เกิดใหม่หลังวันสิ้นโลกผมก็กลายเป็นเด็กทารกไปซะแล้ว

ตอนที่ 29 ฟันไม่เลี้ยง

        ย้อนกลับไปก่อนหน้านั้น...

        หลังจากลูอิสรู้ว่าเกิดเรื่องกับแอนเดรียและพ่อบ้านเฟรดเขาก็รีบวิ่งไปยังทิศทางที่เจียน่าบอกเมื่อออกมาจนถึงทางด้านหลังของเขตชุมชนผู้อพยพซึ่งเป็นทิศทางเดียวกับโกดังที่เคยไปช่วยหมอเทรย์เวอร์

        เขาสั่งให้ทุกคนหยุดวิ่ง

        “ท่านลูอิสเราหยุดทำไมกัน?” อาณ์มันโด้ถามด้วยความสงสัย

        ลูอิสมองไปรอบตัวแล้วไม่เห็นใครเขาพูดขึ้นมาว่า “พวกเราวิ่งช้าเกินไปเจียน่าเรียกหมีออกมา เราจะขี่หมีไปกัน”

        “ขี่หมี?” อาร์มันโด้พูดด้วยความตกใจพอนึกถึงหมีกริซลี่ตัวนั้นที่ฉีกพวกนักเลงราวกับกระดาษก็กลืนน้ำลายเล็กน้อยถึงอย่างนั้นแววตาก็ยังมีความตื่นเต้นที่ไม่อาจจะปิดได้มิดเพราะใช่ว่าทุกคนจะได้ขี่หมีหรอกนะ

        “ค่ะ” เจียน่าพยักหน้ารับ ก่อนจะใช้ทักษะอัญเชิญหมีกริซลี่ออกมาทันทีที่มันโผล่ออกมาก็คำรามลั่น ก่อนมองไปรอบ ๆ เพื่อค้นหาศัตรู แต่ก็ไม่เห็นใครมันจึงยืนสี่ขารอคำสั่ง

        ทั้งสามไม่รอช้ารีบขึ้นไปบนหลังหมีกริซลี่

        “ไป!” เจียน่าสั่งการหมีกริซลี่ที่พวกเขาขี่อยู่

        หมีกริซลี่คำรามก่อนจะออกตัววิ่งสี่ขาออกตัวไปด้วยความเร็วราวกับรถสปอร์ต โดยมีลูอิสเจียน่าและอาร์มันโด้ที่ขี่หลังมันอยู่

        หมีกริซลี่ เลเวล 10 นั้นทำความเร็วในการเคลื่อนที่โดยการวิ่ง 4ขาได้สูงถึง 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมงซึ่งในโลกหลังวันสิ้นโลกนี้ความเร็วระดับนี้ถือว่าสูงมากแถมมันยังไม่สนสภาพแวดล้อมด้วยเมื่อเจอกับทางที่มีสิ่งกรีดขวางมันจะกระโดดข้ามไปอย่างง่ายดายหรือต่อให้เจอซากเหล็กและรถเก่าที่ทิ้งไว้รอบ ๆ ก็เหยียบย่ำวิ่งได้อย่างไม่มีปัญหา

        ภายในกำแพงไม่ได้เป็นพื้นที่อยู่อาศัยทั้งหมดแต่ยังมีพื้นที่โล่งที่ถูกสงวนไว้มากมาย ซึ่งเป็นของเหล่าขุนนางพวกเขาใช้มันเพาะพืชผลการเกษตรเพื่อเลี้ยงคนทั้งเมืองในบางส่วนยังเป็นพื้นที่กรรมสิทธิ์ของขุนนางโดยตรงและยังมีพื้นที่ซึ่งบุกเบิกใหม่ทุกปีคำว่าบุกเบิกที่ว่านี้คือการขยายกำแพงเมืองออกไป เพื่อรองรับผู้คนที่มากขึ้น

        แต่ส่วนใหญ่แล้วพื้นที่บุกเบิกใหม่แม้จะอยู่ในกำแพงแต่ก็ยังไม่ได้รับการพัฒนาด้านไหน ๆทำให้ส่วนใหญ่เป็นป่าหรือไม่ก็ที่รกร้างเท่านั้น ถึงอย่างนั้นก็ใช่ว่าคนทั่ว ๆไปจะมาใช้งานหรือเข้ามาครอบครองได้เลย เพราะคนที่มีสิทธิ์ทำได้คือขุนนางเท่านั้น

        หมีกริซลี่ที่พวกเขาขี่นั้นวิ่งตัดผ่านป่าเล็ก ๆ ไปก่อนจะเจอเข้ากับถนนที่เกิดจากการเดินทางของรถที่เหยียบย้ำหญ้าและดินจนเกิดเป็นทางขึ้นมา

        ไกลออกไปขณะทารกน้อยลูอิสขี่หมีกริซลี่เขาก็มองเห็นกำแพงสูงซึ่งเป็นส่วนต่อมาจากกำแพงเดิมของเมืองซึ่งเป็นโครงการขยายกำแพงเมืองออกไปก่อนจะละสายตากลับมาให้เจียน่าเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น

        เจียน่าเล่าเรื่องที่เห็นผ่านสายตาของอีกาดำทำให้ลูอิสและอาร์มันโด้เข้าใจมากขึ้น หลังรู้เรื่องราวทารกน้อยลูอิสกำขนหมีกริซลี่ด้วยมือน้อยๆ ของตนอย่างอดห่วงไม่ได้ ก่อนจะบอกให้เจียน่าเร่งความเร็วขึ้นอีก

        ทั้งสามขี่หมีกริซลี่มาจนถึงแนวป่าแห่งหนึ่งเวลาเย็นรอบตัวของพวกนั้นนั้นมืดลงเพราะดวงตะวันได้ลับขอบฟ้าไปสักพักแล้วสุดสายตาด้านหน้ามีคฤหาสน์หลังหนึ่งตั้งอยู่

        “คฤหาสน์หลังนั้น พวกเขาโดนจับตัวในบ้านในป่าหลังหนึ่ง แต่ตอนนี้โดยย้ายมาที่นี่”

        ลูอิสมาโผล่อยู่ที่แนวป่า ด้านหน้าของเขาเป็นคฤหาสน์ขนาดเล็กขนาดสองชั้นหลายสิบห้องนอนซึ่งดูเหมือนบ้านพักตากอากาศมากกว่า เพียงแต่มันถูกสร้างจากปูนและหินแข็งมีกำแพงสูงล้อมรอบและยังมีทหารเดินไปมาด้วย

        ‘บ้าจริง มีทหารด้วย ดูเหมือนคนที่จับแอนเดรียและพ่อบ้านเฟรดจะเกี่ยวข้องกับพวกขุนนางหรือไม่ก็ตัวขุนนางเองเลยด้วยซ้ำ’

        ‘ถึงอย่างนั้นก็เถอะฉันจะต้องเข้าไปช่วยทั้งสองออกมาไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม’

        ลูอิสที่หลบอยู่หลังแนวป่ามองไปที่คฤหาสน์ที่ตั้งอยู่ไม่ไหลมากนักซึ่งรอบ ๆ

        “ท่านลูอิสมีคนจะทำร้ายนายหญิงแอนเดรียแล้ว เราต้องลงมือเดียวนี้เลย...”

        ...

        มาลก้าลุกขึ้นยืนก่อนจะยกเท้าและคิดจะกระทืบไปที่อีกาดำที่ดิ้นอยู่บนพื้นที่เต็มไปด้วยกระจก

        ปัง!

        เสียงที่เกิดขึ้นกลับไม่ได้มาจากเท้าของมาลก้ากระทืบอีกาดำตายแต่กลับเป็นประตูที่ถูกพังเข้าเข้ามา มาลก้ารีบยกแขนขั้นมากันใบหน้าและดวงตาจากเศษประตูหนึ่งที่ปลิวมาทางตัวเอง

        “บัดซบ เดรัจฉานตัวไหนกล้ามาพังประตูห้องนอนนายน้อยผู้นี้”มาลก้าที่ลุกขึ้นมาพูดด้วยความโมโห

        แต่พอมองไปกลับไม่เห็นใครทำให้มาลก้างงุนงงไปเล็กน้อย ก่อนจะรู้ตัวว่าตนเองนั้นมองสูงเกินไปเมื่อก้มหน้าลงมองต่ำก็เห็นว่าที่หน้าประตูมีทารกตัวน้อย ๆคนหนึ่งยืนอยู่ด้วยท่าทางแปลก ๆ

        มาลก้าจ้องไปที่ดวงตาของทารกน้อย เขารู้สึกราวกับตรงหน้าไม่ใช่ทารกน้อยแต่เป็นสัตว์ป่ากระหายเลือดที่ปล่อยจิตสังหารมาที่ตนเองตลอดเวลา

        ทารกน้อยลูอิสมองไปที่ชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนจะเหลือบไปเห็นแอนเดรียที่นอนดิ้นอยู่บนเตียงโดยมีผ้าไหมบางๆ สวมใส่ตัวเท่านั้น เพลิงในใจของลูอิสถูกจุดขึ้นอย่างรุนแรงเขาอยากจะถลกหนังของมาลก้าทิ้งจากนั้นก็สับร่างให้แหลกจนจำไม่ได้เลย

        “แกเป็นใคร?” มาลก้าไม่ได้โง่ที่จะคิดว่าทารกหน้าประตูเป็นเด็กน้อยธรรมดาคนหนึ่งเพราะเด็กธรรมดาที่ไหนกันที่มีแรงถีบประตูจนพังไม่มีชิ้นดีแบบนี้

        ลูอิสไม่ได้ตอบ...

        ทารกน้อยลูอิสล้วงมือทั้งสองไปด้านหน้าซึ่งก็คือช่องเก็บของผู้เล่นก่อนจะปรากฏโล่อัศวินและดาบอัศวิน ระดับต่ำอยู่ในมือทั้งสองข้าง

        “นี่มัน!” มาลก้ามองด้วยดวงตาทึ่งที่อยู่ ๆ ก็มีโล่ดาบปรากฏออกมาแต่แล้วใจจังหวะที่มาลก้าสนใจดาบและโล่อยู่นั้น ลูอิสก็ใช้ทักษะพุ่งชนเคลื่อนที่เข้าหามาลก้าในทันที

        เขาคิดจะแทงมาลก้าให้ตายในดาบเดียว

        “อะไรกัน! เด็กที่เป็นผู้ครองพลัง…เป็นไปไม่ได้!” มาลก้าถึงจะตกใจแต่ก็รู้ว่าไม่มีเวลามาให้เขาคิดมาก

        “ฆ่าแกก่อนแล้วค่อยมาหาคำตอบแล้วกัน”ในเสี้ยววินาทีนั้นมือของมาลก้าก็ปรากฏลูกไฟยิงเข้าใส่ลูอิสที่วิ่งเข้ามา

        ‘ผู้เผาผลาญ!’ ลูอิสหรี่ตาลงก่อนที่จะหลบไปหลังโล่และเปลี่ยนจากที่คิดจะใช้ดาบแทงเป็นการใช้โล่แทน

        บึม!

        ลูกไฟปะทะเข้ากับทารกน้อยลูอิสที่หลบอยู่หลังโล่อัศวิน

        “หึ นึกว่าจะ...”ยังไม่ทันที่มาลก้าจะพูดจบเบื้องหน้าก็มีโล่พุ่งผ่านเปลวไฟของลูกไฟมาก่อนจะกระแทกเข้าตัวของมาลก้าอย่างเต็มแรง

        ระหว่างมาลก้าและโล่อัศวินนั้นเกิดคลื่นกระแทกที่ทำให้ถึงกับมาลก้าที่ยืนอยู่กระเด็นไปกระแทกกับตู้เก็บของข้างหัวเตียงและไม่หยุดแค่นั้นตัวของมาลก้าได้กระแทกเข้ากับกำแพงและทะลุไปอีกฝั่งหนึ่งของห้องข้าง ๆ

        เสียงดังอย่างรุนแรงพร้อมกับฝุ่นที่ฟุ้งกระจายออกมามาลก้าร้องออกมาด้วยความเจ็บและจุกจนแทบจะกระอักเลือดที่ยังหัวเลือดไหลจากบาดแผลที่ศีรษะอีกด้วย สภาพเนื้อฟกช้ำเต็มไปด้วยบาดแผล

        ลูอิสที่พึ่งใช้ทักษะพุ่งชนใส่มาลก้าไปก็ออกมาจากหลังโล่ยืนด้วยสองขาน้อยๆ อย่างมั่นคง

        “ลูอิส” แอนเดรียที่โดนมัดไว้บนเตียงเรียกชื่อเขาด้วยความดีใจเธอไม่คิดว่าอยู่ ๆ ก็จะมีคนมาช่วยและยังเป็นลูกชายเธออีก ถึงอย่างนั้นแอนเดรียก็ยังตกใจอยู่เหมือนกันที่ลูกชายอายุไม่ถึงขวบจะแข็งแกร่งแบบนี้ซะแล้ว

        “ท่านแม่” ลูอิสหันไปพูดกับแอนเดรีย ก่อนจะยกดาบตัดโซ่ที่ล่ามมือด้านขวาไว้ในฉับเดียวด้วยดาบอัศวินในมือ

        โซ่ที่ล่ามแขนข้างขวาแอนเดรียขาดออก ทำให้เธอขยับตัวได้อีกครั้งลูอิสคิดจะฟันโซ่อีกเส้นแต่แล้วในเองก็มีเสียงร้องดังลั่นของมาลก้าที่ยังไม่ตายออกมาจากด้านในห้องที่ทะลุไป

        “อ๊ากกก!!! แกไอ้เด็กนรก...ไปตายซะ!”มาลก้าที่โดนลูอิสเล่นงานไปในตอนแรกและยังลุกไม่ขึ้น ได้ยกมือทั้งสองประกบเข้าหากันก่อนจะปรากฏไฟจำนวนมากรวมตัวกันในพริบตาจากนั้นก็ยิงเข้าใส่ลูอิส

        ‘บ้าจริง’ ลูอิสไม่มีเวลามาคิดมากใช้เท้ายันเตียงนอนให้พลิกไปอีกฝั่งเพื่อไม่ให้ลูกไฟโดนแอนเดรียที่ยังหลุดออกมาจากโซ่ที่ล่ามไว้ไม่ได้ทำให้เตียงนั้นพลิกตะแคงข้างและไถลเข้าไปชิดมุมกำแพงห้องอีกฝั่ง

        ส่วนลูอิสนั้นอาศัยแรงถีบตีลังกาสองรอบหลบลูกไฟขนาดใหญ่ที่ยิงใส่เขาได้อย่างฉิวเฉียดตัวลูอิสไปยืนอยู่บนขอบหน้าต่างกระจกที่แตกก่อนหน้านั้นพอดี

        ลูกไฟที่พลาดเป้าได้พุ่งออกไปทางประตูที่ลูอิสพังเข้ามาก่อนจะระเบิดหน้าต่างทางเดินอย่างรุนแรงจนไม่มีชิ้นดี

        “คนของฉันไปไหนกันหมด…”

        “สารเลวเอ๊ย!”

        มาลก้าสบถด่าออกมาเนื่องจากเกิดการต่อสู้แบบนี้แต่กลับไม่มีลูกน้องของตนเลยสักคนเดียวที่เข้ามาช่วยเขา มาลก้าไม่มีทางเลือกในเมื่อไม่มีคนช่วยเขาก็จะจัดการเองแล้วค่อยไปลงทัณฑ์คนของตน

        ก่อนจะพยุงตัวลุกขึ้นยืนยกมือทั้งสองข้างยิงลูกไฟขนาดเท่ากำปั้นใส่ลูอิสอย่างต่อเนื่อง

        ‘แม้ขนาดจะเล็ก แต่กลับยิ่งได้ถี่มาก’

        ทารกน้อยลูอิสกระโดดหลบจากทางหน้าต่างก่อนที่ลูกไฟจะทำลายหน้าต่างที่เขาพึ่งอยู่ไป แต่ทารกน้อยลูอิสก็ไม่ได้ถอยหนีกลับกันเขาเลือกจะกระโดดสลับไปมาหลบลูกไฟและเข้าประชิดตัวของมาลก้า

        ‘หมอนี่เป็นผู้เผาผลาญแน่นอน แต่แค่ระดับหนึ่งดาวเท่านั้น’

        ‘ถ้าในเกมสู้กับพวกโจมตีระยะใกล้แบบนี้อัศวินแบบฉันก็ต้องเข้าไปประชิดตัวให้ได้’

        ทารกน้อยลูอิสมีสีหน้าจริงจัง ขณะพุ่งเข้าไปหามาลก้าซึ่งมาลก้าก็เหมือนจะรู้ตัว จึงถอยหลังหนีเพื่อทิ้งระยะห่างโดยที่ไม่ลืมปล่อยลูกไฟยิงใส่ลูอิสด้วย

        ทั้งลูอิสและมาลก้าต่างก็สู้กันอยู่ในห้องอีกฝั่ง ซึ่งในตอนนี้ชั้นสองๆของคฤหาสน์กำลังเกิดไฟไหมเรื่อย ๆ จากเพลิงของผู้เผาผลาญอย่างมาลก้าส่วนแอนเดรียนั้นหลังจากเตียงนอนได้พลิกคว่ำเธอก็ยังติดอยู่กับเตียงในตอนนั้นเองอีกาดำที่ถูกหลงลืมก็บินไปคราบเอากุญแจที่เจอมาจากซากตู้แถวในห้องก่อนจะบินมาให้แอนเดรีย

        “เออ...ขอบใจมาก” แอนเดรียตะลึงไปเล็กน้อยกับความฉลาดของเจ้านกก่อนจะรับกุญแจมาและรีบไขโซ่ที่ล่ามตัวเองอยู่ออกทันที

        ‘แบบนี้ไม่ดีแน่’ ลูอิสขมวดคิ้วชนกัน แม้โล่จะป้องกันลูกไฟได้แต่ความร้อนของไฟก็ไม่ใช่ธรรมดา ลูอิสรู้สึกแสบร้อนที่ผิวเป็นอย่างมาก

        ‘ผู้ครองพลังปล่อยพลังได้ต่อเนื่องขนาดนี้เลยอย่างนั้นเหรอแถมความร้อนก็ไม่ธรรมดาด้วย’

        ‘แต่ก็แค่นั้น ทักษะต้านทานไฟ lv.1’

        เขาใช้ทักษะต้านทานไฟ ซึ่งเป็นออร่าของพาราดินในทันทีตัวของทารกน้อยลูอิสอาบด้วยแสงสีทองในพริบตาลูอิสสัมผัได้อย่างชัดเจนว่าความร้อนจากไฟนั้นน้อยลงและความเสียหายจากเปลวไฟของมาลก้าที่เขาได้รับนั้นลดลงไปมากกว่าครึ่ง

        ทารกน้อยลูอิสไม่คิดจะเสียเวลาสู้ยืดเยื้ออีก เขาวิ่งเข้าหามาลก้าตรง ๆโดยใช้โล่ต้านลูกไฟ

        “อะไรกัน!”มาลก้าตกใจมากที่เห็นว่าทารกน้อยที่ตนสู้นั้นเหมือนจะไม่กลัวไฟของเขาเลยแถมยังพุ่งเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว

        “เอาไปกินซะ!” มาลก้ากัดฟันแน่นฝืนใช้ลูกไฟขนาดใหญ่อีกครั้งอย่างไม่ลังเลด้วยระยะแค่ไม่ถึง 3 เมตร มาลก้าเชื่อว่าศัตรูของตนนั้นหลบไม่พ้นแน่

        ‘หลบไม่พ้นก็ไม่ต้องหลบ’ลูอิสใช้ทักษะโล่กระแทกเข้าใส่ลูกไฟจนมันแตกสลายไปต่อหน้าต่อตาของมาลก้า ก่อนจะใช้ทักษะดาบยุติธรรมซึ่งเป็นการฟันต่อเนื่องด้วยความเร็วสูง

        “ย้าก!...เละไปซะ”

        ลูอิสฟ้นใส่หน้าอกของมาลก้าหนึ่งดาบจากนั้นก็ฟันเข้าใส่ที่ตัดลอยแผลเดิมหนึ่งด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อรอยแผลจากกี่ฟันกลายเป็นกากบาท เลือดไหลออกจากแผลอย่างน่าสยดสยองภายใต้เสื้อที่เหลือตัวเดียวทารกน้อยลูอิสไม่คิดจะหยุดแค่นั้นกำลังฟันครั้งที่สาม

        มาลก้าร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด แต่ก็ยังคงรักษาสติคิดหาทางหนีเพราะถ้าไม่หนีตอนนี้ตนเองตายแน่มาลก้ารีบสร้างลูกไฟให้ระเบิดระหว่างตัวเองกับลูอิสเกิดเป็นแรงผลักอย่างรุนแรงต่อทั้งสองคน

        ลูอิสรีบยกโล่ขึ้นป้องกันแต่มาลก้าไม่ได้โจมตีลูอิสกลับใช้เพื่อถอยหนีออกมา

        จังหวะที่ลอยกลางอากาศนั้นมาลก้าพุ่งเข้าหาหน้าต่างกระจกตรงทางเดินหลักก่อนจะพุ่งกระแทกผ่านกระจกเสียงดัง เพล้ง! ตัวหล่นลงจากชั้นสองไปกระแทกพื้นด้านล่างคฤหาสน์เสียงดังตุบ! ในสภาพบาดเจ็บหนักจนขยับตัวไม่ได้นอนแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น