โรสพยายามเพ่งมองเ้าของเสียงแหบพร่า ทว่าแสงจากตะเกียงที่คนผู้นั้นถืออยู่ไม่ช่วยให้มองเห็นอะไรได้มากนัก แต่ฟังจากน้ำเสียงแล้วคาดว่าจะเป็หญิงชราอายุมากพอควร
หญิงสาวเลื่อนมือไปกุมด้ามอาวุธคู่กาย พร้อมจะชักมันออกมาได้ทุกขณะหากถึงคราวคับขัน แม้เป็เพียงหญิงชราก็คงประมาทไม่ได้นัก เคหะสถานแห่งนี้เป็ที่อยู่ของปีศาจเหยี่ยวดำ นางก็ไม่น่าจะเป็อะไรที่นอกเหนือไปจากนั้น
โดยเฉพาะเมื่อได้ยินประโยคที่กล่าวว่าตัวเธอ “น่ากิน” ก็ยิ่งไม่น่าไว้วางใจเข้าไปใหญ่
เสียงหัวเราะแหบยานน่าเกลียดดังขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเ้าของเสียงก้าวเท้าเข้ามาใกล้ แสงจันทร์สาดส่องผ่านบานกระจกเข้ามากระทบร่างหญิงชรา เผยรูปลักษณ์ของนางให้ประจักษ์ได้ชัดเจนยิ่งขึ้น นางมีใบหน้าเรียวยาว ิัเหี่ยวย่นตกกระ จมูกแหลมงองุ้มราวกับแม่มดในนิทานภาพที่เคยอ่าน ดวงตาปูดโปนน่าเกลียดสีเทาเช่นเดียวกับเส้นผมกำลังจ้องโรสเขม็งพลางยิ้มแสยะอวดฟันขาว
ปีศาจยายแก่!!
นั่นล่ะ ความคิดแรกของโรส
“แม่สาวน้อย เก่งมากที่หาทางเข้ามาในปราสาทแห่งนี้ได้ เ้าผ่านเหล่าต้นไม้ที่น่ารักของข้ามาได้อย่างไรกัน” หญิงชราพูดพลางขยับเกร็งนิ้วจนได้ยินเสียงกระดูกลั่น “แต่รู้ไหม เ้ากำลังบุกรุกบ้านของใครอยู่”
อสูรร้ายหัวเราะร่วนระคายหู ปีกสีดำงอกออกมาจากกลางหลัง กรงเล็บแหลมยืดยาวจากนิ้วมือทั้งสิบ นางยิ้มแสยะแล้วพุ่งเข้าจู่โจมโรสอย่างรวดเร็ว หญิงสาวรอจังหวะให้นางปีศาจเข้ามาใกล้ แล้วจึงพลิ้วตัวหลบ ตวัดดาบหมายฟันไปที่สีข้างนางปีศาจ
หากอสูรเฒ่าไหวตัวทัน หันมาใช้กรงเล็บรับคมดาบไว้ และใช้อีกข้างทะลวงใส่หญิงสาว โรสจำต้องปล่อยมือจากอาวุธคู่กายซึ่งถูกกรงเล็บจิกไว้จนสะบัดไม่หลุดเพื่อหลบหลีกการโจมตี
นางปีศาจเหวี่ยงดาบของโรสทิ้งไป หญิงสาวจึงต้องชักดาบสั้นอีกเล่มมาใช้แทนซึ่งไม่สะดวกนัก เธอจึงคอยหลบหลีกการโจมตีไปเรื่อย ๆ พลางหาโอกาสไปเก็บอาวุธของตนคืนมา
แม้ว่านางปีศาจจะจู่โจมโรสหลายครั้ง แต่ด้วยความคล่องแคล่วที่หญิงสาวมีมากกว่า ทำให้หลบหลีกได้อย่างไม่ยากเย็นสักเท่าใด กรงเล็บเหยี่ยวชราจึงจู่โจมพลาดเป้าหมายไปโดนสิ่งของต่าง ๆ ภายในห้องนั้นพังเสียหายไปเป็แถบ
“หนอย! ไวเป็ลิงเชียวนะ” นางปีศาจเฒ่าหยุดพักหายใจด้วยอาการเหนื่อยหอบ สังขารไม่อาจทำให้เล่นไล่จับกับหญิงสาวได้นานนัก
ระหว่างนั้น ั์ตาสีเทาที่กวาดมองไปทั่วห้องพลันเบิกกว้างอย่างตระหนก แล้วนางปีศาจเฒ่าก็ร้องโวยวาย
“ตายแล้ว! นางเด็กน้อย เ้าทำให้ข้าวของในปราสาทของข้าพังเสียหาย”
โรสอาศัยจังหวะที่นางปีศาจเผลอวิ่งไปเก็บอาวุธคู่กาย แล้วไปหลบในมุมมืดหลังเสาใหญ่ต้นหนึ่ง เมื่อได้ยินคำกล่าวหาก็เบะปาก บ่นพึมพำเบา ๆ
“เ้าทำของเ้าเองไม่ใช่หรือไง ยายแก่ปีศาจ”
ทว่าอสูรเฒ่าหูไวกว่าที่คิด
“อยู่นั่นเอง! ยายเด็กปากดี”
โรสยังพูดได้ไม่ทันขาดคำ นางปีศาจเฒ่าก็หันขวับมาทางเสาที่เธอแอบซ่อนอยู่ นางตั้งท่าเตรียมพุ่งเข้ามาหาเธออีกครั้ง
ทว่าเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของใครบางคนซึ่งกำลังใกล้เข้ามากลับทำให้นางชะงักทันควัน
“ยายหนู เ้าทำให้นายท่านของข้าตื่น...อ้าว! หนีไปจนได้ ไวเหมือนลิงจริง ๆ ด้วย” นางปีศาจบ่น เมื่อหันไปมองทางเด็กสาวชาวมนุษย์ก็พบว่าเธอไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว
“เกิดอะไรขึ้น ราเซีย” เสียงทุ้มแฝงแววขุ่นข้องจากเ้าของฝีเท้าเมื่อครู่เอ่ยถามนางปีศาจ หลังจากพบว่าสภาพห้องโถงของปราสาทซึ่งควรจะสะอาดเรียบร้อยดีไม่เหลือเค้าเดิมที่ควรเป็
“แค่มีหนูเล็ก ๆ ตัวหนึ่งหลงเข้ามาเท่านั้นเองค่ะ ท่านซาการ์ท” ราเซียฉีกยิ้ม
จะให้บอกได้อย่างไรล่ะ ว่าทั้งหมดนั่นจริง ๆ แล้วเป็ฝีมือของนางเอง
ั์ตาสีอำพันหรี่ลงมองราเซียอย่างรู้ทัน แต่เขาเลือกจะไม่สนใจสภาพห้องซึ่งพังยับเยินด้วยฝีมือของราเซียไปมากกว่า ‘หนู’ ตัวที่ว่า
น้อยนักที่จะมีสิ่งมีชีวิตใดหลุดรอดเข้ามาถึงปราสาทหลังจากพวกเขาปลูกพืชกินเนื้อเอาไว้รอบเขาลูกนี้ั้แ่ห้าปีก่อน
“หวังว่าหลังจากนี้ คงจะไม่มีอะไรไปอยู่ในที่ไม่สมควรอยู่หรอกนะ” ซาการ์ทกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบทว่าเฉียบขาดก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป
“ข้าจะรีบจัดการมันให้เร็วที่สุดแน่นอน” ราเซียรับคำ
นางปีศาจเฒ่ารับใช้ใกล้ชิดซาการ์ทมานาน จึงรับรู้ได้ว่าในน้ำเสียงที่เรียบเฉยนั้นมันแฝงอารมณ์กรุ่นโกรธต่อผู้บุกรุกปราสาทของพวกเขาเพียงใด
นางปีศาจพยายามคิดเช่นนั่น เพื่อเข้าข้างตัวเองว่าการที่นางทำลายข้าวของจนพังพินาศไม่ได้เป็อีกสาเหตุหนึ่งซึ่งทำให้ปีศาจหนุ่มเกิดอารมณ์
*/*/*/*/*
“เฮอะ! จะอยู่ต่อให้โง่หรือไง แค่นางปีศาจเฒ่านั่นก็เต็มกลืนแล้ว ขืนมีมาอีกข้าตายแน่ ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็อาหารให้ต้นไม้หรือเหยี่ยวหรอกนะ” โรสบ่นอุบอิบหลังจากหนีมายืนหอบอยู่บนทางเดินห่างจากห้องโถงเมื่อครู่ไม่ไกลนัก
‘ว่าแต่...นี่มันเงียบเกินไป เหมือนไม่มีใครอยู่ เสียงอึกทึกน่าจะเรียกความสนใจให้ฝูงปีศาจออกมาดูได้สบาย ถึงเราจะไม่อยากเจอก็เถอะ แต่มันแปลกจริง ๆ’
โรสเดินไปตามทางที่มืดสลัว แม้จะหวาดหวั่นอยู่บ้างก็ไม่คิดจะจากไปมือเปล่า เดาว่าสถานที่แห่งนี้คงไม่มีปีศาจอาศัยอยู่มากเท่าไร เอาไว้เกิดเื่จวนตัวค่อยคิดหนีก็ยังไม่สาย... กระมัง
หญิงสาวชะงักเท้า หยุดความคิดทั้งปวงลงเมื่อได้ยินเสียงดังแว่วมา ครั้นเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ ก็พบว่าเป็น้ำเสียงที่นุ่มนวลอ่อนหวานของสตรีกำลังขับขานบทเพลงอันไพเราะ ท่วงทำนองของเพลงนั้นช่างคุ้นหู ชวนให้คำนึงถึงใครบางคน
โรสเดินตามเสียงนั้นไปจนพบประตูบานหนึ่ง แสงไฟสลัวลอดผ่านใต้ช่องประตูออกมา เธอไม่รอช้า เดินเข้าไปแนบหูที่ประตูบานนั้น เสียงเพลงดังจากห้องนี้เอง
โรสจับประตู คิดจะเปิดเข้าไป ทว่าชะงักเมื่อได้ยินเสียงแหบพร่าจากด้านหลัง
“อยู่ที่นี่เองหรือ ยายหนูน้อย”
นางปีศาจเฒ่าทะลวงกรงเล็บแหลมใส่ประตูไม้หนาจนกลายเป็รูโหว่ แทนที่ศีรษะโรสซึ่งเบี่ยงหลบไปได้ทัน
“ตายแล้ว! เ้าทำให้ประตูบานนี้พังจนได้ ท่านซาการ์ทต้องโกรธมากแน่ ๆ ”
เมื่อประตูบานสวยถูกทำลายจนกลายเป็เศษไม้กองกระจายไปบนพื้น นางปีศาจก็ร้องโวยวาย โรสอยากเถียงเหลือใจว่า ‘ใครกันแน่ที่เป็จอมทำลาย’ แต่เมื่อสายตาสบเข้ากับสตรีคนหนึ่งซึ่งผุดลุกไปยืนอยู่ริมระเบียงด้วยความใ เธอก็กลืนถ้อยต่อว่ากลับลงคอทันที
“ท่านเลอา!”
แม้ว่านางจะดูผอมบางและสูงวัยขึ้นกว่าเมื่อแปดปีก่อน โรสก็ยังจดจำคนสำคัญต่อตนได้ เธอถลาเข้าไปหาเ้าหญิงแล้วคุกเข่าจับมือนางมาซุกไซ้ ลืมสนใจปีศาจเฒ่าที่ยืนมองอยู่ด้วยสายตางงงัน
เลอาประคองหญิงสาวให้ลุกขึ้น พิจารณาใบหน้าอีกฝ่ายชัด ๆ
“เ้าคือ...โรส!” นางคลี่ยิ้มอย่างยินดี “โตขึ้นเป็หญิงสาวที่งดงามจนจำเกือบไม่ได้”
“ท่านเลอา ข้าตามหาท่านมาตลอด ได้โปรดกลับไปกับข้านะคะ”
“ข้าคงปล่อยให้เ้าทำแบบนั้นไม่ได้หรอก ยายหนู” ราเซียพูดพลางขยับกรงเล็บ “บอกแล้วใช่ไหมว่าคนที่ล่วงล้ำเข้ามาที่นี่โดยไม่ได้รับอนุญาตต้องตาย!”
“ช้าก่อน! ราเซีย นางไม่ใช่คนร้าย นางคือโรส จำได้ไหม เด็กคนนั้นอย่างไรล่ะ”
เลอารีบห้ามก่อนจะเกิดการต่อสู้ขึ้นอีกครั้ง นางปีศาจเฒ่าจึงหยุดพิจารณาใบหน้าของหญิงสาวครู่หนึ่ง จนทำท่าว่านึกออก
“อ้อ! ที่แท้เ้าคือยายหนูผมแดงขี้แยคนนั้นเองหรอกหรือ ถึงว่าหน้าคุ้น ๆ ”
‘นี่ขนาดคิดว่าหน้าข้าคุ้น ยังเกือบมีรูโหว่ที่หัวไปหลายรอบเชียวนะ’ โรสเผยอปากค้าง มองนางปีศาจด้วยสีหน้าพรั่นพรึง
‘แต่จำไม่เห็นได้ว่าเคยไปรู้จักกับนางอสูรนี่ตอนไหน’
นางปีศาจยังคงแสยะยิ้ม จ้องโรสด้วยแววตาข่มขู่เช่นเดิม
“ถึงเ้าจะเป็เด็กคนนั้นจริง แต่หากคิดจะพานางไป ข้าก็คงปล่อยเ้าเอาไว้ไม่ได้ เพราะข้ามีหน้าที่ดูแลนางและปราสาทแห่งนี้”
“ราเซีย ไม่จำเป็ต้องลงมือกับนาง ข้าไม่คิดไปจากที่นี่อยู่แล้ว”
โรสหันขวับมองหน้าเ้าหญิง
“ทำไมล่ะคะ ท่านเลอา าาอาเดียร์กำลังรอการกลับไปของท่านอยู่นะ แล้วดูสิ ร่างกายท่านผ่ายผอมขนาดนี้ แสดงว่าป่วยอยู่ใช่ไหม พวกเขาจะดูแลรักษาท่านได้ดีหรือเปล่า กลับอาณาจักรของเราด้วยกันเถอะค่ะ ที่นั่นท่านจะได้รับการรักษาอย่างดีแน่”
“โฮะโฮะโฮะ ยายหนูน้อย เ้าดูถูกพวกเราเกินไป คิดว่าคนที่อาณาจักรของเ้าจะดูแลนางได้ดีไปกว่าเราอย่างนั้นหรือ” ราเซียเอ่ยเสียงเยาะ
เลอามองโรสแล้วผ่อนลมหายใจ
“ข้ารู้ดีว่าร่างกายตัวเองเป็อย่างไร ถึงกลับไปก็ไม่มีใครรักษาข้าได้หรอก ราเซียดูแลข้าอย่างดีที่สุดแล้ว ข้าเองก็อยากอยู่ที่นี่” เลอาเว้นวรรคคำพูดพลางเบี่ยงสายตา ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อ
“เพราะข้าเป็ภรรยาของซาการ์ทแล้ว”
โรสอ้าปากค้างด้วยความตระหนก เมื่อได้ฟังคำกล่าวของเลอา
“ท่านเลอาน่ะหรือ ป...ป...เป็ภรรยาของเ้าปีศาจนั่น!”
โอย...โรสจะเป็ลม!
“เอาล่ะ! เลิกท่ามากได้แล้ว ยายหนู” นางปีศาจกล่าวขัด เมื่อเห็นหญิงสาวทำท่าทางราวกับโลกถึงกาลอวสาน
“ในเมื่อเ้ายังไม่ได้รับอนุญาตให้อยู่ในสถานที่แห่งนี้ ข้ามีทางเลือกให้สองทาง ระหว่างออกไปจากที่นี่เองแต่โดยดี หรือออกไปอย่างไม่มีลมหายใจ ถ้าเลือกอย่างหลัง ข้าจะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปหาอาหารให้เหล่าต้นไม้ที่น่ารักของข้าพอดีเลย ข้าไม่มีเวลาให้เ้าคิดมากนัก จงรีบตอบก่อนที่นายท่านของข้าจะมา”
โรสหรี่ตา ยิ้มกวนโทสะก่อนตอบ
“ข้าขอเลือกสังหารทั้งเ้าและนายของเ้าก่อนจะพาเ้าหญิงไปได้ไหมล่ะ”
“ปากดี! ช่างไม่สำนึกในบุญคุณใครเอาเสียเลย กับข้าน่ะไม่ว่า แต่กับท่านซาการ์ทแล้วเ้ามันช่างเนรคุณเสียจริง ๆ น่าจะปล่อยให้ตายไปั้แ่ตอนนั้นแล้ว”
“เฮอะ! ข้าจำไม่เห็นได้ว่าเคยให้พวกปีศาจมามีบุญคุณกับข้าตอนไหน หน้าเ้าข้ายังจำไม่ได้ว่าเคยเห็นด้วยซ้ำ ข้าจำได้อย่างเดียว คือเผ่าพันธุ์ของเ้าที่สังหารผู้คนซึ่งเป็ดั่งครอบครัวของข้าจนหมด และตอนนี้ข้าจะขอทวงท่านเลอาและความแค้นทั้งหมดคืนด้วย”
“อย่างนั้นก็เข้ามา! ข้าจะช่วยส่งเ้าไปหาครอบครัวที่แสนดีของเ้าเอง”
ราเซียกางกรงเล็บออกและกระโจนเข้าหาโรสทันที ขณะที่หญิงสาวแสยะยิ้มเตรียมตั้งรับ
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”
เลอาร้องห้ามและถลาเข้ามาขวางระหว่างหญิงสาวกับปีศาจเฒ่าอย่างไม่มีใครคาดคิด ด้วยความกระชั้นชิดทำให้ราเซียไม่อาจรั้งมือทัน
ระหว่างที่ทั้งหมดมัวแต่ตกตะลึง มือใหญ่หนาแข็งแกร่งพลันคว้าหมับเข้าที่ท่อนแขนของราเซีย ช่วยรั้งนางไว้ก่อนที่กรงเล็บแหลมจะไปทำร้ายเลอา
ราเซียหน้าเผือดลง เมื่อเห็นว่าคนที่หยุดตนได้นั้นเป็ใคร แม้ใบหน้าคมคายจะยังเรียบเฉย แต่ดวงตาสีอำพันกลับวาววับจนน่ากลัว รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาทำให้นางปีศาจเฒ่าถึงกับตัวสั่น
ปีศาจหนุ่มไม่ได้เอ่ยสิ่งใดกับราเซีย เขาเดินเลยไปกระชากคอเสื้อโรสแล้วยกเธอจนลอยขึ้นเหนือพื้น ก้าวไปยังระเบียง
โรสพยายามแกะมือที่แข็งราวกับคีมเหล็กของปีศาจ เธอเหลือบลงมองไปใต้เท้า เห็นพื้นเบื้องล่างห่างลงไปลิบลับจนเผลอชะงักการดิ้นรนด้วยเกรงว่าจะตกลงไป
“เ้าคงอยากจะรีบไปจากที่นี่ ข้าช่วยสงเคราะห์ให้ดีไหม” ซาการ์ทเอ่ยเสียงเรียบ แต่ดวงตากลับฉายแววเหี้ยมเกรียมอำมหิต
โรสจ้องซาการ์ทอย่างจะกินเืกินเนื้อ หากต้องให้เธอร้องขอชีวิตต่อเขา สู้ให้เธอตายไปเลยเสียดีกว่า
โรสคิดว่าจะถูกโยนออกไปจริง ๆ แต่เลอากลับเข้ามาขอเ้าปีศาจร้ายให้ใจเย็นและปล่อยเธอลง
หากไม่ใช่เพราะเขาเห็นว่าสีหน้าเลอาไม่ดีนัก คงไม่ยอมหยุดมือง่าย ๆ ปีศาจหนุ่มพ่นลมหายใจ ยอมปล่อยหญิงสาวในเงื้อมือลงอย่างไม่เบาแรง
เขาสั่งราเซีย ก่อนหมุนกายเดินไปทางประตู
“หาห้องใหม่ให้พวกนางอยู่ และจับตาดูเด็กนั่นเอาไว้ด้วย”
“ถึงเ้าจะไว้ชีวิตข้าสักกี่ครั้ง แต่เมื่อใดที่มีโอกาสสังหารเ้า ข้าจะไม่ปล่อยโอกาสนั้นไปแน่” โรสกล่าวด้วยความอาฆาต ั์ตาสีเขียวจ้องปีศาจหนุ่มอย่างเคืองแค้น
“โรส! อย่าพูดเช่นนั้น มันไม่ได้เป็อย่างที่เ้าคิด ซาการ์ทเค้า...”
“เ้าไม่จำเป็ต้องอธิบายอะไร มันเป็อย่างที่นางคิดนั่นแหละ”
ซาการ์ทเอ่ยขัด ั์ตาสีอำพันหันมาจ้องโรสด้วยแววดุดัน
“อย่าก่อเื่ในบ้านข้าอีก ไม่อย่างนั้นต่อให้เลอาขอร้องเท่าไร ข้าก็จะไม่ปล่อยเ้าไว้แน่”
โรสจ้องตามแผ่นหลังกว้างที่เดินจากไปด้วยสายตาชิงชัง
“คิดว่าข้าจะกลัวหรือไง”
แต่แววสุดท้ายที่ฉายออกมาแวบหนึ่งจากดวงตาสีอำพันซึ่งปรายมาเพียงครู่กลับทำให้โรสรู้สึกหวิวโหวงในใจกะทันหัน
มันเป็แววแห่งความเศร้า แฝงลึกด้วยความทุกข์ร้าวในจิตใจ
ทำไมเ้านั่นต้องมองข้าด้วยสายตาเช่นนั้น...
แล้วทำไมใจของข้าถึงเจ็บแปลบแบบนี้...
1K
