ความสามารถในการสร้างสุดยอดเมด ที่โคตรจะโอพี

ตอนที่ 61 การประลองที่เมดไม่อาจเข้าร่วมได้

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมพลันจินตนาการถึงสภาพที่จะเกิดขึ้นกับชายร่างอ้วนตรงหลังจากที่มันทำให้สัตว์ร้ายแห่งความกลัวโกรธโดยแท้จริง

“ฟังให้ดีนะไออ้วนผิวหนังของสัตว์ร้ายแห่งความกลัวน่ะขนาดสกิลที่รุนแรงอย่างบอลไฟยักษ์ยังทำได้แค่คันๆอีกทั้งพละกำลังอันมหาศาลของมันยังเคยยกของที่หนักกว่าตัวมันเองได้ถึงสิบเท่ามาแล้วจะมาขอยอมแพ้ตอนนี้บอกเลยว่ามันสายไปแล้ว...มันจะไม่หยุดจนกว่าแกจะกลายเป็นหมูบดรอรับความตา-ยเอี้ยกกก!!!~”

ในขณะที่เด็กหนุ่มตัวแทนคลาสกรีนไวเวิร์นมัวพล่ามถึงสรรพคุณของสัตว์ร้ายแห่งความ...ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ที่คาร์ลมาอยู่ตรงหน้าของเขาแล้ว

“ตะ...ตั้งแต่เมื่อไหร่!!!”

หนุ่มร่างเล็กหน้าเหวอแบบขั้นสุด

“เปรี้ยง!!!”

คาร์ลไม่รอช้าหมัดขวาของเขาที่รวบรวมกามายไว้แน่นซัดเข้าไปที่ใบหน้าของหนุ่มร่างเล็กอย่างเต็มแรงจนล้มทั้งยืน

...ชายร่างเล็กแทบไม่อาจตอบโต้อะไรได้ดวงตาของเขาเหลือกไปทันที ร่างกายของเขาเหมือนถูกชัตดาวน์

ส่วนเจ้าคาปิบาร่ายักษ์ที่กำลังวิ่งมาช่วยเจ้านายของก็ค่อยๆสลายไปเนื่องจากผู้ใช้มินเนี่ยนบางคนเมื่อหมดสติไปแล้วก็ไม่อาจควบคุมการคงอยู่ของมินเนี่ยนที่ตัวเองเรียกมาได้

และข้อเสียอย่างใหญ่หลวงของผู้ที่มีดีแค่มินเนี่ยนหากศัตรูมาถึงตัวได้เมื่อไหร่โอกาสที่เขาจะพ่ายแพ้ก็แทบจะร้อยเปอร์เซ็น

.

.

ทั้งสนามเงียบโดยเฉียบพลัน เพราะในตอนนี้คือวินาทีแห่งประวัติศาสตร์ของโรงเรียนเกรทเทอร์เกอแรนด้าที่คลาสบราวน์ทอรัสสามารถเอาชนะการประลองได้เป็นครั้งแรก...

ผู้อาวุโสคลาสกรีนไวเวิร์นมองด้วยความเจ็บใจแบบขั้นสุดมือของเขากำไปที่เก้าอี้แน่นจนแตกร้าว

มันเป็นสิ่งที่ใครหลายคนไม่มีทางเชื่อว่าจะเกิดขึ้นได้

อาจารย์ทาการะก็ยังคงยิ้มแบบปกติ---

แต่ไม่รู้ทำไมเมื่อผู้อาวุโสท่านอื่นมองไปที่รอยยิ้มนั่นแล้วพวกเขากลับรู้สึกเจ็บใจอย่างบอกไม่ถูก

“ผะ-ผู้ชนะคาร์ลจากคลาสกรีนไวเวิร์น”

แม้แต่ผู้ตัดสินยังอึ้งอยู่นานกว่าที่จะประกาศผล

.

.

คาร์ลเดินลงมาจากลานประลองที่ตรงนั้นมีอาจารย์อเล็กซ์แบ่งกล้ามรออยู่ด้วยรอยยิ้ม

“ทำได้ดีมาเลยนักเรียน”

...บนที่นั่งผู้ชมแนนซีมองไปที่คาร์ลด้วยสายตาที่สดใส

“เป็นไปไม่ได้คาร์ลเนี่ยนะชนะ”

แม้แต่ไรจิกับกอนเองก็ไม่อยากจะเชื่อ...‘เจ้าคาร์ลมันแข็งแกร่งได้ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่’

ถึงแม้พวกเขาจะพูดออกไปแบบนั้น แต่พวกเขาก็ยังยิ้มร่วมยินดีให้กับชัยชนะในครั้งนี้ของคาร์ล

‘ดีแล้วล่ะที่ชนะ...แต่ต่อให้นายแพ้ยังไงการแข่งขันนี้นายก็จะไม่ได้ที่โหล่อยู่ดี’กอนคิดบางอย่างในใจด้วยใบหน้าที่ยังคงเต็มไปด้วยรอยยิ้มยินดี

.

.

ไม่นานหลังจากนั้นกอนก็ลุกขึ้นยืนเตรียมที่จะออกจากสนาม…

“นายจะไปไหนเหรอกอน”

ไรจิถามขึ้นมาด้วยความสงสัย

“ก็กลับไปเตรียมตัวนะสิ...พรุ่งนี้ชั้นต้องลงแข่งแล้ว”

“ฮ่ะฮะๆๆๆไม่ใช่ว่าพรุ่งนี้นายจะยอมแพ้ทันทีขึ้นลานประลองหรอกเหรอ”

กอนเงียบไปสักพัก เขาไม่ได้คิดอะไรมากกับคำพูดของไรจิและทางไรจิก็ไม่ได้พูดออกมาเพื่อที่จะดูถูกกอนเช่นกัน

...มันเป็นความจริงที่การยอมแพ้ตั้งแต่เริ่มนั้นดีที่สุดและไม่ใช่แค่ไรจิเพียงคนเดียวที่คิดแบบนั้น แต่ทุกคนในคลาสต่างก็คิดว่าที่อาจารย์อเล็กซ์ส่งกอนลงไปแข่งกับรุ่นพี่คลาสอื่นเป็นแค่การทำเพื่อไม่ให้สล็อตว่างเท่านั้น

“ก็ไม่รู้สิ...บางที่ชั้นอาจจะลองวัดฝีมือกับพวกรุ่นพี่คลาสอื่นนิดหน่อยก็ได้นะ”

“เห้ยๆ เอาจริงดิ!”

จากคำพูดห้วนๆของกอนทำให้ไรจิถึงกับมองแปลกไปที่เขา...      

แต่ไม่นานไรจิก็คิดได้ว่าสิ่งที่กอนพูดอาจจะแค่พูดออกมาเล่นๆ

แล้วหลังจากนั้นกอนก็เดินออกจากสนามไป และซีโร่ก็เดินตามไปแบบติดๆ

.

.

ในขณะที่การแข่งขันนั้นยังคงดำเนินต่อไป

คู่ต่อมาคือฟอยตัวแทนจากคลาสบลูคราเคน และคู่แข่งฟอยเป็นคนที่ทำให้ไรจิตื่นเต้นเป็นอย่างมากเพราะเธอคือคุณยู เด็กสาวผมแดงจากคลาสโกลด์ดราก้อน...

และข้อมูลของไรจินั้นถูกต้องในตอนแรกนั้นเธอต้องการที่จะเข้าคลาสกรีนไวเวิร์นแต่ไม่รู้ทำไมเธอถึงเปลี่ยนมาเข้าคลาสโกลด์ดราก้อนกลางคัน

เสียงประกาศการประลองดังขึ้น แต่ทว่าในทันทีที่เริ่มการประลองฟอยตัวแทนจากคลาสบลูคราเคนก็ประกาศยอมแพ้

...ทุกคนนั้นไม่แปลกใจกับสิ่งที่ฟอยทำ

แต่สิ่งที่ทุกคนแปลกใจจริงๆคือการกระทำของฟอยหลังจากนั้น

ใครก็ตามที่เข้าประลองกับฟอย เมื่อกรรมการประกาศให้เริ่มต่อสู้ได้...ฟอยจะขอยอมแพ้ทันทีนั่นรวมถึงคาร์ลด้วยเช่นกัน

และการกระทำของฟอยนั้นสร้างความปวดหัวความไม่พอใจกับบรรดาอาจารย์และเพื่อนร่วมคลาสของเขาเป็นอย่างมาก

“แกทำบ้าอะไรของแกวะฟอย”

เสียงก่นด่าเสียงไม่พอใจสารพัดลั่นใส่ฟอยเป็นจำนวนมาก

ส่วนฟอยนั้นผิวปากด้วยความสบายอารมณ์เขาไม่ได้สนใจเสียงรอบข้างเลย...

มีเพียงแค่โคบี้ที่มือก่ายหน้าผากเครียดแทนนายน้อยของเขา

...การแข่งขันจบลงด้วยการทีคาร์ลเกือบจะเป็นที่โหล่หากแต่ยังมีฟอยที่เป็นอันดับโหล่ตัวจริงที่ไม่ชนะใครเลย

ส่วนผู้ที่ได้อันดับหนึ่งโดยที่ไม่แพ้เลยสักครั้ง...เป็นใครไปไม่ได้นอกจากคุณยูจากคลาสโกลด์ดราก้อน

.

.

.

“ไม่คิดเลยนะคะว่าเจ้านั่นจะยอมทิ้งศักดิ์ศรีแล้วทำตามที่นายท่านขอไว้จริงๆ”

เมดสาวพูดออกมาอย่างอารมณ์ดี

“ทีแรกชั้นก็หวั่นใจอยู่นิดๆเหมือนกันนะ...ในเมื่อหมอนั่นทำตามที่ชั้นขอไว้พรุ่งนี้ชั้นก็สามารถยอมแพ้ได้อย่างสบายใจแล้วนะสิ”

กอนนั่งเคี้ยวสตอเบอรี่ชีสเค้กอย่างด้วยสีหน้าที่แน่นิ่งตัวเขานั้นไม่ได้สนใจการแข่งขันพรุ่งนี้เลย ในเมื่อเป็นที่แน่นอนแล้วว่าคาร์ลไม่ได้เป็นที่โหล่เพราะงั้นสิทธิทั้งหมดของคลาสบราวน์ทอรัสยังคงอยู่ต่อไป

“หวังว่าพรุ่งนี้จะไม่มีเหตุการณ์วุ่นวายอะไรเกิดขึ้นนะ”

“แค่นายท่านพูดคำว่ายอมแพ้ มันจะมีอุปสรรคอะไรมากมายเกิดขึ้นเหรอคะ”

เมื่อซีโร่พูดจบกอนขมวดคิ้วมองไปที่เธอ...

“ชั้นไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น...แค่ยอมแพ้น่ะมันง่ายแต่มันอาจจะมีเหตุการณ์อะไรบางอย่างที่วุ่นวายเกิดขึ้นในวันนั้นก็ได้”

“มันจะไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นแน่นอนค่ะฉันขอรับประกันด้วยมีดเล่มนี้”

ซีโร่ดึงมีดผีเสื้อที่คมกริบของเธอออกมาโชว์ต่อหน้ากอน

“นี่แหละสิ่งที่ชั้นกังวล...เธอรู้ใช่ไหมว่าพวกนั้นไม่คิดว่าเธอเป็นมินเนี่ยนของชั้นหากเธอขึ้นมาช่วยชั้นในลานประลองอีก คราวนี้ต้องโดนโทษหนักอย่างแน่นอน”

.

.

.

ฝากติดตามผลงาน เพจเฟสบุ๊ค : https://bit.ly/3aJY2ic