“เซียวเฉินเ้ากล้าฆ่าพวกเราหรือ?” ศิษย์คนหนึ่งมีสีหน้าอัปลักษณ์ ดวงตาฉายแววเกรงกลัวเดิมทีนึกว่าตนเองมีพวกมากแล้วจะสามารถสยบเซียวเฉินได้คิดไม่ถึงว่ายังไม่ทันลงมือก็ถูกเซียวเฉินสังหารไปแล้วสองคน
เื่นี้ปลุกความหวาดกลัวในใจของพวกเขาขึ้นโดยสมบูรณ์
หวาดกลัวต่อความตาย
พวกเขาล้วนเป็บุคคลบนผังชางหวง ถือตนว่าเป็ผู้มีพร์โดดเด่นจนกระทั่งได้เจอกับเซียวเฉิน ความหยิ่งทะนงของพวกเขาจึงถูกเหยียบย่ำอย่างรุนแรง
เวลานี้ ทุกคนแตกตื่นลนลาน
“เซียวเฉิน เ้าฆ่าพวกเราไม่ได้นะ ทำไม่ได้” คนกลุ่มนั้นถอยกรูดน้ำเสียงก็บังคับไว้ไม่ให้สั่น ในใจเกิดความพรั่นพรึง
เซียวเฉินเดินมาทีละก้าว “ทำไมข้าจะฆ่าพวกเ้าไม่ได้? บอกเหตุผลมา” ใบหน้าของเซียวเฉินในยามนี้มีรอยยิ้มแต่ในความเห็นของพวกเขาเหมือนมารร้ายเอาิญญาจากขุมนรก
“ผู้าุโบอกไว้ว่า ห้ามทำร้ายหรือสังหารศิษย์สำนักเดียวกัน...”
ได้ยินดังนั้น เซียวเฉินก็แค่นเสียงเ็า “เวลานี้เพิ่งนึกถึงคำพูดของผู้าุโขึ้นมาได้หรือแต่เมื่อครู่พวกเ้าเหมือนไม่คิดจะปล่อยข้าไปนะ ยังจะหักขาข้าด้วย”
“พวก...พวกเราถูกคนบงการมา...”
กระบี่ยาวในมือของเซียวเฉินมีเสียงวิ้งๆ ดวงตาเรียบเฉยเ็า ถูกคนบงการมาซือถูอู่หรือ? ไม่ต้องให้พวกเ้าบอกข้าก็รู้รอข้าฆ่าพวกเ้าแล้วข้าย่อมจะไปหาเขาเอง ทีละคนแบบไม่รีบร้อน
“ถูกคนบงการมาก็ไม่เห็นค่าของชีวิตคนอื่นได้อย่างนั้นหรือ? ยิ่งสมควรตาย!” กระบี่ในมือของเซียวเฉินเปล่งรัศมีร่ายรำจนก่อเกิดลมรุนแรง รัศมีกระบี่ดั่งอสรพิษน้อย ทรงพลังและอำมหิต!
แต่ละกระบวนท่าคร่าชีวิต
หลายคนมีสีหน้าพรั่นพรึง ม่านตาขยาย ดวงตาค่อยๆ สูญเสียประกาย!
เซียวเฉินได้สิ่งของที่ใช้งานได้จากตัวคนหลายคนในบรรดานั้นถึงกับมียาิญญาอยู่ด้วย เขาอดยิ้มไม่ได้
“เก็บเกี่ยวได้ไม่เลว”
จากนั้นเซียวเฉินก็เหินกายหายไปจากตรงนี้ เหมือนอย่างที่บอกไว้ก่อนหน้าว่าคนออกมาหาประสบการณ์ตายไม่กี่คนเป็เื่ธรรมดาอย่างยิ่ง ตายแล้วก็ตรวจสอบไม่ได้!
เวลาสามวัน เซียวเฉินหล่อหลอมยาิญญาเป็ส่วนหนึ่งของร่างกายแม้ความสามารถจะสูงขึ้น แต่ยังไม่อาจย่างเข้าสู่ขั้นตานฟ้าห้าชั้นฟ้าได้
เซียวเฉินไม่รีบร้อน ปล่อยให้ทุกอย่างเป็ไปตามธรรมชาติ
...
“นี่คือหญ้าเสวียนหก?” เซียวเฉินพบหญ้าิญญาขั้นสองหนึ่งต้นตรงริมหน้าผา หญ้าเสวียนหกนั้นเกิดมามีหกใบ สีขาวเป็ประกาย มีกลิ่นหอมประหลาด แม้จะเพิ่มพลังเสวียนไม่ได้แต่มีประโยชน์ต่อการรักษาอาการาเ็อย่างยิ่ง
“เก็บเกี่ยวได้ไม่เลว” เซียวเฉินเด็ดหญ้าเสวียนหกเก็บใส่แหวนเก็บของหลายวันมานี้ เขาได้ของดีๆ มาไม่น้อย เมื่อบวกกับเ้าต้นนี้แล้วก็มีสมุนไพริญญารวมทั้งหมดหกต้น ถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว
หลายวันมานี้ เซียวเฉินหลบเลี่ยงศิษย์ของสถานศึกษาชางหวง ไม่มีใจคิดร้ายต่อคนอื่นแต่มิอาจไม่มีใจระวังป้องกัน ไม่ว่าพวกเขาจะดีต่อตนเองหรือไม่ ถึงอย่างไรตนเองหลีกเลี่ยงพวกเขาไว้ก็ไม่มีผลเสียมิใช่เซียวเฉินกลัวพวกเขา แต่ไม่คิดจะก่อปัญหาที่ไม่จำเป็ขึ้นต่างหาก
ค้นหาสมุนไพริญญาคนเดียวอย่างเบิกบาน ได้ผลรับเหนือความคาดหมายดียิ่งนัก
ตอนนี้เป็เวลาเที่ยงวันนิดๆ แสงอาทิตย์แรงกล้า
เซียวเฉินมาถึงส่วนลึกของรอบนอกูเาต้าฮวงเนื่องจากเขาคิดจะค้นหาหญ้าิญญาที่ดียิ่งกว่า แต่จะดีที่สุดหากได้เป็สิ่งล้ำค่าหายากและช่วยให้เขาทะลวงระดับขั้นได้ดังนั้น เขาจึงตัดสินใจเลือกไปส่วนลึก ภาษิตว่า ไม่เข้าถ้ำเสือไยจะได้ลูกเสืออย่างมากก็วิ่งหนี
แต่เพิ่งล่วงลึกเข้าไป เขาก็รู้สึกได้ถึงไอชั่วร้ายและอำมหิตอย่างน่าประหลาดที่เข้ามาปกคลุมทำเอาเซียวเฉินใจสั่น ไอชั่วร้ายแข็งแกร่งขนาดนี้ หรือว่าเบื้องหน้ามีปิศาจร้าย?
เซียวเฉินเลือกที่จะซ่อนตัวแล้วแอบมองอยู่เงียบๆ
จริงเสียด้วย ครู่หนึ่ง สิงโตสองเศียรเดินออกมา บนร่างมีไอชั่วร้ายพวยพุ่งทรงพลังอย่างยิ่ง ตลอดร่างสีแดงชาด หว่างคิ้วมีเปลวเพลิงวิบวับ ย่างก้าวเปี่ยมพลังสำแดงท่วงท่าแห่งราชันออกมาตลอดเวลา
“สัตว์ปิศาจระดับเจ็ด สิงโตสองเศียรเปลวอัคคี! มารดามันเถอะ...”เซียวเฉินใ เพราะสัตว์ปิศาจระดับเจ็ดเทียบได้กับผู้เข้มแข็งขั้นเสวียนฟ้า
เซียวเฉินลอบยินดีกับตนเอง เคราะห์ดีที่ตนเองหลบแต่แรกไม่เช่นนั้นเจอเ้าเดรัจฉานตัวนี้แน่ ต่อให้ตนเองมีเก้าชีวิตวันนี้ก็คงต้องทิ้งไว้ที่นี่ มิใช่เซียวเฉินกลัว ทว่าระยะห่างกว้างเกินไป ต่อให้มีความสามารถยอดเยี่ยมเพียงไรก็เป็ไปไม่ได้ที่ขั้นตานฟ้าสี่ชั้นฟ้าจะล้มขั้นเสวียนฟ้า!
ระยะห่างกว้างเกินไป!
เซียวเฉินกำลังคิดจะหันกายจากไป แต่กลิ่นหอมประหลาดดึงเขากลับมา กลิ่นหอมนั้นเข้มข้นมากทำให้เขาอดสูดหายใจลึกๆ ไม่ได้เสมือนมีปราณิญญาบริสุทธิ์แทรกซึมเข้าสู่อวัยวะภายในให้ความรู้สึกสบายอย่างบอกไม่ถูก
ดวงตาของเซียวเฉินทอประกายยินดี
“มีสิ่งล้ำค่า?”
เซียวเฉินกลอกตาแล้วกัดฟันมุดเข้าพงไม้ด้านข้าง รุดไปเบื้องหน้าเขาวางแผนไว้ว่า หากได้สิ่งล้ำค่ามาจะหลบหนีทันที ไม่ได้ก็จะไม่พัวพันเด็ดขาดเนื่องจากที่นี่อันตรายเกินกว่าคนขั้นตานฟ้าสี่ชั้นฟ้าอย่างเขาจะรับไหวจริงๆ
เซียวเฉินทะลุผ่านพงหญ้ามาถึงป่าแห่งหนึ่ง เื่ที่น่าแปลกใจคือ ในป่ามีกลิ่นอายแห่งความตายโดยรอบไม่มีหญ้าขึ้นสักนิดและมีถ้ำแห่งหนึ่ง หน้าถ้ำปรากฏต้นไม้เล็กๆ ขึ้นอยู่ ขนาดต้นไม่ใหญ่นักแต่กลับมีใบดกหนาบนต้นยังมีผลไม้หลายผลอีกด้วย
เซียวเฉินสูดลมหายใจลึกๆ ไม่ผิดแน่ เป็กลิ่นนี้แหละ
กลิ่นหอมประหลาดส่งมาจากผลไม้บนต้นไม้เล็กๆ นี้
เซียวเฉินเดินไปข้างหน้า ดวงตาพลันเปล่งประกาย
“ผลไม้ิญญาขั้นห้า ผลหยางยาอายุยืนสีม่วง!”
คราวนี้ร่ำรวยแล้ว นี่คือผลไม้ิญญาขั้นห้าเชียวนะต่อให้เป็ในสถานศึกษาชางหวงก็หาสมุนไพริญญาขั้นห้าจำนวนห้าต้นไม่ได้เด็ดขาดหากนำไปประมูลยิ่งได้ราคาสูงลิบ!
เป็สิ่งล้ำค่าหายาก!
กิจกรรมล่าสัตว์มีโชคดีเหนือความคาดหมายจริงๆ อีกทั้งตนเองยังได้พบเจอด้วย
์ช่วยข้าเซียวเฉินจริงๆ!
แต่เมื่อเซียวเฉินคิดอีกทีก็ไม่ค่อยถูกต้องนัก เพราะเห็นว่าสิ่งล้ำค่าหายากต้องมีสัตว์ภูติเฝ้าอยู่แต่ทำไมผลหยางยาอายุยืนสีม่วงจึงไม่มีหรือว่าเป็สิงโตสองเศียรเปลวอัคคีตัวเมื่อครู่?
เป็โอกาสอันดี
เซียวเฉินไม่ลังเลอีก เขาคิดและลงมือไปพร้อมๆ กัน สาวเท้าพุ่งไปด้วยความรวดเร็วถึงขีดสุดยกมือขึ้นคว้าผลไม้ิญญาและเด็ดลงมาทั้งใบไม้ ชั่วพริบตา เขาก็ได้ผลหยางยาอายุยืนสีม่วงหกผลมาไว้ในมือทั้งหมด
ในเวลานี้เอง มีเสียงตวาดดังมาจากพงไม้ด้านข้าง
“เ้าวางลงนะ!”
เซียวเฉินนิ่งอึ้ง มองไปทางนั้นเห็นในพงไม้มีศิษย์สถานศึกษาชางหวงห้าหกคนเดินออกมา เซียวเฉินรู้จักพวกเขาทุกคนเป็ผู้เข้มแข็งของสำนักในที่มีชื่ออยู่บนผังชางหวงส่วนสตรีที่นำกลุ่มคนนั้นยิ่งเป็ศิษย์ของผู้าุโสถานศึกษาชางหวงถึงแม้ว่าจะไม่ได้อยู่บนผังชางหวง แต่ก็ไม่ด้อยไปกว่าคนใดในสิบอันดับแรกบนผังชางหวงส่วนความงามติดห้าอันดับแรกได้
ความสามารถอยู่เหนือขั้นตานฟ้าห้าชั้นฟ้าขึ้นไป!
เซียวเฉินยิ่งเห็นก็ยิ่งหนักใจมองสีหน้าคนตรงนี้ก็ชัดเจนว่าพวกเขาพบเห็นที่นี่ก่อนแต่ถูกตนเองชิงตัดหน้าเป็เื่ล่ะสิ...
“เซียวเฉิน เ้าบังอาจมาก”
“วางผลหยางยาอายุยืนสีม่วงในมือเ้าลงนะ จากนั้นไสหัวไปเสีย”คนหนึ่งในนั้นบริภาษด้วยสีหน้าอัปลักษณ์ พวกเขาเสี่ยงอันตรายถึงชีวิตล่อสิงโตสองเศียรเปลวอัคคีไปก็เพื่อผลไม้ิญญาขั้นห้านี้ไม่คิดว่าทำงานอย่างยากลำบากแล้วกลับให้คนอื่นได้ประโยชน์ไปจะให้พวกเขาทนได้อย่างไร
เซียวเฉินสีหน้าแปรเปลี่ยน มองพวกเขา
“พวกเ้าบอกว่า เป็ของพวกเ้าก็เป็ของพวกเ้าหรือตอนนี้ผลหยางยาอายุยืนสีม่วงอยู่ในมือข้า ข้าก็จะบอกว่าเป็ของข้า”
“เหตุผลข้างๆ คูๆ” ศิษย์สำนักชางหวงทุกคนมีโทสะพวยพุ่ง สีหน้าเขียวคล้ำ
ในเวลานี้เอง สตรีผู้นำกลุ่มเอ่ยปากช้าๆ แต่น้ำเสียงกลับเ็าและห่างเหิน
“ทิ้งสิ่งของไว้ เ้าจากไปแบบมีชีวิตได้”
เซียวเฉินมองสตรีผู้นั้น นางสวมชุดผ้าไหมสีขาว ไม่แปดเปื้อนธุลีดวงตาใสกระจ่าง ฟันขาว ท่วงท่าอยู่เหนือโลกีย์ ประหนึ่งเซียนในโลกหล้าเพียงแต่เ็าเกินไป รู้สึกได้ถึงรัศมีอันแข็งแกร่ง เป็หญิงงามน้ำแข็งคนหนึ่ง
“เป็ไปไม่ได้ ข้าอาศัยความสามารถได้มา ทำไมต้องให้พวกเ้าด้วย?”เซียวเฉินเก็บผลหยางยาอายุยืนสีม่วงลงในแหวนเก็บของทันทีโดยสีหน้าไม่เปลี่ยน
“เซียวเฉิน เ้ามียางอายหรือไม่ หากมิใช่พวกเราล่อสิงโตสองเศียรเปลวอัคคี สัตว์ปิศาจระดับเจ็ดตัวนั้นออกไปเ้าจะฉวยโอกาสเก็บผลหยางยาอายุยืนสีม่วงมาได้อย่างไร?” ศิษย์คนหนึ่งเดือดดาลพวกเขาเกือบตายเพื่อล่อสิงโตออกไป จะยอมมอบให้เปล่าๆ ได้อย่างไร?
“นั่นเพราะพวกเ้าไม่ระวัง ยังมาโทษข้าอีก? ข้าเก็บได้คือโชคดีของข้า” เซียวเฉินกล่าวเห็นอีกฝ่ายเดือดดาล ส่วนศิษย์ของผู้าุโซึ่งเป็ผู้นำกลุ่มคนนั้นก็เป็บุคคลร้ายกาจดังนั้น เซียวเฉินจึงกลอกตาแล้วกล่าวยิ้มๆ “เอาแบบนี้ แม้ว่าข้าจะได้ผลหยางยาอายุยืนสีม่วงมาแต่หากไม่มีพวกเ้าล่อเดรัจฉานตัวนั้นออกไป ข้าก็เก็บไม่ได้ ดังนั้นข้าจะให้พวกเ้าสองผล เป็อย่างไร?”
“ไม่ได้” เสิ่นเล่ยเอ่ยปากด้วยสีหน้าและน้ำเสียงเ็าใช้กระบี่เทพชี้เซียวเฉินแล้วเอ่ยช้าๆ “มอบมาทั้งหมด ไม่เช่นนั้นก็ทิ้งชีวิตของเ้าไว้”
เซียวเฉินกัดฟัน เอ่ยว่า “ทั้งหมดมีเพียงหกผล พวกเราแบ่งเท่าๆ กันนี่ข้ายอมถอยให้มากที่สุดแล้ว” เซียวเฉินมองและรอคำตอบจากพวกเขาแต่เสิ่นเล่ยกลับไม่เห็นด้วยดังเดิม
“ทิ้งผลหยางยาอายุยืนสีม่วงไว้ ไม่เช่นนั้นก็ทิ้งชีวิตของเ้าไว้นี่ยอมถอยให้มากที่สุดแล้ว”
เซียวเฉินสีหน้าแปรเปลี่ยนเป็ปั้นยาก ไม่มีทางเจรจากันได้เลย
“เป็ไปไม่ได้”
ว่าแล้ว เซียวเฉินก็แสร้งรุกเพื่อถอย หลบหนีไปอย่างรวดเร็วเจรจาล้มเหลวก็วิ่งหนี เสิ่นเล่ยสีหน้าเย็นเยียบ ถือกระบี่ยาวเท้าเหยียบแสงเสวียนไล่ตามไป ศิษย์ทุกคนด้านหลังก็ทำเช่นเดียวกัน
“เซียวเฉิน ทิ้งผลหยางยาอายุยืนสีม่วงไว้!”
“เป็ไปไม่ได้...”
201
