Santianamarir เซนเทียน่ามารีอาร์ 1 (ผู้ฟูมฟักจากโลกต้องห้าม)

สองผู้ครองธาตุ

        ไม่มีคำพูดใดหลุดจากปากเด็กหญิงนัยน์ตาคู่สวยที่เคยเป็นสีเขียวมรกตบัดนี้ส่องแสงเรืองฟ้าเข้มประกายจนคล้ายกับว่าไม่ใช่ตัวตนที่ทุกคนคุ้นเคย

        เฟย์รินซึ่งยังไม่ได้สติ เฮริสที่ดูเหมือนจะหมดแรงไปแล้วกับเวย์นาสที่เพิ่งมาถึงก็แทบจะสิ้นสติแล้วเช่นกัน การหายไปของหนึ่งผู้ปกปักมีผลต่อพวกเขามากแต่ก็ยังไม่มีใครให้ความสนใจถามไถ่พวกเขาเท่าเหตุการณ์ระทึกตรงหน้าเมื่อเด็กหญิงที่ทุกคนคิดว่าไม่น่าจะฟื้นตื่น หลังจากได้รับพลังจากต้นกำเนิดดวงชีพที่สองมังกรนำมาให้เธอก็กลับกลายเป็นคนล่ะคน

        “ยะ... ยายหนู ใจเย็นก่อน” ชูม่ายกมือขึ้นปรามเมื่อเห็นคนที่นอนเฝ้ามาตลอดหลายวันไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปทั้งทรงพลังและไม่ใช่ตัวของตัวเองเขาคิดว่าการที่เด็กหญิงได้ต้นกำเนิดดวงชีพก็ไม่น่าจะฟื้นตัวรวดเร็วจนเชย์ตี้ประทับร่างได้ไวขนาดนี้หรือผู้ครองธาตุนภาอาจจะรอเวลานี้อยู่นานแล้ว

        “หุบปาก! ไม่ใช่เรื่องของเจ้า” เสียงที่ตวาดก้องนั้นไม่ใช่เสียงของเด็กมนุษย์แต่กลับเป็นเสียงชายหญิงประสานกันจนฟังชวนขนลุกชูม่าถึงกับต้องเดินตัวลีบไปหลบหลังของสองเด็กชาย เพราะสายตาที่มองมาอย่างคาดโทษคู่นั้น

        ว่าแล้วเนย่าก็เหวี่ยงร่างของไทโซล์ไปกระแทกกำแพงความแรงของมันทำเอากำแพงผนังห้องพังไปทั้งแถบ

        ร่างของไทโซล์ร่วงลงสู่พื้นเบื้องล่างที่สวนและลานน้ำพุไทโซล์นอนเหยียดกายแผ่หราอยู่แบบนั้นราวกับไม่สะท้านกับการกระทำของเด็กหญิง ก่อนจะหัวเราะร่าอย่างสาใจ

        “ฮะ ๆ ๆ ๆ ๆ” ไทโซล์ค่อย ๆหยัดกายลุกขึ้นพร้อมกับบิดคอไปมาคลายความเมื่อยขบเขาไม่ได้พบคู่ต่อสู้ที่สูสีเช่นนี้มานานเพราะการแฝงอยู่ในร่างนี้ต้องเก็บซ่อนพลังอย่างมิดชิดเพื่อไม่ให้ใครจับได้ แบบนี้แหละที่เขาชอบแบบนี้ล่ะที่มันสมกันดี และแบบนี้ล่ะที่เขารอให้มันเกิดขึ้นมาเนิ่นนานแล้ว

        (ไทโซล์) เรเนรอส เมื่อเห็นว่าไทโซล์ถูกทำร้ายความกราดเกี้ยวก็เข้าครอบงำ คมเขี้ยวชั่วร้ายโผล่พ้นริมฝีปากก่อนครีบหางจะขยายยาวพุ่งเข้าเกี่ยวรัดร่างเด็กหญิงที่อยู่บนยอดหอคอยที่หักพังแล้วกระชากลงมายังพื้นเบื้องล่าง

        ร่างกายของเนย่ากระแทกเข้ากับพื้นอย่างแรงก่อนครีบหางของเรเนรอสจะคลายตัวแต่ทว่าเนย่ากลับคว้าไว้แล้วกระตุกกลับจนร่างเธอต้องขึ้นมานอนอยู่บนพื้นความแสบร้อนกัดกินทันทีเมื่อร่างกายพ้นจากน้ำ แต่เมื่อเนย่าเห็นร่างของเรเนรอสชัดๆ ก็ถึงกับเบิกตาโพลง 

        “หึ ๆ ชอบรึเปล่าล่ะเชย์ตี้ เจ้าเห็นอะไรหรือไม่” เสียงเย้ยหยันดังอยู่ไม่ไกลเนย่าตวัดสายตากลับไปมองต้นเสียงก่อนเธอจะสะบัดมือและกระแสพลังก็กระแทกกับร่างของเรเนรอสจนกลิ้งตกน้ำพุไป เนย่าพุ่งเข้าหาร่างไทโซล์ต่อทั้งเตะ ต่อยปัดป่าย และกระโจนเข้าหาไทโซล์อย่างบ้าคลั่ง ไทโซล์เองก็หลบเลี่ยงอย่างได้ใจที่เห็นคนตรงหน้าเคียดแค้นเขา

        “เนย่าหยุดนะ เธอเป็นบ้าอะไรน่ะ” เซนดรินรีบกระโดดตามลงมาร้องปรามเมื่อเนย่าไม่ยอมหยุดมือจากการต่อสู้

        “ปล่อยเธอเถอะนั้นไม่ใช่เนย่าคงรอเวลาที่จะได้พบคนตรงหน้ามานานแล้ว ฉันเองก็เช่นกัน” ฮาร์มที่ตามมาพร้อมกับชูม่าคว้าแขนของเซนดรินไว้ไม่ให้เข้าไปยุ่งในการต่อสู้

        “นี่พวกนายพูดเรื่องอะไรกัน” เซนดรินขมวดคิ้วมุ่นหันกลับมาถามเนย่าตัวเล็กมากหากไทโซล์เอาจริงเธอคงไม่รอดแล้วจะไม่ให้เขาเข้าไปยุ่งเช่นนั้นหรือ

        “เอาน่าให้เขาเคลียร์กันก่อนเถอะไอ้หนูภาวนาแค่ว่าอย่าให้มีใครตายอีกก็พอ” ชูม่าโบกมือไล่เป็นสัญญาณให้เซนดรินหลบไป

        “ข้าควรจะเข้าไปช่วยเนย่ารึไม่” รีสและชีน่าตามมาสมทบหลังจากจัดที่ทางข้างบนให้สามผู้ปกปักรอคอยอยู่บนนั้นก่อนแม้ว่าจะไม่มีหลังคาคุ้มให้ทั้งสามแล้วก็ตามเพราะผู้ปกปักทั้งหมดต่างสิ้นไร้เรี่ยวแรงหากให้เข้ามาช่วยเคลียร์สถานการณ์ตอนนี้เกรงว่าจะยิ่งบานปลายเขาสองคนจึงอาสามารับหน้าให้ก่อน

        “อยู่เฉย ๆ ทั้งสองปุยนั่นแหละพวกเจ้าไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้” เป็นอีกครั้งที่ชูม่าโบกมือไล่

        “ทำไมต้องเชื่อเจ้าล่ะ” รีสเข้ามาก้มหน้าถามเจ้าตัวเล็กที่อยู่บนไหล่ของฮาร์มไม่ชอบเลยที่เจ้าเปี๊ยกนี่ออกคำสั่งแต่ก็ต้องจำใจยอมรับเพราะที่ชูม่าเตือนก็มักจะเกิดขึ้นจริงเสมอ

        “พวกเจ้าคิดว่าเล่นอยู่กับใครกันล่ะ” ชูม่าอวดเขี้ยวเล็ก ๆ แสยะยิ้มอย่างคนรู้ดี

        “เชย์ตี้ ผู้ครองธาตุนภา” ชีน่าเป็นฝ่ายตอบแทนให้

        “แต่ทำไมต้องทำร้ายไทโซล์ด้วย เขาตาบอดนะ” เซนดรินที่ดูเหมือนจะยังไม่เข้าใจสถานการณ์เอ่ยถามต่อ

        “ไม่ได้บอดหรอก นั่นบดีดิน ผู้เก็บกวาดหวนคืน” ชูม่าไหวไหล่เล็ก ๆ เด็กน้อยพวกนี้จะไปรู้อะไรสู้กันขนาดนั้นก็ยังคงไม่รู้อะไรเด็กน้อยเสียจริง ๆ เจ้าพวกนี้

        “โจทย์หมอนั่นหลายคนเชียวล่ะ” ชูม่าหันไปมองหน้าคนที่เขายืนอยู่บนไหล่

        “นี่เจ้ารู้ได้ยังไงกัน” รีสเอ่ยถามต่อ เขาเริ่มจะไม่ไว้ใจเจ้าตัวเล็กเสียแล้ว

        “ก็ข้าฉลาดไง สมองข้าใหญ่เท่านี้” ชูม่ากางมือน้อย ๆ ให้พยายามใหญ่สุดฤทธิ์

        “หากเจ้ารู้ดี ก็คงพอจะรู้ด้วยสินะว่าต้นกำเนิดดวงชีพของเนย่ามาได้ยังไง คืออะไรกันแน่ถึงขนาดมีมังกรปีศาจเฝ้าอยู่ในโลกมนุษย์จนทำให้บาร์รามต้องตาย” ฮาร์มหันมาเอ่ยเสียงเรียบ กลายเป็นว่าทุกคนกำลังรุมกดดันเจ้าตัวเล็กอยู่

        “เรื่องนั้น ให้ยายหนูกลับมาอธิบายเองเถอะ” ชูม่าบอกปัด

        “ถ้าเจ้ามองอยู่ตอนนี้ คิดว่าเนย่าจะรอดรึเปล่านั่นบดีดินนะ” รีสรู้สึกขัดใจ เมื่อเห็นว่าคู่ต่อสู้ของเนย่าคือบดีดิน 

        “อีกสักพัก เมื่อยายหนูได้สติก็คงหยุดเองล่ะ” ชูม่ารู้ดีว่าเป้าหมายที่แท้จริงของบดีดินไม่ใช่เด็กหญิงหากเนย่าหลุดพ้นจากอำนาจควบคุมแล้ว บดีดินก็คงจะหยุดลงมือเองแต่ตอนนี้เชย์ตี้ประทับร่างอยู่คงสู้ไม่จบไม่สิ้นแน่หากไม่มีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งพ่ายแพ้

        “เจ้าทำไมพูดง่ายจังวะ” รีสแยกเขี้ยวใส่เจ้าตัวเล็กจนชีน่าต้องรีบมาดึงเอาไว้

        “ก็บอกแล้วไงว่าไม่ใช่เรื่องของพวกเจ้า” ชูม่าขึ้นเสียงตอบ

        “เราเสียบาร์รามไปกับเรื่องนี้นะชูม่าเนย่าคงไม่ชอบใจ อีกอย่างถ้าหากไทโซล์ลงมือพลาดเนย่าก็ตายเช่นกัน” ชีน่าที่ดูจะควบคุมอารมณ์ได้ดีสุดเป็นฝ่ายถามแทน

        “เชย์ตี้กับเอิร์นนิสมีความแค้นที่แสนปวดใจ” ชูม่าถอนหายใจตอบมาถึงขั้นนี้เขาก็คงต้องพูดเสียแล้ว

        “พูดสิเจ้าเปี๊ยก ฉันเหนื่อยจะลุ้นล่ะเนี่ย” รีสเร่งอีก

        “เนย่าเป็นลูกของเชย์ตี้ กับมนุษย์” ชูม่าหลับตาลงอย่างใช้ความคิด

        “นี่เจ้ารู้มานานรึยัง” เซนดรินเป็นฝ่ายถามบ้างเนย่าเป็นครึ้งมนุษย์เป็นถึงลูกของผู้ครองธาตุนภา นี่มันเป็นเรื่องที่น่ายินดีเพราะต่อไปจะไม่มีใครสามารถดูถูกผู้ฟูมฟักของเขาได้ว่าไม่เหมาะสม

        “เพิ่งไม่นานนี้หรอก” ชูม่าตอบตามจริงเขารู้มาไม่นานเพราะได้แอบเข้าไปในหัวของบดีดินมาแล้ว ภาพอดีตที่แสนเศร้าของหมอนั่นทำเอาเขาซึมไปหลายวันทีเดียว

อีกด้านหนึ่ง

        ทั้งสองต่อสู้กันอย่างดุเดือดจนออกไปนอกเขตโรงเรียน ทั้งความเร็วและพละกำลังที่สูสีทั้งคู่พลัดกันได้เปรียบเสียเปรียบอยู่เช่นนั้นไม่มีใครยอมใคร

        “อย่าให้ข้าต้องลงมือกับลูกของเจ้าเชย์ตี้ เผยร่างจริงของเจ้าออกมาซะ” เอิร์นนิสร้องสั่งในขณะที่เท้าวาดเตะเข้าเกือบถูกใบหน้าคนตัวเล็กที่หลบทันได้อย่างหวุดหวิด

        ไม่มีเสียงตอบรับมีแต่แรงที่โถมเข้าใส่ไม่ยั้งและไทโซล์ฟาดฝ่ามือกลับจนร่างเนย่าหน้าหันเพราะถูกฟาดเข้าหน้าฉาดใหญ่

        ฮาร์มพุ่งเข้าใส่ร่างไทโซล์ทันทีที่เนย่าถูกทำร้ายแต่ก็ถูกผลักกระเด็นด้วยกระแสพลังจนกลิ้งไปกับพื้นเซนดรินก็เช่นกันพุ่งเข้าไปรับร่างเนย่าที่ร่วงลงมาแต่ก็ถูกเนย่าสะบัดทิ้งจนร่างกระเด็น

        “ยายนั่นแรงเยอะชะมัด” เซนดรินสบถพยายามเข้าไปช่วยแท้ ๆกลับถูกสะบัดทิ้งอย่างไม่เหลือเยื่อใย

        “ก็บอกแล้วไงว่าอย่าเข้าไปยุ่งยายหนูไม่ตายหรอกน่า” ชูม่าถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายเมื่อสองมังกรไม่ฟังคำเตือนของเขาจนถูกทั้งสองที่ต่อสู้กันอยู่ปัดกระเด็นออกมา

        ไทโซล์ที่ยืนอยู่พื้นเบื้องล่างขณะนี้ใช้พลังเวทย์เรียกฝ่ามือที่ก่อกำเนิดจากผืนดินนั้นผุดขึ้นนับสิบนับร้อยไล่ตามไขว่คว้าร่างเล็ก ที่บินโฉบรวดเร็ว หลายมือเอื้อมคว้าเมื่อพลาดจับไม่ได้พวกมันก็ดำหายไปแล้วโผล่พ้นขึ้นมาใหม่ราวกับมือปีศาจจากขุมนรก 

        เนย่าร่ายมนตรา เกิดปีกสีฟ้านับร้อยคู่พวกมันกางปีกทั้งสองออกก่อนจะทิ้งคมปีกลงพื้นราวกับฝนใบดาบที่ทำจากปีกนกมันคมกริบและหนาหนัก ไทโซล์ทั้งปัดป้องและหายตัวหนีอาวุธร้ายกาจนั้นจนแทบจะเอาตัวไม่รอด

        “หากวันนี้ไม่ได้แก้แค้นให้เนลล่าข้าจะไม่มีวันปล่อยเจ้าไปแน่” เมื่ออาวุธเวทย์ของทั้งคู่หักล้างกันไม่ได้ไทโซล์ก็สร้างร่างกระทิงธรณีขึ้นมารูปร่างของมันสมส่วนมัดกล้ามเนื้อที่เกิดจากดินสีแดงนั้นงดงาม เขาสีทองทั้งสองข้างคมปลาบดุจกริชแหลมทุกครั้งที่มันกระทืบเท้าพื้นดินถึงกับสะเทือนเลื่อนลั่นมันเตรียมพร้อมต่อสู้เต็มที่

        ฝั่งเนย่าเองเมื่อเห็นว่าคู่ต่อสู้ยืนอยู่บนหัวของกระทิงที่เกี้ยวกราดจึงสร้างร่างพญาอินทรีขึ้นมาบ้าง ขนาดของมันใหญ่พอสูสีกับเจ้ากระทิงธรณีนั้นอย่างไม่เสียเปรียบแต่ก็ต้องวัดกันเพราะหนึ่งตัวอยู่บนฟ้า อีกตัวอยู่บนพื้นใครจะได้เปรียบเสียเปรียบกว่ากันก่อนทั้งคู่จะปล่อยสัตว์เทพให้ต่อสู้กันอย่างดุเดือดส่วนพวกเขาก็ต่อสู้กันเองด้วยการชักอาวุธระยะประชิดเข้ามาฟาดฟันเข้าโรมรันกันจนผืนฟ้าและแผ่นดินสะเทือน

        กระทิงดุทั้งดีดทั้งชนจนเจ้าอินทรีที่บินอยู่ถึงกับปีกได้รับบาดเจ็บแต่ด้วยความที่ขนาดใหญ่พอกันและมีปีกบินได้จึงสามารถอาศัยจังหวะใช้กรงเล็บจิกหอบหิ้วร่างของกระทิงธรณีพาไปยังทะเลที่อยู่ไม่ไกล

        “ออกทะเลไปแล้วอยู่ที่ผู้ครองธาตุน้ำแล้วจะเข้าข้างใคร” ชูม่าที่สังเกตเหตุการณ์ถึงกับชะเง้อคอมองยืดยาวเมื่อเห็นว่าพญาอินทรีหอบร่างกระทิงที่ดิ้นปัดป่ายไปยังทะเล

        เมื่อโดนพามายังทะเลได้พญาอินทรีก็ทิ้งร่างกระทิงลงมาหวังให้น้ำช่วยสลายร่างที่เกิดจากดินให้มลายไปแต่ทว่าพื้นน้ำกลับเป็นน้ำแข็งเฉียบพลันจนเจ้ากระทิงไม่สามารถสลายไปตามใจต้องการได้

        “ขอบใจเจ้ามาก รีอาร์” ไทโซล์เหยียดยิ้มเมื่อผู้ครองธาตุน้ำดูเหมือนจะเป็นใจให้แต่เมื่อจะโจมตีกลับ ผืนน้ำแข็งที่เหยียบย่างกลับเป็นรูโหว่ทำให้ขาข้างหนึ่งของเจ้ากระทิงยักษ์ตกลงไปในน้ำจนไม่สามารถต่อสู้ได้

        พญาอินทรีเห็นทีได้เปรียบ หมายจะโจมตีกลับแต่ก็ถูกสายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงมาทำเอาปีกด้านขวาฉีกขาดและไฟลุกไหม้

        ดูเหมือนผู้ครองธาตุน้ำและสายฟ้าจะไม่เป็นใจให้ทั้งคู่ต่อสู้กันจึงกำจัดร่างจำแลงของทั้งสองทิ้งแต่ทั้งคู่ก็หาได้จบสิ้นการต่อสู้ ยังคงเข้าโจมตีด้วยอาวุธที่มีใส่กันไม่ยั้ง 

        ดาบใหญ่ของไทโซล์ฟาดฟันเข้าหาร่างเล็กที่ถือดาบสองคมลักษณะคล้ายกับปีกนกแต่แข็งคมดุจเหลี่ยมเพชรเข้าใส่จนเกิดประกายแปลบปลาบการปะทะของอาวุธแต่ล่ะครั้งเกิดกระแสพลังทำลายโดยรอบเป็นวงกว้าง  ทั้งต้นไม้หรือโขดหินถึงกับถูกบั่นจนขาดสะบั้นไม่มีสิ่งใดต้านพลังของทั้งคู่ได้แต่ทั้งสองก็ทำอันตรายฝ่ายตรงข้ามไม่ได้เช่นกัน