฆ่าชุดดำเอ่ยตอบ "ข้าเองก็อยากจะถามท่าน! ท่านบอกกับเราว่าความแข็งแกร่งของชายผู้นั้นไม่เกินขั้นสร้างรากฐานระดับห้า เรามีคนที่อยู่ขั้นสร้างรากฐานระดับเจ็ด หกคน และขั้นสร้างรากฐานระดับแปดอีกห้าคน... ทุกคนมีความสามารถที่จะฆ่าเขาได้ด้วยตัวคนเดียว แต่ผลออกมาเป็นอย่างไร? นอกจากข้าแล้ว ทุกคนต่างถูกเขาฆ่าตายหมด!"
"เจ้าว่าอย่างไรนะ?"
สีหน้าของโจวอวี่ฝูฉายชัดถึงความตกตะลึง นักฆ่ามากกว่าสิบคนที่อยู่ขั้นสร้างรากฐานระดับเจ็ดและแปดถูกฆ่า?
นี่มันเป็นไปได้อย่างไร?
"เจ้าไปฆ่าผิดคนหรือ?" โจวอวี่ฝูถามอย่างสงสัย
ไม่นานมานี้ โจวอวี่ฝูได้เริ่มเคลื่อนไหวทันทีเมื่อรู้ว่าเซียวนั่วเดินทางออกจากสำนักพยับเร้นลับ
อย่างไรก็ตาม เทือกเขากระดูกมีขนาดกว้างใหญ่ มันมีทั้งป่าทึบ เทือกเขา และหนองน้ำจำนวนมาก ด้วยกำลังของโจวอวี่ฝูเพียงลำพัง จึงเป็นเรื่องยากในการจะหาตำแหน่งที่แน่นอนของเซียวนั่ว
เพื่อความปลอดภัย โจวอวี่ฝูจึงได้ว่าจ้างคนเหล่านี้เพื่อตามหาตัว และฆ่ามันซะ
อย่างที่อีกฝ่ายกล่าว ในจำนวนนักฆ่าสิบกว่าคนที่ถูกส่งไปครั้งนี้ มีคนบรรลุขั้นรากฐานระดับเจ็ดและระดับแปดอยู่ด้วย ซึ่งความแข็งแกร่งนี้สามารถสังหารเซียวนั่วได้โดยลำพัง
ไม่คิดเลยว่ามันจะมีคนเหลือรอดกลับมาได้เพียงคนเดียว!
ปฏิกิริยาแรกของโจวอวี่ฝูจึงกลายเป็นสงสัยว่า อีกฝ่ายไปฆ่าผิดตัวหรือ
แต่ในตอนนั้นเอง...
"พวกเขา... ไม่ได้ฆ่าผิดตัวหรอก!"
น้ำเสียงสงบนิ่งดังขึ้น หัวใจของนางบีบรัด เซียวนั่วก้าวเข้ามาช้า ๆ อย่างมั่นคง ก่อตัวเป็นบรรยากาศพิเศษที่มองไม่เห็น
นักฆ่าชุดดำตกตะลึง "เจ้า!?"
เซียวนั่วเอ่ย "เจ้าคิดว่าเจ้าจะสามารถหนีได้จริง ๆ หรือ?"
"เจ้าหมายความว่าอย่างไร?"
“หึ..." ชายหนุ่มแค่นหัวเราะ “หากไม่ปล่อยเจ้ามา เช่นนั้นข้าจะสามารถหาตัวผู้บงการที่อยู่เบื้องหลังของเรื่องนี้ได้อย่างไร!"
81K
