หลังจากวันนั้นอี้เฉียนก็ไปมาหาสู่สนมฮงทุกวัน รวมถึงหายามาบำรุงนางอยู่เสมอซึ่งวันนี้เองก็เช่นกัน เเต่ทว่าวันนี้กลับพิเศษว่าวันอื่นๆ อี้เฉียนเดินทางมาหาสนมฮงที่จวนพร้อมกับใครบางคน ซึ่งนางเองก็ไม่รู้ว่าเขาจะมา
“องค์ชายอี้เฉียนเสด็จ!!!” เสียงทหารหน้าจวนร้องดังสนั่นเพื่อให้คนข้างในรู้ตัว เเน่นอนว่าอี้เฉียนไม่ได้รีรอให้คนข้างในออกมารับ เขารีบพาเเขกคนสำคัญเดินตรงเข้าไปหาเจ้าของจวนทันที
“ท่านพี่..มาหาข้าเเต่เช้าเลยหรือเจ้าคะ”
“ใช่..แต่วันนี้ข้าไม่ได้มาคนเดียวนะ”
“เจ้าคะ?”
“ดูซิว่าข้าพาใครมา…เชิญพะยะค่ะท่านอา!!” สิ้นเสียงร้องของอี้เฉียน แขกคนสำคัญก็ปรากฏตัวต่อหน้าสนมฮง ณ ตอนนั้นนางมีอาการหวาด ระเเวงมากกว่าสงสัยเพราะนางไม่รู้ว่า อี้เฉียนพาใครมานั่นเอง
“ลูกหญิง!!/ลี่แด!!”
“ท่านพ่อ..ท่านแม่!!”
“ข้าได้ยินมาว่า เจ้าอยากกลับเมืองเถาเหิงเพื่อเจอพ่อแม่ของเจ้า เเต่ข้าเห็นว่ากำลังท้องอยู่เกรงว่าจะไม่สะดวกในการเดินทาง ข้าก็เลยเชิญท่านอาทั้งสองมาที่นี่แทน”
“ท่านพี่…” สนมฮงยิ้มน้ำตาซึม เมื่อเห็นว่าอี้เฉียนจดจำสิ่งที่นางพูดไว้ ถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้ประเดี๋ยวนั้น เเต่อี้เฉียนก็เร่งทำในสิ่งที่นางต้องการให้ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่นางต้องรีบวิ่งเข้ามากอดอี้เฉียนแล้วร้องไห้
“ขอบพระทัยท่านพี่ ที่เอ็นดูข้าเจ้าค่ะ”
“นี่..เวลานี้เจ้าไม่ควรมากอดข้าเช่นนี้ เจ้าอยากเจอหน้าทั้งอาทั้งสองมิใช่หรือ เช่นนั้นข้าก็จะไม่รบกวนเวลาของเจ้า ท่านอาทั้งสองเชิญตามสบายข้าขอตัวไปที่หอตำราก่อน”
“เจ้าไปเถอะอี้เฉียน”
“พะยะค่ะ…อ่อ..ในวันพรุ่งนี้เสด็จพ่อจะจัดงานไท่หลาง เลื่อนตำแหน่งให้ข้ากับน้องสาม รวมถึงสถาปนายศให้กับสนมฮงด้วย ข้าจึงอยากเชิญท่านอาทั้งสองอยู่ร่วมงานเพื่อยินดีกับพวกเรา ท่านอาทั้งสองมีความเห็นว่าอย่างไร?”
“จริงๆแล้วพวกอาตั้งใจว่าจะอยู่ที่นี่สัก 2-3 วัน เช่นนั้นอาขอไปร่วมงานด้วยก็แล้วกัน”
“ท่านพ่อจะต้องทรงดีพระทัยมากแน่ที่มีท่านอาทั้งสองมาร่วมงานด้วย”
“ว่าแล้วก็..ข้ายังไม่ได้เจอกับอี้เหลียนเลย น้องหญิงจะคุยกับลูกไปก่อนแล้วกันส่วนข้าจะไปพบสหายของข้าเสียหน่อย ไม่ได้เจอกันนานมากแล้ว”
“เพคะ..ท่านพี่”
“เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน มีราชกิจอีกมากมายที่ฆ่าต้องตรวจสอบ ขออภัยท่านอาทั้งสองที่ให้การต้อนรับไม่ดีเท่าไหร่นัก”
“มิเป็นไร เรากับท่านพี่มาในนามของพ่อแม่ลี่แดเท่านั้น มิใช่มาในนามเจ้าเมืองเถาเหิง ท่านไปทำหน้าที่ของท่านเถอะ” อี้เฉียนโค้งตัวเคารพพ่อแม่ของสนมฮงก่อนจะรีบถอยหลังเดินออกไป จากนั้นเองพ่อของสนมฮงก็ตามหลังออกมาเพื่อไปเยี่ยมเยือนอี้เหลียนที่จวนนั่นเอง บัดนี้ที่จวนของสนมฮงมีเพียงแม่และนางเท่านั้น
“ไหน…เจ้าบอกแม่มาซิว่าเกิดอะไรขึ้น เท่าที่แม่รู้คืออี้เฉียนเฉยชากับเจ้ามากแต่ทำไมตอนนี้…เขาถึงได้…ดีกับเจ้านัก แล้วนี่เจ้า..ท้อง..จริงๆหรือไม่?” สนมฮงโดนยิงคำถามจากผู้เป็นแม่จนนางไม่รู้ว่าจะตอบคำถามไหนก่อนดี ซึ่งอีกอย่างในบริเวณนั้นก็มีนางกำนันและทหารหน้าประตูอยู่ไม่น้อย นางจึงไม่กล้าพูดอะไรไปมากกว่านั้นเพราะกลัวว่าเรื่องที่นางพูดจะรู้ไปถึงหูของอี้เฉียนได้
“พวกเจ้าที่อยู่ข้างนอกน่ะ ออกไปให้หมด จะไปไหนก็ไป ข้าจะอยู่กับท่านแม่สองคน ไป!!”
“พะยะค่ะ!!” สนมฮงจัดการไล่ทุกคนออกไปจากจวนเหลือไว้เพียงแค่นางกับแม่และเสี่ยวอี้ บ่าวคนสนิทของนางเท่านั้น สนมฮงตัดสินใจเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้แม่ฟัง ซึ่งเมื่อผู้เป็นแม่ได้ยินก็ถึงกับตกใขจนทำอะไรไม่ถูก
“ลี่แด!!นี่เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้าทำอะไรลงไป เจ้ากำลังพูดปลดต่อคนทั้งเมืองหยุนเปิงและยิ่งไปกว่านั้น ถ้าท่านพี่อี้เหลียนรู้เข้าล่ะก็….เจ้าอาจจะไม่รอดได้!!”
“เพราะเช่นนี้ ข้าจึงอยากได้คำปรึกษาจากท่านแม่ ข้าควรจะทำเช่นไรดีเจ้าคะ?”
“ถ้าเช่นนั้น เรื่องที่เจ้าท้องก็….” สนมฮงพยักหน้าต่อผู้เป็นแม่ ราวกับรู้ว่านางกำลังจะถามอะไร
“ลี่เเด..นี่เจ้า!!!”
“ท่านแม่…เวลานี้ ท่านควรจะช่วยข้าคิดวิธีไม่ให้ท่านพี่จับได้ มิใช่มาต่อว่าข้าเช่นนี้”
“แล้วเจ้าทำแบบนี้ทำไม เจ้าก็รู้อยู่แล้วว่าผลของมัน….”
“ข้ารู้ๆๆๆๆ…แต่ข้าทำไปแล้ว ท่านแม่จะให้ข้าทำยังไง ในเมื่อ…”
“เรื่องนี้มีใครรู้บ้าง?”
“มีข้า เสี่ยวอี้ ท่าน..แล้วก็…..!!”
“ใคร?”
“หมอหลวงชาง คนที่ตรวจอาการข้า…เเต่เขารับปากว่าจะช่วยข้า เขาเพิ่งจะมาหาข้าเมื่อก่อนนั้นเอง”
“หมอหลวงเป็นคนของเมืองหยุนเปิงมีหรือจะกล้าทรยศต่อเบื้องพระบาท”
“ท่านแม่..ท่านอย่าพูดกับข้าเช่นนี้ ข้ายิ่งร้อนใจอยู่”
“แต่เท่าที่ข้าเห็น ก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงนะเจ้าคะ ฝ่าบาททรงดีพระทัยมากที่พระสนมของตั้งครรภ์แถมยังฝากประกาศไปทั่วทั้งเมืองอีก ส่วนองค์ชายอี้เฉียนก็คอยดูแลปฏิบัติต่อพระสนมเป็นอย่างดีแถมพรุ่งนี้ยังจะสถาปนาให้พระสนมขึ้นเป็นอัครมเหสีอีก ไม่มีเรื่องไม่ดีเลยนะเจ้าคะ”
“ตอนนี้ยัง แต่ถ้าพวกเขารู้ความจริงเมื่อไหร่ นายของเจ้าหัวหลุดจากบ่าแน่ เสี่ยวอี้เจ้าจงไปตามหมอหลวงชางมาหาข้าที่นี่ หากมีใครถามให้บอกว่ามาตรวจอาการพระสนม ไป!!”
“เจ้าค่ะ”
“ท่านแม่ เราจะทำยังไงดีเจ้าคะ”
“ตอนนี้ยังพอมีเวลา รอให้วันไท่หลางผ่านไปก่อน แล้วแม่จะช่วยเจ้าเอง เพราะถึงอย่างไรแม่ก็อยู่ที่นี่อีกหลายวัน”
“ท่านต้องช่วยข้านะ”
“เจ้าวางใจเถิด..อ่อ เรื่องนี้จะให้พ่อเจ้ารู้ไม่ได้เด็ดขาด เพราะถ้าพ่อเจ้ารู้ มีหวังความสัมพันธ์ของทั้งสองเมืองถูกตัดขาดสะบั้นแน่” สองแม่ลูกเริ่มวางแผน คิดหาวิธีมาทำเรื่องโกหกให้กลายเป็นเรื่องจริง โดยแม่ของสนมฮงบอกให้นางทำตัวปกติอย่ามีพิรุธอะไร คำว่าแม่ต่อให้ลูกจะทำผิดแค่ไหน เขาก็เต็มใจจะช่วยและปรับให้มันดีเสมอ ครั้งนี้เองก็เช่นกัน เพียงเเต่ต้องรอผ่านวันไท่หลางไปก่อนแผนการณ์ของพวกนางจึงจะเริ่มขึ้นได้ สองแม่ลูกกำลังวางแผนจะทำอะไรติดตามต่อได้ใน EP หน้านะคะ
699K
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
