วิถีเทวะ : กำเนิดคัมภีร์จักรพรรดิเทพยุทธ์

บทที่ 32 : สระอสนีบาตต้องห้าม สตรีศักดิ์สิทธิ์ และตราประทับแห่งหยินหยาง!

ท้องฟ้าสีเทาหม่นแห่งสุสานเทพบรรพกาลยังคงมืดมิดและเต็มไปด้วยรอยแตกร้าวของมิติ กลิ่นอายความตายและปราณมารที่ควบแน่นมานานนับล้านปี ลอยอวลอยู่แทบทุกอณูอากาศ

ท่ามกลางซากปรักหักพังของโครงกระดูกขนาดยักษ์และหินผาสีเลือด ร่างในชุดคลุมสีขาวขลิบทองของซูหลงอวิ๋น พุ่งทะยานแหวกอากาศไปข้างหน้าด้วยความเร็วประดุจเงามายา ปลายเท้าของเขาแตะลงบนโขดหินหรือยอดกระดูกเพียงแผ่วเบา ก่อนจะดีดตัวพุ่งต่อไปอย่างไร้เสียง

ตลอดเส้นทางมุ่งหน้าสู่ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ มังกรหนุ่มต้องเผชิญหน้ากับ 'วิญญาณแค้นบรรพกาล' และ 'อสูรซากศพ' นับไม่ถ้วน ทว่าด้วยระดับพลัง 'แก่นแท้ทองคำขั้นต้น' ที่ผสานกับรากฐาน 'แก่นแท้หยินหยางเทวะ' สัตว์ประหลาดที่อยู่ในขอบเขตเดียวกันหรือสูงกว่าเพียงหนึ่งขั้นย่อย ล้วนถูกรังสีดาบสีดำทมิฬของกระบี่กลืนเงา สับสังหารและดูดกลืนพลังงานไปอย่างง่ายดายประดุจเกี่ยวข้าวสาลี

"ยิ่งลึกเข้ามา กลิ่นอายความตายก็ยิ่งเจือจางลง ทว่ากลับถูกแทนที่ด้วยความบ้าคลั่งของธาตุอื่น..."

ซูหลงอวิ๋นหยุดยืนอยู่บนยอดกะโหลกศีรษะของอสูรบรรพกาลตัวหนึ่ง เขาทอดสายตามองไปเบื้องหน้า นัยน์ตาสีดำสนิทหรี่ลงเล็กน้อย

ห่างออกไปไม่ไกล ทัศนียภาพของพื้นดินสีเลือดถูกตัดขาดด้วยเทือกเขาสีม่วงเข้มที่ตั้งตระหง่านเป็นวงกลม เหนือเทือกเขานั้น เมฆหมอกมิใช่สีเทาของความตาย ทว่ามันคือเมฆพายุสายฟ้าที่หมุนวนเกรี้ยวกราด อสนีบาตสีม่วงทองแปลบปลาบฟาดผ่าลงมาอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย เสียงกัมปนาทดังก้องสะท้านไปถึงวิญญาณ

ในทะเลวิญญาณของเขา 'คัมภีร์จักรพรรดิเทพยุทธ์' สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง บ่งบอกว่า 'ชิ้นส่วนแผนที่ดาราจักรบรรพกาลใบที่สาม' ซุกซ่อนอยู่ใจกลางหุบเขาสายฟ้าแห่งนั้น!

"พลังสายฟ้าที่ผสานกับปราณหยินขั้นสุดยอด... ช่างเป็นสถานที่ที่ขัดแย้งกันในตัวเอง ทว่ากลับก่อเกิดเป็นสมดุลที่น่าสะพรึงกลัว"

ซูหลงอวิ๋นมิได้รอช้า เขาทะยานร่างพุ่งเข้าสู่อาณาเขตของหุบเขาสายฟ้าในทันที

ทันทีที่ก้าวล่วงเข้าไปในเขตหุบเขา แรงกดดันของอสนีบาตก็กดทับลงมาบนบ่าอย่างหนักหน่วง สายฟ้าสีม่วงทองเส้นหนึ่งพุ่งฟาดลงมาหมายจะผ่าร่างของผู้บุกรุก ซูหลงอวิ๋นสะบัดมือ โยนหินปราณห้าก้อนออกไปกลางอากาศ ก่อเกิดเป็น 'อาคมจารึกเบี่ยงเบนทิศทาง' สายฟ้านั้นจึงแฉลบไปฟาดลงบนก้อนหินด้านข้างจนแหลกละเอียด

เขาก้าวเดินลัดเลาะเข้าไปตามรอยแยกของหุบเขา อาศัยความรู้ด้านค่ายกลระดับเทวะ หลบหลีกจุดศูนย์รวมของสายฟ้าได้อย่างแม่นยำ จนกระทั่งบรรลุถึงใจกลางของหุบเขา

สิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้า คือแอ่งกระทะขนาดยักษ์ที่มีของเหลวสีม่วงทองส่องประกายระยิบระยับบรรจุอยู่เต็มเปี่ยม มันมิใช่น้ำ ทว่ามันคือ 'สายฟ้าที่ควบแน่นจนกลายเป็นของเหลว'!

นี่คือสถานที่ต้องห้ามที่ถูกปิดซ่อนไว้... 'สระอสนีบาตต้องห้าม'!

ทว่า สิ่งที่ทำให้ฝีเท้าของซูหลงอวิ๋นต้องหยุดชะงัก มิใช่ความน่าสะพรึงกลัวของสระสายฟ้า... แต่เป็น 'เงาร่าง' ของผู้หนึ่งที่กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ใจกลางสระอสนีบาตนั้นต่างหาก!

ท่ามกลางกระแสไฟฟ้าที่บ้าคลั่ง ปรากฏแผ่นหลังอันขาวเนียนละเอียดประดุจหยกสลักของสตรีผู้หนึ่ง!

นางเปลือยเปล่าท่อนบน เส้นผมสีดำขลับยาวสยายแผ่ปกคลุมแผ่นหลังบางส่วน เผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าที่งดงามหยดย้อยไร้ที่ติ ผิวพรรณของนางเปล่งประกายแสงสีมุก ทว่าในยามนี้ กลับมีเส้นเลือดสีม่วงทองปูดโปนขึ้นตามผิวหนัง ราวกับมีอสรพิษสายฟ้ากำลังชอนไชอยู่ภายใต้เนื้อหนังของนาง!

แม้จะมองเห็นเพียงแผ่นหลัง ทว่ากลิ่นอายพลังปราณที่แผ่ออกมาจากร่างของสตรีผู้นี้ กลับทำให้ซูหลงอวิ๋นต้องสูดลมหายใจเย็นยะเยือก นัยน์ตาสาดประกายระแวดระวังถึงขีดสุด

"กลิ่นอายนี้... ลึกล้ำและยิ่งใหญ่เหนือกว่าอู๋ชางไห่ (ครึ่งก้าวบรรพชนศักดิ์สิทธิ์) เสียอีก... นางคือผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขต 'ตัดวิญญาณ'อย่างแท้จริง! ซ้ำยังเป็นระดับขั้นต้นที่มั่นคงแข็งแกร่ง!"

ซูหลงอวิ๋นคำนวณความห่างชั้นในใจอย่างรวดเร็ว ขอบเขตของเขาคือ 'แก่นแท้ทองคำขั้นต้น' ส่วนสตรีเบื้องหน้าคือ 'ตัดวิญญาณขั้นต้น'!

ช่องว่างพลัง 'สองขอบเขตใหญ่เต็มๆ'!

ตามกฎเกณฑ์แห่งฟ้าดิน แม้เขาจะมีรากฐานวิถีเทวะ หากต้องปะทะกันด้วยพลังปราณล้วนๆ เขาไม่อาจต้านทานการโจมตีของขอบเขตตัดวิญญาณได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว! การสู้ข้ามสองขอบเขตใหญ่นั้น คือขีดจำกัดสูงสุดที่ต้องอาศัยกลยุทธ์ ค่ายกล และของวิเศษเข้าช่วยอย่างถึงที่สุด จึงจะพอเอาชีวิตรอดหรือพลิกสถานการณ์ได้

ทว่า เมื่อซูหลงอวิ๋นเพ่งมองให้ชัดเจนขึ้น รอยยิ้มเย็นชาก็ปรากฏขึ้นบนมุมปากของเขา

"นางกำลังอยู่ในสภาวะ 'พลังตีกลับ' อย่างรุนแรง..."

ภายในร่างของสตรีโฉมงาม มีเปลวเพลิงสีม่วงทองที่แผ่กลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์และเกรี้ยวกราดกำลังปะทุขึ้นมา มันกำลังกัดกินเนื้อหนังและแผดเผาวิญญาณของนางอย่างบ้าคลั่ง! ความเจ็บปวดนั้นมหาศาลจนทำให้แผ่นหลังของนางสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่ ทว่านางกลับนั่งหลังตรงเด็ดเดี่ยว ไม่เปล่งเสียงร้องครวญครางออกมาแม้แต่ครึ่งคำ!

"นั่นมัน... 'เพลิงอสนีบาตเก้าชั้นฟ้า'! เพลิงวิญญาณธาตุสวรรค์ลำดับที่หก!"

ความทรงจำจากหอสดับฟ้าผุดขึ้นมาในหัว เพลิงดวงนี้ควรจะอยู่ที่ 'ดินแดนศักดิ์สิทธิ์หมื่นเต๋า' มิใช่หรือ? เหตุใดมันจึงมาสถิตอยู่ในร่างของสตรีผู้นี้ได้?

"เข้าใจแล้ว... นางคงเป็นศิษย์ระดับสูงหรือ 'สตรีศักดิ์สิทธิ์' ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์หมื่นเต๋า ที่ถูกใช้เป็น 'ภาชนะสถิต' เพื่อหล่อเลี้ยงและสะกดเพลิงสวรรค์ดวงนี้! นางคงเดินทางมาที่สุสานเทพ เพื่ออาศัยความหนาวเหน็บและปราณหยินแห่งความตายของที่นี่ ช่วยกดข่มเพลิงอสนีบาตที่กำลังจะคลุ้มคลั่ง... ทว่านางคำนวณพลาด ปราณมารของสุสานกลับไปกระตุ้นให้เพลิงสวรรค์ต่อต้านรุนแรงขึ้นกว่าเดิม!"

ซูหลงอวิ๋นวิเคราะห์สถานการณ์ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง เขายกยิ้มกริ่ม ในเมื่อเป้าหมายมารออยู่ตรงหน้า ซ้ำยังอยู่ในสภาพอ่อนแอใกล้ตายเช่นนี้ มีหรือที่มังกรอย่างเขาจะปล่อยให้โอกาสหลุดลอย!

เขาจงใจลดการปกปิดกลิ่นอายลง ก้าวเท้าเหยียบย่ำลงบนเศษหินริมสระอสนีบาตเสียงดัง 'แกรก'

แม้จะอยู่ในสภาวะที่สติสัมปชัญญะกำลังจะแตกซ่าน ทว่าสัญชาตญาณของยอดฝีมือขอบเขตตัดวิญญาณกลับแหลมคมยิ่งกว่าคมกระบี่! สตรีโฉมงามสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของผู้บุกรุก นางหันขวับกลับมามองข้ามหัวไหล่ในทันที!

วินาทีที่ดวงตาสบกัน ซูหลงอวิ๋นถึงกับต้องลอบชื่นชมในใจ

ใบหน้าของนางงดงามสะคราญประดุจเทพธิดาที่ถูกแกะสลักจากน้ำแข็งหมื่นปี ดวงตาดอกท้อเรียวยาวแฝงไปด้วยความเยือกเย็น เด็ดเดี่ยว และหยิ่งยโสในศักดิ์ศรี ริมฝีปากบางเฉียบของนางมีหยาดเลือดสีสดไหลซึมออกมา ตัดกับผิวขาวผ่องอย่างน่าหลงใหล นางคือ 'หลิงอวี้ซี' สตรีศักดิ์สิทธิ์อันดับหนึ่งแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์หมื่นเต๋า!

"มนุษย์ชั้นต่ำ กล้าล่วงล้ำสระอสนีบาต... ตาย!"

หลิงอวี้ซีตวาดเสียงเย็นเยียบประดุจลมหนาว แม้จะบาดเจ็บสาหัสจนแทบขยับตัวไม่ได้ แต่นางก็ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอให้ผู้ใดเห็น! นางตวัดนิ้วชี้ขวาที่อาบไปด้วยปราณยุทธ์ขอบเขตตัดวิญญาณ ปลดปล่อยรังสี 'กระบี่ราชันย์อสนี' พุ่งแหวกอากาศเข้าทะลวงหว่างคิ้วของซูหลงอวิ๋นอย่างโหดเหี้ยม!

ซูมมมม!!!

รังสีกระบี่ที่แฝงไปด้วยสัจธรรมแห่งการ 'ตัดวิญญาณ' รวดเร็วปานสายฟ้าแลบ พลังทำลายล้างของมันกดทับมิติรอบกายซูหลงอวิ๋นจนไม่อาจใช้ย่างก้าวเงามายาหลบหนีได้!

รุนแรงยิ่งนัก! หากนางอยู่ในสภาวะสมบูรณ์ เพียงแค่ปราณกระบี่สายนี้ก็เพียงพอจะบดขยี้ข้าให้กลายเป็นธุลีในพริบตา... ทว่าในยามนี้ นางเป็นเพียงพยัคฆ์บาดเจ็บสาหัส พลังโจมตีเหลือไม่ถึงหนึ่งในสิบส่วน!

ซูหลงอวิ๋นมิได้ตื่นตระหนก เขากระแทกเท้าลงพื้นอย่างแรง สองมือประสานอินอย่างรวดเร็ว

"วิถีแห่งจารึกอาคม... ค่ายกลเกราะเต่าบรรพกาล!"

หินปราณระดับสูงสิบก้อนพุ่งออกจากแขนเสื้อ ก่อตัวเป็นค่ายกลป้องกันระดับสูงเบื้องหน้าของเขา พร้อมกันนั้น เขาได้ดึงพลัง 'เพลิงเยือกแข็งกระดูกปรโลก' ออกมาควบแน่นเป็นโล่น้ำแข็งหนานับวา เสริมการป้องกันอีกชั้นหนึ่ง!

เปรี้ยงงงงงง!!!!!

รังสีกระบี่ราชันย์อสนีปะทะเข้ากับค่ายกลและโล่น้ำแข็งอย่างจัง! พลังของขอบเขตตัดวิญญาณ แม้จะอ่อนแรงลงมาก ทว่าก็ยังคงทรงอานุภาพ ค่ายกลเกราะเต่าบรรพกาลแตกร้าวและระเบิดออกในพริบตา โล่น้ำแข็งสีขาวทมิฬถูกสายฟ้าเจาะทะลวงจนเกิดรอยร้าวลุกลาม!

"อั้ก!"

ซูหลงอวิ๋นถูกแรงกระแทกจากพลังที่เหนือกว่าสองขอบเขตใหญ่ ซัดจนร่างถอยครูดไปกับพื้นหินนับสิบก้าว เลือดลมภายในเดือดพล่านจนต้องกระอักเลือดสีแดงสดออกมามุมปาก ทว่าโล่น้ำแข็งของเขาก็สามารถสลายพลังรังสีกระบี่นั้นไปได้จนหมดสิ้น!

เขายกหลังมือเช็ดคราบเลือด นัยน์ตาสาดประกายความตื่นเต้นและเย่อหยิ่ง "พลังของขอบเขตตัดวิญญาณช่างยอดเยี่ยม... น่าเสียดาย ที่เจ้าเหลือแรงดิ้นรนได้เพียงแค่นี้"

หลิงอวี้ซีเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง! นางเป็นถึงสตรีศักดิ์สิทธิ์อันดับหนึ่ง แม้จะใช้พลังได้เพียงหนึ่งในสิบ แต่ก็มากพอจะสังหารยอดฝีมือวิญญาณก่อกำเนิดขั้นสูงสุดได้ง่ายๆ ทว่าเด็กหนุ่มขอบเขตแก่นแท้ทองคำขั้นต้นผู้นี้... กลับใช้ค่ายกลและเพลิงประหลาดรับการโจมตีของนางไว้ได้โดยบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย!

"เจ้า... เป็นใครกันแน่..." หลิงอวี้ซีเค้นเสียงถาม ทว่ายังไม่ทันจบประโยค...

"อั้ก... อ๊ากกก!"

เพลิงอสนีบาตเก้าชั้นฟ้าภายในร่างของนาง พลันระเบิดการต่อต้านขึ้นมาอีกครั้ง! ครั้งนี้รุนแรงกว่าเดิมนับสิบเท่า สายฟ้าสีม่วงทองทะลักออกจากบาดแผลตามร่างกาย แผดเผาเส้นชีพจรและจุดตันเถียนของนางจนแทบจะปริแตก! ร่างของสตรีโฉมงามทรุดฮวบลงกับขอบสระน้ำ สติสัมปชัญญะกำลังจะดับวูบ วิญญาณของนางกำลังจะถูกเพลิงสวรรค์กลืนกิน!

"หากปล่อยให้นางตาย เพลิงสวรรค์ก็จะระเบิดออกทำลายสุสานแห่งนี้จนพินาศ และชิ้นส่วนแผนที่ดาราจักรก็จะแหลกสลายไปด้วย..."

ซูหลงอวิ๋นวิเคราะห์สถานการณ์อย่างรวดเร็ว เขาก้าวเดินฝ่ากระแสไฟฟ้าของสระอสนีบาตเข้าไปหานางอย่างเยือกเย็น ราวกับมัจจุราชที่กำลังพิจารณาวิญญาณในกำมือ

หลิงอวี้ซีที่กำลังดิ้นรนอยู่ในห้วงความตาย เงยหน้าขึ้นมองบุรุษชุดขาวที่เดินเข้ามาใกล้ แม้สติจะเลือนราง แต่นางก็ยังคงรักษาความหยิ่งยโสเอาไว้ นางกัดฟันแน่น ไม่ยอมส่งเสียงวิงวอนขอชีวิตจากมนุษย์ที่นางมองว่าเป็นเพียงมดปลวก

ซูหลงอวิ๋นหยุดยืนอยู่เบื้องหน้านาง ก้มมองเรือนร่างที่งดงามทว่าเต็มไปด้วยรอยไหม้ของสายฟ้า

"กำลังจะตายอยู่รอมร่อ ยังมีหน้ามาวางมาดเย่อหยิ่งอีก ช่างเป็นสตรีที่โง่เขลาและดื้อรั้นเสียจริง"

น้ำเสียงของเขาเย้ยหยันและเย็นชา ทว่าแฝงไปด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่าง... ความดื้อรั้นของนาง ช่างคล้ายคลึงกับตัวเขาเองในยามที่ต้องเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดจากการหลอมรวมเพลิงสวรรค์

"ในเมื่อเจ้าดื้อรั้นนัก ข้าก็จะสั่งสอนให้เจ้ารู้จักคำว่ายอมจำนน!"

ซูหลงอวิ๋นคุกเข่าลงข้างหนึ่งเบื้องหลังหลิงอวี้ซี เขายกฝ่ามือขวาขึ้นมา รวบรวมพลังปราณจากทะเลลมปราณสีทองคำ!

"วิถีแห่งเทวะ... ม่านปราการหยินหยางผลาญเอกภพ!"

สัญลักษณ์ 'หยินหยาง' ที่ประกอบด้วยเพลิงเยือกแข็งกระดูกปรโลก (สีขาว) และเพลิงสุริยันผลาญเอกภพ (สีทองคำ) ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของเขา!

ปัง!

ซูหลงอวิ๋นประทับฝ่ามือที่อัดแน่นด้วยสัจธรรมแห่งเพลิงทั้งสองขั้ว ลงบนแผ่นหลังที่เปลือยเปล่าและขาวเนียนของหลิงอวี้ซีอย่างแนบแน่น!

"อ๊ะ!" หลิงอวี้ซีสะดุ้งสุดตัว ร่างกายอ่อนระทวยเมื่อถูกบุรุษแปลกหน้าสัมผัสเรือนร่าง ทว่าความรู้สึกอับอายกลับถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึงอย่างถึงที่สุด!

พลังความหนาวเหน็บสุดขั้วและความร้อนแรงสุดขีด พุ่งทะลวงผ่านฝ่ามือของเขา ทะลักเข้าสู่ร่างของนาง! เพลิงเทวะทั้งสองสายมิได้เข้ามาทำร้ายนาง ทว่าพวกมันพุ่งตรงเข้าไป 'กดทับ' และ 'ปราบพยศ' เพลิงอสนีบาตเก้าชั้นฟ้าที่กำลังคลุ้มคลั่งอยู่อย่างสมบูรณ์แบบ!

อำนาจแห่งจักรพรรดิเทพยุทธ์ที่แฝงอยู่ในสัญลักษณ์หยินหยาง บีบบังคับให้เพลิงสวรรค์ดวงที่หกต้องสงบนิ่งและยอมจำนน! เส้นชีพจรที่ฉีกขาดของหลิงอวี้ซีเริ่มสมานตัว ความเจ็บปวดที่แผดเผาวิญญาณมลายหายไปราวกับปาฏิหาริย์!

ทว่า การกระทำนี้มิใช่การรักษาธรรมดา!

เมื่อพลังปราณวิญญาณของทั้งสองฝ่ายหลอมรวมกันเพื่อกดข่มเพลิงสวรรค์ 'ตราประทับวิญญาณ' รูปหยินหยางสีขาวทอง ก็ปรากฏขึ้นอย่างเลือนรางที่แผ่นหลังของหลิงอวี้ซี ก่อนจะซึมซาบหายเข้าไปในจิตวิญญาณของนาง!

มันคือ 'ตราพันธนาการวิญญาณ'! ซึ่งผูกมัดชีวิตของนางเข้ากับซูหลงอวิ๋น หากนางตาย เขาจะได้รับบาดเจ็บสาหัส ทว่าหากเขาตาย นางจะวิญญาณแตกซ่านตกตายตามไปในทันที! นี่คือวิธีการควบคุม 'ภาชนะ' ที่โหดเหี้ยมและเอาแต่ใจที่สุดของจักรพรรดิเทพยุทธ์!

ฟู่...

ซูหลงอวิ๋นถอนฝ่ามือออก ไอควันสีขาวทองลอยกรุ่นขึ้นมาจากแผ่นหลังของสตรีโฉมงาม เขาเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก การกดข่มเพลิงสวรรค์ของผู้อื่นผลาญพลังปราณของเขาไปจนเกือบหมดสิ้น

หลิงอวี้ซีที่รอดพ้นจากความตายมาได้อย่างหวุดหวิด นางหอบหายใจอย่างหนักหน่วง รีบคว้าเสื้อคลุมสีขาวที่ตกอยู่ข้างสระมาสวมใส่ปกปิดเรือนร่างของตนเองอย่างรวดเร็ว ใบหน้างดงามของนางแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว ความอับอาย และความสับสน

นางหันขวับมาจ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้า นัยน์ตาดอกท้อสั่นไหว "เจ้า... เจ้าเป็นใคร... เหตุใดถึงสามารถก้าวล่วงสัจธรรมแห่งเพลิงได้ถึงสองชนิด... และเจ้า... ทำสิ่งใดกับวิญญาณของข้า!"

นางสัมผัสได้ถึงตราประทับที่ผูกมัดชีวิตของนางไว้กับบุรุษแปลกหน้าผู้นี้! สำหรับสตรีศักดิ์สิทธิ์ผู้สูงส่ง นี่คือความอัปยศที่ไม่อาจยอมรับได้!

ซูหลงอวิ๋นลุกขึ้นยืน เขามิได้สนใจสายตาอาฆาตของนาง เขายื่นมือเชยคางที่มนสวยของหลิงอวี้ซีขึ้นมา บังคับให้นางต้องเงยหน้าสบตากับเขา นัยน์ตาสีดำของเขาสาดประกายอำมหิต ท้าทาย และโอหังอย่างถึงที่สุด

"จำนามของข้าไว้ให้ดี สตรีศักดิ์สิทธิ์... ข้าคือ ซูหลงอวิ๋น ผู้เป็นนายแห่งจักรพรรดิเทพยุทธ์"

น้ำเสียงของเขาราบเรียบทว่าดังก้องเข้าไปในห้วงวิญญาณของนาง "วันนี้ข้าเพียงแค่ 'ฝาก' เพลิงอสนีบาตของข้าไว้ในร่างของเจ้าก่อน จงหล่อเลี้ยงมันให้ดีล่ะ... อย่าให้มันดับสูญไปเสียก่อนที่ข้าจะกลับมาทวงคืน"

หลิงอวี้ซีกัดริมฝีปากแน่น นางพยายามจะปัดมือของเขาออก ทว่าพลังปราณยังไม่ฟื้นฟู "เจ้าคนถ่อย! กล้าดีอย่างไรมาตีตราข้าเยี่ยงทาสรับใช้! ข้าคือหลิงอวี้ซี สตรีศักดิ์สิทธิ์แห่งดินแดนหมื่นเต๋า! ข้าจะฆ่าเจ้า!"

ซูหลงอวิ๋นหัวเราะในลำคอ เขาก้มหน้าลงไปกระซิบที่ข้างหูของนาง ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินใบหูขาวเนียน ทำให้นางต้องขนลุกซู่

"...เมื่อข้าพร้อมและแข็งแกร่งพอเมื่อใด ข้าจะไปเยือนดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของพวกเจ้า เพื่อทวงเพลิงของข้าคืน... และบางที ข้าอาจจะทวง 'ตัวเจ้า' ที่ติดค้างหนี้ชีวิตและถูกข้าประทับตราเอาไว้ กลับไปด้วย"

กล่าวจบ ซูหลงอวิ๋นก็ปล่อยมือจากคางของนาง เขาหมุนตัวเดินตรงไปยังใจกลางของสระอสนีบาต พลังปราณสีทองคำระเบิดออก แหวกกระแสสายฟ้าลงไปคว้าเอา 'กล่องศิลาสีดำ' ที่จมอยู่ก้นสระขึ้นมา มันคือสถานที่ซ่อนของชิ้นส่วนแผนที่ดาราจักรใบที่สาม!

เมื่อเป้าหมายลุล่วง ซูหลงอวิ๋นก็ล้วงเอา 'ยันต์เคลื่อนย้ายมิติ' ระดับสวรรค์ที่ริบมาจากอู๋ชางไห่ออกมาบีบจนแตก!

วิ้ง!

แสงสีเงินสว่างวาบห่อหุ้มร่างของมังกรหนุ่ม ร่างของเขาค่อยๆ เลือนหายไปกับค่ายกลมิติ ทิ้งไว้เพียงคำพูดเย้ยหยันประโยคสุดท้าย

"รักษาตัวด้วย ภาชนะของข้า"

วูบ...

ร่างของซูหลงอวิ๋นอันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งให้สระอสนีบาตต้องห้ามกลับเข้าสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง

หลิงอวี้ซี สตรีศักดิ์สิทธิ์อันดับหนึ่งผู้ไม่เคยหวั่นไหวต่อบุรุษใด นั่งทรุดตัวอยู่ริมสระน้ำ มือของนางกำเสื้อคลุมแน่น ใบหน้างดงามแดงก่ำสลับกับซีดเผือด ความโกรธแค้น ความอัปยศ และความรู้สึกแปลกประหลาดที่เต้นระรัวอยู่ในอก ทำให้สติของนางแทบจะสับสนวุ่นวาย

นางยกมือขึ้นแตะที่แผ่นหลัง สัมผัสได้ถึงตราประทับหยินหยางที่ฝังรากลึกอยู่ในวิญญาณ

"ซูหลงอวิ๋น... ไอ้คนโสโครก... ข้าขอสาบาน... ไม่ว่าเจ้าจะหนีไปสุดหล้าฟ้าเขียว ข้าก็จะตามหาเจ้าให้พบ และสับเจ้าให้เป็นหมื่นชิ้น!"

เสียงคำรามแห่งความเคียดแค้นของสตรีศักดิ์สิทธิ์ ดังก้องสะท้านไปทั่วหุบเขาสายฟ้า ทว่าลึกๆ ในใจของนาง กลับมีเงาร่างของบุรุษชุดขาวผู้เย่อหยิ่งและทรงอำนาจ ประทับตราตรึงอยู่อย่างไม่อาจลบเลือน!

สายใยแห่งโชคชะตาที่ผูกพันด้วยความแค้นและสัจธรรมแห่งเพลิง ได้ถูกถักทอขึ้นแล้วอย่างสมบูรณ์!

(จบบทที่ 32)