(จบ)พฤกษาวิญญาณกับสงครามมนุษย์พิฆาตเทพมังกร

        บรรยากาศภายในลานกว้างในห้วงเวลานั้นเงียบสงัดราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน

        เสียงลมหายใจของผู้คนนับพันรอบตัว มันได้กลายเป็นสิ่งที่รับรู้ได้อย่างชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด

        หย่าเฟย หวูเหยียนจี รวมถึงคณบดีและอาจารย์อีกนับหลายสิบยืนแข็งค้างอยู่กับที่ ร่างกายของแต่ละคนสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุมได้ ความรู้สึกที่พลุ่งพล่านอยู่ภายในอก เป็นเหมือนแรงสะเทือนทางจิตวิญญาณที่ถาโถมเข้าใส่อย่างรุนแรง

        แม้แต่นักเรียนมากมายซึ่งยืนรายล้อมอยู่รอบด้าน พวกเขาก็ยังมองเห็นทุกสิ่งได้อย่างชัดเจน

        สัญลักษณ์ต้นไม้สีม่วงทองที่ถูกสลักเอาไว้กางเต็มแผ่นหลังของหวงเยี่ย ตั้งแต่ช่วงลำคอทอดยาวลงมาจนถึงช่วงเอว ลวดลายแตกแขนงออกเป็นกิ่งก้านซับซ้อนเหมือนต้นไม้ที่หยั่งรากลึกลงไปในจักรวาล เส้นสายแผ่กระจายออกไปอย่างมีจังหวะราวกับกำลังเคลื่อนไหว

        สัญลักษณ์นั้นเปล่งแสงสะท้อนพลังวิญญาณออกมาเป็นระลอกวูบวาบ แสงม่วงทองสลับกันเรืองรองขึ้นลงอย่างเป็นจังหวะ เหมือนมันกำลังหายใจเข้าออกอย่างมีชีวิต มีชีพจร มีความรู้สึก และมีเจตจำนงเป็นของตนเอง

        ประกายที่สาดออกมาได้กดดันไปถึงจิตสำนึกของผู้ที่จ้องมอง เหมือนทุกคนกำลังเผชิญหน้ากับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่มิอาจล่วงเกินได้

        แล้วความเงียบที่ตามมามันก็คือความโกลาหลที่ปะทุขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

        “สัญลักษณ์แห่งตำนาน?! นั่นคือสัญลักษณ์แห่งตำนานสำหรับนักล่ามังกรที่ปลุกเจตจำนงระดับเทพขึ้นมาได้!”

        “พระเจ้าช่วย! เจ้าชายน้อยไม่ใช่มีเจตจำนงธาตุพฤกษาระดับราชาเรอะ?! แล้วทำไมเจตจำนงของเขาถึงได้กลายมาเป็นระดับเทพไปแล้วละ!”

        บางเสียงเริ่มแฝงความหวาดระแวง

        “ภาพลวงตา! นี่จะต้องเป็นภาพลวงตาแน่ๆ ข้าว่ามันต้องเป็นเช่นนั้นละ”

        “ไม่ผิด! หรือไอ้เจ้าชายน้อยคนนี้จะเข้าไปในร้านสักเพื่อสร้างสัญลักษณ์พวกนี้ขึ้นมากัน?!”

        ความคิดเห็นมากมายปรากฏและดังกึกก้องไปทั่วทั้งอาณาเขต

        เสียงกระซิบกลายเป็นเสียงโต้เถียง เสียงโต้เถียงกลายเป็นเสียงตะโกน ความวุ่นวายแผ่กระจายไปอย่างรวดเร็ว

        บรรดานักเรียนจำนวนมากที่กำลังใช้สมาร์ทโฟนบันทึกภาพเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ ทั้งหมดต่างรีบโฟกัสเข้าไปยังแผ่นหลังของเขา หน้าจอหลายร้อยเครื่องสะท้อนภาพเดียวกันอย่างชัดเจน ราวกับกำลังบันทึกเหตุการณ์ซึ่งอาจถูกจารึกลงในหน้าประวัติศาสตร์

        ในเวลาเดียวกัน ตัวของหย่าเฟยก็สั่นสะท้านจนยากจะควบคุม

        ใบหน้าอันงดงามของนางซีดลงเล็กน้อย นัยน์ตาคมสะท้อนแสงจากสัญลักษณ์นั้นอย่างชัดเจน

        ก่อนที่นางจะยกมือขึ้น ฝ่ามือเรียวสวยค่อยๆเอื้อมออกไปแตะยังแผ่นหลังของหวงเยี่ย

        “เจตจำนงระดับ..”

        คำพูดยังไม่ทันจบ

        พริบตาที่ฝ่ามือของนางสัมผัสเข้ากับสัญลักษณ์ดังกล่าว แรงสะเทือนบางอย่างก็พุ่งผ่านเข้ามาในสติของนางอย่างฉับพลัน

        เหนือฟากฟ้า ภาพสะท้อนขนาดมหึมาก่อตัวขึ้นราวกับภาพลวงตาและเด่นชัดจนยากจะปฏิเสธ

        เงาร่างของเทพพฤกษาบัญญติดาราศักดิ์สิทธิ์ปรากฏออกมาอย่างสง่างาม

        ต้นไม้ยักษ์ที่แผ่กิ่งก้านออกไปไร้ขอบเขต ใบไม้เปล่งประกายสีทองเหมือนดวงดาวที่ส่องสว่าง ลำต้นสูงตระหง่านทอดยาวขึ้นไปจนทะลุเมฆา รากหยั่งลึกลงสู่พื้นพิภพ เสมือนเชื่อมโยงทุกสรรพสิ่งเข้าไว้ด้วยกัน

        ภาพนั้นแฝงพลังอำนาจที่แท้จริง เหมือนกำลังถาโถมเข้าใส่สติและความนึกคิดของหย่าเฟยอย่างไร้ปรานี

        นัยน์ตาสีแดงของนางเบิกกว้าง สะท้อนภาพต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ที่ยิ่งใหญ่เกินคำบรรยาย

        หัวใจเต้นกระหน่ำราวกับกำลังเผชิญหน้ากับสิ่งซึ่งอยู่เหนือกฎเกณฑ์ของโลก จนแรงกดดันทางจิตวิญญาณทำให้นางต้องรีบถอนฝ่ามือกลับมาโดยทันที พร้อมกับลมหายใจของหย่าเฟยที่สั่นไหว

        “ขะ.. ของจริง!”

        “นี่คือเจตจำนงธาตุพฤกษาระดับเทพ!”

        คำยืนยันนั้นเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงกลางลานกว้าง ความโกลาหลซึ่งยังคงดังก้องพลันหยุดชะงักอีกครั้ง

        หย่าอี้หานที่ยืนอยู่ไม่ไกลก็เผยรอยยิ้มอย่างพึงพอใจ ก่อนจะกล่าวแทรกขึ้น

        “มันก็ต้องของจริงสิลูกรัก! เพราะนี่คือเจตจำนงธาตุพฤกษาระดับเทพอันดับที่หนึ่ง รูปแบบเทพพฤกษาบัญญติดาราศักดิ์สิทธิ์!”

        “พวกเราตรวจสอบดูแล้ว.. ไม่ใช่สิ พวกเราทุกคนต่างได้เห็นการปรากฏขึ้นของเจตจำนงระดับเทพด้วยตาตนเองเลยละ”

        คำพูดดังกล่าวตอกย้ำความจริงอย่างชัดเจน

        ไม่มีช่องว่างให้ข้อสงสัย

        ไม่มีที่ยืนสำหรับคำกล่าวหา

        สัญลักษณ์ต้นไม้สีม่วงทองบนแผ่นหลังของหวงเยี่ยยังคงเปล่งประกายอย่างสม่ำเสมอ ราวกับกำลังประกาศต่อผู้คนทั้งหมดว่าเจตจำนงระดับเทพไม่ใช่เพียงภาพลวงตา ไม่ใช่สิ่งที่ถูกสร้างขึ้นด้วยเล่ห์กลใดๆทั้งสิ้น หากเป็นความจริงที่ยืนหยัดอยู่ตรงหน้า

        จนหวงเยี่ยได้ยกเสื้อผ้าส่วนบนขึ้นมาสวมกลับอย่างไม่เร่งรีบ ก่อนที่จะหยิบชุดโค้ทสีดำยาวตัวเก่งขึ้นมาคลุมทับอีกครั้ง และจัดชายโค้ทให้เรียบร้อยราวกับกำลังปิดม่านฉากหนึ่งของเหตุการณ์ที่เพิ่งสั่นสะเทือนผู้คนทั้งมหาวิทยาลัย

        จากนั้นหวงเยี่ยจึงหันสายตามองไปยังหย่าเฟยและคณบดีหวูเหยียนจี รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าสง่างามของเขา

        “ประมาณนั้นแหละท่านผู้อำนวยการ ท่านอาจารย์”

        “อันที่จริงมีหลายเรื่องเลยที่ข้าอยากจะบอกกล่าวให้กับพวกท่านฟัง!”

        “งั้นพวกเราไปยังห้องเงียบๆเพื่อพูดคุยกันดีไหม?”

        หย่าเฟยพยักหน้ารับแทบจะในทันที

        ดวงตาของนางยังคงสะท้อนภาพสัญลักษณ์ที่เพิ่งเห็นเมื่อครู่ แม้สัญลักษณ์นั้นจะถูกปกปิดไว้ใต้เสื้อผ้าแล้วก็ตาม

        นางก้าวเข้ามาใกล้ ก่อนจะยื่นมือไปจับยังข้อแขนของเขาอย่างมั่นคง

        “ตามข้ามา!”

        พริบตาถัดมา ปีกวิญญาณศักดิ์สิทธิ์สีเพลิงก็แผ่ขยายออกจากแผ่นหลังของหย่าเฟย เปล่งประกายเรืองรองอย่างงดงาม ลำแสงพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ทั้งสองจะหายวับเข้าไปยังส่วนลึกของมหาวิทยาลัยเทพอสูรอย่างรวดเร็ว

        หวูเหยียนจีที่เห็นภาพนั้นถึงกับเบิกตากว้าง

        แม้แต่หย่าอี้หานที่ยืนอยู่ไม่ไกลก็ยังเผยสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะยกมุมปากขึ้นอย่างพึงพอใจ

        “ลูกสาวข้าช่างใจร้อนจริงๆ”

        ไม่นานปีกวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของหวูเหยียนจีและหย่าอี้หานก็แผ่กางออกพร้อมกัน ทั้งสองทะยานขึ้นสู่ฟ้าอย่างรวดเร็ว ไล่ตามร่างที่หายลับเข้าไปในส่วนลึกของมหาวิทยาลัย ทิ้งไว้เพียงลานกว้างซึ่งยังเต็มไปด้วยนักเรียนจำนวนมหาศาลที่ยืนตะลึงกับเหตุการณ์ทั้งหมด

        เสียงกระซิบเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง

        บางคนยังยืนถือสมาร์ทโฟนค้างอยู่ในมือ หน้าจอสะท้อนภาพก่อนหน้าซ้ำไปซ้ำมา

        บางคนรีบก้มหน้ากดพิมพ์ข้อความอย่างรวดเร็ว

        เพียงชั่วพริบตา ข่าวสารของหวงเยี่ยก็แผ่สะพัดไปทั่วเครือข่ายแพลตฟอร์มของมหาวิทยาลัยด้วยความเร็วที่แทบไม่น่าเชื่อ

        กระทู้หนึ่งปรากฏขึ้นพร้อมภาพถ่ายและคลิปวิดีโอ หัวข้อกระทู้ถูกตั้งขึ้นอย่างเร้าใจ

        และในเวลาไม่กี่ลมหายใจ ความคิดเห็นจำนวนมหาศาลก็หลั่งไหลเข้ามาราวกับน้ำหลาก

        《พระเจ้าช่วย! ท่านมังกรเพลิงทรราชไปรับไอ้เจ้าชายน้อยด้วยตนเองเลยวะ!》

        《ข้าควรจะตกใจเรื่องไหนดีละ ทั้งเรื่องที่ท่านหย่าอี้หานมาส่งเจ้าหวงเยี่ยด้วยตนเอง หรือเรื่องที่เจตจำนงของมันกลายเป็นระดับเทพน่ะ》

        《ของจริงหรือเปล่า? หรือว่าจะเป็นเพียงแค่ภาพลวงตา!》

        ความคิดเห็นใหม่ปรากฏแทบทุกวินาที ตัวเลขการเข้าชมพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

        《ข้าตอบแทนคอมเมนต์บนละกัน เพราะข้าก็อยู่ภายในลานกว้างด้วย บอกเลยว่ามันเป็นของจริงแท้หนึ่งร้อยเปอร์เซ็น สัญลักษณ์บนแผ่นหลังของเจ้าเด็กนี่เปล่งแสงพลังวิญญาณสะท้อนออกมาอย่างวูบวาบ ทั้งยังได้รับการยืนยันโดยท่านมังกรเพลิงทรราชด้วยตนเองอีกด้วย》

        《นี่มันสุดยอดมาก! หมายความว่ามหาวิทยาลัยเทพอสูรของเราก็จะมีนักล่ามังกรที่ครอบครองเจตจำนงระดับเทพเป็นสองคนแล้วสินะ คนแรกคือท่านผู้อำนวยการที่มีเจตจำนงธาตุไฟระดับเทพ และไอ้เจ้าชายน้อยหวงเยี่ยที่มีเจตจำนงธาตุพฤกษาระดับเทพ》

        ถ้อยคำเหล่านั้นถูกส่งต่อซ้ำแล้วซ้ำเล่า นักเรียนที่ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์เริ่มตั้งคำถาม ตั้งข้อสังเกต และแสดงความเห็นกันอย่างดุเดือด

        บางรายแสดงความยินดีอย่างสุดเสียง

        บางรายเผยความอิจฉาอย่างไม่ปิดบัง

        บางรายยังคงสงสัย แม้จะมีการยืนยันจากมังกรเพลิงทรราชแล้วก็ตาม แต่ไม่ว่าจะเป็นความคิดเห็นเช่นไร สิ่งหนึ่งที่ชัดเจนคือ ข่าวการกลับมาของหวงเยี่ยและการปรากฏของเจตจำนงระดับเทพ มันได้สั่นสะเทือนทั้งมหาวิทยาลัยเทพอสูรอย่างแท้จริง

        ..

        ไปเข้าร้านสัก คิดได้ไงวะ 55+