ราชันเทพทมิฬ 4ทิศ

ยามสายของวันใหม่ ปรากฏเงาแสงอาทิตย์ทอดตัวผ่านหน้าต่างทรงโค้งภายในหอสมุดลับของสำนักหมื่นกลจักร หอสมุดแห่งนี้มิใช่ที่ใครจะเข้าถึงได้โดยง่าย ต้องอาศัยสิทธิพิเศษระดับศิษย์ชั้นสูงหรือได้รับอนุญาตเป็นกรณีเฉพาะเท่านั้น — แต่หลิงเซียวที่เพิ่งแสดงพรสวรรค์ด้านกลไกอันเกินกว่าศิษย์ทั่วไป กลับได้รับตราประทับชั่วคราวจากอาจารย์เยว่อี้เป็นกรณียกเว้น

แผ่นไม้หนาประดับด้วยกลไกสลักหมุนถูกเบี่ยงออกช้า ๆ ตามแรงผลักของเขา กลไกในบานประตูขยับกันทีละชิ้น ราวกับกำลังพิจารณาผู้ที่เดินเข้ามา

เมื่อประตูเปิดออก กลิ่นไม้เก่าผสมกลิ่นน้ำมันเครื่องและผงโลหะบางเบาก็ลอยมากระทบปลายจมูก

ภายในหอสมุดเงียบกริบ… แสงเลือนจากโคมพลังจิตสีฟ้าบนผนังหล่อเงาให้แผ่นกระดาษหนาและหีบเก็บตำราแต่ละชั้นมีมิติพิศวง

“ขอเพียงเบาะแสสักนิด…” หลิงเซียวพึมพำเบา ก้าวเดินไปยังมุมด้านในสุดของหอ ซึ่งว่ากันว่าเป็นพื้นที่เก็บ “บันทึกต้องห้าม” — ตำราเก่าที่ไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้ในการเรียนการสอนปกติ แต่เก็บไว้เพื่อศึกษาความลับเชิงลึกของศาสตร์กลจักรที่ไม่ถูกเปิดเผย

เมื่อมือของเขาแตะลงบนหีบไม้กลไกลึกชั้นในสุด เสียงกึกเบา ๆ ก็ดังขึ้น กลไกภายในคลายล็อกทีละชั้นจนเผยให้เห็นห่อผ้าดำสนิทผืนหนึ่ง ด้านนอกถูกผูกไว้ด้วยเชือกโลหะเคลือบพลังอาคม

หลิงเซียวถอนหายใจช้า ๆ

‘นี่สินะ…’

เมื่อคลี่ผ้าออก สิ่งที่ปรากฏคือสมุดบันทึกขนาดเล็ก หน้าปกเป็นหนังมังกรโลหะเคลือบลายสลักเรืองแสงสีเทาอ่อน—ไม่มีชื่อ ไม่มีคำอธิบาย

เขาเปิดหน้าหนึ่งอย่างระมัดระวัง

แต่ทันทีที่หน้ากระดาษแรกถูกเปิดออก—กลิ่นอายจิตวิญญาณบางอย่างก็พุ่งเข้าสู่จิตสำนึกของหลิงเซียวทันที

สายตาพร่าเบลอไปครู่หนึ่ง… แล้วภาพในหัวก็เปลี่ยนแปลง

…

— ทุ่งโลหะไร้สิ้นสุด

— เสียงคำรามของเครื่องจักรที่ไม่หยุดนิ่ง

— ร่างมนุษย์ครึ่งกลไกเดินเรียงแถวเข้าเครื่องจักรยักษ์

— และเสียงหนึ่ง… ดังมาจากเบื้องลึกในจิต

“กลไก…คือคำตอบของการต่อต้านโชคชะตา”