ทะลุมิติมาเป็นนางร้าย เปลี่ยนชีวิตใหม่ด้วยมิติห้างสรรพสินค้าในยุค 70【จบ】

        หลินอันหยิบเอกสารแยกบ้านออกมาวางไว้ตรงหน้าแม่หลิน

        “ไต้เหว่ยกับหลินเฉวียนแยกบ้านกับตระกูลไต้แล้วครับต่อไปพวกเขาสี่คนจะออกมาอยู่เป็นครอบครัวเดี่ยว”

        แม่หลินอ่านหนังสือไม่ออกแต่ก็ยังพลิกเอกสารอ่านไปอ่านมาหลายรอบพร้อมทั้งน้ำตา

        “แยกบ้านก็ดีแยกบ้านก็ดีแล้ว ต่อไปพวกเขาจะได้มาอยู่กับเรา แม่จะเลี้ยง...”

        พูดได้ครึ่งทางแม่หลินก็เงียบไป

        แม่หลินหันไปมองสวีหว่านหนิงแล้วพูดอย่างระมัดระวัง“อาหนิง แม่ไม่ได้หมายความแบบนั้น แม่แค่...”

        “ไม่เป็นไรค่ะแม่ฉันกับหลินอันคิดเหมือนกันให้ครอบครัวของหลินเฉวียนพักอยู่ที่บ้านของพวกเราก่อนสักระยะอย่างน้อยก็จนกว่าจะฉลองตรุษจีนเสร็จค่ะ”

        สวีหว่านหนิงไม่สนใจจริงๆ

        เธอมาจากโลกอนาคตไม่เคยคิดสักครั้งว่าผู้หญิงหลังแต่งงานมีลูกแล้วเท่ากับต้องตัดขาดกับครอบครัวฝ่ายหญิง

        หลินเฉวียนเป็นลูกในไส้ที่แม่หลินเพียรเลี้ยงดูมาจนเติบใหญ่และเป็นน้องสาวของหลินอัน กลับมาอยู่ที่บ้านหลังนี้ก็สมควรแล้วมิใช่หรือ

        น้ำตาของแม่หลินพรั่งพรูราวกับทำนบแตก

        โชคดีที่เธอมีลูกสะใภ้ที่เข้าอกเข้าใจและใจกว้างมิเช่นนั้นเฉวียนเฉวียนกับหลานอีกสองคนของเธอคงไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหน

        สวีหว่านหนิงเห็นต้ายากับเถี่ยตั้นฟุบหลับไปบนเก้าอี้จึงรีบบอกให้หลินอันไปจุดไฟ

        “ต้มน้ำร้อนเอาไว้เยอะหน่อยแล้วยกเตาไฟเข้ามาในบ้าน คืนนี้ฉันจะต้องอาบน้ำให้พวกเขาสองคนให้ได้”

        ไม่รู้ว่าต้ายากับเถี่ยตั้นไม่ได้อาบน้ำมานานแค่ไหนแล้วพวกเขาต้องอาบน้ำถึงสามรอบกว่าน้ำล้างตัวจะใสสะอาด

        “พรุ่งนี้ตอนเข้าไปในเมืองฉันจะแวะซื้อผ้ากลับมาด้วย พวกเขาควรมีเสื้อตัวในอีกคนละสองตัว ดูเสื้อผ้าพวกนี้สิบางจนแทบใส่ไม่ได้อยู่แล้ว ไม่รู้จริงๆ ว่าผู้ใหญ่ในบ้านไต้จิตใจทำด้วยอะไรต้องทารุณเด็กสองคนขนาดนี้เชียวหรือ”

        ส่วนตอนนี้พวกเขาคงต้องใส่เสื้อผ้าของต้าชุนและเยาเม่ยไปก่อน

        ตอนเยาเม่ยหยิบเสื้อผ้าออกมาเด็กหญิงหยิบลูกอมรสนมมาด้วยสองเม็ด อาศัยจังหวะที่สวีหว่านหนิงมองไม่เห็นเด็กหญิงแกะเปลือกลูกอมแล้วรีบยัดมันเข้าไปในปากต้ายาและเถี่ยตั้น

        หวาน

        หวานจริงๆ

        แถมยังมีกลิ่นหอมของนม

        นี่คือของที่อร่อยที่สุดเท่าที่พวกเขาเคยกินมา

        ตอนเถี่ยตั้นขยับปากเคี้ยวก็ถูกสวีหว่านหนิงจับได้

        เธอหันไปจ้องหน้าเยาเม่ย “ก่อนหน้านี้แม่เคยบอกกับพวกลูกว่ายังไง”

        ต้ายาเห็นป้าสะใภ้จะระเบิดอารมณ์จึงรีบคายลูกอมออกมาถือไว้“ปะ...ป้าสะใภ้ หนูไม่กินแล้วค่ะ อย่าว่าพี่สาวเลยนะคะ”

        เมื่อเห็นท่าทางหวาดกลัวของต้ายาแล้วสวีหว่านหนิงทั้งปวดใจและขบขัน

        เธอจับข้อมือของต้ายาให้ป้อนลูกอมกลับเข้าไปในปากก่อนจะถามว่า “ป้าดูน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือ”

        ต้ายาส่ายหน้า

        ป้าสะใภ้เป็นคนสวยสวยกว่าทุกคนที่เธอเคยเห็นมา จากภายนอกดูไม่น่ากลัวเลยสักนิด

        แต่ความน่ากลัวของป้าสะใภ้แสดงให้เห็นผ่านทางการกระทำ

        “ป้าไม่ได้โกรธที่พี่ให้ของกินกับพวกหนูต่อไปของทุกอย่างในบ้านจะเป็นของของพวกหนูด้วยเพียงแต่ลูกอมกินเยอะไปจะไม่ดีกับฟัน โดยเฉพาะตอนกลางคืนยิ่งไม่ควรกินเดี๋ยวใส่เสื้อผ้าเสร็จแล้ว พวกหนูสองคนต้องไปแปรงฟันด้วยล่ะ”

        แม้จะไม่รู้ว่าแปรงฟันคืออะไรแต่ต้ายากับเถี่ยตั้นพยักหน้าตอบรับทันที

        ขอแค่ป้าสะใภ้ไม่โมโหก็พอ

        “ใส่เสื้อผ้าเองเป็นไหม”

        “เป็นค่ะ/ครับ” ต้ายากับเถี่ยตั้นพูดพร้อมกัน

        “ให้ลุงคอยเฝ้าพวกหนูใส่เสื้อผ้าส่วนป้าจะไปทำอาหารมาให้กิน”

        หลินอันเดินมาทำหน้าที่แทนสวีหว่านหนิง

        ต้ายากับเถี่ยตั้นที่ยังคงนั่งอยู่ในอ่างไม้มองหน้ากัน

        “ลุงคะลุงต้องอุ้มหนูกับเถี่ยตั้นออกจากอ่างก่อนค่ะ พวกเราถึงจะใส่เสื้อผ้าได้”

        อ่างไม้สูงเกินไปพวกเขาปีนออกเองไม่ได้

        ตอนนี้ดึกมากแล้วเด็กสองคนแทบไม่เคยได้กินอิ่มท้องสวีหว่านหนิงกลัวพวกเขาจะกินอาหารมากเกินไปจนท้องไส้ปั่นป่วนจึงต้มไข่ดาวน้ำแค่หกฟองเท่านั้น

        ตอนเธอยกอาหารออกมาต้ายากับเถี่ยตั้นใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว

        หลินอันกำลังเช็ดผมให้กับต้ายาแม้ท่าทางจะเก้ๆ กังๆ แต่ดูออกว่าเขาใส่ใจมาก

        “เถี่ยตั้นมากินก่อนสิ”

        เถี่ยตั้นยืนนิ่งไม่ขยับแต่สายตากลับมองไปที่ต้ายา

        สวีหว่านหนิงอธิบายอย่างใจเย็น“วางใจเถิด พี่สาวก็จะได้กินด้วย แต่ป้าต้องจัดการเช็ดผมของเธอให้แห้งก่อนไม่อย่างนั้นเดี๋ยวเป็นหวัดขึ้นมาจะทำยังไง”

        เถี่ยตั้นได้ยินดังนั้นถึงค่อยๆเดินไปที่โต๊ะ

        สวีหว่านหนิงยกชามมาทั้งหมดสี่ใบต้ายากับเถี่ยตั้นได้ไข่ดาวคนละสองฟอง ส่วนต้าชุนและเยาเม่ยได้ไข่ดาวคนละฟอง

        เพราะต้าชุนกับเยาเม่ยกินอาหารเย็นแล้วหากกินมากเกินไปอาหารจะไม่ย่อย

        แต่เพราะรู้นิสัยของเด็กน้อยดีสวีหว่านหนิงเดาว่าหากลูกๆ ของเธอเห็นต้ายากับเถี่ยตั้นกินข้าวพวกเขาก็คงอยากกินด้วย เธอจึงทำมาเผื่อพวกเขา

        ถึงอย่างไรบ้านเธอก็มีไข่ไก่อยู่เหลือเฟือ

        “ต้ายาเส้นผมของหนูพันกันไปหมดคงจะหวีไม่ออกป้าใช้กรรไกรตัดผมหนูให้สั้นลงแล้วพวกเราค่อยมาไว้ผมยาวกันใหม่ดีไหม”

        “ค่ะ” ต้ายาพยักหน้า แล้วพูดเสียงนุ่มนิ่มว่า “หนูเชื่อฟังป้าสะใภ้ทุกอย่างค่ะ”

        “ต้ายาเป็นเด็กดีจริงๆ”

        สวีหว่านหนิงเพิ่งพูดจบมือเรียวยาวข้างหนึ่งก็ยื่นมาตรงหน้าเธอ มือนั้นถือกรรไกรเอาไว้หนึ่งเล่ม

        เธอส่งยิ้มให้หลินอันก่อนจะจัดการตัดเส้นผมที่พันกันยุ่งเหยิงของต้ายาจนสั้น ทำให้เด็กหญิงยิ่งดูน่ารักน่าเอ็นดู

        แต่ต้ายาผอมมากเหลือเกินดูแล้วแทบไม่มีเนื้อหนัง

        เหมือนกับต้าชุนและเยาเม่ยตอนเธอเพิ่งข้ามมิติมาไม่มีผิด

        แต่ไม่เป็นไรมาสเตอร์เชฟอย่างเธอมีความมั่นใจว่าจะขุนเด็กสองคนให้อ้วนขึ้นได้ภายในระยะเวลาสั้นๆ

        ตกดึกเด็กสี่คนนอนอยู่ในห้องเดียวกัน

        สวีหว่านหนิงหยิบเสื้อคลุมทหารตัวใหญ่ของหลินอันไปห่มทับบนผ้าห่มของพวกเขา

        “ทั้งสี่คนคืนนี้เป็นเด็กดีแล้วนอนพักผ่อนห้ามใครเตะผ้าห่มออกเด็ดขาด ใครเป็นเด็กดี พรุ่งนี้จะได้กินของอร่อยเป็นรางวัลแต่ถ้าใครเตะผ้าห่มออกละก็จะอดกิน”

        “ป้าสะใภ้พวกเราจะไม่เตะผ้าห่มค่ะ”

        เมื่อก่อนตอนอยู่บ้านตระกูลไต้พวกผู้ใหญ่ไม่เคยให้ผ้าห่มกับเธอและเถี่ยตั้นเลยสักครั้งตอนนี้ป้าสะใภ้ให้พวกเธอนอนอยู่ใต้ผ้าห่มแสนอบอุ่นเช่นนี้ย่อมไม่มีใครคิดจะเตะผ้าห่ม

        สวีหว่านหนิงเป็นห่วงต้ายากับเถี่ยตั้นที่เพิ่งมาค้างคืนในบ้านหลังนี้เป็นครั้งแรกว่าจะรู้สึกไม่ชินด้วยเหตุนี้จึงนั่งเฝ้าพวกเขาอยู่ข้างเตียงรอจนกว่าเด็กสองคนหลับสนิทแล้วค่อยย่องออกจากห้อง

        เธอเพิ่งเตรียมตัวกลับห้องนอนจู่ๆ ก็รู้สึกปวดท้องน้อยขึ้นมา จากนั้นก็ตามมาด้วยปฏิกิริยาบางอย่างเธอกรีดร้องในใจว่าแย่แล้ว ก่อนจะรีบเดินไปที่ห้องน้ำ

        ร่างเดิมสุขภาพรวนตั้งแต่คลอดเยาเม่ยประจำเดือนจึงมาไม่ค่อยปกติ

        หลังสวีหว่านหนิงเข้ามาอยู่ในร่างนี้ประจำเดือนยังไม่เคยมาเลยสักครั้งมันทำให้เธอลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท

        ตอนนี้เธอกำลังนั่งอยู่ในห้องน้ำอย่างจนปัญญา

        ในช่องมิติของเธอมีผ้าอนามัยเตรียมเอาไว้แต่ปัญหาคือใช้เสร็จแล้วเธอไม่รู้จะเอาไปทิ้งที่ไหน

        ยุคนี้หลายคนมักจะใช้ผ้าซับระดูร่างเดิมเองก็มี แต่สวีหว่านหนิงใช้ไม่เป็น

        อีกอย่างมันก็เก็บเอาไว้ในห้องนอนตอนนี้เธอไม่สะดวกออกไปหยิบ

        “เฮ้อ...”

        ขณะที่สวีหว่านหนิงกำลังถอนหายใจเป็นครั้งที่สามเธอก็ได้ยินน้ำเสียงที่เจือปนด้วยความเป็นห่วงของหลินอันดังขึ้น

        “หว่านหนิง? เธอเป็นอะไรหรือเปล่า?”