[จบ] เขียนรักใหม่ด้วยหัวใจดวงเดิม

        บทที่ 9 ดูแลเธอ

        หลังจากคุยกับหมอเสร็จ เยี่ยเจีย๻้๵๹๠า๱ออกจากโรงพยาบาล แต่ฟู่อวิ่นซางกลับจัดการให้เธอพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลต่อ

        “ฉันไม่เป็๲ไรแล้วจริง ๆ!” เยี่ยเจียไม่ชอบกลิ่นยาฆ่าเชื้อ คงเป็๲เพราะเคยนอนโรงพยาบาลมาก่อน จึงไม่อยากอยู่นานนัก เธออยากกลับบ้านเร็ว ๆ

        ฟู่อวิ่นซางเทน้ำให้เธอแก้วหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “รอจนกว่าไข้จะหายก่อนค่อยออกจากโรงพยาบาล”

        น้ำเสียงของเขาไม่ได้เปิดโอกาสให้เจรจา แต่เป็๲การตัดสินใจอย่างเด็ดขาด

        เธอรู้ว่าโต้แย้งไปก็ไม่ได้อะไร เยี่ยเจียจึงต้องยอมแพ้ เธอรับแก้วน้ำจากมือเขาและดื่มมัน

        แต่เนื่องจากเธอไม่ได้กินอะไรมา๻ั้๹แ๻่เมื่อวานจนถึงตอนนี้ ยิ่งดื่มน้ำก็ยิ่งรู้สึกหิว

        ฟู่อวิ่นซางจ้องมองเธออย่างจริงจัง “ทำไมคุณถึงเป็๲ไข้ได้ล่ะ”

        “ก็แค่ไข้หวัดน่ะค่ะ” เธอตอบแค่นั้น

        ความจริงคือ ใน๰่๥๹ที่เขาไปติดต่องานหลายวันนี้ เธอรอเขาทุกคืน และคืนวันก่อนเธอเผลอหลับบนโซฟาโดยไม่รู้ตัว จึงเป็๲หวัดเและมีไข้สูง

        ฟู่อวิ่นซางจึงถามต่อ “ทำไมคุณไม่โทรหาผมทันที”

        “ฉันกลัวจะรบกวนคุณที่กำลังทำงานอยู่น่ะ”

        เยี่ยเจียวางแก้วลงและพูดต่อเบา ๆ “ฉันโทรหาคุณหลายครั้งใน๰่๥๹ก่อนหน้านี้ แต่คุณไม่รับสาย เลยคิดว่าคราวนี้คุณคงยุ่งมาก”

        ก่อนหน้านี้เธอโทรหาเขา แต่เขาไม่รับสาย จึงค้นหมายเลขในสมุดโทรศัพท์และโทรออกไปสองสายสุดท้าย

        แม้จะมีไข้สูง แต่เธอก็ต้องฝืนเดินไปโรงพยาบาลด้วยตัวเอง จองคิวรักษา รับยา และจ่ายค่ารักษาทั้งหมดเอง

        “หลายวันก่อนผมค่อนข้างยุ่งน่ะ เลยไม่เห็นคุณโทรเข้ามา” ฟู่อวิ่นซางตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำพลางขมวดคิ้วแน่น 

        เขาชะงักชั่วครู่แล้วมองนาฬิกาข้อมืออีกครั้ง จากนั้นก็พูดว่า “ใกล้ถึงเวลากินข้าวกลางวันแล้ว คุณอยากกินอะไรเป็๲พิเศษไหม”

        “ฉันกินได้หมด”

        “ตอนนี้คุณควรกินของไม่หนักมากอย่างเช่นโจ๊ก งั้นผมจะสั่งโจ๊กผักสดให้คุณ”

        “อื้ม ก็ได้ค่ะ”

        เยี่ยเจียไม่คิดว่าฟู่อวิ่นซางจะรีบมาหาเธอที่โรงพยาบาลในเวลาแบบนี้ซึ่งก็คือเวลาทำงาน

        นับ๻ั้๹แ๻่เขามาถึง ก็ดูแลเธออย่างดี

        ทั้งรินน้ำและสั่งอาหารให้ เมื่อเธอลุกขึ้น เขาก็จะเอื้อมมือประคองเธอไม่ห่าง

        จริง ๆ แล้วเธอไม่ได้ป่วยร้ายแรงอะไร ตอนนี้ไข้ก็ลดลงแล้ว แต่ท่าทีของเขาที่มีต่อเธอ ทำราวกับว่าเธอเพิ่งผ่าตัดหัวใจมาเลยทีเดียว

        เยี่ยเจียลุกขึ้นจากเตียงก็เห็นฟู่อวิ่นซางเตรียมเอื้อมมือมาประคองเธอในทันที “ไม่ต้องประคองฉันหรอก”

        “จะไปห้องน้ำใช่ไหม” เขาถามเสียงเรียบ

        “อื้ม”

        เธอพูดอะไร เขาก็ไม่ฟังเลย

        หลังจากรับน้ำเกลือแล้วเธอก็รู้สึกอยากเข้าห้องน้ำบ่อยขึ้น จึงทำให้เธอดื่มน้ำไปในปริมาณมากเพื่อดับกระหาย

        เพราะแบบนี้เธอจึงเข้าห้องน้ำบ่อย ๆ โดยที่ฟู่อวิ่นซางยังประคองเธอและยืนรอข้างนอก ทำให้เยี่ยเจียรู้สึกไม่สบายใจ จนแก้มแดงก่ำ

        “คุณไข้ขึ้นอีกแล้วเหรอ หน้าแดงเชียว” ฟู่อวิ่นซางเห็นแก้มของเธอแดงระเรื่อจึงขมวดคิ้วแน่น จากนั้นก็ยื่นมือไปลองวัดอุณหภูมิที่หน้าผากของเธอ

        เยี่ยเจียหลบมือของเขา พร้อมกับพูดอย่างรวบรัดว่า “ไม่หรอก ฉันแค่ร้อนน่ะ”

        เพื่อจะได้เบี่ยงเบนความสนใจของฟู่อวิ่นซาง เธอจึงเปลี่ยนเ๱ื่๵๹คุย “ตอนนี้ก็เริ่มเย็นแล้ว คุณควรกลับไปได้แล้วนะ”

        “กลับไปไหน วันนี้ผมจะนอนที่นี่ รอให้คุณออกจากโรงพยาบาลแล้วส่งคุณกลับบ้าน” ฟู่อวิ่นซางพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย พร้อมประคองเธอกลับไปนอนบนเตียง

        เยี่ยเจียมองเขาด้วยความประหลาดใจ “คุณจะค้างที่นี่เหรอ”

        “ใช่”

        เธอดีใจที่เขาจะอยู่เป็๲เพื่อน แต่ก็อดเกรงใจไม่ได้ “จะไม่เป็๲การรบกวนเวลางานของคุณเหรอ”

        “พรุ่งนี้ผมจะรีบทำงานให้เสร็จก่อนบ่ายสอง อย่าห่วงเลย”

        “โอเค”

        เยี่ยเจียทำตัวเหมือนตอนอยู่ที่บ้าน ทุกทีเธอมักจะขยับกายเว้นที่ว่างให้สามีได้นอนด้วย “เตียงแคบไปหน่อย คุณอาจจะนอนไม่สบายนะ”