โดดเดี่ยวใต้ทะเล 1000 เมตร

                เซนเห็นว่าไม่มีอะไรเสียหายดังนั้นจึงตอบตกลงไปชายหนุ่มตอนนี้มีเงินเหลือพอที่จะซื้อเค้กเป็นร้อนกิโลก็ว่าได้แม้ว่ามันจะเป็นอาหารที่ฟุ่มเฟือยสำหรับชนชั้นสูงก็ตามแต่สำหรับผู้หญิงนั้นพวกเธอจะชอบมันมาก ไม่ว่าจะเป็นโลกเก่าหรือโลกใบนี้ก็ตาม

                “รากแห่งจิตวิญญาณมันคือจิตวิญญาณของเทพบรรพกาลที่หลงเหลือเอาไว้ให้กับผู้สืบทอดซึ่งรากแห่งจิตวิญญาณนั้นจะมีความสามารถหลายอย่าง อย่างแรกมันจะทำให้เจ้าเรียนรู้เทคนิคขั้นสูงของการใช้ออร่าแม้แต่คนที่ใช้ออร่าไม่เป็นแต่เมื่อได้รับรากแห่งจิตวิญญาณพวกเขาจะกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญทันที…”

                เซนเมื่อได้ยินผลประโยชน์ข้อแรกนั้นเขาก็รู้สึกสนใจรากแห่งจิตวิญญาณทันทีอย่างไรก็ตามจากที่ชายชราหรือผู้อาวุโสสองได้กล่าวก่อนหน้าแสดงให้เห็นว่ามันเป็นสิ่งที่หายาก

                “ความสามารถอย่างที่สองก็คือเพิ่มความรุนแรงของพลังออร่า นี่นับว่าเป็นความสามารถหลัก ส่วนความสามารถอื่นๆนั้นจะขึ้นอยู่กับเทพบรรพกาลที่เจ้าสืบทอดว่าเป็นตัวตนแบบไหน อย่างรากจิตวิญญาณที่ข้าตามหาอยู่คือหงส์อัคคีสวรรค์มีความสามารถทำให้ผู้ใช้เป็นอมตะตราบใดที่หัวใจไม่ถูกทำลาย…”

                “สุดยอดเลยนะมันมีดีขนาดนี้ทำไมข้าไม่เคยเห็นคนในทวีปนี้มีมันเลย?”

                เซนกล่าวถามออกมาอย่างสงสัยและคำตอบที่มารีนตอบกลับนั้นก็เป็นดั่งที่ชายหนุ่มคาดเอาไว้ไม่มีผิด

                “หากเจ้าคิดว่ารากจิตวิญญาณสามารถหาได้ตามท้องถนนก็นับว่าเจ้าบ้ามากแล้ว! รากจิตวิญญาณระดับต่ำสุดอย่างน้อยก็ถูกประเมินค่าให้เป็นสมบัติระดับตำนานใครก็ตามที่ครอบครองมันหากไม่มีความสามารถมากพอก็จะถูกไล่ล่าแน่นอน”

                “แต่แน่นอนว่าเพียงระดับตำนานนั้นข้าสามารถตามหาในทวีปฟ้ากระจ่างได้แต่ข้ามาที่นี่เพราะว่าดินแดนแห่งการทดสอบของทวีปแห่งนี้มีโอกาสที่จะมีรากแห่งจิตวิญญาณซึ่งเป็นหนึ่งในสิบสมบัติสวรรค์จะปรากฏขึ้น”

                เซนเมื่อได้ยินดังนั้นก็กล่าวถามออกมาทันทีว่า

                “สมบัติระดับสวรรค์มีทั้งหมดสิบชิ้นเหรอ?”

                มารีนเมื่อได้ยินคำถามของเซนเธอก็มองเซนด้วยสีหน้าโง่งมเล็กน้อยเนื่องจากเพราะตำนานที่เล่าขานกันมาของสมบัติสวรรค์ทั้งสิบนั้นโด่งดังและทุกคนในโลกนี้จะต้องเคยได้ยินมันมาก่อนแต่ส่วนใหญ่จะไม่เชื่อว่ามันเป็นเรื่องจริงแต่ผู้ที่แข็งแกร่งนั้นจะรู้ว่ามันมีอยู่จริงและสมบัติสวรรค์แต่ละชิ้นล้วนแล้วแต่สร้างแรงสะเทือนให้กับทั้งโลกได้หากมันปรากฏขึ้น

                “ตามนั้นมันมีทั้งหมดสิบชิ้น มีรากแห่งจิตวิญญาณที่เป็นสมบัติระดับสวรรค์อยู่สองชิ้นหนึ่งในนั้นคือหงส์อัคคีสวรรค์ที่ข้าได้บอกเจ้าไปและอีกชิ้นหนึ่งคือรากแห่งจิตวิญญาณราชันมังกรทรราช…สมบัติสวรรค์ทั้งสองมีเพียงคำกล่าวขานและตำนานเท่านั้นมันไม่เคยปรากฏขึ้นบนโลกมาก่อน…”

                เซนยิ่งได้ฟังเรื่องราวของสมบัติระดับสวรรค์มากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งรู้สึกราวกับว่าหน้าอกของเขาหนักขึ้นเรื่อยๆเพราะมีสมบัติสวรรค์ฝังอยู่ในตัวเขาแม้เขาจะไม่แน่ใจว่ามันใช่สิ่งเดียวกับที่หญิงสาวเบื้องหน้ากล่าวถึงหรือเปล่า

                “รากแห่งจิตวิญญาณ…ดูเหมือนข้าจะต้องแย่งชิงมันกับเจ้านะ…”

                เซนกล่าวออกมาอย่างไม่สนใจตราบใดที่มันทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้นแน่นอนว่าเขาจะแย่งมันมาครอบครองอย่างแน่นอนอย่างไรก็ตามหญิงสาวเบื้องหน้าชายหนุ่มกลับไมได้รู้สึกกดดันแต่อย่างใดกลับกันเธอกลับหัวเราะออกมาอย่างขบขัน นั่นทำให้ชายหนุ่มงุนงงอย่างมาก

                “เจ้าหัวเราะอะไร?”

                เซนอดไมได้ที่จะกล่าวถามซึ่งหญิงสาวก็ได้พยายามบังคับตนเองให้หยุดขำพร้อมกับกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงตลก

                “เจ้าแย่งข้าได้แน่นอนหากว่าเจ้าเป็นผู้หญิง…หงส์อัคคีสวรรค์จะเลือกผู้สืบทอดที่เป็นเพศหญิงเท่านั้นน่าเสียดายจังนะ…”

                มารีนกล่าวขึ้นพร้อมกับยักคิ้วให้กับเซนทำให้เซนขมวดคิ้วเล็กน้อย ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกถึงภัยคุมคามที่มองไม่เห็นจากหญิงงามเบื้องหน้าในขณะที่ชายหนุ่มกำลังจะกล่าวคำพูดอะไรบางอย่างออกมานั้นเรือเหาะก็ได้บินมาจอดเหนือศีรษะของเขาแล้วดังนั้นชายหนุ่มจึงต้องแยกจากหญิงสาวเพื่อไปขึ้นเรือที่เพื่อนร่วมห้องของตนเองอยู่

                “ไว้เจอกันในดินแดนแห่งการทดสอบนะพ่อหนุ่มเวอร์จิ้น”

                “….”

                เซนได้ขึ้นเรือซึ่งเรือเป็นเรือที่เขานั่งมาที่สนามทดสอบในตอนแรกนักเรียนที่บาดเจ็บส่วนใหญ่นั้นจะถูกส่งไปรักษาเรือกลางหรือเรือพยาบาลซึ่งผู้เข้าทดสอบที่ถูกส่งกลับมาจากสนามสอบครั้งแรกจะต้องปรากฏที่เรือนี้ทุกครั้งอย่างไรก็ตามเซนในตอนนี้นั้นไม่ได้รับบาดเจ็บเลยแม้แต่นิดเดียวแต่เสื้อผ้าของเขาทำให้เขาดูเหมือนคนที่ผ่านอะไรเลวร้ายมาหลายอย่าง

                “ดีใจที่ท่านรอดมาได้ขอบคุณท่านมากที่ช่วยชีวิตข้า…”

                โดโนแวนเป็นคนแรกที่เข้ามาหาชายหนุ่มพร้อมกับกล่าวขอบคุณชายหนุ่มจากใจจริงๆซึ่งเซนนั้นก็ไม่ได้บ่ายเบี่ยงอะไรเพราะเขาเต็มใจที่จะช่วยอีกฝ่ายอยู่แล้วเพราะอย่างไรก็ตามพี่ชายของโดโนแวนก็ได้สัญญาว่าจะให้ความช่วยเหลือเซนเช่นเดียวกัน

                “เจ้าได้กล่าวบอกเรื่องราวเกี่ยวกับคนนอกกับพวกผู้คุมสอบหรือไม่?”

                เซนกล่าวถามโดโนแวนและโดโนแวนก็ส่ายหัวนั่นทำให้เซนถอนหายใจอย่างโล่งอก เพราะหากโดโนแวนกล่าวบอกทุกอย่างที่เจอมาไปชายหนุ่มเกรงว่าเรื่องที่เขาจะโดนสอบสวนคงต้องยาวแน่ๆเพราะเขาไม่ได้มีเวลามากขนาดนั้นเพราะอีกไม่นานดินแดนแห่งการทดสอบหรือโลกใต้พิภพจะเปิดขึ้นอีกครั้งและเขาจะต้องเตรียมตัวให้พร้อมโดยการหาทางเข้าให้เจอเสียก่อน

                เมื่อโดโนแวนเห็นเซนไม่ต้องกล่าวถึงกลุ่มคนพวกนั้นเขาก็ไม่ได้ตั้งใจจะกล่าวถามอะไรเซนต่อไปอีกในขณะเดียวกันฮวนพร้อมกับเพื่อนร่วมห้องคนอื่นๆก็ได้เข้ามาหาเซนพร้อมกับกล่าว

                “ดีจริงๆที่เจ้าปลอดภัยเจ้านับว่าเป็นความภูมิใจของห้องเราจริงๆที่สามารถอยู่รอดจนถึงวันสุดท้ายของการทดสอบได้…”

                ฮวนกล่าวขึ้นอย่างไรก็ตามเซนไม่เห็นว่าการอยู่รอดนั้นจะเป็นความภูมิใจแต่อย่างใดห้องสิบถูกส่งออกจากการทดสอบทั้งหมดหากไม่นับเซนกับโดโนแวนในวันที่ห้าและหากไม่นับจีโน่อีกคนต้องบอกว่าห้องสิบได้อันดับที่ห่วยจริงๆแม้จะดีกว่าห้องอื่นบ้าง แต่นั่นก็พึ่งดวงล้วนๆ

                “ข้าขอไปพักผ่อนก่อนแล้วกันหัวหน้าเอาไว้ว่างๆค่อยคุยกัน”

                เซนกล่าวพร้อมกับแสดงรอยยิ้มเล็กๆออกมาก่อนที่จะเดินจากไปโดยไม่สนใจเพื่อนๆหรือหัวหน้าห้องคนใดอีก วันนี้มีอะไรเกิดขึ้นมากมายเหลือเกินและมีเรื่องอนาคตที่เขาต้องตัดสินใจอีกด้วย ว่าเขาต้องทำสิ่งใดต่อ

                เซนนั้นรู้สึกว่าหากเขาทำตามสิ่งที่เสียงในหัวได้บอกนั้นนอกจากเขาจะได้รางวัลต่างๆแล้วเขายังเข้าใกล้เส้นทางที่เขาจะสามารถกลับไปยังโลกใบเดิมของเขาได้อีกด้วยนั่นเป็นสิ่งที่เขาปรารถนาที่สุด อย่างไรก็ตามหลังจากรู้เรื่องดินแดนแห่งหายนะนั่นยิ่งทำให้ชายหนุ่มรู้สึกว่าหนทางมันช่างยาวไกลเหลือเกินและมันต้องลำบากมากอย่างแน่นอน

                …..

                ในวันที่สองของการเดินทางกลับโรงเรียนวิลโลนั้นป้ายประกาศก็ได้ปรากฏขึ้นบนเรือทุกลำโดยป้ายประกาศนั้นได้มีข้อมูลสองส่วนประกาศไว้ด้วยกันหนึ่งเป็นข้อมูลคะแนนของการทดสอบแบบคะแนนห้อง และสองคือคะแนนรายบุคคลซึ่งแน่นอนว่าคะแนนห้องที่รวมกันได้อันดับหนึ่งหนีไม่พ้นห้องหนึ่งส่วนอันดับสองคือห้องสอง และห้องสามตามลำดับที่น่าประหลาดใจก็คือห้องแปดที่สามารถครอบครองอันดับคะแนนรวมอยู่ที่อันดับ 5ได้พวกเขานับว่าโชคดีหรือเพราะความสามารถไม่มีใครสามารถรู้ได้เช่นกัน

                ส่วนในคะแนนเดี่ยวหรือคะแนนเฉพาะบุคคลนั้นนักเรียนห้องหนึ่งแน่นอนว่ามีคะแนนรวมสูงสุดย่อมมีชัยไปกว่าครึ่งอย่างไรก็ตามรายชื่ออันดับหนึ่งกลับทำให้ผู้คนตกตะลึงอย่างถึงที่สุด

                [1.เซน ห้องสิบคะแนนรวม 380 คะแนน]

                เมื่อชื่อของชายหนุ่มถูกประกาศมันก็ถูกจดจำในทันทีและมีนักเรียนหลายห้องต่างตามหาว่านักเรียนคนนี้เป็นใครแต่เจ้าตัวตอนนี้นั้นนอนพักอยู่ที่ห้องส่วนอันดับสองนั้นจะเป็นใครไม่ได้นอกจากโดโนแวนส่วนสิบอันดับแรกที่เหลืออยู่เป็นของนักเรียนห้องหนึ่งทั้งหมด