นางโจรปล้นรัก........ตอนที่ 16
ปกรณ์มองหน้าผู้ชายตรงหน้าด้วยความแปลกใจ จำได้ว่าไม่เคยพบกันมาก่อนเรียกว่าไม่เคยรู้จักเลยด้วยซ้ำ แต่ดูเหมือนแขกแปลกหน้าคนนี้จะรู้จักเขาเป็อย่างดี
“มีคนบอกคุณอยากพบผม แต่ผมจำได้ว่าไม่เคยรู้จักคุณ” ปกรณ์ถามอย่างระแวง
“ถ้าคุณชื่อปกรณ์ วรางค์ฉัตรคุณก็คือคนที่ผมอยากพบ” อนิรุทธ์พูดอย่างชัดถ้อยชัดคำท่าทางสบายๆ ทำให้ปกรณ์นั้นดูผ่อนคลายไปด้วย
“รู้จักชื่อของผมได้อย่างไร แล้วคุณเป็ใคร” ปกรณ์เอ่ยถาม
“มันไม่ยากหรอกที่จะรู้จักคุณ ส่วนผมจะเป็ใครนั้นคุณไม่ต้องสนใจ เข้าเื่เลยดีกว่านะ ผมไม่อยากอ้อมค้อม” อนิรุทธ์เอ่ยต่อว่า
“ผมอยากจะใช้หนี้ให้คุณ”
“คุณพูดจริงเหรอ” สีหน้าและน้ำเสียงปกรณ์ตื่นเต้น เพราะไม่คิดมาก่อนว่าจะมีใครยื่นมือเข้ามาช่วย
“ผมไม่เคยโกหกใคร” อนิรุทธ์สังเกตพฤติกรรมของอีกฝ่ายแล้วประเมินว่าข้อเสนอนี้คงไม่ได้รับการปฏิเสธแน่
“ทำไมคุณถึงอยากช่วยผม” ถึงจะดีใจแต่ปกรณ์ก็เชื่อว่าสิ่งแลกเปลี่ยนคงมหาศาลเช่นกันแล้วเขาจะสามารถทำได้หรือเปล่านี่ซิ
“ผมช่วยคุณก็ต้องมีจุดมุ่งหมายอยู่แล้วผมอยากเป็เ้าของโฉนดบ้านและที่ดินที่คุณอาศัยอยู่” อนิรุทธ์บอกจุดประสงค์ข้อแรกช้าๆ
“แต่มันไม่ใช่ของผมตอนนี้ผมเอาไปฝากไว้ที่คุณหญิงอนุชนารถ และผมไม่มีเงินไปไถ่คืน”
“ผมจะให้เงินคุณไปไถ่โฉนด แล้วเอามาให้ผม”
“แต่ชื่อในโฉนดไม่ใช่ชื่อผมมันเป็ของหลานสาวภรรยา” ปกรณ์ยอมรับตรงๆ
“เื่นั้นผมรู้ดี และผมจะให้เงินคุณอีกก้อนใหญ่ ถ้าคุณทำได้อย่างที่ผม้า”
“คุณ้าโฉนดนั่นมากเหรอ” ปกรณ์สบตาอีกฝ่ายอย่างแปลกใจ
“ผม้าเ้าของโฉนดด้วย” อนิรุทธ์บอกถึงความ้าอย่างตรงไปตรงมา
“คุณสนใจนังฟ้าสินะ” ปกรณ์มองคนตรงหน้าแล้วเริ่มจะเข้าใจความหมาย
“ใช่ คุณทำให้ผมได้ไหม”
“ได้แต่หลานสาวเมียผมคนนี้มันเป็พวกหัวรั้น ดื้อและยังปากจัดด้วยนะ มันเถียงผมกับเมียบ่อยๆ” เขาพยายามหาข้อเสียของนภัสมาบอกผู้ชายตรงหน้ารับรู้
“ผมจะให้เงินคุณหนึ่งก้อนมันคงพอจะให้คุณซื้อบ้านได้สักหลัง และพอเหลือไว้ให้คุณใช้จ่ายอีกมาก ค่าที่ดินพร้อมบ้านและใช้หนี้ให้คุณ บวกกับค่าตัวหลานภรรยาของคุณเก้าล้านพอไหม” จำนวนเงินที่ได้ยินทำให้คนฟังอ้าปากค้างอย่างคาดไม่ถึง
“คุณพูดจริงนะ” ปกรณ์ถามออกมาอย่างรวดเร็ว ดวงตาวาววาบเพราะความโลภเพียงแค่ได้ยินถึงจำนวนเงินเขาก็แทบจะวิ่งไปเอาโฉนดมาให้คนตรงหน้าแล้ว
“ผมไม่เคยโกหก ถ้าไม่เชื่อวันนี้ผมจะใช้หนี้ที่บ่อนนี้ให้ก่อนและให้เงินคุณไปคืนคุณหญิงพร้อมทั้งเอาโฉนดมาให้ผม คุณคิดว่าจะใช้เวลากี่วันผมถึงจะได้โฉนด”
“ไม่เกินสามวัน” ปกรณ์รีบตอบทันที ข้อเสนอและจำนวนเงินก้อนใหญ่ทำให้เขาไม่สนใจที่จะซักถามอะไรอีก
“ก็ดี” อนิรุทธ์พยักหน้าอย่างพอใจ
“แต่ผม้าเงินสด” ปกรณ์เอ่ยตรงไปตรงมา
“ได้ อีกสามวันผมจะติดต่อมาอีกครั้ง และไม่ต้องห่วงผมจะติดต่อคุณด้วยตัวเอง หวังว่ามันคงจะเป็ไปตามที่ผม้านะ”
“คุณจะไม่ผิดหวังเลย ว่าแต่คุณจะไม่บอกชื่อของคุณจริงๆ เหรอ”
“อย่าดีกว่า และขอบอกไว้อีกอย่าง ผมลงทุนกับคุณครั้งนี้อย่างตรงไปตรงมา ดังนั้นเมื่อคุณตกลงแล้วคุณก็ต้องทำตามที่พูดออกมาให้ได้ ไม่อย่างนั้นคุณจะไม่มีความสุขอีกเลยตลอดชีวิต ซึ่งมันหมายถึงครอบครัวของคุณด้วย” อนิรุทธ์ขู่ด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นและสีหน้าจริงจัง ทำเอาคนฟังนั้นะเืไปถึงขั้วหัวใจ
“ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง คนอย่างผมลองบอกว่าตกลงแล้วจะไม่ทรยศ” ปกรณ์ให้คำมั่นหนักแน่น
“ก็ดี มีอีกเื่ที่อยากจะบอกเมื่อคุณได้เงินแล้วสิ่งที่ต้องทำคือพาครอบครัวของคุณทั้งหมดออกไปจากบ้านและที่ดินตรงนี้ทันทีและเพื่อเป็การป้องกันว่าจะมีปัญหาอื่นตามมา คนของผมจะตามคุณอยู่เงียบๆ แต่ไม่ต้องกลัว พวกเขาจะไม่ทำอะไร ตราบใดที่คุณทำตามสัญญา”
คำขู่นี้เหมือนจะได้ผลเมื่อคู่สนทนาหน้าซีดเผือดทันที อนิรุทธ์มองปกรณ์อีกครั้งแล้วเดินจากไปด้วยท่าทางสงบ ไม่นานนักปกรณ์ก็ได้รับข่าวว่าหนี้ถูกใช้หมดไปแล้ว และยังได้ซองเอกสารที่ข้างในบรรจุเงินที่ให้เอามาไถ่โฉนดคืนจากคุณหญิงอีกด้วย
ช่อชบาทั้งใปนดีใจเมื่อได้ยินเื่ที่ปกรณ์เล่า และจำนวนเงินที่มากมหาศาลขนาดนั้นก็พอที่จะทำให้ไม่สนใจความรู้สึกของหลานสาว
“เขาใช้หนี้ให้หมดไปแล้วตอนนี้ผมต้องไปเอาโฉนดคืน เงินที่เขาให้มามันมากกว่าเงินที่ไปขอยืมคุณหญิงอีก” ปกรณ์พูดอย่างพอใจ
“ถ้าอย่างนั้นคุณรีบไปไถ่มาเลยแล้วรีบเอาไปให้เขา จากนั้นเราก็ไปหาซื้อบ้านไปจากไอ้บ้านโทรมๆ นี่เสียที” ช่อชบาพูดอย่างดีใจ
“แล้วเื่หลานสาวของคุณล่ะเขาอยากได้นังฟ้านะ” ปกรณ์เสียงเครียด เพราะเื่นี้มันไม่ใช่เื่ง่ายๆเลย
“เื่นั้นไม่ต้องห่วง คุณเอาโฉนดไปให้เขาก่อน ส่วนเื่นังฟ้าเราก็ไม่ต้องสนใจ ให้เขาจัดการเองกันเอง” ช่อชบาคิดแต่เื่ตัวเองก่อน
“นังเด็กนี่มันปากร้ายแถมยังดื้อเป็ที่สุด” ปกรณ์พูดออกมาอย่างหนักใจ
“เราก็อย่าให้มันรู้สิ” หญิงวัยกลางคนคิดแผน
“เอาไงก็เอาว่าแต่พรุ่งนี้คุณไปดูบ้านไว้สักหลังนะ พอได้เงินมาเราก็เอาไปซื้อเลย” ปกรณ์แนะนำ
“ตกลง แต่คุณต้องให้ฉันสามล้าน ให้นิต้ากับยายนาคนละล้านตกลงไหม” ช่อชบาแบ่งเงินเรียบร้อย ปกรณ์พยักหน้ารับ
“ก็ได้ ซื้อบ้านอย่าให้เกินสามล้านนะ” ปกรณ์ย้ำ
ช่อชบาพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขตอนนี้กำลังฝันหวานอยู่คิดว่าจะเอาเงินไปลงทุนทำอะไรบางอย่าง
กวินนิตาหัวเราะออกมาอย่างพอใจเมื่อฟังสิ่งที่แม่เล่าผ่านทางโทรศัพท์ ไม่คิดว่าจะได้ยินข่าวดีแบบนี้ เพราะนอกจากจะได้บ้านหลังใหม่แล้วยังได้เงินมาอีกก้อนใหญ่ด้วย แถมยังไม่ต้องรับใช้ใครอีกต่างหาก มีแต่ได้กับได้ไม่มีเสียเลยสักอย่าง
“อยากรู้จังว่าใครนะ มันหลงยายฟ้าร้องขนาดนี้ คงเป็ผู้ชายหน้าโง่ที่ชอบของแปลก” กวินนิตาพูดอย่างอารมณ์ดี
“พรุ่งนี้แกกลับมา เราคงได้อยู่บ้านใหม่แล้วนะ” ช่อชบาพูดกับลูกสาวอย่างมั่นใจ
“หนูอยากไปเลือกกับแม่จังแต่ติดอยู่ที่จะต้องดูแลยายคุณหญิงแก่ที่นี่ เอาอย่างนี้ เดี๋ยวหนูหาข้อมูลให้นะแล้วจะโทรไปบอกแม่ว่าโครงการไหนน่าซื้อ” กวินนิตามีความสุขกับข่าวดีนี้อีกคน
“ตกลง”
“ว่าแต่แม่อย่าหลุดเื่นี้ให้มันรู้เลยนะ ถ้ารู้มีหวังมันไม่ยอมแน่ๆ แล้วแม่ก็จะต้องฟังมันบ่นไม่หยุด มันหวงบ้านโทรมๆ ของมันมากไม่รู้ว่าทำไม” กวินนิตาพูดอย่างหมั่นไส้
“ฉันไม่หลุดหรอก แกไม่ต้องห่วง” ช่อชบารับคำแข็งขัน
ปกรณ์หัวเสียเล็กน้อยเมื่อนึกได้ว่าคุณหญิงอนุชนารถยังไม่กลับจากต่างจังหวัด เขาโทรศัพท์ติดต่อแต่ท่านบอกเพียงแต่ว่าเื่นี้จะให้หลานชายจัดการให้ ปกรณ์ไม่เคยพบหลานชายของคุณหญิงมาก่อน เลยไม่รู้ว่าเื่มันจะเป็ไปตามที่้าไหม
“คุณอนิรุทธ์ให้นำซองเอกสารนี้มาให้ค่ะ”
เด็กรับใช้เดินมาบอกพร้อมทั้งยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลส่งให้ด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย ปกรณ์เปิดซองเอกสารช้าๆ แล้วถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อเห็นว่ามันเป็โฉนดที่ดินที่้า
“แล้วทำไมเ้านายของเธอไม่ออกมาพบฉันล่ะ” ปกรณ์ถามแอบไม่พอใจเพราะดูเหมือนว่าเ้าของบ้านจะไม่ให้ความสำคัญกันเลย
“ไม่ใช่เื่ที่ดิฉันจะต้องตอบค่ะดิฉันมีหน้าที่ทำตามที่คุณท่านสั่งเท่านั้น” เด็กรับใช้ตอบเสียงเรียบ
เธอไม่ชอบปกรณ์กับลูกสาว ยิ่งกวินนิตาแล้วยิ่งไปกันใหญ่บรรดาเด็กรับใช้ในบ้านไปถึงแม่บ้านใหญ่ไม่มีใครชอบเลยสักคน เพราะเป็คนจับจด ชอบทำงานเอาหน้าแถมยังวางท่ากับพวกเธอมากมายเสียด้วย
“เ้านายของเธอคงหยิ่งมากสินะ คนรับใช้ยังหยิ่งขนาดนี้เ้านายคงมากกว่านี้หลายเท่า คุณหญิงยังดูเป็มิตรมากกว่าเลย” ปกรณ์ต่อว่าอย่างไม่เกรงใจ เพราะตอนนี้ไม่มีอะไรที่จะทำให้ต้องเกรงใจคนบ้านนี้อีกแล้ว
เขามองหน้าเด็กรับใช้เล็กน้อยก่อนที่จะเดินออกมาเงียบๆ พอใจที่ทุกอย่างราบรื่นกว่าที่คิดไว้มากทีนี้ก็รอเพียงแต่ให้ผู้ชายคนนั้นติดต่อมาอีกทีเื่ก็เป็อันจบ
อนิรุทธ์นั่งฟังสิ่งที่เด็กรับใช้เข้ามารายงานความจริงเขารู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นเพราะแอบฟังอยู่ไม่ไกลนัก
“ทำได้ดีมาก” เขาเอ่ยชม เธอยิ้มรับอย่างดีใจ
“หนูไม่ได้พูดแรงไม่ใช่ไหมคะ คุณท่าน” เด็กรับใช้ถามอย่างกังวลเล็กน้อยกลัวว่าเ้านายจะดุเพราะรู้ตัวว่าทำกิริยาไม่ดีออกไป
“ไม่หรอก กับคนอย่างนั้นก็ต้องทำอย่างนั้นแหล่ะเหมาะสมแล้ว”
“แสดงว่าต่อไปนี้ลูกสาวของเขา ก็ไม่ต้องมาทำงานที่นี้แล้วใช่ไหมคะ” เด็กรับใช้ถามต่อน้ำเสียงดูดีใจจนออกนอกหน้า
“ไม่ชอบเธอหรือไง”
“ไม่มีใครชอบหรอกค่ะขนาดคุณแม่บ้านใหญ่ยังไม่ชอบเลยค่ะ หนูไม่อยากจะพูด”
“นี่ขนาดไม่อยากจะพูดนะ เอาเถอะ อย่าไปสนใจเลยต่อไปผู้หญิงคนนั้นก็จะไม่มาวุ่นวายที่นี่แล้ว” อนิรุทธ์มีท่าทีที่ดูผ่อนคลายและสบายใจมากขึ้น หลังจากเด็กรับใช้ออกไปแล้ว เขาเดินมาหยุดตรงหน้าโต๊ะทำงานเงียบๆ แววตามีประกายบางอย่างซ่อนอยู่
“ผมจะให้เวลาคุณเล่นตัวกับผมสักสามสี่วันนะโฉมงาม”
อนิรุทธ์ตาขวางลอบมองนภัสที่กำลังคุยอยู่กับสินธรเขารู้สึกไม่พอใจทุกครั้งที่เห็นเธอให้ความสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น ชายหนุ่มพยายามปรับสีหน้าให้เป็ปกติจากนั้นก็เดินเข้าไปทางเป้าหมายโดยไม่รอช้า
สินธรมองคนที่เดินตรงมาทางเขาราวกับถูกสะกดสายตาที่อนิรุทธ์มองมามันดูน่ากลัว ในขณะที่นภัสยังไม่รู้ว่าเ้านายกำลังมาเพราะหันหลังให้อยู่
“คุยอะไรกันอยู่เหรอท่าทางสนุกนะ” อนิรุทธ์หยุดด้านหลังของหญิงสาวตัวแทบจะชิดติดกัน
นภัสสะดุ้งใเล็กน้อยก่อนที่จะหันมามองและนั่นทำให้เธอตกอยู่ในอ้อมกอดของอีกฝ่ายแบบไม่ทันตั้งตัว สินธรมองภาพตรงหน้าอย่างใ ไม่คิดว่าอนิรุทธ์จะทำแบบนั้นในขณะที่นภัสเองก็ใไม่ต่างกัน เธอดันตัวเองออกจากอ้อมกอดของเขาเพราะไม่้าตกเป็เป้าสายตาใคร
“ว่าอย่างไรคุยอะไรกันอยู่ ให้ผมร่วมวงด้วยสิ”
“เราคุยกันธรรมดาครับ ไม่ได้มีเื่สำคัญมากมาย” สินธรตอบอย่างสุภาพ
“จริงเหรอ ท่าทางคุณสองคนสนิทกันมากนะ คุณชอบคุณนภัสเหรอ” คำถามของเขาทำให้สินธรแทบไปไม่ถูกเพราะมันช่างตรงเหลือเกิน
“มันคงไม่ใช่เื่เหมาะสม ที่คุณจะถามเื่เกี่ยวกับความรู้สึกของคนอื่นแบบนี้ค่ะ” นภัสตอบแทนสินธรด้วยท่าทางที่สงบแต่สายตานั้นตำหนิเขาเต็มที่
“มันไม่ใช่เื่ผิดนะ ตอนคุมสาขาที่ลอนดอนผมก็ถามตรงๆ แบบนี้ พนักงานของผมก็ยอมรับตามตรงเหมือนกัน” เขาเถียงหน้าตายพร้อมทั้งมองสบตาเธออย่างท้าทาย
“ฟ้าเป็ผู้หญิงที่น่ารักครับเธอเป็เพื่อนที่ดีที่สุดของผม” สินธรพยายามตอบแบบแบ่งรับแบ่งสู้ที่สุดเท่าที่จะทำได้
“คุณคิดแบบนั้นเหรอ ผมว่าเธอดูแข็งๆ นะเื่มากด้วย” คำพูดของผู้เป็เ้านายทำให้นภัสเม้มปากแน่น
“เธอไม่เื่มากหรอกครับ ฟ้าเป็คนที่เอาใจใส่ในรายละเอียดมากคุณเพิ่งพบเธอไม่นาน อาจจะไม่เข้าใจเธอเหมือนกับที่ผมเข้าใจ” ถึงแม้จะเกรงใจผู้ที่เป็เ้าของบริษัทอยู่บ้างแต่ก็ไม่อยากให้นภัสถูกว่า
“ท่าทางคุณจะชอบเธอมากนะ คุณสินธร” อนิรุทธ์เน้นคำออกมาอย่างชัดเจน
“มันไม่ใช่เื่แปลกนี่ครับ คนน่ารักแบบฟ้าใครอยู่ใกล้ก็ต้องชอบทั้งนั้น” สินธรโต้ตอบเริ่มมีความกล้ามากขึ้น ในขณะที่นภัสอยากจะบ้าตายกับผู้ชายสองคนนี้เป็ที่สุด
“ใช่ คุณพูดถูก ยิ่งอยู่ใกล้ผมยิ่งชอบ และคุณรู้ไหมว่าเธอก็ชอบผมนะจริงไหม คุณนภัส” อนิรุทธ์พูดออกมาอย่างเหนือกว่าพร้อมทั้งโยนคำถามให้ชนิดที่ว่าเธอไม่ทันตั้งตัว
“คนเป็ลูกจ้างคงไม่สามารถเกลียดเ้านายได้หรอกค่ะเราต้องชอบเ้านายของเราไม่ว่าเขาจะเป็คนอย่างไรก็ตาม” หญิงสาวกัดฟันตอบ เริ่มจะโมโหมากขึ้นแต่ก็ทำได้แค่เพียงแค่เก็บอาการไว้เท่านั้น
“ผมว่าเราคุยกันมานานแล้วผมคงต้องขอพาผู้หญิงของผม ไม่ใช่สิ คุณนภัสไปกับผมก่อนเพราะเธอต้องทำงานแล้ว คุณเองก็เหมือนกันนะคุณสินธรคุณควรจะเข้าทำงานได้แล้วเหมือนกัน” อนิรุทธ์พูดเสียงเข้มถือโอกาสโอบไหล่ของนภัสและพาเดินไปด้วยกัน โดยที่ไม่สนใจสายตาที่ตำหนิของเธอหรือสายตาของบรรดาพนักงานที่มองมาแต่อย่างใด
------------------------------------------
????นางโจรปล้นรัก???? โดย กุหลาบแก้ว
#เปิดจองอย่างเป็ทางการแล้ว
????♀️ราคาเล่มละ 299 บาท รวมค่าจัดส่งลงทะเบียน????♀️
????เปิดจอง 16 พฤษภาคม - 30 มิถุนายน 2563????
????หนังสือพร้อมส่ง 20 กรกฏาคม 2563????
????ช่องทางการสั่งจอง????
????เพจ ตะวันเปรมปรีดิ์
????Line@ :@tawan9645
????เวปไซต์ ตะวันเปรมปรีดิ์
www.tawanpreampree.com
????ฝากลิงค์อีบุ๊ค????
https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiMjA3NzE5IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NjoiMTIxOTc0Ijt9
ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
