[จบ]Psychokinesis พลังจิตเหนือเทพยุทธ์

“อะไรวะเนี๊ย นี่มันรังแกกันชัดๆ ศิษย์สายในบ้าบออะไรวะ~!”

ตงฟางร้องตะโกนก้องจนเสียงของเขาดังไปทั่วภูเขา

“คอยดูเถอะ ไอ้พวกตึกบ้าๆ ถ้าฉันเห็นพวกแกขวางหูขวางตาจะเตะให้ร่วงเลย ไม่เข้าก็ไม่เข้าสิวะ คิดว่าตึกพวกแกดีมากหรือไง มีแต่พวกผมขาวๆเท่านั้นล่ะที่อยู่ข้างใน ถรุย~!”

ตงฟางโมโห เขาอยากจะจุดไฟเผาทั้งภูเขาทิ้ง ถึงอย่างนั้นเขากลับพยายามทำตัวเองให้ใจเย็น อย่างน้อยๆบนเขาตอนนี้ก็ไม่มีใครรบกวนเขาได้ 

“เดี๋ยวก่อนนะ สถานที่แห่งนี้ให้เราคนเดียวงั้นเหรอ ฮ่าๆๆ งั้นก็ดีสิ สร้างโรงงานให้ตัวเองดีกว่า ห้องหลอมยา ห้องเล่นแร่แปรธาตุ ห้องเขียนยันต์ ด้านนอกก็นำสมุนไพรหายากมาปลูก เพียงเท่านี้ก็ตบหน้าหมู่ตึกได้แล้ว หุหุ จะเป็นยังไงนะหากพวกมันเห็นของมีค่ามากมายในเขตบ้านของเรา”

ตงฟางฉีกยิ้มกว้างหลังจากวางแผนเยาะเย้ยกลุ่มคนที่ไม่ต้องการเขา ตัวของเขาจึงจะทำให้พวกมันก้มกราบด้วยของที่ล่อตาล่อใจ ไม่เพียงแค่ทำให้ทุกคนสนใจตัวบ้านเท่านั้น เขายังวางแผนสนุกๆอีกด้วยเช่นกัน แผนที่ว่าคือการทำให้ศิษย์ของหมู่ตึกหมดโอกาสเมื่อเจอกับเขา

โอกาสที่ตงฟางพูดถึงคือ โอกาสในการล่า โอกาสในการเก็บสมุนไพร โอกาสในการพบเจอแร่หายากต่างๆ หากเขาไปเจอพวกมันที่ไหนเขาจะขโมยทุกอย่าง ไม่เหลือให้พวกมันเลยสักชิ้นเดียว

“ไหน ขอดูบ้านหน่อยก็แล้วกัน”

ตงฟางแหวกหญ้าเดินเข้าไปดูภายในบ้านของเขาด้วยความตื่นเต้น เขาอยากรู้ว่าเจ้าของคนเดิมทิ้งอะไรเอาไว้ข้างในบ้าง ทันทีที่เขายื่นมือไปจับบานประตูเตรียมจะผลักเข้าไปนั้น บ้านทั้งหลังก็เริ่มถล่มลงมากองบนพื้นสร้างความตกใจให้เขาไม่น้อย

“ให้ตายสิ มีแค่ที่ดินเท่านั้นเหรอที่มอบให้ แล้วจะตัดไม้ที่ไหน ตัดแล้วจะถูกด่าไหมวะเนี๊ย”

ตงฟางคิดหนักด้วยพลังจิตของเขาสามารถสร้างบ้านได้ง่ายๆ แต่เขาจำเป็นต้องมีวัสดุก่อน หากจะให้หาอิฐมาหลายพันก้อนเพื่อก่อ แถวนี้ก็ไม่มีหิน เขาจึงคิดว่าจะใช้ต้นไม้สร้างบ้าน เมื่อนึกไปถึงกฎหรือข้อห้ามของสถาบันเขาก็เริ่มฉีกยิ้มกว้าง เพราะไม่มีกฎข้อไหนห้ามให้เขาตัดไม้มาสร้างบ้าน มีเพียงแค่ห้ามไม่ให้เขาทำลายสิ่งก่อสร้างเท่านั้นต้นไม้ภายในสถาบันเขาไม่นับ สำหรับเขามันไม่ใช่สิ่งก่อสร้าง มันเป็นเพียงต้นไม้โง่ๆ

“หึหึ เริ่มเลยแล้วกัน”

ดวงตาปิดลงเพื่อเปิดใช้งานตาทิตย์สแกนดูทุกอย่างภายในรัศมี 1 กิโลเมตรรอบตัว เขาอยากรู้ว่ามีใครกำลังแอบดูเขาหรือไม่ หากเขาใช้พลังจิตออกไปถอนต้นไม้จะทำให้เขาถูกจับเรื่องพลังจิต จำเป็นต้องมีชั้นเชิงหากเขาจะใช้งาน ทันทีที่เขาไม่เห็นใครเลยสักคนตงฟางก็ฉีกยิ้มหน้าบานแล้วลืมตาตื่นมองจ้องไปยังต้นไม้ขนาดใหญ่กว่า 2 คนโอบหลายสิบต้น จากนั้นจึงใช้พลังจิตดึงมันทั้งสิบต้นขึ้นมาจากพื้นดินบังคับให้พวกมันบินตรงมายังตำแหน่งที่เขายืน

ตึงตึงตึงตึง~!

“ต้องทำลายหลักฐานด้วยสินะ เผื่อมีคนมาทวงต้นไม้คืน”

ฉับ~!

ดาบระดับ 3 ตัดไปยังโคนและยอดของต้นไม้ ตงฟางต้องการเพียงแค่ลำต้นของมันมาแปรรูปให้เป็นแผ่นไม้สำหรับสร้างบ้าน ทันทีที่เขาใช้ดาบตัดแต่งกิ่งของมันออกไปนั้นเขาก็เริ่มใช้พลังจิตยกท่อนไม้ให้ลอยขึ้นเหนือพื้นดินเล็กน้อย แล้วบังคับดาบพุ่งผ่าไม้ให้เป็นแผ่นตามขนาดที่เขาต้องการ กระทั่งผ่านไป 10 นาทีเท่านั้นเขาก็ได้เสาไม้หลายสิบเสาและแผ่นไม้หลายพันแผ่นเดิมทีเขานึกว่าต้นไม้เพียงแค่ 10 ต้นจะพอ กลับไม่เป็นอย่างที่เขาคิดทำให้เขาดึงต้นไม้มาอีก 20 ต้นจนป่าทิศที่เขาขโมยต้นไม้เกิดเป็นรอยแหว่งไปในทันที

“ขั้นตอนแรก ปรับหน้าดิน”

ตู้ม~!

เศษซากของบ้านเก่าถูกพลังจิตกดทับจนแบนราบติดไปกับพื้นดิน จากนั้นตงฟางก็เริ่มปักเสาไม้หลายสิบต้นลงไปตามจุดที่เขาต้องการแบ่งห้องขึ้นมา โดยบ้านที่เขาต้องการสร้างอยู่ในรูปร่างที่ง่ายมากๆ มันจะเป็นบ้านชั้นเดียวมีหลังคาแบนราบ มีห้องนอน ห้องน้ำ ห้องครัว อย่างละห้องเท่านั้นเพราะเขาอยู่คนเดียว

ตึง ตึง ตึง~!

เสียงเสาไม้แทงทะลวงลงไปในพื้นดินดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า ตามด้วยการประกบแผ่นไม้เข้าไปยังต้นเสาแล้วมีเข็มไม้แทงทะลวงตอกพวกมันให้ติดเข้าด้วยกัน ทุกการลงมือตงฟางทำเพียงแค่โบกมือไปมาบ้านของเขาก็ค่อยๆก่อรูปก่อร่างขึ้นมาทีละน้อย

“ห้องนั่งเล่นอยู่นอกบ้าน”

ปึง~!

เสียงต่อเติมตัวบ้านดังกระหึ่มตลอด 1 ชั่วโมงที่ผ่านมา จนกระทั่งไม้ทุกแผ่นหมดลงไปตงฟางต่างฉีกยิ้มดีใจเพราะบ้านที่เขาอยากได้ มันเหมือนในความคิดของเขาไม่มีผิด ตัวบ้านมุงด้วยหลังคาเรียบทำจากไม้เรียงกัน ด้านข้างบ้านมีห้องนั่งเล่นเปิดกว้าง ขยับไปอีกนิดด้านข้างเป็นห้องสี่เหลี่ยมสำหรับใช้ทำงาน มีด้วยกัน 4 ห้อง ได้แก่ห้องตีเหล็ก ห้องหลอมยา ห้องสร้างยันต์ แล้วยังมีห้องสำหรับฝึกอีกหนึ่งห้อง ถึงแม้ตัวบ้านจะสำเร็จเรียบร้อย แต่มันยังขาดของตกแต่งอีกมากมาย ตอนนี้ยังคงเป็นเพียงบ้านไม้โล่งๆเท่านั้น

“เหลือแค่บริเวณรอบๆบ้านสินะ”

ตงฟางกวาดตามองทุ่งหญ้าแห้งสูงเท่าเอว พวกมันคงจะเป็นหญ้าที่ถูกทิ้งไว้นานหลายปี ถึงอย่างนั้นเขากลับรู้สึกเฉยกับพวกมัน แม้พื้นดินจะไม่ดีจนหญ้าไม่เกิดขึ้นมาใหม่ก็ตาม บริเวณรอบๆบ้านของเขายังคงอัดแน่นไปด้วยพลังวิญญาณ ด้วยสิ่งนี้เขาสามารถนำมาปลูกสมุนไพรได้แน่ เขาเพียงแค่ต้องปรับแต่งหน้าดินเล็กน้อยก็สามารถทำเป็นสวนสมุนไพรได้แล้ว

“แหมๆ เป็นบ้านที่น่าอยู่จังเลยนะ แม้รูปทรงจะแปลกตาไปบ้างก็ตาม”

ตงฟางกำลังยื่นมือไปด้านหน้าดึงต้นหญ้าแห้งออกมาจากพื้นดินเพื่อจะปรับปรุงหน้าดินให้ปลูกสมุนไพรได้ ทันใดนั้นก็มีชายสวมชุดศิษย์สายในคลุมด้วยผ้าคลุมไม่ต่างจากคุณชายเดินเข้ามาหาตงฟางด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม  ใบหน้าของมันที่โผล่ออกมาจากทางเดินนี้เองคุ้นหน้าเขาไม่น้อย

“สวัสดี ไม่ทราบว่าท่านมาทำอะไรในที่แห่งนี้อย่างนั้นเหรอ ข้าไม่มีอะไรจะต้อนรับหรอกนะ”

“ฮ่าๆ ข้าก็แค่แวะมาทักทาย คนที่ฆ่าน้อยชายทั้งสามของข้าไปเท่านั้น อุส่ารอที่ทางเข้าหมู่บ้านศิษย์สายใน กลับผิดหวังเพราะเจ้าดันถูกส่งมาอยู่ในสถานที่แห่งนี้ สถานที่รกร้างของภูเขา”

“อืม มันก็เงียบดีนะ ในอนาคตหลังจากกำจัดหญ้าพวกนี้ทิ้งไปแล้วจะวางพิษเอาไว้รอบๆ หวังจะทำให้พวกชอบเข้าบ้านคนอื่นตายๆไป”

ตงฟางฉีกยิ้มส่งให้ชายที่กำลังโบกพัด มันรู้สึกโกรธเป็นอย่างมากเพราะตงฟางเน้นคำว่าพิษ ให้มันนึกไปถึงน้องชายทั้ง 3 ที่ตายจากพิษของเขา

“นี่ศิษย์พี่ทักทายเสร็จแล้วใช่ไหม งั้นเราก็คงต้องลากัน ข้าไม่ว่างเพราะกำลังวางแผนตกแต่งบ้าน คงไม่ต้องส่งนะ” ตงฟางผายมือเชิญผู้ที่เข้ามาในเขตบ้านของเขาออกไป ในการผายมือเขาได้ฉีกยิ้มส่งไปให้ด้วยจนทำให้ชายที่เข้ามาหากัดฟันจนเขาเห็นได้ชัดเจน

“ตงฟาง ข้าจงชาง มีเรื่องจะบอกเจ้าหนึ่งอย่าง อีก 40 วันประตูเทพธิดาจะเปิด ข้างในนั้นเต็มไปด้วยของล้ำค่ามากมายที่อยู่ระดับ 3 ขึ้นไป ข้าหวังว่าจะเจอเจ้าในสถานที่แห่งนั้น”

“โอ้ว เข้ามาบอกแผนฆ่าตรงๆแบบนี้เลยเหรอ ดีเหมือนกัน ต่างจากน้องของท่านมากๆ เอาล่ะถ้าไม่มีอะไรเชิญศิษย์พี่ออกไปจากบ้านข้าด้วย เพราะข้ากำลังจะโรยพิษแล้ว”

พรึ่บ~!

ผ้าคลุมหลังสะบัดจนส่งเสียงดังหลังจากจงชางสะบัดตัวเดินจากไปนั้น ตงฟางเริ่มหลับตาอีกเช่นเดิมเพื่อตรวจหาเหล่าคนที่กำลังแอบมองเขา จนมั่นใจได้ว่าไม่มีใครมอง  เขาได้ทำการใช้พลังจิตจับไปยังหญ้าทุกต้นรอบๆบ้านแล้วดึงพวกมันแบบถอนรากออกมาจากพื้นดิน ไม่เพียงเท่านั้นเขายังใช้ดาบพรวนดินจนเกิดเป็นแปลงสมุนไพร 10 แปลงรอบๆบ้าน

“เอาล่ะ แค่นี้ก็น่าจะพอแล้ว ที่เหลือก็แค่ซื้อของมาตกแต่งให้มันเป็นบ้านจริงๆ”

ฟู่ว~!

หมอกพิษสีแดงหลั่งไหลออกมาจากร่างของตงฟางกระจายตัวไปรอบๆบ้าน สาเหตุที่เขาต้องเปิดใช้งานทักษะโลหิตสลายกระดูกก็เพราะว่าต้องการเตือนพวกที่คิดจะเข้ามาทำลายบ้านของเขาในช่วงที่เขาไม่อยู่

“ไปตึกยันต์ก่อนแล้วกัน ตอนนี้เราน่าจะเหมาะสมกับการเรียนแล้ว”

เดิมทีตึกยันต์ต้องการความเหมาะสมถึงจะเรียนรู้ได้ ซึ่งความเหมาะสมก็คือความรวย ตอนนี้เขามีเงินเหลืออยู่ 1 แสนหินวิญญาณ โดยเงินก้อนนี้ได้มาจากพี่ซิงเยียน ส่วนเงินที่ได้จากการขายยาในสถาบันเขาไม่นำมาใช้เพราะมันจะเป็นทุนสำรองให้เขาขยายกลุ่มต่อจากนี้ไป จึงเก็บเอาไว้ก่อน จะใช้เพียงแค่เงินที่ได้จากหอประมูลสวรรค์เก้าชั้นฟ้าเท่านั้น

สาเหตุที่เขามุ่งหน้าไปยังตึกยันต์เป็นเพราะว่าเขาต้องการเพิ่มความหลากหลายในการโจมตีของตัวเอง  ตอนนี้เขาใช้งานทักษะดาราสวรรค์ 54 ฝ่ามือได้เต็มกำลังแล้วเพราะมีพิษเป็นตัวช่วยในการสร้างฝ่ามือออกไปโจมตี แต่หากอีกฝ่ายสามารถต้านทานพิษของทักษะโลหิตสลายกระดูกของเขาได้ จะทำให้เขาต้องใช้เลือด 

ซึ่งตงฟางไม่อยากใช้งานบ่อยเกินไป มันจะไม่ใช่ไพ่ตาย เขาจึงอยากได้ยันต์มาเสริมสร้างการโจมตี โดยมีทักษะดาราสวรรค์เป็นตัวควบคุมยันต์เหล่านั้นอีกทอดหนึ่ง

“นี่สินะ อำนาจของศิษย์สายใน” ตั้งแต่เดินทางออกมาจากบ้าน ตงฟางสังเกตได้ถึงสายตาของคนมากมายมองจ้องเขา แล้วชำเลืองมองเข็มขัดสีขาวที่เขาสวมใส่ เส้นทางที่เคยมีผู้คนยืนออมากมายล้วนถูกแหวกเป็นทางให้เขาเดินกระทั่งเขาเข้ามาถึงตึกยันต์และค่ายกล ตงฟางจึงเดินไปยังมุมห้องในชั้นสอง เพราะสถานที่แห่งนั้นมีหนังสือมากมายให้เขาอ่าน

เรื่องยากในตึกยันต์ที่ไม่มีลูกศิษย์เข้ามาเรียนเขียนพวกมัน เป็นเพราะว่าพวกเขาไม่มีเงินซื้อกระดาษยันต์มาทดลองเขียน แม้จะสามารถอ่านและทำความเข้าใจ

“เออ ว่าแต่ประตูเทพธิดาที่จงชางพูดถึงมันคืออะไรหว่า”

ตงฟางจับไปยังหนังสือสำหรับเขียนยันต์ขั้นพื้นฐาน พลางนึกไปถึงการเดินทางมาทักทายของพี่ชายพวกคนในตระกูลจงที่เขาฆ่าไป แม้มันจะพกจิตสังหารมาเต็มเปี่ยมแต่ทำอะไรเขาไม่ได้เพราะอยู่ในเขตของศิษย์สายใน

ด้วยสิ่งที่มันพูดเหมือนต้องการจะฆ่าเขาข้างในสิ่งที่เรียกว่าประตูเทพธิดาทำให้ตงฟางสนใจไม่น้อย หลังจากมันบอกว่าข้างในนอกจากจะมีตระกูลจงรอฆ่าเขาแล้ว ยังมีของล้ำค่ามากมายที่มีระดับตั้งแต่ 3 ขึ้นไปด้วย เขาจึงคิดว่ามันน่าจะมีพิษหรืออาจจะมีสิ่งที่ช่วยซ่อมแซมวิญญาณยุทธ์ของเขา

“เอาเถอะ ไว้ค่อยหาข้อมูล ตอนนี้ทำความเข้าใจกับยันต์ก่อน”

ตงฟางทำเช่นเดิมเหมือนตอนที่เขาเข้าไปใช้งานตึกทักษะ ด้วยการนำหนังสือพื้นฐานการเขียนยันต์รูปแบบต่างๆมาวางตรงหน้าแล้วก็เริ่มหลับตาอ่านพวกมันด้วยตาทิพย์ เขาไม่สามารถทำความเข้าใจพวกมันไปทีละเล่มได้ เพราะสมองของเขามีพื้นที่ว่างให้ใช้งานมากพอต่อการอ่านและทำความเข้าใจหนังสือหลายเล่มพร้อมกัน เขาจึงไม่คิดจะเสียเวลาไปกับการอ่านหนังสือทีละเล่ม