บทที่ 27 ช่วยหวีผมให้เสด็จอา
เซวียนเหยียนฟู่ดึงสายตากลับมา กล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
“ผอมขนาดนี้ เดินออกไปคนคงคิดว่าตำหนักเซ่อเจิ้งหวางของข้ายากจนไม่มีข้าวกิน”
“เสด็จอาทรงสงสารข้าหรือเพคะ? อินอินตื้นตันใจเหลือเกิน”
เซวียนเหยียนฟู่มองตาดวงโตที่เปล่งประกาย ก็ขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม สาวน้อยผู้นี้เหตุใดจึงมองสีหน้ารังเกียจของเขาเป็สงสารได้ ชายหนุ่มไม่สนใจนางอีก หันไปอ่านฎีกาต่อ
ส่วนอวิ๋นอินอินยืนอยู่ด้านข้าง เอ่ยปากรับคำด้วยใบหน้าตื่นเต้นว่า “เสด็จอาทรงวางพระทัยได้เพคะ ่นี้ข้ากินมากทุกมื้อ อีกไม่นาน ข้าก็จะเปลี่ยนเป็คนขาว ๆ อ้วน ๆ แล้วเพคะ”
ทว่าคำตอบที่นางได้รับกลับเป็เสียงหัวเราะเยาะแ่เบาของเซวียนเหยียนฟู่
ในตำหนักกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง มีอวิ๋นอินอินใช้ผ้าเช็ดผมด้วยความเอาใจใส่ ส่วนเซวียนเหยียนฟู่จดจ่อกับการอ่านฎีกา พร้อมกันนั้นมีสายลมอ่อน ๆ พัดผ่านทั้งสอง พัดเกศาดำวาวของเซวียนเหยียนฟู่ให้ปลิดปลิว
สายลมนั้นนำพากลิ่นหอมของดอกไม้ในลานมาด้วย
อาเอ้อร์ที่เดินมา ถูกภาพที่เงียบสงบนี้ทำให้ใไม่น้อย ั้แ่เมื่อใดกันที่นายท่านอนุญาตให้ผู้อื่นเข้าใกล้ถึงเพียงนี้?
เซวียนเหยียนฟู่ที่เงยหน้าขึ้นมา เห็นอาเอ้อร์ที่ยืนตะลึงอยู่เข้าพอดี
“มีอันใด?”
อาเอ้อร์ได้สติกลับมา รีบเดินเข้าไป เล่าเื่ในราชอุทยานออกไป “นายท่านพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าาทรงบอกว่าจะรอพระองค์ที่ห้องทรงพระอักษรพ่ะย่ะค่ะ”
เซวียนเหยียนฟู่พยักหน้าแ่เบา จากนั้นอ่านฎีกาต่อ ราวกับผู้ที่รอพบเขาอยู่มิใช่องค์จักรพรรดิ
อวิ๋นอินอินจึงวางผ้าขนหนูลง เดินไปที่ข้างกายของเซวียนเหยียนฟู่ กล่าวเสียงเบา “เสด็จอาเพคะ ขออภัยด้วยเพคะ ข้าทำให้ท่านเดือดร้อน”
เซวียนเหยียนฟู่หันศีรษะมามองใบหน้าเล็กที่ทั้งรู้สึกผิดและเป็กังวล ภายในหัวใจก็สั่นไหวเบา ๆ
“แห้งหรือยัง?”
“อ๋า?” อวิ๋นอินอินตะลึงไปครู่หนึ่ง จึงเข้าใจว่าที่อีกฝ่ายถามหมายถึงเส้นผม “ใกล้จะแห้งหมดแล้วเพคะ”
“เช่นนั้นก็เกล้าผมเถิด”
“หา?” อวิ๋นอินอินโง่งมอีกครั้ง “กะ… เกล้าผมหรือเพคะ?”
“ทำไม่เป็หรือ?”
ก็ข้าทำไม่ค่อยเป็จริง ๆ นี่ แต่ผู้ที่ไม่เคยกินเนื้อหมูก็ยังเคยเห็นหมูวิ่งละนะ แค่มัดหางม้าสูงหน่อย? เอาเถิด เพื่อเอาใจเสด็จอา ตัวข้าอวิ๋นอินอินอะไรก็ทำได้ทั้งนั้น
“เป็ ข้าทำเป็เพคะ”
นางรีบไปหยิบหวีและเชือกรัดผมที่โต๊ะเครื่องแป้ง มองดูผมสีดำวาวที่สยายอยู่ด้านหลัง หายใจเข้าหนึ่งครั้ง ยกหวีขึ้นมา พร้อมกันนั้น นางก็ถอนใจให้กับความนุ่มลื่นของเส้นผมนี้ แต่เมื่อััเส้นผม มันก็เอาแต่ลื่นออกอยู่เรื่อย ๆ โฮ… ความตั้งใจของอวิ๋นอินอินพังทลายแล้ว
พอรวบผมไว้ในมือทั้งหมดอย่างยากลำบาก ที่รัดผมนี่ก็มีปัญหาอีก ไม่ว่าจะรัดอย่างไร ที่รัดผมนี่ก็รัดไม่แน่น อวิ๋นอินอินกัดฟันจับที่รัดผมไว้แน่นครั้งแล้วครั้งเล่า
ความเจ็บเป็ระลอกที่หนังศีรษะ สำหรับเซวียนเหยียนฟู่ยังพอทนได้ แต่ในตอนที่เห็นผมร่วงลงมาทีละสองสามเส้น เส้นแล้วเส้นเล่า สีหน้าของเซวียนเหยียนฟู่ก็ดำทะมึนขึ้นเรื่อย ๆ สุดท้ายจึงวางฎีกาในมือลงอย่างแรง
“ออกไป ให้อาเอ้อร์เข้ามา”
“เพคะ”
พอได้ยินเสียงโกรธระคนหมดความอดทน อวิ๋นอินอินก็เบะปากพูดเสียงแ่ วางหวีลง เดินออกไปอย่างเชื่อฟัง เรียกอาเอ้อร์ที่อยู่นอกประตูให้เข้าไป
เมื่อกลับมาถึงสวนเสือ นางลูบหัวเยว่หยาที่พุ่งเข้ามา นางนั่งนิ่งอยู่ในสวน สองมือเท้าคาง มองไปบนท้องฟ้าอย่างท้อใจ หลานเยว่เห็นเช่นนั้น จึงยกขนม น้ำชาเข้ามา
“องค์หญิงทรงเป็อะไรไปหรือเพคะ? หรือว่าท่านอ๋องทรงไม่โปรดขนมล่าเหนียนเกา?”
อวิ๋นอินอินส่ายหัว “เสด็จอาทรงไม่เสวยเลยต่างหาก”
“ไม่เป็อันใดหรอกเพคะ บางทียามนี้ท่านอ๋องอาจกำลังยุ่งอยู่ รอทรงงานเสร็จคงจะเสวยเพคะ” หลานเยว่ปลอบใจ พลางยื่นมือไปรินชาส่งให้อวิ๋นอินอิน เมื่อรับชามา อวิ๋นอินอินก็ถอนใจอีกครั้ง “หลานเยว่ ข้าอาจจะไม่ได้รับความโปรดปราน หรือไม่ก็สูญเสียความโปรดปรานไปแล้ว…”
หลานเยว่ที่ยืนอยู่ตรงนั้น ไม่เข้าใจว่าคำกล่าวนี้หมายความอย่างไร?
ในศาลาสวนสน อาเอ้อร์เกล้าผมให้เซวียนเหยียนฟู่เสร็จอย่างรวดเร็ว พร้อมไปยืนอยู่ด้านข้าง ดมกลิ่นหอมที่โชยออกมาจากจานบนโต๊ะ ก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้
“นายท่านพ่ะย่ะค่ะ นี่เป็ขนมที่องค์หญิงเก้าทำหรือพ่ะย่ะค่ะ?” เมื่อไม่ได้รับการตอบสนอง อาเอ้อร์จึงถามต่ออีกประโยค “นายท่าน ไม่ชอบหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
เซวียนเหยียนฟู่ยังคงไม่ตอบสนองเช่นเดิม
“เอ่อ ในเมื่อเป็เช่นนี้ ทรงประทานให้กระหม่อมเป็รางวัลได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ ตอนเที่ยงนี้ ที่ราชอุทยานกระหม่อมกินขนมไปเล็กน้อย ยามนี้หิวพอดีเลยพ่ะย่ะค่ะ” อาเอ้อร์กล่าวจบก็ยื่นมือหมายจะไปหยิบ แต่ในยามที่กำลังจะัันั้น เขากลับถูกฎีกาตีดังเพียะ
อาเอ้อร์ชักมือกลับเพราะความเจ็บ มองนายท่านของตนอย่างไม่เข้าใจ
“ข้าบอกว่าไม่กินหรือ?”
เซวียนเหยียนฟู่ถลึงตาใส่อาเอ้อร์อย่างไม่พอใจ จากนั้นยื่นมือไปหยิบส้อม จิ้มชิ้นหนึ่งนำเข้าปาก เลิกคิ้วขึ้นบาง ๆ ดวงเนตรที่ล้ำลึกวาบประกายประหลาดใจ สาวน้อยผู้นี้ฝีมือนับว่าไม่เลว ทว่า…
“อร่อยหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”
เซวียนเหยียนฟู่วางส้อมลง ผลักจานไปเบื้องหน้าของอาเอ้อร์ “หากสงสัยก็ลองชิมดู”
“ขอบพระทัยนายท่านพ่ะย่ะค่ะ”
อาเอ้อร์รับส้อมมา กินอย่างอดใจไม่ไหว เคี้ยวไปไม่กี่ครั้งสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป เขาวางจานลง รีบไปเทชาถ้วยหนึ่งบนโต๊ะอย่างร้อนรน แหงนหน้าดื่มลงไปจนหมด
สีหน้าจึงดีขึ้นมา
“ของสิ่งนี้ อร่อยก็อร่อยอยู่หรอก แต่ว่าเผ็ดเกินไป! ฟู่ เผ็ดเกินไปแล้ว!” กล่าวจบ อาเอ้อร์ก็เทชาอีกถ้วย
เขาหันศีรษะกลับไป ก็ยังเห็นนายท่านของตนมีสีหน้าไร้อารมณ์ จึงอดถามคำหนึ่งไม่ได้ “นายท่าน ทรงไม่รู้สึกเผ็ดเลยหรือพ่ะย่ะค่ะ? ให้กระหม่อมเทน้ำชาให้พระองค์สักถ้วยหรือไม่?”
เซวียนเหยียนฟู่เหลือบตามองอาเอ้อร์ และลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปด้านนอก
อาเอ้อร์เห็นเช่นนั้น ก็รีบวางถ้วยลง หมุนกายติดตามไป
เข้ามาในห้องทรงอักษร อวิ๋นตี้กำลังชมภาพทิวทัศน์ เมื่อเห็นเซวียนเหยียนฟู่ ก็กวักมือเรียกทันที “อาฟู่ รีบมาเร็ว มาดูภาพวาดล้ำค่าที่ข้าเพิ่งได้มา”
เซวียนเหยียนฟู่เดินเข้าไป เหลือบมองภาพนั้นครั้งหนึ่ง จากนั้นเงยหน้ามองอวิ๋นตี้
“ฝ่าาทรงตามกระหม่อมมา เพื่อชื่นชมภาพเท่านั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
อวิ๋นตี้ยืนขึ้น หันศีรษะไปสบตากับเซวียนเหยียนฟู่ รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าค่อย ๆ จางหายไป “อาฟู่ เ้าควรจะอธิบายเื่ในราชอุทยานกับเจิ้นหน่อยหรือไม่? ่นี้เหล่าองค์หญิงไปทำอันใดให้เ้าโกรธกัน เ้าจึงมีโทสะมากถึงเพียงนั้น ถึงกับลงโทษให้พวกนางคุกเข่า”
“หากฝ่าาทรงคิดว่ากระหม่อมไม่มีคุณสมบัติในการอบรมสั่งสอนเหล่าองค์หญิง เช่นนั้นครั้งหน้ากระหม่อมจะไม่ยุ่งแล้ว”
ได้ยินน้ำเสียงของเซวียนเหยียนฟู่ที่เ็า อวิ๋นตี้ก็รีบผ่อนคลายสีหน้าทันที โบกมือยิ้มให้ “กล่าวอันใดกัน หากเ้าซึ่งเป็เสด็จอาไม่มีคุณสมบัติไปสั่งสอนพวกนางแล้วผู้ใดจะมีคุณสมบัติกันเล่า ข้าเพียงแต่ถามถึงสถานการณ์เท่านั้น”
“องค์หญิงทั้งหลายไม่เคารพต่อกฎของบรรพบุรุษ ไม่เคารพต่อตี๋กงจู่ กระหม่อมจึงสั่งสอนไปตามสมควร”
“ตี๋กงจู่? องค์หญิงเก้าที่เงียบงันไม่พูดไม่จาผู้นั้นน่ะหรือ?” อวิ๋นตี้นึกถึงเงาแผ่นหลังเล็ก ๆ ที่เอาแต่นั่งหลบอยู่ในมุม ในดวงตาก็มีประกายรังเกียจวาบผ่าน “นางอาศัยอยู่กับพระมเหสีในตำหนักเย็นไม่ใช่หรือ? เื่ครั้งนี้ไปเกี่ยวข้องกับนางได้อย่างไรเล่า?”
เมื่อได้ยินคำพูดของอวิ๋นตี้ ลมหายใจของเซวียนเหยียนฟู่ก็เย็นเยียบลงในเสี้ยวพริบตา
“ดูเหมือนฝ่าาจะยังไม่ทรงทราบว่าโรคขององค์หญิงเก้าได้หายแล้ว”
“หายดีแล้ว?” อวิ๋นตี้ตกตะลึง “นางไม่โง่งมอีกแล้ว?”
เซวียนเหยียนฟู่มองอวิ๋นตี้อย่างเ็า จนอวิ๋นตี้ประหม่าในความผิด เขากระแอมครั้งหนึ่งอย่างกระดาก หมุนกายไปมองภาพของตนต่อ
“หากฝ่าาทรงไม่มีเื่ใดแล้ว กระหม่อมขอตัวก่อนพ่ะย่ะค่ะ”
“อาฟู่ เื่การแก้กฎแต่งตั้งองค์หญิงใหญ่ให้เป็ตี๋กงจู่ที่ข้าพูดกับเ้าก่อนหน้านี้ เ้าคิดว่าอย่างไร?”
999
