เสียงเตือนจากเตาอบดังแหลม
ลดายืนอยู่กลางครัวขนาดใหญ่ แสงไฟสีขาวสว่างจ้า อากาศร้อนอบอ้าวจนเหงื่อไหลซึมลงมาตามขมับ มือที่ถือทัพพีกำลังสั่นเล็กน้อย เธอฝืนยิ้มให้ลูกค้า VIP ที่นั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ ทั้งที่หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก
“อีกสามจานค่ะ” ลูกน้องะโบอก
“ซอสต้องเนียนกว่านี้!” เสียงเชฟรองดังแทรก
ลดาพยักหน้า ทั้งที่ภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือน
เธอเป็เชฟหญิงระดับมิชลิน ทำงานมาเกินสิบหกชั่วโมงต่อวัน ติดต่อกันเป็เดือน ไม่มีวันหยุด ไม่มีเวลาแม้แต่จะนั่งกินข้าวให้ครบมื้อ
ร่างกายส่งสัญญาณเตือนมานานแล้ว
แต่เธอเลือกเมินมัน
‘ขออีกนิด…อีกนิดเดียวก็พอ’
ทันทีที่คิดจบ ความเจ็บแปลบก็แล่นขึ้นมาจากหน้าอก ลมหายใจขาดห้วง ทัพพีในมือหลุดลงกระแทกพื้นเสียงดัง
โลกทั้งใบเอียงคว้าง
เสียงคนะโเรียกชื่อเธอดังไกลออกไปเรื่อยๆ
ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบ
“แม่…อย่าด่าอาพ่อเลยนะ…”
เสียงเล็กๆ สั่นเครือดังขึ้นข้างหู
ลดาสะดุ้งตื่น รู้สึกเหมือนหัวถูกทุบด้วยของแข็ง ความเ็ปแล่นจี๊ดจนต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นอับชื้นของดินผสมฟางแห้งตีขึ้นจมูก
นี่ไม่ใช่โรงพยาบาล
ไม่ใช่ครัว
ไม่ใช่โลกของเธอ
เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น
เพดานไม้เก่าคร่ำคร่า มีรอยรั่วที่แสงแดดส่องลอดเข้ามา ฝุ่นลอยอ้อยอิ่งในอากาศ ผนังรอบตัวเป็ดินฉาบหยาบๆ มีรอยแตกเป็เส้นยาว
“แม่…”
เด็กหญิงตัวเล็กยืนอยู่มุมห้อง กอดแขนตัวเองแน่น ดวงตากลมโตแดงก่ำเหมือนเพิ่งร้องไห้มา เธอมองลดาด้วยสายตาหวาดกลัว ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับสัตว์ร้าย
ลดาชะงัก
‘แม่?’
เธอพยายามขยับตัว แต่ร่างกายกลับหนักอึ้งราวกับไม่ใช่ของตนเอง ความทรงจำแปลกประหลาดหลั่งไหลเข้ามาในหัวอย่างรุนแรง
ชื่อ…หลินเสี่ยวเถา
สะใภ้รองของตระกูลหยาง
ี้เี ปากร้าย เอาแต่ใจ
ชอบด่าทอสามี ตีลูก
ขึ้นชื่อว่าเป็ตัวร้ายประจำหมู่บ้าน
ลดาหน้าซีด
‘ไม่…ไม่จริง…’
เธอ—เชฟมิชลินที่ตายจากงานหนัก
ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของผู้หญิงคนนี้?
เสียงไอแหบต่ำดังขึ้นจากเตียงไม้ด้านใน
“เสี่ยวเถา…อย่าดุลูก…”
ชายหนุ่มคนหนึ่งนอนอยู่ตรงนั้น ขาข้างหนึ่งพันผ้าหนา สีหน้าซีดเซียว ริมฝีปากแห้งแตก แต่แววตาที่มองมานั้นเต็มไปด้วยความระมัดระวัง
ไม่ใช่ความรัก
ไม่ใช่ความไว้ใจ
แต่เป็…ความกลัว
หัวใจลดาบีบรัดอย่างแรง
ความทรงจำของร่างนี้ฉายซ้ำ
คำด่าทอ
การปาข้าวของ
เสียงร้องไห้ของเด็กหญิงในคืนฝนตก
เธอ—หลินเสี่ยวเถา—เป็ภรรยาที่เลวร้าย
“แม่…” เด็กหญิงเรียกอีกครั้ง เสียงสั่นกว่าเดิม “หนูจะไปเก็บผักนะ แม่อย่าตีน้องนะ…”
เด็กพูดจบก็รีบวิ่งออกจากบ้านไป เหมือนกลัวว่าถ้าอยู่ช้ากว่านี้จะโดนทำร้าย
ลดานั่งนิ่ง
มือสั่น
ลมหายใจติดขัด
นี่ไม่ใช่นิยายที่เธอเคยอ่าน
นี่คือชีวิตจริง
และเธอมาอยู่ในร่างของคนที่ทุกคนเกลียด
“เ้า…เป็อะไรหรือไม่” ชายหนุ่มถามเสียงเบา ราวกับกลัวว่าจะกระตุ้นอารมณ์เธอ
ลดามองเขา
สามีของร่างนี้—หยางเฟย
ใบหน้าคมเข้ม แม้จะซูบผอมแต่ยังดูดีในแบบชาวบ้าน ขาที่าเ็วางนิ่งอยู่บนเตียงไม้เก่า เสื้อผ้าขาดปะหลายจุด บ่งบอกถึงความยากจนอย่างชัดเจน
เธอกลืนน้ำลาย
ก่อนจะพูดออกไปช้าๆ
“ข้า…ไม่เป็อะไร”
หยางเฟยชะงัก
ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อย
เพราะนี่ไม่ใช่น้ำเสียงของหลินเสี่ยวเถาคนเดิม
ไม่มีความแหลม
ไม่มีการด่า
ความเงียบปกคลุมบ้านดินหลังเล็ก
มีเพียงเสียงลมพัดผ่านรอยแตกของผนัง
ลดาก้มมองมือตัวเอง
มือหยาบ มีรอยแตกจากการทำงานหนัก ไม่ใช่มือเชฟที่เธอเคยภาคภูมิใจ
‘ถ้าต้องอยู่ที่นี่…’
‘ฉันจะไม่เป็คนแบบนั้นอีก’
เสียงท้องร้องดังขึ้นเบาๆ
ความหิวตีขึ้นมาอย่างรุนแรง
ลดาหันไปมองมุมครัว
มีเพียงแป้งหยาบสีคล้ำหนึ่งถุง ผักป่ามัดเล็กๆ กับหม้อน้ำใบเก่า
ในใจคนอื่น นี่คือของไร้ค่า
แต่ในสายตาเชฟ—นี่คือวัตถุดิบ
เธอลุกขึ้นอย่างช้าๆ เดินไปหยิบแป้งขึ้นมา ััเนื้อแป้งด้วยปลายนิ้ว สมองเริ่มประมวลผลโดยอัตโนมัติ
‘แป้งแบบนี้…ต้องเติมน้ำอุ่น นวดให้นานขึ้น’
หยางเฟยมองตามด้วยความงุนงง
“เ้าจะ…ทำอะไร”
ลดาไม่ตอบ
เธอเด็ดผักป่า ล้างน้ำอย่างพิถีพิถัน ทั้งที่มือยังไม่ชิน ร่างกายยังอ่อนแรง แต่ดวงตากลับแน่วแน่
ไฟถูกก่อขึ้นในเตาดิน
เปลวไฟเล็กๆ สั่นไหว
กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแป้งที่เริ่มสุกลอยออกมา
ผสมกับกลิ่นน้ำมันที่หยดลงไปเพียงเล็กน้อย
หยางเฟยนิ่งอึ้ง
นี่คือครั้งแรก…ที่ภรรยาของเขาเข้าครัว
โดยไม่ด่า
ไม่ขว้างของ
ไม่บ่น
เมื่ออาหารวางลงบนโต๊ะไม้เก่า
เป็แผ่นแป้งนึ่งบางๆ โรยผักป่า ซึมซับน้ำมันจนมีกลิ่นหอมจางๆ
ลดายกชามไปวางตรงหน้าเขา
“กินเถอะ”
เสียงนั้นเรียบง่าย
แต่สำหรับหยางเฟย มันหนักแน่นราวกับคำสาบาน
เขามองอาหาร
ก่อนจะมองหน้าเธอ
ในใจเกิดคำถามนับพัน
แต่สุดท้ายก็หยิบตะเกียบขึ้น
คำแรกที่เข้าปาก
ดวงตาเขาเบิกกว้าง
“นี่มัน…”
อร่อย
ไม่ใช่อาหารชาวบ้านธรรมดา
แต่มีกลิ่น มีรส มีความตั้งใจ
หยางเฟยเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง
มองหญิงตรงหน้าอย่างไม่อาจละสายตา
และในขณะเดียวกัน
ลดามองออกไปนอกบ้านดิน
เห็นเงาเด็กหญิงแอบชะโงกดูจากหลังเสา
เธอยิ้มบางๆ ในใจ
‘นี่แค่เริ่มต้น’
‘จากวันนี้…หลินเสี่ยวเถาจะไม่ใช่สะใภ้ตัวร้ายอีกต่อไป’
และที่นานี้
จะไม่ยากจนตลอดไป
131
