[จบ] ข้าได้ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบทั้งที งานนี้เหล่าศิษย์พี่ตัวร้ายต้องรอด!

บทที่ 49 หากเก่งจริงก็เข้ามาให้ได้สิ

ในขณะที่พวกเขากำลังร้องตะโกนอยู่นั้น เยี่ยหลิงหลง ก็เหาะผ่านพวกเขาไปแล้ว นางพยายามจะหยุดอยู่ที่หน้าประตูหิน แต่จู่ๆ ก็มีพลังแข็งแกร่งพุ่งเข้ามาโจมตีจากอักขระที่อยู่หน้าประตูหิน พลังนั้นรุนแรงมากจนสามารถเจาะทะลุหินผาหนาได้

โชคดีที่ เยี่ยหลิงหลง ติดยันต์เร่งความเร็วจึงหลบได้ทัน ไม่เช่นนั้นคงสิ้นชีพอยู่ตรงนี้แล้ว

ประตูหินบานนี้ช่างแข็งแกร่งยิ่งนัก ไม่แปลกใจเลยที่งูยักษ์เกล็ดเงินตัวนั้นถึงได้อาละวาดไปทั่วแต่ไม่กล้าแตะต้องประตูบานนี้

ทันใดนั้นก็มีเสียงตะโกนดังมาจากด้านในประตูหินว่า "อย่าพยายามเข้ามาใกล้ประตูหิน อย่าเอาชีวิตมาทิ้ง! รีบไสหัวไป พวกข้าไม่มีทางเปิดประตูให้เจ้าหรอก! หากพวกข้าตาย เจ้ามีชีวิตอีกสิบชาติก็ชดใช้ไม่หมด!"

เมื่อสิ้นเสียง งูยักษ์เกล็ดเงินก็พุ่งเข้าชนเยี่ยหลิงหลงอีกครั้ง

เยี่ยหลิงหลงรีบเหินหลบไปยังจุดอื่น แต่ไม่ว่านางจะไปที่ใด งูยักษ์เกล็ดเงินก็ตามติดราวกับไม่คิดจะปล่อยนางไป

จี้จื่อจั๋วเห็นเยี่ยหลิงหลง ต้องคอยหลบงูยักษ์เกล็ดเงินอยู่กลางอากาศก็ร้อนใจแทบคลั่ง เขาพุ่งเข้าไปหามันหวังเบี่ยงเบนความสนใจ แต่ไม่ว่าเขาจะใช้น้ำแข็งโจมตีหรือใช้กระบี่แทงงูยักษ์เกล็ดเงินก็ไม่สะทกสะท้าน ไม่สนใจเขาแม้แต่น้อย

"แค่โดนกลิ่นเหม็นไปสองครั้ง ทำไมถึงอาฆาตขนาดนี้? ขนาดโดนกระบี่ของข้าแทงยังไม่สนใจเลย"

แต่เมื่อคิดอีกที จี้จื่อจั๋วก็คิดว่าถ้าเป็นตัวเองที่ต้องทนความอัปยศนี้ เขาก็ยอมตายดีกว่า คิดไปคิดมา ศิษย์น้องหญิงเล็กช่างยั่วยุคนเก่งเสียจริง ในโลกแห่งการฝึกตนนี้คงไม่มีใครเหมือนนางอีกแล้ว

“ใครอยู่ด้านหลังประตูหิน? ทำไมพวกเขาไม่เปิดประตู?” จี้จื่อจั๋วถาม

“ด้านหลังประตูหินคือคนของสำนักเจ็ดดารา” ศิษย์พี่หญิงรองเคอซินหลานขมวดคิ้วแน่น “คนของสำนักใหญ่เช่นพวกเขามักจะดูแคลนเหล่าผู้ฝึกตนที่ออกท่องยุทธภพ แม้พวกข้าจะเป็นคนของสำนักชิงเสวียน แต่ก็ไม่ต่างอะไรกับผู้ฝึกตนเร่ร่อนในสายตาของพวกเขา”

“เช่นนั้น พวกเขายอมทอดทิ้งให้พวกเจ้าถูกทำร้ายจนตายอยู่ภายในนั้น โดยไม่คิดจะเปิดประตูรับพวกเจ้าเข้าไปหลบภัยด้วยกันเลยหรือ” จี้จื่อจั๋วเอ่ยถาม

“มิใช่เพียงเท่านั้นหรอก! เดิมทีประตูหินบานนั้น พวกข้าเป็นผู้พบเห็นและเตือนพวกเขาก่อน แต่ไม่คาดคิดเลยว่า พวกเขาจะอาศัยช่วงเวลาที่งูยักษ์เกล็ดเงินโจมตีพวกข้า แอบวิ่งเข้าไปในประตูหิน แล้วปิดประตูใส่ ทิ้งพวกข้าไว้ข้างนอก” ศิษย์พี่หญิงสาม โม่รั่วหลินกล่าว

“ใช่แล้ว ไม่ว่าพวกข้าจะอ้อนวอนอย่างไร พวกเขาก็ไม่ยอมเปิดประตู พวกเขากลัวว่างูยักษ์เกล็ดเงินจะฉวยโอกาสโจมตีพวกเขา ทำให้ตนเองตกอยู่ในอันตราย” ศิษย์พี่หญิงสี่ ฮวาซือฉิงกล่าวเสริม

จี้จื่อจั๋วฟังแล้วก็โกรธเคืองยิ่งนัก แม้ว่าโฉมหน้าอันน่ารังเกียจของคนสำนักเจ็ดดารา เขาจะเคยประสบพบเจอมาก่อนแล้ว แต่ครั้งนั้นเขาก็มิได้โกรธเท่าใดนัก เพราะเขาไม่ใส่ใจท่าทีของคนอื่น แต่ครั้งนี้ พวกเขากลับเห็นชีวิตผู้อื่นเป็นผักปลา เห็นชีวิตของศิษย์พี่ร่วมสำนักของเขาเป็นเรื่องล้อเล่นหรือไร!

“จะทำเช่นไรดี ศิษย์น้องหญิงเล็กของพวกเจ้า คงจะต้านทานไม่ไหวแล้ว หากไม่ให้ศิษย์น้องหญิงเล็กของพวกเจ้าบินลงมา พวกเราก็ช่วยกันรับมือกับมันก็แล้วกัน”  ชายผู้โชคร้ายเอ่ยขึ้น

“รออยู่ตรงนี้ก่อน ข้าจะขึ้นไปบอกเรื่องนี้ให้ศิษย์น้องหญิงเล็กฟังเอง”

กล่าวจบ จี้จื่อจั๋วก็ทะยานขึ้นไป ศิษย์พี่หญิงรองเคอซินหลานมองตามด้วยแววตาเป็นกังวล

“ไปบอกสิ่งใดกับศิษย์น้องหญิงเล็กกัน ศิษย์น้องหญิงเล็กของพวกเรายังเด็กนัก ตอนนี้แม้แต่ตัวเอง นางยังแทบจะเอาตัวไม่รอดเลย เห็นทีต้องรีบหาวิธีช่วยนางแล้ว”

"ศิษย์พี่หญิงรอง เชื่อใจพวกข้า พวกข้าจะช่วยอย่างเต็มกำลัง"

ในขณะเดียวกัน จี้จื่อจั๋วก็เหาะขึ้นไปบนฟ้าเคียงข้างเยี่ยหลิงหลง หลบหลีกการโจมตีของงูยักษ์เกล็ดเงินไปพลาง บอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้หลิงหลงฟังไปพลาง

พอเยี่ยหลิงหลงฟังจบ นางก็โกรธจนอกแทบระเบิด

ทำไมถึงเป็นสำนักเจ็ดดาราอีกแล้ว? ครั้งก่อนก็ใส่ร้ายศิษย์พี่เจ็ดของนาง ครั้งนี้ก็จงใจทำร้ายศิษย์พี่หญิงรอง ศิษย์พี่หญิงสาม และศิษย์พี่หญิงสี่ของนางจนเกือบตาย

ในนิยายต้นฉบับ สำนักนี้ไม่ใช่สำนักคุณธรรมหรอกหรือ? ยังมีฉากที่เยี่ยหรงเยว่ นางเอกของเรื่องต่อสู้เพื่อสำนักอย่างองอาจอีกด้วย แล้วทำไมศิษย์สำนักเจ็ดดาราเหล่านี้ถึงได้ชอบทำเรื่องชั่วช้านัก?

วัน ๆ เอาแต่พร่ำบอกว่าตนเป็นสำนักแห่งความถูกต้อง แต่กลับทำแต่เรื่องต่ำทราม

ไม่ได้การ หากเรื่องวันนี้นางยอมง่าย ๆ แล้ววันหน้าจะเชิดหน้าชูตาในฐานะศิษย์สำนักชิงเสวียนได้อย่างไร? แล้วเมื่อไหร่ศิษย์สำนักชิงเสวียนอย่างพวกนางจะได้ผงาดขึ้นมา?

หากไม่ลุกขึ้นสู้ วันข้างหน้าก็จะถูกคนอื่นมองเป็นตัวร้าย ถูกรังแกไปวัน ๆ!

ยิ่งคิด เยี่ยหลิงหลงยิ่งโมโห แต่ยิ่งโกรธ สมองของนางก็ยิ่งปลอดโปร่ง ในชั่วอึดใจ นางก็คิดแผนการได้แล้ว

"ศิษย์พี่เจ็ด ข้ามีวิธีจัดการพวกมันแล้ว!"

จี๋จื่อจั๋วชูหัวแม่โป้งให้เยี่ยหลิงหลง เขาคิดอยู่แล้วว่าไม่มีแผนการใดที่น้องสาวของเขาจะคิดไม่ได้!

ในเวลานั้น เหล่าศิษย์สำนักเจ็ดดารายังคงนั่งขดตัวอยู่หลังประตูหิน ปรึกษาหารือกันว่าจะทำอย่างไรต่อไป พวกเขาไม่สามารถหลบซ่อนอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิตได้

งูยักษ์เกล็ดเงินยังคงคำรามอย่างเกรี้ยวกราด เสียงดังกึกก้องไปทั่วหุบเขา ทำให้พื้นดินสั่นสะเทือนเป็นระลอก

แต่แล้วพวกเขาพลันรู้สึกว่าความเคลื่อนไหวภายนอกดูเหมือนจะแตกต่างจากก่อนหน้านี้

ก่อนหน้านี้ งูยักษ์เกล็ดเงินพุ่งชนไปในทิศทางเดียว แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่ามันจะพุ่งชนไปทั่ว และก่อนหน้านี้ มันคำรามครั้งหนึ่ง ห่างกันเกือบครึ่งชั่วยาม แต่ตอนนี้ทำไมมันถึงคำรามติดต่อกัน เสียงของมันทำให้พวกเขาหูอื้อ

เมื่อตระหนักว่าความเคลื่อนไหวภายนอกผิดปกติ ศิษย์สำนักเจ็ดดาราจึงรีบวิ่งไปที่ช่องข้างประตูหินเพื่อดูสถานการณ์ภายนอก

อย่างไรก็ตาม เมื่อมองออกไป พวกเขากลับไม่เห็นภาพในหุบเขา เห็นเพียงใบหน้าเล็ก ๆ น่ารักจ่อระยะประชิด

"อ๊าก!"

ศิษย์คนนั้นตกใจจนถอยหลังอย่างรวดเร็ว ศิษย์อีกคนรีบผลักเขาออกไปและเข้าไปมองใกล้ ๆ พอเห็นก็ร้องออกมาด้วยความตกใจแล้วถอยกลับ จากนั้นเหล่าศิษย์ก็เข้าไปมองทีละคน

"ชอบความงามของข้ามากขนาดนั้นเลยหรือ? งั้นก็ให้พวกเจ้าดูให้เต็มตาเลยแล้วกัน" เยี่ยหลิงหลงหัวเราะอย่างอ่อนหวาน

ขณะนั้น เซี่ยหลินอี้ที่อยู่ห่างออกจากประตูหิน เหลียวมองศิษย์คนแล้วคนเล่าร้องตะโกนด้วยความตื่นตระหนก เขาจึงขมวดคิ้วเอ่ยถาม "เกิดเรื่องอันใดขึ้น เหตุใดจึงได้โหวกเหวกโวยวายเช่นนี้"

"ศิษย์พี่ใหญ่ นาง นาง นาง นางเข้าใกล้ประตูหินแล้วขอรับ!"

เซี่ยหลินอี้ขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม พวกเขาพูดเรื่องไร้สาระอันใด ประตูหินนี้มีค่ายกลผนึกไว้ แม้แต่งูยักษ์เกล็ดเงินยังมิอาจเฉียดใกล้ แล้วผู้ใดจะบุกเข้ามาได้ นี่จึงเป็นเหตุผลที่พวกเขาซ่อนตัวอยู่ภายในนี้ได้เนิ่นนาน

"พวกเจ้าพูดจาเหลวไหลอันใด ไม่มีอะไรทำแล้วหรือ จึงได้เที่ยวส่งเสียงโหวกเหวกเช่นนี้"

เซี่ยหลินอี้ตวาดเสียงเข้ม ก่อนลุกขึ้นยืนแผ่รัศมีศิษย์พี่ใหญ่

"ไสหัวไปข้างในให้หมด หากมิอาจช่วยอันใดได้ ก็จงฝึกวิทยายุทธ์ไป ไยจึงมาส่งเสียงรบกวนเช่นนี้"

เหล่าศิษย์ที่ถูกตำหนิต่างก็ถอยหลังเพื่อเปิดทางให้แก่เซี่ยหลินอี้

เซี่ยหลินอี้เดินไปยังด้านหลังของประตูหินแล้วแอบมองผ่านรู เห็นเยี่ยหลิงหลงอยู่ไกล ๆ

แท้จริงแล้วนางมิได้เข้าใกล้เลยสักนิด ทั้งยังถูกแรงสะท้อนจากค่ายกลจนกระเด็นถอย มันมีอะไรให้น่ากลัวนัก?

ยิ่งไปกว่านั้น... เยี่ยหลิงหลง?

บนใบหน้าของเซี่ยหลินอี้ปรากฏรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม ครั้งก่อนที่ดินแดนลับหุบเขาประจิม นางทำให้เขาเสียหน้าย่อยยับ ไม่คิดว่าจะมาพบเจอนางที่นี่อีก ช่างเป็นคราวเคราะห์ของศัตรูโดยแท้!

เมื่อเห็นนางตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ เซี่ยหลินอี้รู้สึกสะใจยิ่งนัก

"เยี่ยหลิงหลง วันนี้คือวันที่เจ้าต้องรับกรรมแล้ว! ข้าจะยืนดูตรงนี้ ดูเจ้าถูกงูยักษ์เกล็ดเงินชนจนเป็นเนื้อบด! รอรับชะตากรรมเถอะ ข้าจะไม่เปิดประตูให้เจ้าเด็ดขาด!!"

"เซี่ยหลินอี้ ปากเก่งอย่างเดียวมันมีประโยชน์อะไร? ถ้าแน่จริงก็ออกมาสิ!"

"เยี่ยหลิงหลง ยั่วโมโหข้าเช่นนี้ไม่ได้ผลหรอก! หากเจ้าเก่งจริงก็เข้ามาให้ได้สิ! ฮ่า ๆ ๆ..."

เซี่ยหลินอี้หัวเราะเยาะเย้ยเสียงดัง แต่หัวเราะไปได้ครู่เดียว เขาก็หยุดหัวเราะกะทันหัน