เวลาล่วงเลยไปอีกหนึ่งเดือน...
บัดนี้ เหลือเวลาอีกเพียงไม่ถึงหนึ่งเดือนก่อนที่การประลองแห่งหุบเขาจันทราจะเริ่มต้นขึ้น บรรยากาศในเมืองหินขาวยิ่งทวีความร้อนระอุขึ้นทุกขณะ ลานฝึกกลางแจ้งแออัดไปด้วยเหล่ายอดฝีมือหนุ่มสาวที่มาฝึกซ้อมและประลองฝีมือกันอย่างเปิดเผย เสียงะโประกาศศักดาและเสียงปะทะของอาวุธดังขึ้นไม่ขาดสาย
แต่ภายในร้านโอสถเร้นกายของท่านหมอฟาง โลกยังคงหมุนไปอย่างเชื่องช้าและสงบนิ่ง
เฟยหลงได้อ่าน 'ตำราสมุนไพรเบื้องต้น' ที่ท่านหมอฟางมอบให้จนจบไปแล้วหนึ่งรอบ สมองของเขาซึมซับความรู้ราวกับฟองน้ำแห้งที่ได้พบกับสายน้ำ เขาสามารถจดจำชื่อและสรรพคุณของสมุนไพรได้หลายร้อยชนิด และที่สำคัญกว่านั้น เขาสามารถเชื่อมโยงความรู้ในตำราเข้ากับ 'ความรู้สึก' ที่เขาััได้จากสมุนไพรแต่ละชนิด...มันคือพร์จากสายเืที่ทำให้การเรียนรู้ของเขาก้าวล้ำไปกว่าคนธรรมดาหลายเท่า
"เฟยหลง! เฟยหลง! เ้าต้องไปดูนี่!" สวี่เจี๋ยวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในร้านด้วยความตื่นเต้น "ที่ลานกลางแจ้ง! อาทิตย์หมัดเหล็กกำลังประลองกับศิษย์ตระกูลจ้าวอยู่! ดุเดือดมาก!"
'อาทิตย์หมัดเหล็ก' คือฉายาของนักสู้ไร้สังกัดคนหนึ่งที่สร้างชื่อขึ้นมาใน่เดือนที่ผ่านมา เขาเป็ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ พูดน้อย และมีเพลงหมัดที่หนักหน่วงและตรงไปตรงมาจนเป็ที่เลื่องลือ
เฟยหลงส่ายหน้าเบาๆ "ข้าต้องคัดแยก 'ดอกอัสสุชล' ให้ท่านหมอฟาง" เขากล่าวพลางใช้คีมไม้เล็กๆ คีบเกสรที่บอบบางออกจากดอกไม้อย่างระมัดระวัง สมาธิของเขาจดจ่ออยู่กับงานตรงหน้ามากกว่าการต่อสู้อันดุเดือดภายนอก
เย็นวันนั้น ประตูร้านถูกผลักเข้ามาอย่างแ่เบา ชายร่างสูงใหญ่ที่คุ้นตาเดินเข้ามา...เขาคืออาทิตย์หมัดเหล็ก แต่สภาพของเขาในตอนนี้น่าเป็ห่วง แขนขวาที่ใช้ออกหมัดอันทรงพลังของเขาสั่นเทาไม่หยุด ใบหน้าซีดเผือดและเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น
"ท่านหมอฟางอยู่หรือไม่?" เขาถามเสียงแหบ
"ท่านหมอออกไปพบลูกค้าขอรับ" เฟยหลงตอบ "ท่านเป็อะไรไป?"
"ข้า...ข้าไม่รู้" อาทิตย์ตอบอย่างยากลำบาก "ข้าประลองกับศิษย์ตระกูลจ้าว...ข้าป้องกันฝ่ามือของเขาได้ แต่หลังจากนั้นลมปราณในแขนของข้าก็ติดขัด มัน...มันรู้สึกเหมือนมีน้ำแข็งทิ่มแทงอยู่ข้างใน"
เฟยหลงวางคีมในมือลง เขามองดูอาการของอาทิตย์ด้วยความสนใจ "ข้าขอดูแขนของท่านหน่อยได้หรือไม่?"
อาทิตย์ลังเลเล็กน้อย แต่ความเ็ปก็ทำให้เขายอมพยักหน้า เฟยหลงเดินเข้าไปใกล้วางมือลงบนต้นแขนของอาทิตย์เบาๆ แล้วหลับตาลง...
เขาใช้ััแห่งลมปราณที่มารดาได้สอนสั่ง...เขาััได้ถึงมัน...มันไม่ใช่การาเ็ของกล้ามเนื้อหรือกระดูก แต่เป็พลังงานแปลกปลอมที่เย็นะเืและสั่นะเืเบาๆ เกาะกินอยู่ในเส้นลมปราณของอาทิตย์ มันเหมือนเศษแก้วที่มองไม่เห็น คอยขัดขวางการไหลเวียนของพลัง
"มันไม่ใช่กล้ามเนื้อฉีกขาด" เฟยหลงกล่าวขณะที่ยังหลับตาอยู่ "แต่เหมือนมีเศษแก้วที่เย็นะเืฝังอยู่ในเส้นลมปราณของท่าน"
คำพูดนั้นทำให้อาทิตย์เบิกตากว้าง! มันคือคำอธิบายที่ตรงกับความรู้สึกของเขาเผง! เด็กหนุ่มคนนี้รู้ได้อย่างไร?
เฟยหลงลืมตาขึ้น ในหัวของเขา ความรู้จากตำราสมุนไพรก็ผุดขึ้นมา...อาการเช่นนี้คล้ายกับ 'พิษปราณเย็น' ที่เกิดจากการปะทะกับวิชาสายภายในที่ลึกล้ำ
"รอสักครู่" เฟยหลงบอก เขาหันไปที่ตู้เก็บสมุนไพร หยิบสมุนไพรหลายชนิดออกมาบดผสมกันอย่างรวดเร็วและคล่องแคล่ว จากนั้นก็นำมาพอกไว้บนแขนของอาทิตย์
แต่นั่นไม่ใช่ทั้งหมด...เฟยหลงทำในสิ่งที่เขาไม่เคยทำมาก่อน...เขาวางฝ่ามือของตนเองทับลงบนยาพอกนั้น สูดลมหายใจเข้าลึก แล้วค่อยๆ ส่งผ่านลมปราณที่อบอุ่นและบริสุทธิ์ของตนเองเข้าไป...ไม่ใช่เพื่อจู่โจม แต่เพื่อ 'โน้มน้าว' และ 'ปลอบประโลม' พิษปราณที่เย็นเฉียบนั้นอย่างช้าๆ
อาทิตย์รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่ค่อยๆ แผ่ซ่านเข้าไปในแขน ความรู้สึกเหมือนถูกเข็มนับพันทิ่มแทงค่อยๆ บรรเทาลง...แล้วพลัน! เขาก็รู้สึกเหมือนมีบางอย่าง 'แตก' ออกในเส้นลมปราณ! ความเ็ปหายไปทันที และลมปราณของเขาก็กลับมาไหลเวียนได้อย่างอิสระอีกครั้ง!
เขาขยับหมัด ขวาที่เคยสั่นเทาจนไร้เรี่ยวแรง บัดนี้กลับมาทรงพลังดังเดิม เขามองเฟยหลงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อและขอบคุณอย่างสุดซึ้ง
อาทิตย์ลุกขึ้นยืนแล้วโค้งคำนับให้เฟยหลงอย่างสุดนอบน้อม ซึ่งเป็การแสดงความเคารพขั้นสูงสุดของนักสู้ "คุณชาย...ข้า อาทิตย์ เป็หนี้ชีวิตท่าน หากไม่มีท่าน วันนี้เส้นทางในยุทธภพของข้าคงจบสิ้นแล้ว"
เขาพยายามจะควักเงินออกมาจ่าย แต่เฟยหลงยกมือห้ามไว้ "เราต่างเป็นักสู้ไร้สังกัดเหมือนกัน ช่วยเหลือกันคือสิ่งที่ควรทำ ข้าขอรับแค่ค่าสมุนไพรก็พอ"
อาทิตย์ไม่ยืนกราน เขาเก็บเงินกลับไปแล้วมองเฟยหลงด้วยสายตาที่แน่วแน่ "หากมีเื่ใดที่หมัดของข้าพอจะช่วยเหลือได้...จงบอกมา" เขากล่าวทิ้งท้ายก่อนจะเดินจากไป
สวี่เจี๋ยที่แอบดูเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่มุมร้าน เดินเข้ามาหาเฟยหลงด้วยสีหน้างุนงง "เฟยหลง...นี่เ้า...เป็หมอเทวดาั้แ่เมื่อไหร่กัน?"
เฟยหลงมองดูฝ่ามือของตัวเองที่ยังรู้สึกอุ่นๆ จากการส่งผ่านลมปราณ แล้วหันไปมองตำราสมุนไพรที่วางอยู่บนโต๊ะ เขารู้สึกว่าโลกของเขากว้างใหญ่ขึ้นอีกครั้ง...เส้นแบ่งระหว่าง 'นักสู้' และ 'ผู้รักษา' ในตัวเขา...กำลังเริ่มเลือนรางลงอย่างช้าๆ
11K
