นักฆ่าพักงานกลับไปเรียนมัธยม

"อะ...อะ...อาจารย์อเล็กซ์"

เสียงของชายที่เธอไม่คิดว่าจะตามมาหลอกหลอกถึงตอนนี้ดังขึ้น 

จิตใจของเธอเต้นแรงสั่นไปทั้งตัวด้วยความหวาดกลัวต่อชายคนนี้ เธอคิดว่าเธอหลบหนีจากพวกมันมาได้แล้ว ไม่คิดว่าจะถูกพบเจอและยิ่งไปกว่านั้นคือมันยังใช้โทรศัพท์ของลินเพื่อนของเธอโทรมาหาอีกด้วย

"แกไปเอาโทรศัพท์ของลินมาได้ยังไงกัน"

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ก็จะอะไรซะอีกละก็จับตัวมาไง ได้มาตั้งสองคนเลยนะพวกลูกศิษย์ของฉัน ฮ่า ฮ่า ฮ่า"

"ใครลูกศิษย์แก แกมันไม่สมควรเป็นอาจารย์ด้วยซ้ำ"

"จุ๊ จุ๊ ไม่โมโหสิ ไม่น่ารักเลยนะ ลูกศิษย์ไม่ควรว่าอาจารย์แบบนี้สิ"

"อ้อ อีกอย่างนะ ถ้าอาจารย์ศิลธรรมขาดเมื่อไหร่ เพื่อนสาวแสนสวยทั้งสองคน จะโดนทำอะไรบ้างก็ไม่รู้ด้วยนะ เพราะงั้นอย่าต่อว่าอาจารย์"

"กะ...แกต้องการอะไร"

ลาล่าพูดด้วยน้ำเสียงหวาดกลัวต่ออเล็กซ์ เธอกลัวว่าเพื่อนของเธอจะถูกมันทำลายชีวิตเพราะเธอ

"อืม ต้องยังงี้สิ ค่อยน่ารักขึ้นมาหน่อย มาที่โรงแรมxxxxxx ชั้น 12 ห้อง432 อ้ออีกอย่างมาคนเดียวด้วยนะ"

"ได้"

ลาล่าตอบกลับ ในความคิดของเธอตอนนี้ เธอต้องเร่งรีบไปหามันเพื่อไม่ให้อเล็กซ์ทำอะไรเพื่อนของเธอ

****************************†******************"*************

เป็นเวลาเกือบ 30 นาที ลาล่าก็ขึ้นมาถึงห้องที่อเล็กซ์อยู่ก่อนจะทำใจกดกริ่ง

"กริ่ง"

"แอ๊ดดด"

"โอ้มาแล้วลูกศิษย์ที่น่ารักของฉัน"

อเล็กซ์ทำใบหน้ายิ้มแย้มใส่ลาล่า เขาเฝ้าใฝ่ฝันว่าจะได้เล่นกับนักเรียนทั้งสาวทั้งสามคนนี้มาเนินนานแล้ว และวันนี้มันก็กำลังจะเป็นจริง แถมเขายังได้เงินด้วยหลังจากดิวเรื่องขายพวกเธอ

"แกเอาตัวเพื่อนของฉันไปไว้ไหน"

"ก็ในห้องไงเข้ามาสิ"

"ไม่ ฉันจะไม่เข้าไปจนกว่าจะเห็นว่าเพื่อนของฉันปลอดภัยดี"

ลาล่าเดินถอยหลังเมื่ออเล็กซ์กำลังยื่นมือมาขับแขนของเธอ

"โถ่อีนี่ เห้ยนำพวกมันออกมาสิ "

อเล็กซ์สั่งให้ลูกน้องจับหญิงสาวทั้งสองที่สลบสไลมาที่หน้าประตูและชี้ให้ลาล่าเห็น

"เห็นแล้วก็เข้ามาได้แล้ว"

"ตื้ดดดดดด ตื้ดดดดดดด ตื้ดดดดดดด เปรี๊ยะ เปรี้ยะ"

ลาล่านำเครื่องช็อตไฟฟ้าออกมาก่อนจะนำมันไปจี้ที่คอของอเล็กซ์เพื่อช็อตอเล็กซ์ให้ไม่มีแรงขัดขืน

"อักกกกกก อักกกกกก"

เมื่ออเล็กซ์ล้มลงเธอจึงชักมีดหันผักเล่มใหญ่ออกมาจี้เข้าไปที่คอของอเล็กซ์ก่อนจะตะโกนเสียงดัง

"อีนี่ทำอะไรลูกพี่กูว่ะ"

"หยุดดดดดดดด!!!!!"

"เข้ามาแทงแน่ตรงนี้เส้นเลือดใหญ่แค่กดนิดเดียว อเล็กซ์มันตายได้เลยนะ"

"ได้ๆ หยุดก่อนๆ ยอมแล้ว"

ชายลูกน้องกำลังจะเข้าไปแย่งมีดแต่เมื่อได้ยินการขู่เข็ญของหญิงสาวมันจึงยกมือยอมแพ้แต่โดยดี ถ้าลูกพี่มันเป็นอะไรไป ชายลูกน้องคงถูกกลบฝังไปตามๆกัน

"ปลุกพวกเธอซะ เร็วเข้า อยากให้มันตายไหม"

ลาล่าเห็นว่าพวกมันทำอะไรชักช้าจึงตะโกนขู่เข็ญออกมา

"ได้ๆ อย่าแทงนะ ใจเย็นๆ"

"เห้ย ตื่น ตื่น ตื่น"

ลูกน้องทุกคนพยายามเขย่าร่างกายของหญิงสาวทั้งสองคนเพื่อปลุกให้ตื่น เพราะโดนต่อยท้องจนหมดสติไปจึงไม่อยากที่จะปลุกให้ตื่น ไม่นานสองสาวก็ลืมตาตื่นขึ้น เธอรู้สึกตัวได้ก็ใช้ขาถีบใช้แขนต่อยไปที่ชายที่อยู่ด้านหน้าด้วยแรงทั้งหมดที่มี แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้

"อลิเซีย ลิน ตั้งสติ ปล่อยพวกมัน"

ลาล่าตะโกนเรียกเพื่อนของตนให้ตั้งสติ เพื่อให้พวกเธอเข้าใจสถานการณ์

"อึก ลาล่า มันเกิดอะไรขึ้น"

อลิเซียพยุงลินเดินมาตรงที่ลาล่าอยู่ และเอ่ยถามออกมา

"อย่าพึ่งถาม เราต้องหาทางออกจากนี่ให้เร็วที่สุด ไม่งั้นแย่แน่"

"อืม"

อลิเซียมองเพื่อนของเธอที่กำลังทำแววตาแนวแน่ ไม่มีความขี้ขลาดในแววตาของเธอแม้แต่น้อย เธอนิ่งอึ่งก่อนจะพยักหน้า

"พวกเธอใช้นี่ช็อตอเล็กซ์มันไว้อย่าให้มันลุกขึ้นมาได้ เราจะเอามันเป็นตัวประกัน"

ลาล่าส่งเครื่องช็อตไฟฟ้าให้ลินและมีดอีกหนึ่งเล่มเพื่อกันไว้กรณีฉุกเฉิน

"ตึก ตึก ตึก"

เริ่มมีการเคลื่อนไหวโดยกลุ่มคนขนาดใหญ่ เป็นพวกพนักงานการ์ดของโรงแรมวิ่งเข้ามาล้อมรอบ ก่อนจะมีชายใส่สูทผูกไทด์เดินออกมา เมื่อลาล่าพบเห็นผู้คนมากมายหญิงสาวจึงคิดว่าคงจะรอดพ้นกลุ่มพวกมันแล้ว

"สวัสดีครับ ผมผู้จัดการโรงแรม คือคุณผู้หญิงช่วยวางมีดลงก่อนได้ไหมมันอันตรายมากเลยนะครับ เราจะจัดการเรื่องวุ่นวายนี้ให้เอง ไม่ว่าเหตุการณ์จะเป็นยังไงผมจะดำเนินให้ยุติธรรมที่สุด"

ชายผู้จัดการโรงแรม พยายามให้ลาล่าวางมีดลง และรับปากจะช่วยให้เธอได้รับความยุติธรรม

"ค่ะ"

ลาล่าคิดว่าเขาคงจะต้องช่วยเหลือเธอจึงเตรียมจะวางมีดลงพื้น

"อย่า พวกมันเป็นพวกเดียวกัน"

ลินตะโกนห้ามทันที แต่ก็ไม่ทันแล้ว เพราะมีดได้ออกจากคอของอเล็กซ์ไปเรียบร้อยแล้ว

"ปัก"

เมื่อได้โอกาส ชายรูปร่างผอมแห้งก็วิ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูงเตะมีดของลาล่าทิ้งไปก่อนจะใช้มืออีกข้างคว้าจับมีดที่อยู่บนมือของอลิเซีย

"เคร้ง เคร้ง"

"เป็นเด็กเป็นเล็ก มาเล่นของมีคมแบบนี้ได้ยังไง"

ชายร่างผอมแห้งไม่รู้มาจากไหน เขารวดเร็วเป็นอย่างมากจนลาล่า ลินและอลิเซียมองตามไม่ทันเลยแม้แต่น้อย พวกเธอได้แต่นิ่งอึ้งอยู่กับที่แบบนี้ไม่ขยับตัวเลยสักนิด

"ขอบคุณครับท่านที่ช่วยเหลือ"

ชายใส่สูทผูกไทด์ ก้มหัวขอบคุณอย่างอ่อนน้อมถ่อมตน เขาก็ไม่ใช่คนที่อยู่ระดับล่างๆ พอจะมีหน้ามีตาเล็กน้อยจึงรู้ว่าชายคนนี้เป็นใครและเกรงกลัวชายคนนี้เป็นอย่างมาก ชายร่างผอมก็คือนักฆ่าอันดับหนึ่งของหน่วยสิงโตคลั่งสังหารที่ได้รับภารกิจให้มาจัดการอาเบล เขาอยู่ในช่วงรวบรวมข้อมูลเพิ่มเติม และพักอาศัยอยู่ใกล้ๆกับโรงเรียนของเป้าหมาย เขาไม่คิดเลยว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นที่โรงแรมด้วย จึงเข้าช่วยเหลือเล็กน้อย

"ขออนุญาตครับ"

ชายใส่สูทที่เป็นผู้จัดการพูดด้วยความเคารพก่อนจะสั่งคนให้รีบไปนำตัวคุณชายออกมาดูอาการก่อน พวกเขารีบตรวจเช็คร่างกายของอเล็กซ์ไม่นานก็ไม่พบเจอบาดแผลหรือล่องรอยอาการบาดเจ็บอะไรมากมาย และได้คุมตัวหญิงสาวทั้งสามไว้รอให้คุณชายตื่นมาจัดการเอง

"อลิเซีย ฉันขอโทษนะ ฮึก"

ลาล่าหันหน้าไปมองอลิเซียและขอโทษออกมา

"ไม่เป็นอะไร มันเร็วเกินไป ฉันก็ไม่สามารถมองตามได้ทันเลย"

"ไม่ใช่เรื่องนั้น ก็เรื่องสามปีที่แล้ว ขอโทษนะที่ฉันมันขี้ขลาดเกินไป ไม่ช่วยเธอต่อกรไม่พอยังทิ้งทั้งสองคนไว้ข้างหลังและหนีเอาตัวรอดออกมาคนเดียวอีก"

"อืมฉันเข้าใจเธอทั้งหมด เธอไม่มีพลังพอที่จะสู้กับมันได้ จึงต้องยอมถอยหนี ลาล่าเธอไม่ได้ขี้ขลาดอีกต่อไปแล้ววันนี้เธอก็แสดงให้เห็นแล้วว่าเธอคือลาล่าเพื่อนของพวกเราตลอดไป"

"อืม ใช่แล้ว"

ลินพยักหน้าและโผล่เข้ากอดทั้งสองคน ทั้งสามคนหมดหนทางที่จะหนีรอดออกไปจากที่นี่ได้ เพื่อไม่ให้เสียใจทีหลังจึงพูดคุยกันเพื่อปรับความเข้าใจ

"ว้าววววว"

"ซึ้งมากเลย ลำลากันให้ดีเพราะยังไงก็คงจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว จะบอกอะไรไว้ให้อย่างแล้วกัน พวกแกทั้งสามคนจะได้ไปอยู่ในซ่องที่ต่างประเทศอื่นๆแยกกันไป แต่ก่อนจะไปก็ขอเล่นสนุกหน่อยละกัน เฮ้ย!เอายาให้พวกมันกิน"

อเล็กซ์ที่ฟื้นจากการถูกไฟฟ้าช็อต เขาได้พักผ่อนจนเกินพอแล้วจึงลุกขึ้นเดินมาใกล้เพื่อจัดการหญิงสาวอ่อนแอทั้งสามคนนี้ให้เรียบร้อย

"คุณชายอเล็กซ์ คงไม่มีอะไรที่ผมต้องอยู่ช่วยแล้ว ขอตัวก่อน"

ชายนักฆ่าร่างผอม ละสายตาออกจากเหตุการณ์ไร้สาระนี้และเตรียมตัวจะกลับห้องไปพักเพื่อดำเนินภารกิจลอบฆ่าต่อไป

"ฟิ้วววววววว"

ชายร่างผอมกระตุ้นประสาทสัมผัสของตัวเองให้สูงที่สุดเมื่อสัญชาตญาณของตัวเองเตือนว่ามีอันตรายกำลังใกล้เข้ามา เขาคว้าจับมีดสั้นเล่มเล็กที่เหน็บอยู่ด้านหลังออกมาอย่างรวดเร็ว สายตากวาดไปทั่วพบเห็นมีดหั่นผักถูกเขวี้ยงปามาที่เขาอย่างรวดเร็ว เขาใช้มีดตัวเองตวัดฟันมีดหั่นผักเพื่อเบี่ยงเบนให้มันไปทางอื่น

"เคร้ง"

"ใคร ออกมา"

ชายนักฆ่าร่างผอม หันหน้าไปมองทิศทางที่มีดพุ่งมา แต่ก็ไม่พบสิ่งปกติใดๆ แต่ไท่ทันไรด้านหลังของเขาก็มีเสียงดังขึ้น

"ตุบ ตุบ ตุบ ตุบ"

ด้านหลังของชายร่างผอม เริ่มมีเสียงของคนล้มลงเรื่อยๆ เป็นร่างการ์ดชายของโรงแรมที่เป็นสมาชิกแก๊งมาเฟียสิงโตคลั่งทั้งหมด พวกมันค่อยๆล้มลงเป็นทอดๆ เหมือนโดมิโน่ที่ล้มเรียงราย จำนวณมาก

"เฮ้ยเป็นอะไรไป"

เมื่อพวกการ์ดจำนวนไม่น้อยหยุดล้มลง ชายที่หันหน้ามาดูเพื่อนของตัวเองว่าเป็นอะไรเขาก้มลงดูก่อนจะใช้มือเขย่าร่างกายไปมา

"เฮ้ย ตื่นสิ เฮ้ย!"

เขาพยายามปลุกเท่าไหร่ก็เพื่อนของเขาไม่รู้สึกตัว ทั้งที่ตาของเพื่อนเขาเบิกกว้างเหมือนคนกำลังตื่นอยู่แท้ๆ เขาได้แต่ร้อนใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

"ติ้ง ติ้ง ติ้ง ติ้ง"

เขาเขย่าตัวเพื่อนอย่างแรง จนมือของเขารู้สึกแฉะๆ และเหมือนจะได้ยินเสียงน้ำหยดลงพื้นจึงพลิกร่างกายของเพื่อนเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

"เลือดดดดดดด!!!"

ชายคนนั้นตะโกนด้วยความตกใจดังลั่นทางเดิน ด้านหลังของเพื่อนเขาชุ่มไปด้วยเลือดสีแดงสดๆที่ไหลซึมออกมาจากชุดสูทสีดำ

เมื่อหันมองคนถัดไปของเพื่อนเขาที่ล้มเรียงรายกันอยู่ ใต้พื้นของพวกเขาเริ่มมีเลือดไหลนองเต็มพื้นอยู่เต็มไปหมด ฟื้นจากขาวสะอาดมีเงาก็เริ่มถูกเลือดข้นๆสีแดงกลืนกินไปทั่วบริเวณนั้น

"ความตายเท่านั้นที่จะหยุดทุกสิ่งที่กำลังจะเกิด"