หวนคืนสู่นภา

หลังจากได้รับใบสั่งยา หลี่ชิงหยุนเข้าไปกลั่นเม็ดยาในห้องทันที

ใบสั่งยาส่วนใหญ่เป็นเม็ดยาระดับ 5 ขั้นสูงถึงระดับ 6 ขั้นเริ่มต้น นี่ไม่ใช่สิ่งที่ยากสำหรับเขาเลยแม้แต่น้อย 

แม้นว่าในสมาคมการแพทย์จะมีนักปรุงยาระดับ 5 และระดับ 6 อยู่เป็นจำนวนมาก แต่ก็ไม่มีใครสามารถกลั่นยาให้บริสุทธิ์ 9/10 ส่วนเท่ากับหลี่ชิงหยุนอีกแล้ว 

เขานั่งลงหน้าหม้อปรุงยาและเริ่มกลั่นยาทีนที

..

เวลาผ่านไป 3 ชั่วโมง หลี่ชิงหยุนได้กลั่นยาทั้งหมดในใบสั่งยาเสร็จสมบูรณ์ เม็ดยาที่เขากลั่นไปมีทั้งหมด 250 เม็ด 

อีกทั้งความบริสุทธิ์ของเม็ดยาระดับ 5 ยังอยู่ที่ 100% ส่วนเม็ดยาระดับ 6 อยู่ที่ 9/10

สมุนไพรที่เหลือจากก่อนหน้านี้ หลี่ชิงหยุนจะเก็บไว้ใช้เองโดยธรรมชาติ

เพียงเท่านี้เขาสามารถปรุงยาที่ต่ำกว่าระดับ 5 เท่าใดก็ได้ 

มีวัตถุดิบส่วนต่างทั้งหมดเกือบ 1,000 ชนิด ทั้งหมดเป็นของเขาโดยสมบูรณ์

"คิกคิกคิก" หลี่ชิงหยุนเดินออกจากห้องกลั่นยาด้วยรอยยิ้มแป้น 

ขณะนี้เขายังคงไม่สามารถกลั่นยาระดับ 7 ได้ ดังนั้นแม้ว่าเขาจะมีแกนมังกร เขาก็ยังไม่สามารถรักษาบิดาของเขาได้ 

"ข้าจำเป็นต้องทะลวงเข้าสู่ระดับลมปราณโลกเสียก่อน" หลี่ชิงหยุนไม่ได้กังวลมากนัก ขณะนี้เขาคงทำได้แค่รอจนกว่าเขาจะเข้าสู่ระดับถัดไป

หลี่ชิงหยุนเดินตรงไปที่โต๊ะของหยวนชาง ขณะนี้หยางฉีกำลังรอตนอยู่ 

"หลี่ชิงหยุน เป็นอย่างไรบ้าง?" หยวนชางถามขึ้นมา เขาอยากทราบว่าการกลั่นล้มเหลวบ้างหรือไม่ 

"วางใจได้หัวหน้าหยวน ไม่มีล้มเหลว เพียงแต่สมุนไพรที่เหลือข้าขอเก็บไว้" หลี่ชิงหยุนยื่นแหวนเก็บของให้กับหยวนชาง

"โอ้? นั่นไม่เป็นไร ส่วนค่าใช้จ่ายข้าจะรวบรวมและเก็บไว้ในบัญชีของเจ้า" หยวนชางหยิบแหวนเก็บของมาตรวจสอบ เขาพบว่ายาทุกเม็ดมีความบริสุทธิ์สูงมาก 

"ยอดเยี่ยม! ฮ่าๆๆๆ!" หยวนชางพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

"หัวหน้าหยวน เหตุใดข้าไม่เห็นนักปรุงยาคนอื่นเลย? พวกเขาไปไหนกันหมด?" หลี่ชิงหยุนสงสัยมานาน ทุกครั้งที่เขามาเขาเห็นเพียงแค่ไม่กี่คนเท่านั้น

"สมาคมการแพทย์มีนักปรุงยาระดับสูงอยู่ไม่มาก เพียงแค่แต่ละคนแยกกันไปเปิดร้านเล็กๆเป็นของตัวเอง ดังนั้นที่สมาคมก็เปรียบเสมือนที่ซื้อขายแลกเปลี่ยนสินค้าและใบสั่งยาเท่านั้น" หยวนชางตอบคำถามของหลี่ชิงหยุน 

สมาคมการแพทย์เปรียบเสมือนสถานที่ราชการที่มีหน้าที่ออกใบรับรองหรือตรานักปรุงยา ดังนั้นนักปรุงยาส่วนใหญ่จะแยกย้ายกันไปหลังจากได้ใบรับรองจากสมาคมแล้ว 

"เอ่อ...นี่เท่ากับข้าจะต้องโดนใช้แรงงานไม่ใช่หรือ?" หลี่ชิงหยุนดูหดหู่ เขาคิดว่าเขาน่าจะเป็นผู้อาวุโสรับเชิญที่มีตำแหน่งสูง แต่ที่ไหนได้ เขาไม่ต่างจากคนงานเลยด้วยซ้ำ

เมื่อเห็นสีหน้าหดหู่ของหลี่ชิงหยุน หยวนชางเข้าไปปลอบโยนเขาทันที "อะแฮ่มๆ แม้ว่าที่สมาคมจะมีนักปรุงยาไม่มาก แต่รายได้นั้นสูงกว่าที่อื่นๆอย่างแน่นอน ลูกค้าส่วนใหญ่จะให้ใบสั่งยาที่คนปกติยากจะกลั่น พร้อมกับสมุนไพร อีกทั้งหากเจ้ากลั่นยาได้สำเร็จเจ้าก็จะได้ค่าจ้างที่สูงมากเช่นกัน"

"เอาเถอะ อย่างไรข้าก็เป็นผู้อาวุโสรับเชิญแล้ว คราวหน้าแค่ส่งใบสั่งยาไปที่ที่พำนักของข้า" หลี่ชิงหยุนส่ายหัว เขาเดินไปหาหยางฉีพร้อมหยิบขวดหยกขึ้นมา "ผู้อาวุโสหยาง ท่านสามารถกินยาเม็ดนี้ได้เลย หลังจากสองวันท่านจะสามารถทำกิจกรรมได้ตามปกติ"

หยางฉีแทบจะกระโดดโลดเต้นหลังจากตรวจสอบ "ฮ่าๆๆๆ ขอบใจเจ้ามาก หลี่ชิงหยุน"

"งั้นข้าขอตัว..." หยางฉีหายไปจากสายตาของหลี่ชิงหยุนราวกับเขากำลังรีบร้อน

หลี่ชิงหยุนไม่ได้สนใจในเรื่องนี้ เขาบอกลาหยวนชางทันที

...

หลี่ชิงหยุนกำลังนั่งสมาธิในรถม้าอย่างเงียบๆในระหว่างทางกลับ

ทันใดนั้นเขาสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างกำลังบินตรงมาที่เขาด้วยความเร็วสูง

หลี่ชิงหยุนหันไปมองทิศทางนั้น เขาพบว่าสิ่งที่กำลังตรงมาทางนี้เป็นสัตว์อสูรขนาดเล็กมาก ตัวของมันไม่ได้ใหญ่กว่ากำปั้นด้วยซ้ำ 

"นั่นคือ...นกตัวน้อย?" หลี่ชิงหยุนเห็นลักษณะของสัตว์อสูรตัวนั้นชัดขึ้น ลำตัวของมันประกอบด้วยขนสีดำที่ยุ่งเหยิง หน้าท้องมันเป็นสีเหลืองเข้ม พร้อมปีกขนาดเล็กที่สามารถสยายได้เล็กน้อย เมื่อมองดูจากไกลๆมันแลดูน่ารักทีเดียว

"ช่างน่ารักอะไรเยี่ยงนี้..." หลี่ชิงหยุนยิ้มหวานให้กับลูกนกตัวนั้น

ลูกนกตัวนั้นกำลังจะบินผ่านหลี่ชิงหยุนไป แต่จู่ๆมันสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างจากร่างกายของหลี่ชิงหยุน มันเปลี่ยนทิศทางพุ่งเข้าไปในรถม้าทันที

"เจี๊ยบ เจี๊ยบ" ลูกนกบินอยู่กลางอากาศ มันส่งเสียงร้องอย่างต่อเนื่องราวกับว่ามันกำลังขอความช่วยเหลือ

"ห๊ะ!?" หลี่ชิงหยุนเกือบจะหลุดหัวเราะออกมาที่ได้ยินเสียงของนกตัวน้อย

[สาบานว่ามันคือลูกนก?]

[เจี๊ยบ เจี๊ยบ...มันคงไม่ใช่ลูกไก่ใช่หรือไม่?]

หากหลี่ชิงหยุนไม่สังเกตุเห็นว่ามันบินได้ หลี่ชิงหยุนคงคิดว่ามันเป็นลูกไก่อย่างแน่นอน

หลี่ชิงหยุนที่กำลังจะหัวเราะ ทันใดนั้นเขาสัมผัสได้ถึงกลุ่มคนสี่คนกำลังไล่ตามหลังรถม้าของเขามาติดๆ ระดับพลังและความเร็วของพวกเขาสูงอย่างไม่น่าเชื่อ

"รถม้าคันนั้นหยุดเดี๋ยวนี้!" ชายในชุดสีเขียวที่เป็นหัวหน้ากลุ่มตะโกนใส่รถม้าของหลี่ชิงหยุน 

คนขับรถม้าของหลี่ชิงหยุนเป็นคนรับใช้ในวังขององค์หญิง ดังนั้นเขาจึงไม่กลัวโดยธรรมชาติ "พวกเจ้าเป็นใคร!? นี่คือรถม้าส่วนตัวในวังขององค์หญิง เจ้าต้องการจะก่อกบฏหรือไม่!?" 

กลุ่มชายสี่คนหยุดพร้อมกันครั้นได้ยินดังนั้น

หลี่ชิงหยุนมองออกไปด้านนอกผ่านทางรูเล็กๆของรถม้า เขาสังเกตุเห็นว่าชุดของกลุ่มคนที่ไล่ตามรถม้าเป็นสีเขียวอ่อน

'พวกมันมาจากราชวงศ์หยุน' หลี่ชิงหยุนจำชุดของพวกเขาได้อย่างแม่นยำ เสื้อผ้าที่พวกมันใส่แสดงให้เห็นว่าพวกมันต้องเป็นบุคคลระดับสูงในวังอย่างแน่นอน

[พวกมันกำลังทำอะไร?]

ชายชุดสีเขียวไม่อยากจะมีปัญหา ดังนั้นมันจึงเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา "ข้ากำลังทำภารกิจบางอย่าง ข้ามาตามหาลูกนกตัวน้อย เจ้าเห็นมันบินผ่านแถวๆนี้บ้างหรือไม่?"

คนรับใช้ขมวดคิ้ว แต่ก่อนที่พวกเขากำลังจะตะคอกไล่ จู่ๆหนึ่งในนั้นพูดขึ้นมาอย่างช้าๆและชี้ทิศทางไปแบบสุ่มๆ "ถ้าเป็นนกตัวน้อยที่ขนสีดำ มันบินไปทางนู้นแล้ว"

กลุ่มชายสี่คนเมื่อได้ยินรูปลักษณ์เกี่ยวกับนกตัวน้อย พวกมันทั้งหมดพุ่งไปยังทิศทางนั้นทันที

ก่อนหน้านี้เป็นหลี่ชิงหยุนที่กระซิบบอกคนรับใช้อย่างแม่นยำ เขากำลังสงสัยที่มาที่ไปของนกตัวน้อยนี้

ขณะนี้ลูกนกตัวน้อยกำลังนอนอยู่ในอ้อมแขนของหลี่ชิงหยุนอย่างขี้อ้อนและขี้เกียจ

หลี่ชิงหยุนหยิบนกตัวน้อยขึ้นมาดู พร้อมใช้เนตรปฐมกาลมองผ่าน เขาอยากจะรู้ว่าทำไมคนกลุ่มนั้นถึงได้ไล่ตามนกน้อยตัวนี้ แล้วนกตัวนี้มีอะไรพิเศษกันแน่?

จู่ๆหลี่ชิงหยุนอ้าปากค้างและพูดอย่างตะกุกตะกักครั้นตระหนักได้ถึงสิ่งที่น่าเหลือเชื่อ "นะ-นี่...สัตว์อสูรระดับ 6!" 

เขาแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง เมื่อมองดูจากขนาด เห็นได้ชัดว่ามันเพิ่งฟักออกมาได้ไม่นาน มันยังคงเป็นทารกตัวน้อย

หลี่ชิงหยุนพยายามสงบสติอารมณ์และพยายามคุยกับมัน "เจ้านกตัวน้อย เจ้ามีนามว่าอะไร?"

นกตัวน้อยเงยหน้าขึ้นมามองและจิกไปที่หน้าอกของหลี่ชิงหยุนเบาๆ "เจี๊ยบ เจี๊ยบ"

หลี่ชิงหยุนหน้ามืดทันที 'เห็นได้ชัดว่ามันเป็นสัตว์อสูรระดับ 6 แต่มันกลับพูดไม่ได้...แปลกจริงๆ'

"นกตัวน้อย อยากจะมาอยู่กับข้าหรือไม่?" หลี่ชิงหยุนชักชวนนกตัวน้อยโดยตรง เขาอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับนกตัวน้อยตัวนี้มาก

แม้ว่ามันจะเป็นสัตว์อสูรระดับ 6 แต่มันก็เป็นแค่ทารกที่เพิ่งเกิดได้ไม่นาน ดังนั้นมันจึงยังไม่รู้วิธีการต่อสู้ นกตัวน้อยแค่ใช้ปีกของมันเพื่อการหลบหนีจากอันตรายเท่านั้น

นกตัวน้อยจิกราวกับมันกำลังพยักหน้า "เจี๊ยบ เจี๊ยบ"

หลี่ชิงหยุนยิ้มจางๆเมื่อเห็นนกตัวน้อยพยักหน้า "เอาล่ะ นกตัวน้อย จากนี้ไปข้าจะเรียกเจ้าว่า...เสี่ยวเฟิง"

นกตัวน้อยได้ยินคำพูดของหลี่ชิงหยุน มันแสดงสีหน้าแปลกๆราวกับว่ามันกำลังไม่พอใจ 

"ฮิฮิ น่ารักจริงๆ" หลี่ชิงหยุนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ

หลี่ชิงหยุนต้องการให้นาหลันเสี่ยวฉีคอยดูแลเสี่ยวเฟิงให้ก้บเขาสักครู่ เขาส่งนกตัวน้อยไปที่เจดีย์ปฐมกาลทันที

.

.

.

อีกด้านหนึ่งกลุ่มชายสี่คนกำลังมุ่งหน้าไปยังทิศเหนือด้วยความเร็วสูง

พวกมันมาถึงภูเขาลูกใหญ่ แต่พวกมันไม่เห็นวี่แววนกตัวนั้นเลยแม้แต่น้อย

"ท่านหัวหน้า สัตว์อสูรตัวนั้นหายไปแล้ว" ลูกสมุนหัวโล้นขมวดคิ้ว 

"เป็นไปได้ไหมว่าคนรับใช้ผู้นั้นโกหกพวกเรา?" ลูกสมุนอีกคนแสดงความคิดเห็น 

"ข้าไม่แน่ใจ... แต่ถ้าหากเราปล่อยสัตว์อสูรตัวนั้นให้หนีไปได้ หัวหน้าอาจจะทุบตีข้าจนตายแน่ๆ" หัวกลุ่มชุดเขียวดูหวาดกลัวเมื่อพูดถึงหัวหน้าของพวกมัน

"ท่านหัวหน้า สัตว์อสูรตัวนั้นมันคืออะไรกันแน่?" ชายหัวโล้นสงสัย หากเป็นแค่นกปกติหัวหน้าของมันคงไม่ส่งพวกมันมาเป็นการส่วนตัว

"ข้าไม่รู้รายละเอียดมากนัก หัวหน้าบอกเพียงแค่ว่ามันเป็นสัตว์อสูรที่มีสายเลือดบริสุทธิ์" หัวหน้ากลุ่มในชุดเขียวกล่าว 

"สัตว์อสูรสายเลือดบริสุทธิ์!?" พวกมันทั้งสามที่ได้ยินแทบจะไม่เชื่อหูตัวเอง