ทะลุเวลามาเป็น ชายาองค์ชายแฝด

     บรรยากาศรอบๆข้างเริ่มค่ำลงในขณะที่สำหรับอาหารถูกเก็บไปแล้ว เเต่ทว่าทั้งสี่คนยังคงนั่งพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ราวกับเด็กๆที่ได้เจอกันใหม่ๆ ซูเจินตบท้ายอาหารคาวด้วยขนมหยุนลี่ถาดใหญ่ที่สั่งพ่อครัวทำไว้ตั้งเเต่เมื่อวาน

         "กินข้าวเสร็จแล้ว ไม่กินขนมกันหรอ?"

        "ไม่ล่ะ…วันนี้เป็นมื้อที่ข้าน้องสามอิ่มจนจุกเลยก็ว่าไง"

        "ข้าเองก็อิ่มแล้วเช่นกัน เจ้ากินเถอะซูเจิน''

       "แย่จัง ข้าอุตส่าห์สั่งให้พ่อครัวทำเผื่อพวกเจ้าเยอะเลย เเต่ก็ไม่เป็นไรหรอกเดี๋ยวข้ารับผิดชอบเอง"

        "ดูท่าทางเจ้าจะชอบขนมหยุนลี่มากๆเลยนะ"

        "ใช่..สำหรับข้ามันอร่อยมากๆเลยล่ะ เจ้าลองชิมดูสนมลี"

        "เจ้ากินเถอะ ข้าเคยกินมาบ้างแล้วล่ะ"

  "งั้นหรอ? อี้เถียนคงสั่งพ่อครัวทำให้เจ้าทานบ่อยๆสินะ! ใช่ไหมอี้เถียน?"

     "เปล่าหรอก ข้าได้ทานขนมชนิดนี้เพราะท่านอามักจะทำไปไหว้ท่านอาไถ่เว้ยในทุกๆปีน่ะ"

       "ใช่…เจ้าชอบขนมชนิดนี้เหมือนท่านแม่ของพวกข้าเลยล่ะ"

       "บังเอิญมั้ง..เเต่มันอร่อยจริงๆนี่นา" สองฝาแฝดมองหน้ากันแล้วยิ้ม ใบหน้าของซูเจินเวลาที่นางกัดขนม มันชั่งเหมือนกับตอนที่แม่ของพวกเขาทานขนมประเภทนี้ซะเหลือเกิน นี่อาจเป็นหนึ่งเหตุผลที่พวกเขารู้สึกผูกพันธ์กับนางมากกว่าสนมคนอื่นๆ ขณะที่ซูเจินกำลังกินขนมอย่างเอร็ดอร่อยอยู่นั้น นางกำนันจากจวนของสนมฮงก็ได้วิ่งพรวดพราดเข้ามาจนทุกคนต้องหันกลับไปมองนางเป็นตาเดียวกัน

        "นั่นมันเสี่ยวอี้นี่ นางมาที่นี่ทำไมกัน?"

        "แย่แล้วเจ้าค่ะองค์ชาย พระสนมฮงเจ้าค่ะ!!"

        "สนมฮงเป็นอะไร เกิดอะไรขึ้นกับนาง?"

     "พระสนมฮงเกิดปวดท้องขึ้นมากะทันหันเจ้าค่ะ เมื่อครู่ข้าได้เชิญหมอหลวงมาตรวจอาการเเล้ว เเต่ไม่พบสาเหตุเจ้าค่ะ สนมฮงเจ็บเจียนตายจึงสั่งให้ข้าน้อยมาตามองค์ชายอี้เฉียนไปพบเจ้าค่ะ!!" สองพี่น้องมองหน้ากันอย่างไม่เชื่อว่าจะมีอะไรมา ำให้สนมฮงล้มป่วยหรือเจ็บตัวได้ พวกเขาสองคนต่างเคยตกหลุมพรางของนางมาแล้วจึงไม่อาจปักใจเชื่อได้ ในทางกลับกันพวกเขากลับคิดว่ามันคือแผนการที่นางวางไว้เพื่อล่อมห้พวกเขาเข้าไปติดกับอีกครั้ง

      "อ้าว!!พวกท่านไม่ได้ยินหรอว่าสนมฮงไม่สบาย นางต้องการให้อี้เฉียนไปตรวจดูอาการของนางตอนนี้เลย มั่วนั่งนิ่งอะไรอยู่รีบไปสิ!!"

       "คือ..ข้าสองคนกำลังคิดว่า นี่อาจจะเป็นแผนการณ์ของนางและข้าก็คิดว่านางคงจะ……"

        "เหลวไหล!! ถึงนางจะไม่ใช่คนที่ดีอะไร พวกท่านก็ไม่ควรปล่อยปะละเลยนาง อย่างน้อยๆนางก็ได้ชื่อว่าเป็นคู่หมั้นของท่านนะ!"

        "เเต่ข้ากลัวว่านางจะวางแผน……."

        "แล้วถ้านางเกิดปวดท้องจริงๆขึ้นมาล่ะ พวกท่านจะทำยังไง ถ้าไม่นับความโหดร้าย นางก็เเค่ผู้หญิงตัวเล็กๆคนนึงที่ต้องจากบ้านเมืองมาเพื่อให้กำเนิดทายาทแก่พวกท่าน ถึงตอนนี้แล้วพวกท่านยังจะนิ่งดูดายนางอีกหรอ…จริงไหมสนมลี?"

       "..........เอ่อ..คือ..ข้า…."

      "นี่เจ้าก็เป็นกับเขาไปอีกคนงั้นหรอ เสี่ยวอี้ตอนนี้นายของเจ้ามีอาการยังไงบ้าง?"

      "พระสนมฮงทรงทรมาน ปวดห้องและมีเลือดออกที่จมูกเจ้าค่ะ"

      "ไม่ได้การละ…อาเหมย.รีบไปตามหมอหลวงแล้วตามข้าไปที่จวนของสนมฮง เดี๋ยวนี้เลย!!"

   "ไม่ได้เจ้าค่ะ!!พระสนมฮงรับสั่งให้หาองค์ชายอี้เฉียนเพียงผู้เดียวเจ้าค่ะ พระสนมฮงประสงค์ที่จะให้องค์ชายอี้เฉียนเป็นคนทำการรักษาเจ้าค่ะ"

       "ถึงตอนนี้แล้ว ท่านยังจะเเครงใจอะไรอีก หวังอี้เฉียน!!!"

       "อาฉาง ไป!!!" อี้เฉียนเห็นท่าทางเอาจริงเอาจังของซูเจิน เขาจึงได้รับรู้เจตนารมณ์ของนาง เขายอมตามเสี่ยวอี้กลับไปที่จวนของสนมฮงเพื่อทำการรักษานางในทันที ครั้นไปถึงอี้เฉียนถึงขั้นตกใจเมื่อเห็นว่าสนมฮงมีเลือดออกที่ปากและจมูก นางนอนตัวซีดไร้เรี่ยวเเรง อี้เฉียนเห็นดังนั้นก็รีบวิ่งเข้ามาจับชีพจรตรวจเช็คอาการของนางทันที เมื่อตรวจหาสาเหตุอย่างถี่ถ้วน อี้เฉียนก็พบว่าร่างกายของนางได้รับปริมาณสารพิษในปริมาณเล็กน้อย หลังจากทำการรักษานี่เป็นครั้งเเรกที่อี้เฉียนได้เห็นสนมฮงนอนสงบเหมือนผักลวกสุกใหม่ๆ

       "เสี่ยวอี้ นายของเจ้าไปกินอะไรมา ทำไมถึงเป็นเช่นนี้?"

    "ไม่มีทางเป็นไปได้เจ้าค่ะเพราะสำรับทุกชนิดของพระสนม ข้าน้อยเป็นคนตรวจทานเองทุกอย่างเจ้าค่ะ อ่อ..เเต่วันนี้มีคนจากจวนของสนมลีเอาดอกไม้เข้ามาพระสนมฮงเจ้าค่ะ ข้าน้อยเองก็ไม่มีหลักฐานไปปรักปรำผู้ใด แต่พระสนมฮงไม่เคยเจ็บป่วยมาก่อนเลย พอได้รับดอกไม้จากพระสนมลีเท่านั้นแหละ พระสนมฮงก็……"

    "เหลวไหล!!เจ้ารู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมา! เจ้ากำลังใส่ร้ายสนมลีโดยที่เจ้าไม่มีหลักฐานอะไร เจ้าอย่างหัวขาดรึไง ฮ้ะ!!"

       "ข้า…ข้ามี..ข้ามีเจ้าค่ะท่านพี่ เศษดอกไม้นี่มาจากช่อดอกไม้ที่สนมลี ฝากสาวใช้ของนางมาให้ข้า หาก..ท่านไม่เชื่อ..ท่านจะเอาไปให้หมอหลวงตรวจสอบ ข้าก็ไม่ขัด!!"

       "เจ้าแพ้เกสรดอกไม้รึเปล่า"

       "ท่านพี่..ลืมไปแล้วหรือเจ้าคะว่าเมืองของข้าเต็มไปด้วยดอกไม้นานาชนิดจนได้สมญานามว่าเฮกซาลเมืองเเห่งบุปผา เสี่ยวอี้!..เอาเศษดอกไม้นี่ห่อผ้าให้ท่านพี่ซะและข้าฝากเจ้าส่งท่านพี่ด้วย ข้าอยากจะพักผ่อน" สนมฮงไม่รอช้ารีบล้มตัวลงนอนและหันหลังให้อี้ฉียนทันที เสี่ยวอี้ยื่นห่อดอกไม้ให้อี้เฉียนก่อนที่เขาจะเดินออกมาอย่างไม่น่าเชื่อว่าสนมลีจะวางยาพิษสนมฮงได้

    "มันต้องมีอะไรเเน่ๆ อาฉาง เจ้าจงนำเศษดอกไม้พวกนี้ไปให้หมอหลวงตรวจสอบว่ามียาพิษเจือปนหรือไม่"

      "หากทุกอย่างเป็นไปตามที่พระสนมฮงรับสั่ง องค์ชายจะทรงทำยังไงพะยะค่ะ?"

      "รอให้ผลออกมาก่อนค่อยว่ากันอีกที รีบไป!!"

      "พะยะค่ะ" อี้เฉียนไม่คิดจะปักใจเชื่อว่าสตรีผู้ไม่สู้คนอย่างสนมลีจะริอาจวางยาพิษสนมฮงได้ เเต่ทว่าขั้นตอนทุกอย่างก็ต้องดำเนินไปเพื่อสืบหาความจริง….