BEWARE เด็กอันตราย (จบแล้ว)

        66 : ควบคุม

        สถานที่ซึ่งคุ้นตาและคุ้นเคย แม้เคยมาเพียงหนเดียว

        เบื้องหน้าในสายตายังคงมีชายชราในชุดเทายืนรออยู่เช่นครั้งก่อนใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยย่นแฝงความอบอุ่นและใจดี

        “ดีใจที่ได้เจอเจ้าอีกนะ เด็กน้อย”

        ม่านบังตาซึ่งเคยปกคลุมอยู่พลันหายไป ภาพทิวป่าสีเขียวบนทรายสีขาวยาวสุดตากระจ่างชัดขึ้นสัมผัสถึงสายลมพัดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดให้สมองปลอดโปร่งขึ้นจนเข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้ดี

        “หนู...ตายแล้วสินะคะ” ไม่จำเป็นต้องให้อีกฝ่ายบอกเนียร์ก็อยากเป็นคนพูดออกมาเอง

        ความทรงจำช่วงสุดท้ายหวนกลับมา ความเจ็บปวดที่ได้รับยังติดค้างอยู่ในความทรงจำทำให้เนียร์เผลอลูบท้องตัวเอง...แต่ไม่มีแผลอยู่ตรงนั้น

        “นั่นเป็นทางเลือกที่เจ้าคิดว่าดีแล้วงั้นหรือ”ตัวแทนวจีแห่งธรรมชาติ หรือ ซารานียาถามกลับ

        เนียร์เงียบไปครู่ก่อนฝืนยิ้ม “ดีแล้วค่ะ หากกิลไม่ช่วยก็คงมีคนตายเพิ่มขึ้นอีกมาก”

        “เด็กที่น่าสงสาร”ชายชราทอดถอนใจถึงเด็กแฝดที่เนียร์เอ่ยถึงและเห็นเด็กสาวทำหน้าสงสัยว่ารู้จักกับกิลได้อย่างไร “แม้ตัดขาดจากโลกภายนอกหากยังรับรู้ความเป็นไปภายในเกาะเอดีวาสได้อยู่น่ะ...ไม่คิดว่ามันเป็นภาระหนักไปสำหรับเขางั้นหรือทั้งเขาและน้องสาวต่างสูญเสียอะไรหลายอย่างมากทีเดียว”

        เนียร์ก้มหน้า กำมือแน่นด้วยความรู้สึกผิด“สักวัน...เขาต้องรับคำสั่งจากท่านเดสิตให้ฆ่าหนูอยู่แล้วแค่ให้ลงมือเร็วขึ้นคงไม่ต่างกันหรอกมั้งคะแต่ถ้าให้พูดตามจริงคือ...หนูไม่รู้ว่าจะขอให้ใครช่วยทำหน้าที่นี้ดี”

        ให้เอลทำ? พวกฟิวส์? หรือจะเป็นพวกเล็ทงั้นเหรอ...ไม่ว่าใครเธอก็ไม่สามารถขอให้ช่วยฆ่าได้ทั้งนั้น แต่...มีบางอย่างในตัวกิลที่ทำให้เธอเชื่อให้เธอวางใจมอบหน้าที่นี้ให้

        ทว่าสีหน้าของกิลตอนถูกขอร้องยังคงแจ่มชัดในความทรงจำรวมทั้งในยามที่เขาทำตามสัญญา เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่ฉายชัดออกมาทางดวงตาสีน้ำเงินเข้มคู่นั้นจนนึกเสียใจที่หลุดปากขอ

        เธอขีดเส้นกั้นช้าไป...ช้าเกินไปมากเธอกับเขาไม่ใช่เพียงคนเพิ่งรู้จักกันอีกแล้วแต่มีความสัมพันธ์มากเกินกว่าจะปล่อยให้อีกฝ่ายตายโดยไม่รู้สึกอะไร

        เนียร์อยากกลับไปขอโทษเขาแต่ความปรารถนานี้คงไม่มีทางเป็นจริง

        ทั้งที่ตั้งใจจะปล่อยวาง ชายชรากลับบอกว่า“เจ้ายังไม่ตายหรอกนะ”

        เนียร์เงยหน้ามองชายชรา

        “จริงอยู่ที่พลังบางส่วนหวนคืนสู่ต้นกำเนิด”ซารานียามองผืนน้ำเบื้องหลังที่ยังคงซัดสาด แล้วหันกลับมา“แต่นั่นเป็นเพราะเสี้ยววิญญาณส่วนหนึ่งของเจ้าอยู่ที่นี่ แต่ไม่นานนักหรอกที่มันจะถูกเรียกกลับไปใหม่”

        “หมายความว่าไงคะ”

        “หากเจ้าตายจริง วิญญาณของเจ้าจะไม่ได้มาที่นี่หรอก”

        เนียร์อึ้งไปชั่วขณะ

        ...ยัง...ไม่ตาย?

        ยังไม่ตาย? ยังมีชีวิต? เธอยังมีชีวิตอยู่?

        “...ทำไม” เนียร์ไม่เข้าใจในตัวเองเลยสักนิดว่าทำไมน้ำตาจึงไม่หยุดไหล ในอกร้อนผ่าวด้วยใจที่เต้นแรงจนต้องกดมันไว้ก่อนเงยหน้ามองซารานียาที่เข้ามาลูบหัวเธออย่างนุ่มนวล และเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน

        “เจ้าอยากตายจริงๆ หรือ”

        ภาพสีหน้าของทินยามเธอล้มลงปรากฏขึ้นมา...บางทีคำตอบมันอาจจะชัดตั้งแต่ตอนนั้นแล้วก็ได้ยิ่งไปกว่านั้น เธอไม่อยากให้กิลต้องแบกรับความรู้สึกว่าเป็นคนทำให้เธอตายไปชั่วชีวิต

        เนียร์เช็ดน้ำตาออก แล้วเงยหน้ามองซารานียาอีกครั้ง

        “ไม่ค่ะ” เธอยืนยันเสียงหนักแม้การมีชีวิตต่อจะทำให้เจอเรื่องหนักหนาสาหัสอีกมากก็ตาม

        และเรื่องนี้ยังไม่จบ เธอต้องกลับไป

        ราวกับทุกอย่างตอบสนองต่อความคิด ร่างของเนียร์ค่อยๆเลือนหาย แต่ก่อนหน้านั้น เนียร์หันมาทางซารานียา

        เธออาจพบเขาเพียงไม่กี่ครั้งแต่ชายชราผู้นี้กลับช่วยเหลือและเอ็นดูเธอจนเกิดเป็นความผูกพันราวกับเขาเป็นญาติผู้ใหญ่คนหนึ่งเธอก้มหัวให้อย่างเคารพ

        “ขอบคุณมากนะค....”

        เสียงที่ส่งมาแผ่วเบา หายไปพร้อมกับร่างของเด็กสาว

        แล้วรอยยิ้มของชายชราก็พลอยหายไปด้วย เมื่อคิดถึงสิ่งต่างๆที่อีกฝ่ายต้องกลับไปเผชิญ ซารานียาเงยหน้ามองปุยเมฆบนฟ้ารู้สึกหนักใจผิดกับมันลิบลับ

        “ยังมีเรื่องอีกมากคณาที่เจ้าจะต้องเจอ...เด็กน้อย”

        แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม ตัวเขาก็ทำได้เพียงแค่เฝ้าดู...ไม่ว่าชีวิตใดต้องดับสิ้นก็ทำได้เพียงแค่มองเท่านั้น เป็นเช่นนั้นมา...ตั้งแต่สมัยที่เขายังเป็นมนุษย์

        หากเนียร์รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากเธอตายแล้วละก็คงไม่ขอให้กิลช่วยฆ่าเธอแน่เพราะเธอไม่นึกเลยว่าจะมีคนเจ็บแค้นจนอยากฆ่าเขาให้ตายคามือ

        “แกทำบ้าอะไรวะ!!”

        ฟิวส์กระชากคอเสื้อกิลเข้ามาตะคอกด้วยความโกรธสุดขีดทำให้เกลต้องรีบเข้ามาห้าม

        “ใจเย็นก่อนค่ะฟิวส์”

        “แค่ฉันไม่เผามันตอนนี้เลย ก็นับว่าฉันใจเย็นพอแล้ว”เขาตวาดใส่เกล แล้วกลับมาจ้องคนตรงหน้าเขม็ง “รู้ตัวมั้ยว่าทำอะไรลงไป แกฆ่าเนียร์!”

        “ฉันทำเพื่อไม่ให้เธอฆ่าใคร” กิลพยายามตอบอย่างมีเหตุผลซึ่งใช้กับหนุ่มหัวส้มได้น้อยเต็มที ก่อนจะข่มเสียงพูดประโยคถัดมา “อีกอย่างฉันไม่ได้ฆ่า แต่แค่พยายามหยุดเธอเท่านั้น”

        ฟิวส์ถูกกิลปัดมือออกรู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายโมโหไม่น้อยกับคำกล่าวหาเพราะเขาควรจะเป็นคนที่รู้ดีที่สุดว่าบาดแผลแค่นั้นทำให้ผู้ใช้พลังตายไม่ได้แต่จะตายเพราะเสียเลือดจำนวนมากต่างหาก

        วาลที่ไม่สนใจพวกเขานั่งลงชันเข่าข้างตัวเนียร์และพลิกร่างให้หงายขึ้น เห็นเลือดยังไหลนองเป็นแอ่งเธอเอามืออังจมูก พบว่ายังมีลมหายใจผะแผ่วปะทะกับมือของเธอทำให้สาวขรึมพ่นลมหายใจโล่งอก

        “ยังมีชีวิตอยู่” วาลช่วยยืนยันให้ฟิวส์โล่งใจไปเปราะหนึ่งก่อนจะลุกขึ้นหันหาผู้ชายอีกคนที่อยู่ไกลจากตรงนี้คนที่ยังตะลึงค้างกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและไม่กล้ามาดูด้วยตัวเอง

        วาลพยักหน้าให้ทีหนึ่งและส่งสายตาสื่อว่าเนียร์ไม่เป็นอะไรไปให้

        “ฟิวส์ดูสิคะ” เกลชี้ไปยังร่างเนียร์

        ทั้งที่เปลือกตาของเนียร์ปิดสนิทคล้ายคนหลับอยู่แต่เลือดที่ไหลเจิ่งนองเป็นวงกว้าง บัดนี้มันกำลังลดวงแคบเรื่อยๆเข้าสู่ตัวเนียร์อีกครั้งให้คนมองใจชื้นขึ้นว่าเธอยังมีสติเหลือพอจะช่วยเหลือตัวเอง

        ทว่ากิลกลับมีลางสังหรณ์ เขารู้ว่าเธอทำได้ แต่ต้องผ่านเงื่อนไขอย่างหนึ่งก่อนซึ่งไม่น่าเป็นไปได้เลยว่าเธอจะเห็นสีดำ-แดงในขณะที่ยังใส่คอนแทร็คเลนส์อยู่

        ไม่นานเลือดก็กลับคืนสู่ร่างจนหมดพร้อมกับเสียงสูดหายใจเฮือกของเด็กสาวเธอฝืนลืมตาขึ้น นิ่วหน้าด้วยความทรมาน ดวงตาสีดำเลื่อนมาทางหนุ่มหัวส้มแล้วส่งเสียงเรียกแผ่วเบา

        “...ฟิวส์”

        “เธอไม่เป็นไรใช่มั้ย” เขาถามอย่างร้อนรน

        เนียร์ไม่ตอบ แต่พยายามยกมือขึ้นหาเขา

        “พยุงฉันขึ้นที”

        ฟิวส์รีบเข้าไปช่วยทันทีแต่ก่อนที่มือของทั้งสองจะสัมผัสกัน กิลกลับเข้ามาขวางและหันดาบใส่เนียร์ด้วยสีหน้าดุดัน จนฟิวส์โวยวายว่าเขาเป็นบ้าอะไร

        “กิล? นายเป็นอะไร” เนียร์ฝืนยันตัวขึ้นด้วยสีหน้าประหลาดใจ

        “เธอไม่ใช่เนียร์”

        กิลประกาศชัด ทำเอาแต่ละคนตีหน้างุนงงไปตามๆ กันยิ่งโดยเฉพาะคนถูกกล่าวหา

        “นายพูดอะไรน่ะ ถ้าฉันไม่ใช่ตัวฉัน แล้วจะเป็นใคร”เนียร์ไม่เข้าใจ พยายามยื่นมือหา แต่กลับถูกคมดาบเข้าจ่อคอ หยุดเธอไม่ให้เข้าใกล้กว่านี้เด็กสาวลองขยับเข้าหาอย่างคาดหวังว่ากิลจะเบี่ยงดาบออกแต่ปลายคมตรงคอไม่มีทีท่าจะเขยื้อนไปไหนจนเธอต้องถอยเสียเอง

        เด็กสาวมองตาอีกฝ่าย ที่จ้องมาราวกับเห็นเธอเป็นตัวอันตรายเธอก้มหน้าลงจนแสงจากคมดาบสะท้อนสู่สายตา

        “งั้นเหรอ...”

        พอเห็นอีกฝ่ายมีทีท่าสลดลง กิลก็เริ่มไม่มั่นใจขึ้นมาว่าเขาอาจจะแค่วิตกจริตไปเอง

        กิลตัดสินใจลดดาบ ทว่ามือของเนียร์กลับยึดมันไว้แน่นก่อนจะดึงโดยมีกิลติดไปด้วยจนเกือบล้มทับเด็กสาว แต่เธอจับตัวเขาไว้ก่อน

        เนียร์บีบแขนเขาแรงมาก ทั้งยังยื่นหน้าเข้ามาใกล้ไม่มีความงุนงงอยู่บนหน้าของเธออีกแล้ว หากมีรอยยิ้มสงบและแววตาที่กิลคุ้นเคยเป็นอย่างดีแทน

        “รู้เร็วจังเลยนะ กีเลนอล”

        “ท่านตนั...!!?”

        โครม!

        กิลถูกเหวี่ยงจนร่างลอยกระแทกพื้นห่างจากจุดเดิมไปหลายเมตรท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน

        “พี่กิล!” เกลรีบเข้าไปประคองตัวพี่ชาย แล้วหันมองเนียร์ที่ลุกยืนได้เองโดยไม่ต้องให้ใครช่วยไร้ซึ่งอาการเจ็บปวดใดหลงเหลืออยู่บนหน้า ออกจะสงบเกินไปเสียด้วยซ้ำราวกับปากแผลที่เปิดอยู่มิอาจสร้างความทรมานใดให้

        มือสองข้างสัมผัสปลายนิ้วตรงท้องอย่างสำรวม แผ่นหลังยืดตรงใบหน้าแสนสงบของเด็กสาวค่อยๆ คลี่ยิ้มออกมาให้แก่ทุกคนในบริเวณนั้นและหยุดลงตรงฟิวส์ที่กำลังเบิกตากว้างและตามเรื่องไม่ทัน

        “ยังสงสัยอยู่เหรอรวีรน ว่าฉันเป็นใครกันแน่”

        “เธอ...แก!” ฟิวส์ขยับถอยแล้วตั้งท่าใส่ทันทีหลังรู้แน่ชัดแล้วว่าคนตรงหน้านี้คือใคร

        ความจริงนี้ค่อยๆ แผ่ลามไปยังคนอื่นด้วย จนเกิดบรรยากาศตึงเครียดขึ้นมาทันที

        ทั้งที่เป็นอย่างนั้น กลับมีใครบางคนยังยิ้มออก

        เด็กหนุ่มที่อยู่วงนอกสุดไม่อาจหุบรอยยิ้มของตัวเองได้แม้จะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นก็ตามเขาถือว่าตัวเองได้ผ่านเรื่องแย่ที่สุดในชีวิตไปแล้ว ฉะนั้นเรื่องที่เกิดขึ้น ณเวลานี้ เขาคิดว่ามันเป็นความเฮงซวยอีกอย่างที่ต้องฝ่าฟันมันไปให้ได้

        เนียร์ถูกควบคุมอย่างเบ็ดเสร็จแล้วแน่นอน ไม่ต้องสงสัยเลยและโลกคงถูกทำลายด้วยน้ำมือเธอ

        น่าแปลกที่ไม่มีใครรู้สึกดีใจอย่างเขาว่าถึงแม้ทุกอย่างจะแย่ไปหมดก็ตาม แต่เนียร์ก็ยังมีชีวิตอยู่

        เด็กหนุ่มผมดำแซมทองเดินเข้าไปใกล้จุดศูนย์กลางของเรื่องเพื่อที่จะได้ยินถนัดชัดขึ้น

        “รู้มั้ยว่าเธอเกือบทำฉันเสียแผนนึกว่าจะลงมือฆ่านิศาชลจริงๆ ซะอีก”

        ผู้หญิงตรงหน้าคือน้องสาวของเขา แต่ไม่ใช่ข้างในยิ่งเข้ามาใกล้ยิ่งเห็นชัด ท่าทีวางมาดภูมิฐานและหยิ่งทะนง น้ำเสียงที่ใช้แม้เป็นเสียงที่เขาได้ยินอยู่ทุกวันแต่ตอนนี้มันกลับราบเรียบซ่อนอำนาจข่มไว้อยู่ในที

        เธอคือเนียร์ แต่ไม่ใช่เนียร์

        เจ้าคนที่กำลังใช้เนียร์เป็นเปลือกนอกแยกยิ้มกว้างกว่าเดิมให้กับกิลซึ่งฝืนยืนขึ้นโดยใช้ดาบช่วยพยุงและมีน้องสาวคอยประคองดวงตาสีน้ำเงินเข้มของเด็กหนุ่มจ้องอีกฝ่ายเขม็ง

        “แต่ก็นั่นแหละ ต้องขอบใจเธอด้วยที่ช่วยให้ฉันคุมร่างนี้ได้โดยสมบูรณ์”

        “ผมขอเตือนให้ท่านปล่อยเธอ” กิลพูดผละออกจากเกลแล้วเดินเข้าไปหาพร้อมกับยกดาบชี้ใส่“ไม่งั้นผมจะทำลายเครื่องมือที่ท่านอยากได้นักหนาซะ”

        “เฮ้ย!”

        “พี่กิล!?”

        คนร้อนใจกลับเป็นฟิวส์และเกลแทน ตนัยเองก็รู้เขาไม่จำเป็นต้องใช้คนของเขาสู้ เด็กพวกนี้ก็พร้อมสู้กันเองเพื่อปกป้องร่างนี้

        “ท่านตนัย”

        เลียนก้าวเข้ามา จ้องท้องของเนียร์ที่เลือดกำลังไหลออกมาอีก

        “ตายละ” ตนัยบังคับให้เนียร์ก้มมองแผลตัวเองแล้วร้องอุทาน

        ให้ตาย ทินกลอกตากับท่าทางนั้น เนียร์ตัวจริงยังไม่ท่ามากเท่านี้เลย

        “ยังไม่ชินกับการควบคุมเท่าไหร่ อัคคีโย ช่วยอะไรหน่อยสิ”

        อั๊คมองตนัยในร่างเนียร์ด้วยสีหน้าเฉยชาจนน่ากลัวเขาไม่ถูกกับเนียร์มาก่อน แต่กลับถูกเจ้านายในสภาพนี้ใช้งานเอาเจ้าตัวคงรู้สึกขัดแย้งน่าดู

        เสื้อถูกถลกขึ้น เผยให้เห็นท้องขาวที่มีรอยแผลจากคมดาบประดับไว้ชัดเจน

        “ทำให้แผลปิดที...อ้อ ไหนๆ ร่างนี้ก็เป็นผู้หญิงแล้วพยายามอย่าเหลือรอยแผลเป็นด้วยล่ะ”

        “...ครับ”

        อั๊ควางมือที่มีไฟปรากฏขึ้นนาบแผลอยู่ครู่หนึ่งเมื่อลดมือลง รอยเสียบที่เคยอยู่ตรงนั้นกลับทิ้งไว้เพียงรอยจางจนแทบไม่สังเกตเห็นแล้วอั๊คก็ทำแบบเดียวกันกับรอยที่ด้านหลัง เพราะถูกแทงจนทะลุจึงทิ้งไว้ถึงสองรอยด้วยกัน

        เด็กสาวก้มลงมองผลงานก่อนจะดึงเสื้อลงด้วยความพอใจแล้วเงยมองพวกฟิวส์อีกครั้ง

        “หมดเวลาทำเป็นเล่นแล้วสินะ”

        ใบหน้าที่เคยมีรอยยิ้มแปรเปลี่ยนเป็นไร้ซึ่งอารมณ์ใดอย่างรวดเร็ว เด็กสาวย่อตัวลงเล็กน้อยแล้วถีบตัวเองพุ่งเข้าหาฟิวส์แต่เธอถูกกิ่งไม้นับสิบที่งอกขึ้นมาจากพื้นมัดตัวเสียก่อน

        ทั้งโชลและวาลไม่ได้มีเจตนาจะทำร้าย เพียงแค่ต้องการหยุดเธอแต่แค่ครู่เดียวเสี้ยวลมของดีมก็ตัดสิ่งที่พันธนาการเนียร์ขาดสะบั้นเธอตวัดมือไปทางโชลและวาล ระลอกน้ำจำนวนหนึ่งเข้าซัดทั้งคู่จนกระเด็นแล้วเนียร์ก็กระโจนเข้าใส่หนุ่มหัวส้มอีกครั้ง

        ฟิวส์ที่ยังทำอะไรไม่ถูกไม่กล้าโต้ตอบจึงได้แต่เป็นฝ่ายรับหมัดของเธอ หากเพียงครู่เดียวกิลก็เข้ามาขวางไว้เขาแทงดาบสวนไปอย่างหวังให้อีกฝ่ายเบี่ยงตัวหลบ แต่เนียร์กลับใช้ฝ่ามือเข้ารับหยุดวิถีดาบจนมันทะลุมือของเธอโดยที่กิลเป็นฝ่ายตะลึงแทน ตอนนั้นเองที่เนียร์ยกมืออีกข้างบีบคอเขา

        เขาพยายามดึงมืออีกฝ่ายออกแต่ก็ไร้ผลจนเป็นตัวเขาเองที่เริ่มไร้เรี่ยวแรง

        สีหน้าของเธอยามลงมือช่างว่างเปล่าท่านตนัยไม่ได้ควบคุมให้เธอเป็นตัวแทนของตัวเองอีกแล้ว เบื้องหน้านี้คือหุ่นเชิดที่ถูกชักใยอยู่เท่านั้น

        “เนียร์ หยุดเถอะค่ะ ขอร้องล่ะ”เกลไม่อาจทำใจลงมือกับเนียร์ได้ ซึ่งในที่นี้ไม่ว่าใครก็ไม่กล้าทำอะไรเธอทั้งนั้นทุกคนอาจยอมให้กิลตายไปเสียดีกว่าจะทำร้ายเธอได้

        ไม่ต่างจากที่คิดไว้เลย เพราะงั้น....

        ‘ฆ่าฉัน’

        ฆ่าเธอ...ก่อนที่เธอจะฆ่าทุกคนที่เธอรัก

        กิลขบฟันแน่นแล้วดึงดาบออกจากมือเนียร์ใช้แรงที่เหลืออยู่ทั้งหมดเงื้อดาบขึ้น ตัดสินใจลงดาบในคราเดียว!

        “...ฆ่า..ฉัน...”

        ไม่กี่ถ้อยคำจากคนตรงหน้า กลับชะงักมือของกิลได้ชะงัดเขามองเธออย่างตะลึง เมื่อกี้เพียงแวบเดียวเท่านั้นที่เขาเห็นเนียร์คนเดิมกลับมา

        สีหน้าของเด็กสาวฉายชัดถึงความทรมาน เธอผละถอยเอามือกุมหัวคล้ายปวดศีรษะอย่างรุนแรง

        “เนียร์?...เนียร์!” กิลมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้เข้าใจผิดเมื่อกี้นี้เนียร์กลับมาเป็นตัวเธอเองจริงๆ แม้เป็นเพียงชั่ววินาทีเดียวก็ตามแต่นั่นบ่งบอกว่าตอนนี้เธอกำลังต่อสู้กับการควบคุมของท่านตนัยอยู่

        ถ้าพยายามเรียกเธอกลับมายังมีสิทธิ์ที่เธอจะหลุดจากการควบคุม ทว่าพวกอั๊คไหวตัวทันรีบมาขวางไว้ไม่ให้เข้าใกล้เนียร์ได้

        “ดีม”

        ทันทีที่เห็นสัญญาณของอั๊คเลียนกับเอมคว้าแขนเนียร์ไว้คนละข้าง

        “เอาล่ะ แขกผู้มีเกียรติทั้งหลาย” ดีมว่าพลางโค้งตัว“งานเลี้ยงเลิกแล้ว คงต้องขอตัวลาเพียงเท่านี้”

        “เอาเนียร์คืนมานะ!”

        ฟิวส์คิดจะเข้าไปแย่งตัวเนียร์กลับมาแต่ก่อนจะไปถึงก็เกิดพายุขึ้นกะทันหัน ทำให้เขาชะงัก และยกแขนขึ้นกันแทนเมื่อลมสงบลงกลุ่มเด็กโรงเรียนเทพาพิทักษ์และเนียร์ก็หายไป

        ราวกับพายุได้หอบพวกเขาไปด้วย