เสียงประตูด้านหลังปิดลงเบากว่าที่ควรจะเป็
มันไม่ได้กระแทก ไม่ได้ดังสนั่น ไม่ได้สั่นะเืเหมือนประตูเหล็กหนัก ๆ ในอาคารเก่า แต่มันเลื่อนปิดอย่างนุ่มนวลเกินไป เหมือนมีใครบางคนช่วยประคองมันจากอีกฝั่งหนึ่ง
คลิก…
เสียงล็อกดังขึ้นสั้น ๆ
แล้วเสียงเซิร์กลิงในห้องเซิร์ฟเวอร์ก็ถูกตัดออก
ไม่ใช่หายไปจริง
คาเอลรู้ว่ามันยังอยู่
เขายังจำเสียงกรงเล็บที่ขูดพื้นโลหะได้ ยังจำเสียงร่างเล็ก ๆ พุ่งชน ตู้แร็ค ได้ ยังจำเสียงกรีดร้องที่ถูกตัดขาดหลังตู้เซิร์ฟเวอร์ล้มลงได้
เพียงแต่ตอนนี้เสียงเ่าั้ถูกปิดไว้หลังประตู เหมือนแผลที่ถูกพันผ้าไว้เร็วเกินไป แต่เืยังไม่หยุด แค่ไม่มีใครเห็น
ทางเดิน ทางที่มันเปิดให้เราเดิน ด้านหลังคอร์แคบกว่าที่คาเอลคิดไว้มาก ผนังทั้งสองข้างเป็โลหะเก่า มีคราบฝุ่นสีเทาเกาะเป็ชั้น ๆ และมีสายไฟเส้นเล็กเส้นใหญ่ลอดไปตามขอบเพดาน บางเส้นยังสั่นเบา ๆ เหมือนเพิ่งถูกปลุกจากการหลับยาว บางเส้นมืดสนิท บางเส้นมีแสงสีฟ้าอ่อนวิ่งผ่านเป็จังหวะสั้น ๆ
อากาศในนี้เย็นกว่าห้องเซิร์ฟเวอร์
แต่ไม่สดชื่น
มันเป็ความเย็นของพื้นที่ที่ถูกปิดไว้นาน ความเย็นที่มีกลิ่นโลหะชื้น กลิ่นฝุ่นเก่า และกลิ่นพลาสติกไหม้จาง ๆ ผสมอยู่เหมือนความทรงจำของเครื่องจักรที่เคยร้อนเกินไปหลายครั้ง
ผู้รอดชีวิตที่เหลือเดินเรียงกันอย่างทุลักทุเล
ไม่มีใครพูด
หลังจากเสียงประตูปิด ความเงียบก็ไม่ได้ให้ความรู้สึกปลอดภัย มันให้ความรู้สึกเหมือนทุกคนกำลังฟังสิ่งที่ตัวเองไม่อยากได้ยินอยู่ในหัว
เสียงของคนที่ถูกทิ้งไว้
เสียงของตู้แร็ค ที่ล้มลง
เสียงของคำว่า “ไม่คุ้ม” ที่ไม่มีใครพูดออกมา แต่ทุกคนเหมือนรู้ว่ามันเคยเกิดขึ้นในหัวของคาเอล
คาเอลเดินท้ายขบวน
C-14 ยังอยู่ในมือ ปืนอุ่นจากการยิงต่อเนื่อง ความร้อนของมันซึมผ่านถุงมือมาถึงฝ่ามือเหมือนเตือนว่าเขายังถือสิ่งที่ตัดสินชะตาคนได้อยู่
มิเลียไม่ได้เดินข้างเขา
เธอเดินอยู่ห่างออกไปสาม่ตัว ใกล้กลุ่มผู้รอดชีวิตมากกว่าเดิม ปืนลูกซองของเธอพาดต่ำพร้อมใช้งาน ไหล่ของเธอยังตึงจากแรงถีบของอาวุธ แต่เธอไม่แสดงออกนอกจากขยับแขนเล็กน้อยเมื่อคิดว่าไม่มีใครมอง
คาเอลมองเห็นอยู่ดี
ก่อนหน้านี้เขาอาจเดินเข้าไปถาม
ก่อนหน้านี้เขาอาจพูดว่า “ไหวไหม”
ก่อนหน้านี้เธออาจหันมามองเขาแล้วตอบด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ ว่า “ไหว” ทั้งที่ไม่ไหว
แต่ตอนนี้เขาไม่ถาม
ไม่ใช่เพราะไม่สนใจ
แต่เพราะเขาไม่รู้ว่าคำถามของเขายังมีน้ำหนักแบบเดิมหรือเปล่า
บางคำพูดต้องมีสิทธิ์ถึงจะพูดได้
และเขาไม่แน่ใจว่าเพิ่งเสียสิทธินั้นไปหรือยัง
นิกซ์เดินอยู่กลางกลุ่มใกล้บัลธาซาร์ เด็กหนุ่มกอดแขนขวาของตัวเองไว้แน่น เกล็ดสีคล้ำบนผิวเปิดปิดเป็ระยะเหมือนมันยังจำเสียงที่เพิ่งผ่านไปได้ เส้นสีเขียวหม่นใต้ผิวขยับช้ากว่าตอนอยู่ในห้องเซิร์ฟเวอร์ แต่ยังไม่สงบ
เขาเดินเหมือนคนกลัวว่าถ้าปล่อยแขนตัวเอง มันจะหันกลับไปหาฝูง
แจ็กซ์เดินนำอยู่ข้างหน้าเกือบสุด เขากอดอุปกรณ์สแกนไว้แน่นจนสายไฟห้อยจากเครื่องพันกับข้อมือ เขาคอยก้มดูหน้าจอเป็ระยะ แต่สัญญาณบนจอแตกเป็เส้น ๆ มากกว่าจะอ่านเป็แผนที่ได้
“ผมขอรายงานอย่างเป็ทางการว่า…” เขาพูดขึ้นเบามาก เหมือนกลัวเสียงตัวเองไปปลุกอะไรในทางเดิน
“ทางนี้แย่กว่าที่ผมหวัง แต่ดีกว่าถูกกินครับ”
โวร่าที่เดินถัดจากเขาเอ่ยโดยไม่หันไปมอง
“มาตรฐานนายต่ำลงเร็วดี”
“ก็สถานการณ์ช่วยฝึกหล่อหลอมครับ”
ไม่มีใครหัวเราะ
แต่ผู้รอดชีวิตคนหนึ่งที่เดินใกล้ ๆ หลุดลมหายใจออกมาคล้ายหัวเราะสั้น ๆ แล้วรีบเงียบเหมือนรู้สึกผิดที่ยังมีอะไรให้ขำอยู่
บัลธาซาร์หันกลับมามองทุกคน
“ยังเดินไหวไหม”
ไม่มีคำตอบชัดเจน
มีเพียงเสียงหายใจ
บัลธาซาร์จึงพูดต่อ
“งั้นเดินต่อกันเถอะ”
คำพูดนั้นเรียบง่าย
และเพราะมันเรียบง่าย ทุกคนจึงขยับ
ทางเดินบริการ ลาดลงเล็กน้อยก่อนวกไปทางขวา ผนังโลหะเริ่มเปลี่ยนจากสีเทาเก่าเป็สีดำคล้ำตามรอยสนิมและคราบบางอย่างที่ไม่ใช่น้ำมัน คาเอลสังเกตเห็นเส้นสีม่วงจาง ๆ แทรกอยู่ตามรอยต่อของแผ่นผนัง
เส้นใยรัง
มันยังไม่หนา ยังไม่กลืนที่นี่ทั้งหมด แต่มันเข้ามาแล้ว
เหมือนรากที่เริ่มแตะพื้นบ้าน
มิเลียหยุดหนึ่งจังหวะเมื่อเห็นมัน เธอไม่ได้พูดอะไร แค่ยกปืนขึ้นเล็กน้อยแล้วเดินต่อ
นิกซ์หันมามองเส้นนั้นนานเกินไป
คาเอลเห็น
“อย่ามองนาน” เขาพูด
เสียงของเขาออกไปก่อนที่เขาจะทันคิด
นิกซ์สะดุ้ง หันกลับมา
“ครับ…”
คำตอบนั้นสุภาพเกินไป
ห่างเกินไป
เด็กหนุ่มไม่ได้เรียกเขาว่า “พี่” เหมือนก่อน
คาเอลรู้สึกได้ทันที
มันเป็แค่คำเดียวที่หายไป
แต่บางครั้งคำเดียวก็เหมือนสะพานทั้งเส้น
เขาอยากพูดอะไรบางอย่าง
อยากบอกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องเซิร์ฟเวอร์ไม่ได้หมายความว่าเขาจะทำแบบนั้นกับนิกซ์
แต่นั่นเป็คำโกหก
ไม่ใช่เพราะเขาอยากทำ
แต่เพราะเขาไม่รู้
และตอนนี้ความไม่รู้ของเขาน่ากลัวเกินกว่าจะพูดปลอบใคร
ทางเดินนำไปสู่พื้นที่กว้างขึ้นเล็กน้อย เป็ห้องพักระบบเก่าที่มีตู้ควบคุมแผงไฟเรียงอยู่ตามผนัง ส่วนใหญ่ดับสนิท บางตู้เปิดค้าง มีสายไฟถูกดึงออกมาจนห้อยลงพื้นเหมือนเส้นเอ็นที่ถูกผ่าออก ฝุ่นหนาเกาะทุกอย่าง แต่ตรงกลางห้องมีรอยลากใหม่ ๆ ผ่านฝุ่นนั้นเป็เส้นยาว
ไม่ใช่รอยรองเท้า
รอยบางอย่างที่ต่ำกว่า
กว้างกว่า
และมีรอยกรงเล็บเล็ก ๆ ขนาบสองข้าง
แจ็กซ์หยุดทันที
“เอ่อ.. ขอถอนคำว่า ‘ดีกว่าถูกกิน’ เมื่อกี้ได้ไหมครับ”
โวร่าก้มลงแตะรอยบนพื้น ปลายนิ้วเธอแตะเพียงเบา ๆ แล้วถอนออก
“รอยใหม่”
มิเลียยกปืนขึ้น
“แปลว่ามันมาทางนี้ก่อนเรา”
“หรือยังอยู่แถวนี้” บัลธาซาร์เสริม
ผู้รอดชีวิตด้านหลังขยับเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว
คาเอลเดินเข้าไปมองรอยลาก
กลิ่นในห้องนี้ต่างจากทางเดิน
มีความชื้นของรังชัดขึ้น กลิ่นคาวจาง ๆ กลิ่นเหมือนดินเปียกที่ถูกผสมกับโลหะร้อน
เขาก้มลงเพียงเล็กน้อย
รอยกรงเล็บบนพื้นไม่ลึกเท่าเซิร์กลิงที่พุ่งโจมตีในห้องเซิร์ฟเวอร์ มันไม่ใช่รอยวิ่ง มันเป็รอยเลื่อนผ่านอย่างระมัดระวัง
บางอย่างผ่านมาทางนี้
ไม่ได้รีบ
ไม่ได้ล่า
แค่ผ่าน
“เราต้องไปต่อ” มิเลียพูด
น้ำเสียงเธอไม่ได้ถามคาเอล
เธอพูดกับทุกคน
คาเอลพยักหน้าแม้เธอไม่ได้มองเขา
บัลธาซาร์เดินไปข้างหน้าเล็กน้อย ตรวจประตูอีกฝั่งของห้อง มันเป็ประตูเหล็กแบบหมุนเปิดเก่า ๆ ที่มีป้ายซีดจนอ่านแทบไม่ออก มีเพียงอักษรบางส่วนว่า MAINTENANCE SHAFT
แจ็กซ์ก้มดูอุปกรณ์
“ทางนี้น่าจะนำไปยังท่อบำรุงรักษาหลัก ถ้าแผนที่ไม่โกหก และถ้าแผนที่ยังเป็แผนที่ของมนุษย์อยู่”
“ประโยคหลังไม่ช่วยเลย” โวร่าพูด
“ฉันอยากซื่อสัตย์กับความสิ้นหวังครับ”
บัลธาซาร์หมุนล้อประตู
มันฝืดมาก
เสียงโลหะครูดกันดังยาวในห้องเงียบ ทุกคนแข็งตัวตามเสียงนั้นเหมือนกลัวว่ามันจะดังไกลเกินไป ประตูค่อย ๆ เปิดออกทีละน้อย อากาศเย็นและชื้นกว่าด้านในพุ่งผ่านช่องเปิดเข้ามาปะทะใบหน้า
พร้อมกับกลิ่น
กลิ่นรังชัดขึ้น
นิกซ์ถอยครึ่งก้าวทันที
มิเลียหันไปมองเขา
“ได้ยินอะไรไหม”
เด็กหนุ่มนิ่ง
เขาไม่ตอบทันที
เขายกมือขึ้นแตะขมับเหมือนพยายามจับเสียงจากความคิดที่มีมากเกินไป
“ไม่เหมือนเมื่อกี้” เขาพูดช้า ๆ
“มัน…ไกลกว่า แต่ใหญ่กว่า”
คาเอลขมวดคิ้ว
“เป็ฝูง?”
นิกซ์หลับตา
“ไม่ใช่แค่ฝูงเซิร์กที่ไล่เรา”
เขาหายใจเข้าสั้น ๆ
“เหมือนมีอีกฝูง…อยู่คนละทิศ”
แจ็กซ์เงยหน้าจากอุปกรณ์
“สองฝูง?”
นิกซ์ส่ายหน้า
“ไม่ใช่สองฝูงครับ”
เขาลืมตาขึ้น สีหน้าเขาซีดมาก
“สองคำสั่ง”
ห้องเงียบลงทันที
คำพูดนั้นไม่ใช่ศัพท์เทคนิค ไม่ใช่การอธิบายแบบแจ็กซ์ แต่มันทำให้ทุกคนเข้าใจในระดับที่ไม่ต้องแปล
สิ่งที่ไล่พวกเขามา
กับสิ่งที่เปิดทางให้พวกเขา
ไม่ได้เป็สิ่งเดียวกันทั้งหมด
หรืออย่างน้อย…ไม่ได้้าสิ่งเดียวกัน
คาเอลนึกถึงคอร์ในห้องเซิร์ฟเวอร์ นึกถึงแสงสีเขียวหม่นที่ไหลผ่านเส้นแสง นึกถึงเสียงที่พูดในหัวว่า “เ้ารู้แล้ว” และ “เ้าเพียงยอมรับ”
อิซชา
ชื่อที่ไม่ควรเป็ชื่อ แต่กลับติดอยู่ในความคิดเหมือนรอยไหม้
บัลธาซาร์มองนิกซ์นานกว่าคนอื่นเล็กน้อย
“เสียงไหนใกล้เรา”
นิกซ์กลืนน้ำลาย
“ทั้งสอง”
ไม่มีใครพูดต่อ
เพราะคำตอบนั้นแย่พอแล้ว
พวกเขาผ่านประตูเข้าไปในท่อบำรุงรักษาหลัก พื้นด้านในเป็ตะแกรงเหล็กเก่า ใต้ตะแกรงมีความมืดลึกลงไปหลายเมตร มีท่อขนาดใหญ่พาดขนานไปกับทางเดิน บางท่อแตกและมีน้ำหยดลงไปด้านล่างอย่างสม่ำเสมอ
ติ๋ง…
ติ๋ง…
ติ๋ง…
เสียงน้ำหยดสะท้อนในโพรงท่อกว้างจนเหมือนมีใครนับเวลาอยู่ไกล ๆ
อุณหภูมิลดลงอีก
ความเย็นชื้นแทรกผ่านเสื้อผ้าและเกาะิั ราวกับพื้นที่นี้อยู่ใกล้ใจกลางของบางสิ่งที่ไม่้าความร้อนแบบมนุษย์
เส้นใยรังเริ่มหนาขึ้นตามผนัง บาง่มันพันท่อไว้ราวกับรากไม้พันกระดูก บางเส้นเต้นเบา ๆ ตามจังหวะที่ไม่ตรงกับเสียงพัดลมหรือเสียงหัวใจคน
ผู้รอดชีวิตเดินช้าลง
ความเหนื่อยจากห้องเซิร์ฟเวอร์ตามมาทันแล้ว
มีคนเจ็บสองคนที่แทบเดินไม่ไหว บัลธาซาร์ช่วยประคองคนหนึ่ง ส่วนอีกคนมีหญิงสูงวัยกับผู้ชายตัวเล็กช่วยกันพยุง แจ็กซ์พยายามเดินนำแต่ต้องหยุดเป็ระยะเพราะอุปกรณ์สแกนหลุดสัญญาณทุกไม่กี่วินาที
“สัญญาณเหมือนโดนดูด” เขาพึมพำ
“ไม่ใช่รบกวนธรรมดา เหมือนมีอะไรเอาข้อมูลไปเคี้ยวเล่น”
โวร่ามองเขา
“ข้อมูลเคี้ยวได้ด้วยเหรอ”
“ตามหลักไม่ควรน้า… แต่วันนี้หลายสิ่งหลายอย่างลาออกไปแล้ว”
มิเลียเดินใกล้นิกซ์มากขึ้น เธอไม่ได้จับตัวเขา แต่ระยะของเธอบอกชัดว่าเธอพร้อมจะดึงเขากลับถ้าเขาหยุดเคลื่อนไหวอีกครั้ง
คาเอลเห็นภาพนั้น
มิเลียยืนใกล้นิกซ์
ไม่ใช่เขา
เขาไม่ได้โกรธ
เขาไม่มีสิทธิ์โกรธ
แต่บางอย่างในอกเขาหนักขึ้น
มันไม่ใช่ความหึง ไม่ใช่ความรัก ไม่ใช่อารมณ์แบบที่คนมีเวลาปกติพอจะตั้งชื่อได้
มันเป็ความรู้สึกของคนที่เพิ่งรู้ว่าใครบางคนที่เคยเป็จุดยึดของเขา กำลังต้องเอามืออีกข้างไปยึดคนอื่นไว้แทน
และเขาเองเป็เหตุผลหนึ่งที่ทำให้เธอต้องทำแบบนั้น
เสียงแรกจากด้านหลังมาเบามาก
แกรก…
ทุกคนหยุด
เสียงน้ำหยดยังดัง
ติ๋ง…
ติ๋ง…
แต่เสียงอื่นหายไป
คาเอลหันช้า ๆ
ปลายท่อด้านหลังที่พวกเขาเพิ่งผ่านมาเป็ความมืดสนิท มีเพียงไฟฉุกเฉินสีแดงห่าง ๆ กะพริบอ่อน ๆ
แกรก…
อีกครั้ง
นิกซ์พูดเบามาก
“มันตามมาแล้ว”
ไม่มีใครต้องถามว่าอะไร เสียงกรงเล็บเริ่มดังถี่ขึ้น จากไกลเป็ใกล้จากหนึ่งเป็หลาย จากหลายเป็ฝูง
เซิร์กลิงพุ่งออกมาจากความมืดด้านหลังท่อ
ตัวแรกไต่ตามผนังโค้ง ตัวที่สองวิ่งบนพื้นตะแกรง ตัวที่สามลอดใต้ท่อแล้วกระโจนขึ้นจากด้านล่าง
คาเอลยิงตัวที่อยู่บนพื้นก่อน เพราะมันจะถึงผู้รอดชีวิตเร็วที่สุด มิเลียยิงตัวที่ไต่ผนัง เศษเปลือกแข็งกระแทกท่อเสียงดัง โวร่าพุ่งไปแทงตัวที่กระโจนจากด้านล่างก่อนมันจะลงถึงพื้น
ท่อบำรุงรักษาแคบกว่าเซิร์ฟเวอร์รูมในบางแง่ แต่กว้างพอให้เซิร์กลิงโจมตีจากหลายระดับได้
พื้น ผนัง เพดาน ใต้ตะแกรง
พวกมันไม่จำเป็ต้องชนกัน เพราะมันไม่คิดแบบมนุษย์
“เดินต่อ!” บัลธาซาร์ะโ
“อย่าหยุดอยู่กลางท่อ!”
คนด้านหน้าขยับทันที แต่ความเร็วต่ำลงมากเพราะคนเจ็บและทางแคบ คาเอลรู้ว่าถ้าฝูงตามทันตรงนี้ พวกเขาจะไม่มีพื้นที่ตั้งแนว
“แจ็กซ์ หาทางลัด!”
แจ็กซ์ก้มดูอุปกรณ์ มือเขาสั่นจนหน้าจอสะท้อนเป็เส้น ๆ
“มีช่องระบายแรงดันด้านหน้า…แต่ฉันไม่รู้ว่ามันไปถึงไหน!”
“ดีกว่ายืนให้มันรู้ว่าเราอยู่ไหน” โวร่าพูด ขณะฟันเซิร์กลิงตัวหนึ่งตกจากท่อ้า
“เห็นด้วยแบบไม่เต็มใจครับ!” แจ็กซ์ะโ แล้วชี้ไปทางแยกขวาด้านหน้า
“ทางนั้น!”
พวกเขาเร่งฝีเท้า
ฝูงด้านหลังตามมาเร็วกว่าที่ควร คาเอลยิงถ่วงทีละนัด เขาเริ่มรู้สึกถึง RS ในหัวตัวเองอีกครั้ง ไม่ใช่ตัวเลขขึ้นชัด ๆ แต่เป็ความเปลี่ยนแปลงของการรับรู้
เสียงกรงเล็บแยกเป็ชั้น ตำแหน่งศัตรูชัดขึ้นจากเสียง มุมะุคำนวณเอง ระยะะเิของลูกซองมิเลียเข้ามาอยู่ในหัว จุดที่โวร่าจะขยับไปต่อปรากฏก่อนเธอจะขยับจริง
เขารู้ััมากขึ้น
ความเร็วที่เพิ่มขึ้น
และความเย็นขึ้นจนเริ่มรู้สึกหนาว
เขาเกือบใช้มันเต็มที่
แต่เสียงมิเลียจากด้านหน้าแทรกมา
“คาเอล อย่าใช้มากเกินไป”
เขาชะงัก
เธอไม่ได้หันกลับมาด้วยซ้ำ
แต่เธอรู้
คำพูดนั้นไม่ใช่คำปลอบ มันเป็คำเตือน
และมันทำให้เขากลับมารู้สึกถึงน้ำหนักปืนในมือ ความเจ็บเล็ก ๆ ที่ไหล่จากแรงถีบ กลิ่นชื้นของท่อ และเสียงหายใจของตัวเอง
เขายังอยู่ตรงนี้
ยังไม่ได้กลายเป็เส้นคำนวณทั้งหมด
ยังไม่ทั้งหมด
ทางแยกขวานำไปสู่ช่องระบายแรงดันที่มีประตูเหล็กกลมปิดอยู่ ล้อหมุนตรงกลางถูกสนิมกินไปเกือบครึ่ง แต่ยังขยับได้ แจ็กซ์พุ่งเข้าไปหมุน มันไม่ขยับ
“ติด ไม่ขยับเลย!”
บัลธาซาร์เข้ามาช่วยจับ
“ถอย”
แจ็กซ์ถอยทันที
“ครับ ผมยินดีมอบงานใช้แรงให้ผู้เชี่ยวชาญ”
บัลธาซาร์กับชายอีกคนช่วยกันหมุนล้อ เหล็กครูดเสียงดังเกินไปในทางแคบ ฝูงด้านหลังใกล้ขึ้น
โวร่าหันไปทางเสียง
“เราไม่มีเวลาแล้วนะ”
นิกซ์ยืนกลางทาง หายใจแรง ดวงตาเขาเริ่มไม่อยู่กับปัจจุบันอีกครั้ง
“ไม่ใช่แค่ด้านหลัง…”
คาเอลหันไป “อะไร”
นิกซ์มองไปด้านหน้าประตูเหล็ก
“ข้างในก็มีเสียง”
แจ็กซ์ค้าง
“ผมขอเสนออย่างสุภาพว่าเราไม่เปิดได้ไหมครับ”
ประตูดังแกรก
ล้อหมุนหลุดจากสนิม
บัลธาซาร์ดันประตูเปิดออก
กลิ่นเย็นจัดพุ่งออกมาจากด้านใน
ไม่ใช่กลิ่นรัง
แต่เป็กลิ่นหินเย็น กลิ่นอากาศที่ไม่เคยแตะมนุษย์ กลิ่นแร่บางอย่างที่ทำให้ลิ้นรู้สึกเหมือนมีโลหะจาง ๆ
ด้านในไม่ใช่ท่อบำรุงรักษาอีกต่อไป
ทางเดินหลังประตูเป็อุโมงค์ที่ผนังเปลี่ยนจากโลหะเป็วัสดุสีเทาเงินเรียบผิดธรรมชาติ ไม่มีรอยเชื่อม ไม่มีสนิม ไม่มีเส้นใยรังเกาะอยู่แม้แต่น้อย แสงสีฟ้าอ่อนสว่างขึ้นตามขอบผนังเมื่อประตูเปิด ราวกับมันรับรู้ว่ามีคนมาถึง
ทุกคนหยุด
แม้แต่ฝูงด้านหลังก็เหมือนชะงักไปหนึ่งจังหวะ
มิเลียมองอุโมงค์นั้น
“นี่ไม่ใช่ของมนุษย์สร้าง”
แจ็กซ์อ้าปากค้าง
“โอเค…อันนี้ผมไม่รู้จะซ่อมยังไงั้แ่ยังไม่เสีย”
โวร่ามองพื้นเรียบด้านใน
“ไม่เหมือนรัง”
บัลธาซาร์พูดเบา ๆ
“และไม่เหมือนมนุษย์”
คาเอลก้าวเข้าไปใกล้ขอบประตู
ทันทีที่เขาอยู่ใกล้ แสงบนผนังสว่างขึ้นอีกเล็กน้อย ความรู้สึกในหัวเขาเปลี่ยนไปทันที
เสียงของรังเบาลง
ไม่หาย
แต่ถูกกั้นไว้
เหมือนเขาเพิ่งเดินเข้าใกล้ขอบเขตของบางสิ่งที่ไม่ยอมให้ฝูงเซิร์กเข้าใจมันง่าย ๆ
นิกซ์สะดุ้ง
แขนขวาของเขาสั่นแรงขึ้นแล้วสงบลงอย่างกะทันหัน
“เสียง…เบาลง”
มิเลียหันมามองเขา
“ดีขึ้นไหม”
นิกซ์ไม่ตอบทันที
เขามองอุโมงค์สีเทาเงินตรงหน้า
“ผมไม่รู้ครับ”
จากด้านหลัง ฝูงเซิร์กกลับมาเคลื่อนไหวอีกครั้ง เซิร์กลิงหลายตัวพุ่งเข้ามาใกล้ทางแยก แต่เมื่อมันมาถึงระยะหนึ่งก่อนประตู พวกมันชะงัก
ไม่ใช่เพราะกลัว
เพราะมีบางอย่างขวาง
คาเอลเห็นพวกมันพยายามก้าวต่อ กรงเล็บขูดพื้นตะแกรง เสียงขู่ต่ำ ๆ ดังจากลำคอ แต่พวกมันไม่เข้ามาใกล้ประตูเท่าที่ควร
แล้วความมืดด้านหลังฝูงก็แยกออก
เซิร์กอีกกลุ่มหนึ่งโผล่มาจากทางท่อข้างซ้าย
พวกมันเหมือนเซิร์กลิงที่ไล่ล่าพวกเขา แต่การเคลื่อนไหวต่างออกไป มันนิ่งกว่า ต่ำกว่า และไม่พุ่งเข้าหามนุษย์ทันที ดวงตาของพวกมันสะท้อนแสงสีเขียวหม่น ไม่ใช่ความหิวไร้ทิศทางแบบฝูงแรก
นิกซ์หายใจสะดุด
คาเอลรู้ทันที
อิซชา
ไม่ใช่ร่าง
ไม่ใช่เสียง
แต่คำสั่งของมันอยู่ในสิ่งเ่าั้
ฝูงที่ตามล่าพวกเขาขู่ต่ำ ๆ
ฝูงของอิซชาก้มต่ำลง
ไม่ใช่ยอมแพ้
แต่เตรียมพุ่ง
อากาศในทางแคบเย็นลงอย่างประหลาด
เสียงหนึ่งดังขึ้นในหัวของคาเอล ไม่ชัดเท่าตอนอยู่ใกล้คอร์ แต่พอให้คำแทรกผ่านความคิดเข้ามาเหมือนหนามเย็น
'ไป'
คำเดียว
สั้น
ไม่มีคำอธิบาย
นิกซ์สะดุ้งพร้อมกัน แปลว่าเขาได้ยินชัดกว่านั้น
“มันบอกให้ไป” เด็กหนุ่มพูด
มิเลียยกปืนขึ้น ไม่ได้เล็งใครชัดเจน เพราะศัตรูและสิ่งที่ไม่ใช่ศัตรูยืนอยู่ด้านเดียวกันเกินไป
“ทำไมมันช่วยเราอีก”
นิกซ์ส่ายหน้า
“มันไม่ได้บอกว่าช่วย”
คาเอลพูดแทนเบา ๆ
“มันเปิดทาง”
โวร่าหันมามองเขา
“ต่างกันตรงไหน”
คาเอลมองฝูงของอิซชาที่เริ่มเคลื่อนเข้าขวางฝูงไล่ล่า
“คนเปิดทางไม่ได้จำเป็ต้องอยากให้เรารอด”
โวร่าไม่ตอบ
เพราะคำพูดนั้นจริงเกินไป
เสียงอิซชาดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เหมือนลอดผ่านนิกซ์มากกว่าคาเอล
'ที่ที่ยังไม่ถูกกลืน'
นิกซ์เงยหน้าขึ้น
“ข้างหน้า…”
เสียงเขาสั่น
“มันบอกว่าข้างหน้าคือที่ที่ยังไม่ถูกกลืน”
แจ็กซ์มองอุโมงค์สีเทาเงิน
“คำโฆษณาไม่ค่อยมั่นใจเลยครับ แต่ดีกว่าที่ที่ถูกกลืนเต็ม ๆ”
บัลธาซาร์ก้าวเข้าไปในอุโมงค์ก่อนคนอื่น
“ทุกคนเข้าไป”
มิเลียยังยืนอยู่ตรงขอบประตู เธอมองฝูงอิซชาที่กำลังขวางฝูงเซิร์กไล่ล่า
“ถ้ามันปิดทางหลังเรา?”
“เราก็เดินหน้า” บัลธาซาร์ตอบ
“ถ้าข้างหน้าเป็กับดัก?”
ชายสูงวัยหันกลับมา
“เราก็เดินเข้าไปอย่างระวัง”
คำตอบนั้นเรียบจนแจ็กซ์หลุดหัวเราะแห้ง ๆ
“ผมชอบความมั่นใจที่ไม่แก้ปัญหาแต่ทำให้ปัญหาฟังดูมีระเบียบครับ”
“เดิน” โวร่าพูด
“ครับท่าน”
ผู้รอดชีวิตเริ่มทยอยเข้าสู่อุโมงค์สีเทาเงินทีละคน ความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นกับทุกคนทันทีเมื่อผ่านขอบประตู เสียงฝูงเบาลง แสงสีฟ้าอ่อนสะท้อนบนใบหน้าเหนื่อยล้าของพวกเขา ความชื้นของรังเหมือนถูกทิ้งไว้ด้านหลัง แม้เพียงชั่วคราว
คาเอลยืนอยู่ตรงขอบประตูเป็คนท้าย ๆ
เขามองกลับไป
ฝูงของอิซชาพุ่งเข้าปะทะฝูงที่ไล่ล่า
เสียงกระแทกของเปลือกแข็ง เสียงกรงเล็บเฉือน เสียงขู่ต่ำ ๆ และเสียงร่างเล็ก ๆ ถูกฉีกออกดังขึ้นในท่อบำรุงรักษาแคบ ๆ มันไม่ใช่การช่วยชีวิตที่สวยงาม ไม่ใช่กองทัพมิตรที่มาปกป้องมนุษย์ มันคือสิ่งมีชีวิตสองคำสั่งกำลังฆ่ากันเองเพื่อสิทธิ์ในการกำหนดว่าพวกเขาจะถูกพาไปที่ไหนต่อ
นิกซ์ยืนอยู่ข้างเขา
เด็กหนุ่มมองภาพนั้นด้วยสีหน้าที่ไม่เหมือนความกลัวอย่างเดียวอีกแล้ว
มันมีความเจ็บ
เหมือนเขาฟังเสียงของทั้งสองฝั่งได้พร้อมกัน
“พวกมันเจ็บไหม” นิกซ์ถามเบามาก
คาเอลไม่รู้จะตอบอย่างไร
โวร่าที่เดินผ่านเข้าประตูไปแล้วหยุดครู่หนึ่ง
“ถ้ามันเืออก มันก็เจ็บได้”
“แต่ถ้ามันเป็ฝูง…”
นิกซ์พูดไม่จบ
บัลธาซาร์ตอบจากด้านในอุโมงค์
“การเป็ส่วนหนึ่งของบางอย่าง ไม่ได้ทำให้ความเจ็บหายไป”
นิกซ์หันไปมองเขา
บัลธาซาร์ไม่ได้อธิบายเพิ่ม
คาเอลมองชายสูงวัยคนนั้น และนึกขึ้นได้อีกครั้งว่าบัลธาซาร์ไม่ใช่คนที่นิ่งเพราะไม่รู้สึก
เขานิ่งเพราะเขาเคยรู้สึกมาแล้วมากเกินไป
เสียงอิซชาดังขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้ชัดเพียงนิกซ์ แต่คาเอลรับเศษความหมายได้บางส่วน
‘ลูกที่หลง…จงฟังเพียงเสียงของเรา’
นิกซ์หลับตาแน่น
“ผมไม่ใช่ลูกของมัน”
ไม่มีคำตอบ
มีเพียงฝูงอิซชาที่ขวางทางแน่นขึ้น
คาเอลวางมือบนไหล่นิกซ์
เด็กหนุ่มสะดุ้ง
คาเอลเองก็สะดุ้งในใจ
เพราะเขาไม่แน่ใจว่านิกซ์จะถอยจากััของเขาหรือไม่
แต่เด็กหนุ่มไม่ถอย
ไม่เหมือนมิเลีย ที่เริ่มถอยจากเขาไปแล้ว
“ไปเถอะ” คาเอลพูด
นิกซ์มองเขา
ในดวงตานั้นยังมีคำถามเดิมอยู่
ถ้าวันหนึ่งผมไม่ใช่ผม พี่จะเลือกถูกอีกไหม
คาเอลไม่มีคำตอบ
เขาจึงไม่โกหก
“ตอนนี้นายยังอยู่ตรงนี้”
นิกซ์ก้มมองพื้น แล้วพยักหน้าเล็กน้อย
“ครับ”
คำว่า “พี่” ยังไม่กลับมา
แต่เขายังเดินตาม
คาเอลพาเขาเข้าสู่อุโมงค์
ทันทีที่ก้าวผ่านขอบประตู ความรู้สึกเหมือนมีบางอย่างเย็นจัดไหลผ่านิั คาเอลขนลุกขึ้นโดยไม่ตั้งใจ แสงสีฟ้าอ่อนบนผนังสว่างขึ้นทีละ่ตามการเคลื่อนไหวของพวกเขา ผนังเรียบจนไม่เห็นรอยต่อแม้แต่น้อย พื้นแข็ง แน่น และเงียบกว่าพื้นโลหะของสถานี ทุกก้าวไม่มีเสียงสะท้อนแบบห้องมนุษย์ แต่มีเสียงต่ำ ๆ คล้ายแรงสั่นที่ตอบรับอยู่ลึกมาก
เหมือนสถานที่นี้ไม่ได้สร้างเพื่อคนเดิน
แต่ก็ยอมให้เดิน
เมื่อคาเอลหันกลับไป ประตูเหล็กเก่าด้านหลังยังเปิดอยู่ แต่ภาพท่อบำรุงรักษานอกอุโมงค์เหมือนอยู่ไกลออกไปกว่าความจริง ฝูงอิซชาและฝูงไล่ล่ายังปะทะกันอยู่ แสงแดงจากไฟฉุกเฉินด้านนอกสลับกับแสงสีเขียวหม่นของเซิร์กและแสงสีฟ้าอ่อนของอุโมงค์ที่พวกเขาเข้ามา
สามแสง
สามโลก
มนุษย์
เซิร์ก
และสิ่งที่ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง
ประตูค่อย ๆ ปิดเอง ช้า ๆ
ไม่ใช่ประตูเหล็กจากฝั่งสถานี
แต่เป็ม่านแสงบาง ๆ ที่เลื่อนลงมาจาก้าของอุโมงค์สีเทาเงิน ปิดกั้นภาพด้านหลังจนเหลือเพียงเสียงอู้อี้ แล้วเงียบสนิท
ผู้รอดชีวิตหลายคนทรุดลงทันทีเมื่อเสียงฝูงถูกตัดออก บางคนร้องไห้เงียบ ๆ บางคนกอดกัน บางคนมองผนังเรียบของอุโมงค์ด้วยสายตาไม่เชื่อว่าความเงียบแบบนี้มีอยู่จริงหลังสิ่งที่พวกเขาเพิ่งผ่านมา
แจ็กซ์ยกมือแตะม่านแสง แต่บัลธาซาร์จับข้อมือเขาไว้ก่อน
“อย่า”
แจ็กซ์ค้าง
“ผมแค่จะ…”
“อย่า”
“รับทราบครับ ไม่แตะของเรืองแสงลึกลับที่ปิดกั้นฝูงต่างดาวไว้ได้ ฟังดูเป็นโยบายที่ดี”
โวร่านั่งยองลงข้างผนัง เธอไม่ลดมีดจากมือ แม้ฝูงจะเข้ามาไม่ได้แล้ว
มิเลียยืนอยู่ห่างจากคาเอลไม่มาก แต่ก็ไม่ใกล้ เธอมองนิกซ์ก่อน มองคาเอลทีหลัง แล้วหันไปตรวจผู้รอดชีวิตโดยไม่พูดอะไร
คาเอลอยากพูดกับเธอ
อยากบอกว่าเขาขอโทษ
ไม่ใช่เพื่อแก้ตัว
แค่เพื่อให้คำบางคำได้ออกไปจากอก
แต่เสียงนั้นติดอยู่ในลำคอ
เพราะเขาไม่แน่ใจว่าเขาขอโทษเื่ไหนก่อน
ขอโทษที่ปล่อยคนตาย ขอโทษที่มันเป็ทางที่ถูก ขอโทษที่เขายังเดินต่อได้ หรือขอโทษที่ส่วนหนึ่งของเขายังรู้สึกว่าถ้าเกิดอีกครั้ง เขาอาจเลือกเหมือนเดิม
มิเลียเหมือนรู้ว่าเขากำลังจะพูด
เธอไม่หันกลับมา
และเพราะเธอไม่หัน เขาจึงเงียบ
ความเงียบของอุโมงค์นี้ไม่เหมือนความเงียบของรัง
มันไม่มีความหิว ไม่มีเสียงเลื้อย ไม่มีความรู้สึกว่าผนังกำลังฟัง
แต่มันก็ไม่ใช่ความเงียบปลอดภัย
มันเป็ความเงียบของสถานที่ที่เก่าเกินกว่ามนุษย์จะเข้าใจ
ด้านลึกของอุโมงค์ แสงสีฟ้าเรียงตัวไปไกลจนหายเข้าไปในความมืด
แจ็กซ์ก้มดูอุปกรณ์อีกครั้ง
หน้าจอของเขาดับไปแล้ว
เขากดปุ่มสองสามครั้ง
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“เยี่ยม” เขาพึมพำ
“ตอนนี้ผมเหลืออุปกรณ์มูลค่าสูงที่ทำหน้าที่เป็ที่ทับกระดาษ”
โวร่าพูด
“ยังใช้ปาได้”
“ขอบคุณครับ พี่ทำให้เทคโนโลยีของผมมีคุณค่าขึ้นทันที”
บัลธาซาร์เดินมาหยุดหน้าคนทั้งหมด
“เราจะพักตรงนี้ไม่นาน”
ผู้รอดชีวิตบางคนเงยหน้าขึ้นอย่างหมดแรง
ชายคนหนึ่งถาม
“เรายังต้องเดินอีกเหรอ”
บัลธาซาร์มองเขา
“ถ้าทางนี้ถูกเปิดให้เราเดิน แปลว่ามีปลายทาง”
“แล้วถ้าปลายทางแย่กว่าข้างหลังล่ะ”
ครั้งนี้ไม่มีใครตอบทันที
คาเอลมองลึกเข้าไปในอุโมงค์
ความรู้สึกในหัวเขาชัดขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่เหมือนตอน RS เพิ่ม ไม่ใช่ความเร็ว ไม่ใช่การคำนวณ ไม่ใช่การฆ่าที่กลายเป็สมการ
มันเป็ความรู้สึกเหมือนยืนอยู่หน้าประตูของบางสิ่งที่ไม่สนใจว่าคุณพร้อมหรือไม่
นิกซ์พูดขึ้นเบา ๆ
“ข้างหน้า…ไม่มีเสียงรัง”
มิเลียถาม
“แล้วมีอะไร”
เด็กหนุ่มฟังอยู่พักหนึ่ง
“เงียบ”
แจ็กซ์ถอนหายใจ
“ในสถานการณ์อื่น ผมคงดีใจที่ได้ยินคำว่าเงียบ”
นิกซ์ส่ายหน้า
“ไม่ใช่เงียบแบบไม่มีอะไร”
เขามองเข้าไปในอุโมงค์
“เงียบแบบ…กำลังรอ”
คำพูดนั้นทำให้ทุกคนช้าลงอีกครั้ง
คาเอลหลับตาสั้น ๆ
เขาเห็นภาพคอร์ เห็นตู้แร็ค ล้ม เห็นใบหน้าของเด็กวัยรุ่นคนนั้นก่อนเข้าใจ เห็นฝูงอิซชาปะทะฝูงไล่ล่า
เห็นนิกซ์พูดว่า ถ้าผมยอม มันจะหยุดทั้งหมด
ทุกอย่างเกิดในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง
แต่เหมือนมีชีวิตหนึ่ง่ถูกบีบให้ผ่านไปในห้องเซิร์ฟเวอร์นั้น
เขาลืมตา
มิเลียกำลังมองเขาอยู่
คราวนี้เธอไม่ได้หลบ
คาเอลพูดเบามาก
“เราต้องไปต่อ”
เธอมองเขานานอีกครู่หนึ่ง
“ฉันรู้”
คำตอบนั้นเหมือนเดิม
เธอรู้
เธอมักรู้
แต่การรู้ไม่ได้แปลว่าไม่เจ็บ
คาเอลพยักหน้า
ไม่ขอให้เธอยกโทษ
ไม่ขอให้เธอเข้าใจมากกว่านี้
แค่ยอมรับว่าเธอยังเดินไปทางเดียวกับเขา
อย่างน้อยตอนนี้
บัลธาซาร์เริ่มจัดกลุ่มอีกครั้ง ผู้รอดชีวิตที่ยังไหวช่วยพยุงคนเจ็บ แจ็กซ์แขวนอุปกรณ์ที่ดับแล้วไว้กับไหล่เหมือนยังไม่ยอมแพ้ว่ามันอาจกลับมาใช้ได้ โวร่าเดินนำเข้าไปในอุโมงค์พร้อมมีดในมือ มิเลียเดินใกล้นิกซ์ และคาเอลเดินท้ายอีกครั้ง
แสงสีฟ้าสว่างขึ้นตามทางที่พวกเขาเดิน
ทีละ่
ทีละ่
เหมือนอุโมงค์ยอมเปิดตาให้เห็นเท่าที่จำเป็
หลังจากเดินไปได้ไม่นาน ผนังด้านซ้ายเริ่มมีลวดลายจาง ๆ ปรากฏขึ้นเมื่อพวกเขาเข้าใกล้ มันไม่ใช่ตัวอักษรมนุษย์ ไม่ใช่สัญลักษณ์เซิร์ก ไม่ใช่เส้นเืของรัง แต่เป็เส้นเรขาคณิตที่ซ้อนกันเป็ชั้น ๆ อย่างแม่นยำจนดูเหมือนเสียงเพลงที่ถูกแช่แข็งไว้ในหิน
แจ็กซ์หยุดมองตาค้าง
“โอเค…อันนี้ไม่ได้อยู่ในคู่มือสถานีแน่นอน”
มิเลียแตะผนังเบา ๆ
แสงใต้ปลายนิ้วเธอกระเพื่อมออกเป็วงเล็ก ๆ แล้วดับ
เธอรีบถอนมือ
“มันตอบสนอง”
บัลธาซาร์มองลวดลายบนผนัง
“ไม่ใช่รัง”
นิกซ์พยักหน้า
“เสียงมันไม่เหมือนกัน”
คาเอลก้าวเข้าไปใกล้
ทันทีที่เขามองลวดลาย เส้นบางส่วนสว่างขึ้นเหมือนถูกปลุก ตัวเลขของ RS ไม่ปรากฏ แต่เขารู้สึกถึงบางอย่างในระบบภายในตัวเขาสั่นตอบรับ
ไม่ใช่การเพิ่ม ไม่ใช่การบิดตัว
แต่เหมือนการจำได้…ทั้งที่ไม่เคยรู้มาก่อน
การจดจำ
เขาไม่เคยมาที่นี่
แต่บางสิ่งในระบบเหมือนรู้จักสถานที่นี้
แจ็กซ์มองหน้าทุกคน
“ผมขอถามคำถามที่อาจฟังดูโง่นะครับ…”
โวร่าพูดทันที
“ปกติอยู่แล้ว”
“ขอบคุณครับ คำถามคือ…ถ้านี่ไม่ใช่ของมนุษย์ ไม่ใช่ของเซิร์ก แล้วมันของใคร”
ไม่มีใครตอบ
แต่คำตอบเหมือนรออยู่ลึกด้านหน้า
อุโมงค์พาพวกเขาเดินต่อไปยังโถงกว้างที่เปิดออกอย่างกะทันหัน
ทุกคนหยุดพร้อมกัน
เพราะหลังจากทางแคบและท่อบำรุงรักษา หลังจากห้องเซิร์ฟเวอร์และรัง หลังจากโลหะเก่าและเส้นใยสีดำ สิ่งที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาดูเหมือนหลุดมาจากอีกจักรวาลหนึ่ง
โถงใต้ดินกว้างและสูง ผนังเป็วัสดุสีเทาเงินเรียบไร้รอยต่อ เส้นแสงสีฟ้าทอดขึ้นไปตามเสาโค้งขนาดมหึมาที่ฝังอยู่ในผนังเหมือนกระดูกของสิ่งปลูกสร้าง พื้นตรงกลางมีแผ่นหินหรือโลหะรูปวงกลมซ้อนกันหลายชั้น แต่ละชั้นมีลวดลายเรขาคณิตสว่างจาง ๆ หมุนช้า ๆ โดยไม่มีเครื่องจักรให้เห็น
อากาศในนี้นิ่ง
เย็น
และสะอาดจนผิดปกติ
ไม่มีกลิ่นรัง ไม่มีกลิ่นเื ไม่มีกลิ่นไหม้
มีเพียงกลิ่นแร่เย็น ๆ เหมือนฝนตกบนหินที่ไม่เคยโดนแดด
ผู้รอดชีวิตหลายคนยืนตะลึงจนลืมหายใจ
มิเลียลดปืนลงเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
โวร่ากลับไม่ลดมีด
แจ็กซ์กระซิบ
“นี่มัน…ไม่ใช่ห้องบำรุงรักษาแล้วใช่ไหมครับ”
บัลธาซาร์ตอบ
“ไม่ใช่”
นิกซ์ยืนนิ่ง น้ำตาแห้งบนแก้มยังไม่หายดี
“เสียงรัง…หยุดตรงนี้”
คาเอลมองกลางโถง
และในความเงียบนั้น เขาได้ยินเสียงหนึ่ง
ไม่ใช่อิซชา
ไม่ใช่รัง
ไม่ใช่ระบบของ สวอน
มันเป็เสียงต่ำ นิ่ง และไกลมาก เหมือนความคิดของบางสิ่งที่หลับอยู่ใต้ชั้นหินนับพันปี
ไม่มีคำ
แต่มีความหมาย
มีขอบเขต
สถานที่นี้คือขอบเขต
ที่ที่ยังไม่ถูกกลืน
คำของอิซชากลับมาในหัวเขา
ข้างหน้า…มีที่ที่ยังไม่ถูกกลืน
เขาไม่รู้ว่านี่คือทางรอดหรือกับดัก
แต่รู้แน่ว่าไม่ใช่ทางที่พวกเขาเลือกเอง
พวกเขาถูกพามาที่นี่
ถูกเปิดทางให้
ถูกปล่อยผ่าน
และที่ปลายโถงกว้างนั้น มีประตูขนาดใหญ่ฝังอยู่ในผนัง ประตูที่ไม่มีลูกบิด ไม่มีแผงควบคุม ไม่มีสลักแบบมนุษย์ มีเพียงแสงสีฟ้าบาง ๆ ไหลตามร่องลายเหมือนวงจรของสิ่งมีชีวิต
คาเอลก้าวไปข้างหน้า
คราวนี้มิเลียเดินตามมา
ไม่ใกล้เท่าเดิม
แต่เดินตาม
นิกซ์มองประตูนั้นด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความกลัวและความสงสัย
แจ็กซ์พึมพำ
“ถ้าเปิดแล้วเจอร้านกาแฟ ผมจะร้องไห้จริง ๆ”
โวร่าพูด
“ถ้าเปิดแล้วเจออะไรที่ฆ่าเรา นายก็ร้องอยู่ดี”
“ถูกครับ แต่ร้านกาแฟจะทำให้ผมร้องแบบมีความสุขกว่า”
ไม่มีใครหัวเราะดัง
แต่เสียงของแจ็กซ์ทำให้มนุษย์ในกลุ่มยังดูเป็มนุษย์อยู่บ้าง
คาเอลหยุดหน้าประตู
แสงสีฟ้าบนร่องลายสว่างขึ้นทันที
หน้าต่างสถานะปรากฏในสายตาเขา
[พื้นที่ไม่ทราบชนิด]
[การรบกวนจากรัง: ลดลง]
[การเชื่อมโยงกับระบบภายนอก: ไม่เสถียร]
[คำเตือน: โครงสร้างนี้ไม่อยู่ในฐานข้อมูลมนุษย์]
แล้วข้อความสุดท้ายปรากฏขึ้น
[สัญญาณต้นทาง: โปรทอส]
คาเอลอ่านคำสุดท้ายนั้นซ้ำในใจ
โปรทอส
เขาเคยเห็นคำนี้ในเกม เคยอ่านมันเป็เผ่า เคยเข้าใจมันผ่านยูนิต แผนที่ สกิล และกลยุทธ์
แต่ตรงหน้าเขาไม่ใช่เกม มันคือประตูจริง อากาศจริง แสงจริง ความกลัวจริง
และถ้าสิ่งนี้เป็ของ โปรทอส จริง
โลกที่เขาเคยคิดว่าเป็เพียงสนามเสมือนก็ไม่ได้แตกเพียงด้านเดียว
มันเปิดออกทั้งหมด
บัลธาซาร์เดินมาหยุดข้างเขา
“นี่คือปลายทางที่มันส่งเรามา?”
คาเอลมองประตู
“อาจเป็แค่จุดเริ่ม”
มิเลียมองเขา
“อย่าพูดแบบนั้นเหมือนมันเป็เื่ดี”
คาเอลหันไปหาเธอ
เขาเห็นความเหนื่อยในดวงตาเธอ เห็นความเจ็บที่ยังอยู่ เห็นระยะที่ยังไม่หาย
และเห็นว่าเธอยังยืนอยู่ตรงนี้
“ฉันไม่ได้คิดว่ามันดี” เขาพูด
เสียงเขาเบากว่าที่ตั้งใจ
“ฉันแค่คิดว่ามันของจริง”
มิเลียนิ่งไป
แล้วหันกลับไปมองประตู
ไม่มีการให้อภัย ไม่มีการปรับความเข้าใจ แต่เธอไม่ได้ถอยห่างกว่าเดิม สำหรับตอนนี้ แค่นั้นก็พอ จากด้านหลังอุโมงค์ที่พวกเขาเข้ามา เสียงบางอย่างดังขึ้นไกล ๆ
ไม่ใช่เสียงฝูงวิ่ง
ไม่ใช่เสียงเซิร์กลิง
แต่เป็เสียงปะทะที่ยังไม่จบ
ฝูงของอิซชายังกันอยู่
ยังซื้อเวลา
หรืออาจไม่ได้ซื้อเวลาให้พวกเขา
อาจซื้อเวลาให้ประตูนี้เปิด
คาเอลวางมือบนพื้นผิวเย็นของประตู
แสงสีฟ้ากระเพื่อมออกจากฝ่ามือเขา
ทั้งโถงสั่นเบา ๆ
แจ็กซ์สูดลมหายใจ
“ฉันอยากบอกว่าอย่าแตะ แต่ดูเหมือนทุกอย่างในชีวิตเราตอนนี้เกิดจากคนแตะของที่ไม่ควรแตะอยู่แล้ว”
โวร่าพูด
“ช้าไปแล้ว”
ประตูเริ่มเปิด
ไม่ใช่เลื่อนออก
ไม่ใช่หมุน
แต่มันแยกตัวออกเป็ชั้น ๆ เหมือนกลีบของสิ่งปลูกสร้างที่มีชีวิต แสงสีฟ้าภายในสว่างขึ้นจนทุกคนต้องหรี่ตา อากาศเย็นจากอีกฝั่งไหลออกมาแตะใบหน้า
คาเอลยืนอยู่หน้าประตู
ในอกเขายังหนักด้วยเสียงของคนที่ถูกทิ้งไว้หลัง ตู้แร็ค
ในหัวเขายังมีเสียงของอิซชา
ในสายตาเขายังมีมิเลียที่ไม่ได้ยืนใกล้เหมือนเดิม
และตรงหน้าเขาคือสิ่งที่อาจพาพวกเขาไปหาคำตอบ
หรือพาพวกเขาเข้าไปลึกกว่าเดิม
เขาก้าวเข้าไป ไม่ใช่เพราะเชื่อ ไม่ใช่เพราะพร้อม แต่เพราะทางด้านหลังไม่มีที่ให้กลับและบางครั้ง สิ่งที่เรียกว่า “ทางรอด” ก็เป็เพียงทางเดียวที่ยังไม่ปิดลง
ผู้รอดชีวิตเดินตามทีละคน นิกซ์หยุดที่ขอบประตูอีกครั้ง หันกลับไปมองทางที่พวกเขามา
คาเอลหยุดรอ
“ยังได้ยินมันไหม”
นิกซ์พยักหน้าเล็กน้อย
“เบามาก”
เขาหันกลับมามองคาเอล
“แต่มันยังอยู่”
คาเอลมองเด็กหนุ่ม
“งั้นอย่าปล่อยให้มันเป็เสียงเดียวที่นายฟัง”
นิกซ์นิ่งไป
ครั้งนี้เขาพูดเบามาก
“ครับ…พี่”
คำสุดท้ายกลับมา
เล็กน้อย
เสียงสั่นเครือ
แต่กลับมา
คาเอลไม่แสดงสีหน้า แต่บางอย่างในอกที่หนักตลอดทางเหมือนคลายลงเพียงเสี้ยวหนึ่ง
มิเลียได้ยินเธอไม่ได้หันมามอง แต่ไหล่ของเธอผ่อนลงเล็กน้อย เพียงเล็กน้อยเท่านั้น
ประตูปิดลงด้านหลังพวกเขาแสงสีฟ้ากลืนความมืดของโถงเก่าไว้ช้า ๆ และก่อนที่เสียงทุกอย่างจากด้านนอกจะถูกตัดขาด คาเอลเหมือนได้ยินเสียงอิซชาเป็ครั้งสุดท้าย
ไม่ใช่คำสั่ง
ไม่ใช่คำปลอบ
เป็เพียงความหมายที่ไหลผ่านเศษเสี้ยวของความคิด
'เดินต่อ'
แล้วทุกอย่างก็เงียบ
เงียบสนิท
แต่นั่นไม่ใช่ความเงียบของจุดจบ
มันคือความเงียบของสถานที่ที่กำลังรอให้พวกเขาเข้าไป
คาเอลมองไปข้างหน้า ภายในนั้นมีทางเดินยาวทอดลงสู่แสงสีฟ้าที่ลึกกว่าเดิม และเขารู้โดยไม่ต้องมีระบบใดบอกพวกเขาไม่ได้หนีออกจากรัง พวกเขาเพียงถูกส่งต่อไปยังสิ่งที่รังเองก็ยังกลืนไม่ลง…
1K
