พ่อบ้านลูกครึ่งต่างโลก กับการผจญภัยตามหารัก

        “หึ...รัชทายาทสติแตก  นักฆ่าของข้าตายไปแค่ 5  อีก 3 ถอนตัวได้ทัน  มันดันนับว่าตายไป 8 ปากไม่เป็นมงคล”...การาโทสอยู่บนเรือสินค้าของเขาที่จอดเทียบท่า

        กิจการค้าส่งอันเป็นฉากบังหน้าโดยอาศัยยุทธปัจจัยบังหน้าที่ได้จากนายทุนพ่อค้าวานิชเจ้าอื่นๆ ที่เป็นคู่แข่งของเครือที่เป็นสหพันธ์การค้าของเอียนน์

        “พวกข้าโดนไอ้พวกเงาปีศาจจับตา คงไม่สะดวกลงมือตามสั่งที่องค์ชายรัชทายาทออกคำสั่งใหม่มา  ท่านจะให้ใครไปจัดการกับเอียนน์ครับ?”...อัสนีถาม

        “อืม....งานนี้เขาจงใจสลัดข้อกล่าวหาในการมีส่วนร่วมกับเรา  แต่ก็อาศัยเราแอบอ้างเอรากอสเพื่อทำลายน้องชายคู่แข่งอีกทาง  ....ส่วนเราก็ต้องหายเข้ากลีบเมฆชั่วคราวหลังจากลงมือคราวนี้เสร็จ  ข้าจะรับหน้าทำการค้าต่อไป  พวกเจ้าก็อยู่แบบเงียบๆกันไปหลังจากที่ลงมือแล้ว  ....งานนี้ข้าคงต้องใช้ เงามืด แล้ว”.....การาโทสกล่าว

        “งานนี้ถึงกับต้องให้นางลงมือ   ดูท่าท่านประเมินอลันไว้สูงมาก”...วายุกล่าวกับการาโทส

        “พวกเจ้าคงเห็นสภาพที่น่าอนาถของ ศิลากับ  แสงจรัส แล้ว และมีแนวโน้มว่าหัวหน้าเงาปีศาจจะเป็นคนคนเดียวกับอลัน  ถ้าหากใช่ การใช้เงามืดไปฆ่าเอียนน์ที่มีอลันคุ้มครองนั้น  ก็ยังเข้าข่ายว่าเสี่ยงมากอยู่ดี”....การาโทสอธิบาย

        “ท่านคิดว่า 2 คนนี้คือคนคนเดียวกัน?!  แต่วิชาของพวกมันต่างกันสิ้นเชิง”....วารีถามด้วยความตระหนกและไม่เห็นพ้อง

        “ข้าก็แค่คาดเดา  เป็นไปได้ว่าวิชาใดวิชาหนึ่งของเขาจะเป็นฉากบังหน้า   ส่วนอีกวิชาคือวิชาติดตัวที่แท้จริง  แต่ไม่ว่าจะวิชาบังหน้าหรือวิชาถนัด  ก็ล้วนเข่นฆ่าพวกเราได้แทบทั้งสิ้น   ซึ่งไม่เคยปรากฏมาก่อน”....การาโทสกล่าว   ข้อสันนิษฐานเพิ่มเติม

        สมกับเป็นผู้คร่ำหวอดในวงการมืด   ถ้าของแค่นี้ไม่เอะใจสงสัยหรือหัดเอามาตั้งสมมติฐานแล้วล่ะก็  องค์กรสมควรจะพินาศย่อยยับไปนานแล้ว

        เอกสารคดีโดนสั่งรื้อ   ด้วยอำนาจเจ้ากรมตุลาการอันเป็นตัวแทนพระราชาสะสางคดี   คำสั่งถือเป็นคำขาด เอกสารที่ต้องการหากเรียกแล้วเจ้าหน้าที่หรือขุนนางใดไม่มอบให้สามารถลงโทษได้ทันที

        เอียนน์รื้อค้นเอกสารคดี   มีแต่การสรุปคดีโดยรวบรัดไม่สมเหตุสมผลในส่วนของรัชทายาทโดยเฉพาะคดีเรื่องล่วงละเมิดบุตรีและภรรยาผู้อื่น   แน่นอนว่าคนที่ร้องเรียนมีแต่ขุนนางระดับมาร์ควิสขึ้นไป  ขุนนาง   พ่อค้าคหบดีและประชาชนทั่วไปไหนเลยจะกล้าฟ้องร้ององค์รัชทายาท

        ในเอกสารมีแต่ระบุว่าหญิงสาวล้วนสมยอม  บ้างก็ให้ท่าองค์รัชทายาทก่อน   โดยเน้นย้ำว่าแม้องค์รัชทายาทหาใช่ชายรูปงามแต่เขามีอนาคตและฐานะเป็นถึงว่าที่พระราชา  ดังนั้นหญิงสาวเหล่านั้นจึงหวังผูกพันธ์

        ส่วนคดีขุนนางโดน  พ่อค้า และผู้คนที่ตายด้วย 13 นักฆ่า ล้วนไม่มีเอกสารใดระบุโยงไปถึงองค์รัชทายาท

        แต่นั่นไม่สำคัญเพราะเขามีทีเด็ด  และอลันกำลังไปพบทีเด็ดที่ว่า

        ในห้องขังใต้ดิน  จันทรานักฆ่าหญิงโดนขังขึงโซ่ตรวนไว้   แต่งวดนี้มีผ้าห่มคลุมตัว  และดูท่าทางจะได้รับอาหาร  การขับถ่าย และการทำความสะอาดอย่างดี

        “ดูแลนางได้ดีมากเลยท่านมอร์ดัส  นางจะให้ความร่วมมือกับเราหากเราให้ประโยชน์นางมากกว่าพวกมัน”...อลันตบไหล่มอร์ดัสอยู่ด้านนอกประตู

        “พวกมันยังไม่รู้ว่านางยังไม่ตายใช่มั้ย?”...มอร์ดัสถาม

        “แน่นอน  ถ้ารู้มันคงทุ่มสุดตัวเล่นงานเอียนน์แบบไม่สนขี้ปากใครแน่นอน”

        พูดจบ  อลันเดินเข้าห้องขังไป

        ผ้ายังปิดตานาง

        “นายท่าน  ... ท่าน ... ท่านไม่ใช่นายท่านที่ดูแลข้า  ท่านคือคนที่จับข้าใช่มั้ย?”

        อลันเลื่อนเก้าอี้มานั่งข้างๆ

        “ใช่ข้าเอง  หัวหน้าเงาปีศาจและข้าคืออลัน”....อลันพูดพร้อมเปิดผ้าปิดตานางออก

        แสงแม้ไม่จ้าในคุกที่มืดและอับชื้น  ซ้ำยังไม่มืดค่ำ  แต่นางปิดตาเป็นเวลานานจึงต้องค่อยๆ หรี่ตาขึ้น

        “ท...ท่านคือ...อลัน!?”....จันทราตกใจมาก

        “ใช่  เจ้าน่าจะดีใจนะ ที่เป้าหมายที่พวกเจ้าอยากฆ่าและคนที่สกัดพวกเจ้าคืนนั้นคือคนคนเดียวกัน  นั่นช่วยให้พวกเจ้าประหยัดแรงและเวลาขึ้นมาก”....อลันตอบ

        “อ..อ..เอ่อ..”

        ...จันทราอ้ำอึ้ง  ในชีวิตนักฆ่าที่ถูกฝึกมาอย่างดี  พรสวรรค์ในเชิงยุทธ์และการสังหารทำภารกิจคือระดับต้นๆของพิภพแดนดินน้อยครั้งนางจะกลัว  แต่ครั้งนี้นางกลัวจับใจ

        อลัน ..ตามข้อมูลใช้ออร่าสายควบคุม  ใช้อาวุธมีใยด้ายที่แสนคมและโซ่ปลายมีด  ซึ่งพวกเขาเรียกมันว่าโซ่ปลายทวน  แต่เงาปีศาจที่ฆ่าสามีนางและชายชู้ของนางในคราเดียวกันนั้นกลับใช้วิชาที่เป็นมือเปล่า นี่เท่ากับว่าลำพังวิชาที่ปิดบังตัวตนของเขายังเข่นฆ่าระดับสุดยอดนักฆ่ามือสังหารของผืนพิภพอย่างง่ายดาย  หากใช้วิชาประจำตัวคู่กายที่แท้จริง    นางและพวกพ้องไม่มีโอกาสจะฆ่าอลันและคนในคุ้มครองของเขาได้เลย

        บัดนี้นางรู้ตัวแล้ว  ว่านางควรอยู่ฝ่ายไหน  แม้จะรับประกันไม่ได้ว่าพวกเขาจะไม่ฆ่านาง  แต่ก็ยังดีกว่ากลับไปทั้งที่รู้ว่าตายแน่นอน  ไม่ว่าจะตายเพราะคนในองค์กรไม่ไว้ใจอีก  หรือตายเพราะต้องมาเป็นศัตรูกับอลัน   สู้รับข้อเสนอที่พวกเขาให้มาจะประเสริฐสุด

        “นายท่านอลันข้า.. ..ข้ายอมแล้ว ข้า....ข้าบอกกับนายท่านที่ดูแลข้าไปแล้วว่า  ข้ายอมร่วมมือ ให้ข้าทำอะไรโปรดบอกกล่าว...อุ๊....อุ๊บ...โอ๊.ว.ว.ว.วก”....นางพูดจบก็ทำท่านจะสำลักหรืออาเจียน

        “มอร์ดัส..ไขโซ่ตรวน!!”...อลันรีบเรียกมอร์ดัส

        “ท่านจะ....?”

        “นางทำท่าจะอ้วกจริงๆข้าจะควบคุมคอนางไว้ไม่ให้เล่นตุกติก...ท่านไม่ต้องห่วง”...อลันใช้ด้ายใยพันคอนางบางๆ

        หากตุกติก  รับรองว่าหัวขาดแน่นอน

        มอร์ดัสรีบไขโซ่ที่แขน  มอร์ดัสจับนางพยุงเอากระโถนมาวาง  โอบจากข้างหลังช้อนนางไว้แล้วกดหัวนางลงข้างหน้าไปที่โถ

        นางอ้วกเสร็จ

         จากนั้นให้นางล้างปาก  มอร์ดัสยังประคองนางทั้งที่ขาโดนตรึงโซ่ลอยอยู่

        “ท่าน....ท่านคือคนที่ดูและข้า...”....นางถามด้วยความเลียจากการอาเจียนพูดกับมอร์ดัส

        “อืม  ข้าเอง”...มอร์ดัสตอบ

        อลันหยิบโซ่ปลานทวนหย่อนลงเล็กน้อยที่หน้าท้องนาง  นางนั้นมันก็แกว่งวนรอบๆ ท้องน้อยของนาง

        “อลัน  ท่านทำอะไร?”...มอร์ดัสถาม

        “นางท้อง  กำลังจะตั้งครรภ์ ...ข้าจับกระแสชีวิตได้ในนี้”..อลันตอบ

        “ห๊ะ!?”...มอร์ดัสกับจันทรารอพร้อมกัน

        “ข..ข..ข้าจะมีลูก......กับ...”...จันทราก้มหน้า  นางรับปากแล้วว่าจะไม่โวยวายบอกใครเรื่องนี้

        “เราจะทำความสะอาดห้องนี้ให้น่าอยู่ขึ้นหน่อย  อย่าให้มีของเหม็นชวนคลื่นไส้  แล้ว  ต้องมีผลไว้รสเปรี้ยวในนางขบกัดเป็นระยะ...ส่วนท่าน  มอร์ดัส ท่านต้องคุยกับข้า”...อลันตบไหล่มอร์ดัส

        หลังทำห้องเสร็จด้วยความรวดเร็วจากฝีมืออลันซะส่วนใหญ่  ก็สั่งลูกร้องให้ไปหาของเปรี้ยวมาเป็นเสบียง  จากนั้นอลันกับมอร์ดัสนั่งคุยกันหน้าห้อง

        “ข..ข..ข้าขอโทษ....ท่านเล่นไม่สวมอะไรให้นางเลย ข้าอดมานานไหนเลย.....จะ...ทนได้...”...มอร์ดัสกล่าวเสียงอ่อยๆ ก้มหน้า

        “หืม...ข้าจะว่าท่านเรื่องอะไร?”

        “เอ๋..?..ท่าน...ไม่โกรธข้า?”

        “ท่านเป็นคนเดียวที่ไว้ใจได้และยังโสด  แถมไม่มีเวลาไปคลุกคลีกับสาวๆ  ทหารยามหน้าปราสาท  ยังมีเวลาเที่ยวผู้หญิงบ่อยกว่าท่านเลย”

        “ท่านรู้แต่แรกว่าข้าจะ...จะทำนาง?”

        “ไม่ถึงกับคาดการณ์ได้ขนาดนั้น   แค่ว่าถ้าท่านทำก็ดี  ถ้าไม่ทำก็ได้”

        “ท่านถึงเปลือยร่างนาง? ข้าคิดว่าเปลือยเพราะไม่ให้นางซุกซ่อนอาวุธ”

        “ถ้าจะทำแบบนั้น  แค่ถอดเสื้อผ้านาง  ตรวจผม ปาก รูกลีบและรูก้นว่ามีอาวุธลับซุกซ่อนไว้มั้ยจากนั้นก็ให้สวมชุดนักโทษเอาก็ได้นี่....แต่ที่ถอดออกเพราะอยากให้ท่านมีอารมณ์”

        “เพราะงั้นท่านถึงไม่มาดูนางตั้งหลายวันจนจะเป็นสัปดาห์?”

        “อื้ม....ข้าคิดแต่ว่านางต้องโดนท่านปราบ   แต่ไม่นึกว่าท่านจะไม่คุมกำเนิดแล้วมอบของขวัญชิ้นใหญ่หลังรับข้อเสนอให้กับนาง”....อลันยิ้มเอามือเกาคางตัวเอง

        “แต่ข้าให้นางกินแล้ว  กินยาคุมแบบเดือนตั้งแต่วันแรกที่ทำ..แล้ว.......?”

        “เราเข้าไปถามนางกัน”

        ทั้งคู่เข้ามาสอบจันทรา  อลันใช้ใยด้านรัดตามตัวนาง  นางรับรู้ถึงรังสีฆ่าฝันอันน่ากลัวได้ผ่านใยเหล่านี้  ... นางเข้าใจโดยธรรมชาติได้เลยว่า  ถ้าโกหกอลันที่ใช้ออกร่าจับผิดนางนางจะมีจุดจบยังไง แน่นอนว่าต้องไม่ตายทันทีแน่ แม้นางจะยังมีประโยชน์ต่อพวกเขา แต่แค่เอาแขนขานางออก เหลือแต่หัวกับลำตัวไว้ให้ข้อมูล ก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้

        “คำถามง่ายๆมอร์ดัสให้เจ้ากินยาแล้ว  ทำไมยังท้อง?”

        “ข...ข้า...นายท่านอย่าโกรธข้าข้า......ทำเพร....”

        “ตอบในสิ่งที่ข้าถาม”...อลันถามด้วยเสียงนิ่งราบเรียบแต่ชวนขนลุก

        “ข้าจงใจอมยาไว้  แล้วแอบบ้วนทิ้งค่ะ....”....นางรีบตอบสิ่งที่ต้องตอบให้ไวที่สุด

        “เพื่อ?”

        “เพื่อเป็นหลักประกันให้ชีวิตข้ายืนยาวขึ้นอย่างน้อย8-9 เดือนค่ะ  ... ...ถ.......ถ้าโชคดี”

        “อืม... เจ้าโชคดี...  ทีนี้เจ้ามีลูกกับเพื่อนข้า   ข้าจะดูและเจ้าอย่างดีและลูกด้วย  หวังว่าเจ้าคงรู้ตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่  อย่าทำให้ข้าผิดหวัง  แล้วเจ้าจะอยู่สบายกว่าตอนเป็นนักฆ่า”

        “ข้าเคยแต่ฆ่าคน  หากข้าช่วยจนจบเรื่อง  อนุญาตให้ข้าเป็นมือสังหารให้ท่านเถอะ”

        “เจ้าไม่ต้องฆ่าใครเพื่อแลกเงินอีก”

        “ทำไมคะ?”

        “เพราะพ่อของลูกเจ้าเป็นถึงองครักษ์หลวง  เบี้ยหวัดเงินเดือนมั่นคง  ถ้าไม่ใช้ชีวิตฟุ่มเฟือย  เจ้าจะไม่ต้องทำงานฆ่าใครอีก อีกอย่างข้ามีทองคำที่ได้จากตอนทำลายเสบียงทัพเสริมของพวกปีศาจ  ข้ายกให้เจ้าพ่อแม่ลูกเอาไปเป็นทุนตั้งตัว  ซึ่งมันน่าจะมากกว่าเงินค่าจ้างนักฆ่านะ”....อลันเสนอ

        “พวกท่าน...ข้าคิดจะฆ่าพวกท่านนะ”

        “หึ...ลำพังพวกเจ้าน่ะเหรอ?”...อลันค่อนหัวเราะ

        “เจ้าใช้รหัสเรียก  มันดูไม่สมเป็นแม่คนในอนาคตเลย  ให้ข้าตั้งชื่อเจ้าใหม่เถอะนะ  ชื่อว่า....จูน....ชื่อจูนเป็นไง?”...มอร์ดัสลูบผมนางแล้วกล่าว

        “ข..ข้า...ชื่อ...จูน...”...นางไม่นึกว่าจะมีชื่อกับเขา

        “พวกมันยังไม่รู้ว่าเจ้าตาย  จงอยู่ในนี้แบบเงียบๆมอร์ดัสจะดูแลเจ้าจนกว่าจะจบเรื่องแล้วจากนั้นค่อยพาเจ้าออกมาในที่ที่ดีกว่านี้แล้วพักจนกว่าจะคลอด”...อลันกล่าว

        “ค่ะนายท่าน”

        “งั้น  ไม่ต้องปิดตานางแล้วใช้มั้ย?”....มอร์ดัสถาม

        “ได้สิ  จากนี้ไปท่านดูและนางให้ดีๆ   นางสำคัญต่อคดีเรามาก”...อลันเดินออกไป

        เมื่ออลันจากไป

        “ข้า...”...มอร์ดัสไม่พูดอะไร  ลูบหน้า ผม และหน้าท้องจูน  แล้วป้อนผลไม้รสเปรี้ยวชิ้นเล็กๆให้นางกินทีละนิด

        นางยังโดนล่ามแบบเดิม  ค่อยกินผลไม้ไปมองหน้ามอร์ดัสไป

        “ไม่เคยมีใครทำให้ข้าขนาดนี้  สามีข้ายังไม่เคย  ไอ้ชายชู้ของข้ามันก็แค่อยากระบายใคร่”

        “ข้าก็ระบายใคร่ใส่เจ้านา...ใส่จนท้องเลยนะฮะๆ”...มอร์ดัสิย้มแบบละอาย

        “แต่ท่านดูแลข้า  เช็ดตัวให้ ล้างก้น ล้างกลีบให้ข้าเวลาขับถ่าย ป้อนอาหารข้า  กลางวันอาการอบๆก็อาบน้ำให้ข้า  แล้วมอบ...มอบความสุขเสียวให้ข้า ถ้าไม่ติดว่ามีโซ่ล่าม ข้าคงลืมไปแล้วว่าคือนักโทษ มันเหมือนข้าเป็นคนป่วยที่มีท่านคอบดูแลมากกว่า”...นางมองมอร์ดัส  ด้วยสายตาคนละแบบกับตอนที่เป็นนักฆ่า

        “เจ้าจะกัดลิ้นข้ามั้ย?”

        “แล้วลูกข้าจะคุยกับพ่อเขายังไง”

        จบคำมอร์ดัสประกบจูบควานลิ้นพันกันนัวเนียและจ๊วบจ๊าบดังรุนแรงจนแทบจะหลอมเป็นคนคนเดียวกัน มือมอร์ดัสขยำเต้าและเนินขนกลีบของนางพลางจูบแบบไม่ยั้ง

        “ต่อไปนี้ข้าคือข้ารับใช้ท่าน  ท่านจะใช้ข้าทำอะไร  หรือทำอะไรกับข้า  ท่านมิต้องขอ ข้าเป็นสมบัติท่าน   ขอท่านระบายราคะใคร่ของท่านใส่มาเมื่อต้องการ   ข้าจะอุ้มท้องให้ลูกท่าน”

        มอร์ดัสไม่รอช้า  เขาเข้าไปที่หว่างขานางแล้วขยี้รูกลีบด้วยกามราคะกล้าและปนผสมด้วยรักที่ไม่รู้ว่ารักแบบไหน  หลังจากกิจกามนี้  ในท้องนางมีแต่น้ำอสุจิของมอร์ดัส

        อีกวันอลันมาเยี่ยม   เขาพบว่ามอร์ดัสรีบมาที่ประตูคุกเหล็ก  ลูกน้องไขกุญแจเปิดประตูจากข้างนอกให้อลันเข้าไปส่วนนางรีบสวมเสื้อผ้า

        “ท่านไม่ล่ามนาง? ยังซั่มกับนางคาเตียงท่าน”

        มอร์ดัสยังไม่ทันแก้ตัว  เสียงจูนก็ดังขึ้น

        “ข้าไม่หนีหรอกค่ะนายท่านอลัน   ถึงข้าจะเปิดห้องได้ก็ไม่กล้าออกไป  ไม่รู้ว่านายท่านอลันวางใยด้ายดักไว้มั้ย  ขืนออกไปแบบไม่คิด  ถึงรอดตายก็คงพิการตลอดชีวิต  อย่าว่าแต่ทำงานบ้านเลย แค่ดำรงชีวิตเองยังยาก”...จูนพูดขณะสวมเสื้อผ้านักโทษ

        “อืมนับว่าฉลาด  จะมีการไต่สวนวันนี้  ข้าจะมาเอาข้อมูลเพิ่ม...พร้อมมั้ย”

        “ยินดีค่ะ”

        “โดยทรยศองค์กร?”

        “องค์กรชุบเลี้ยงเราฝึกเราเผินๆเหมือนมีบุญคุณ   แต่หลายคนก็ไม่ได้มาจากการเป็นกำพร้า  บ้างก็มาจากการโดนลักพามาแต่เล็ก  พูดง่ายๆ คือขโมยมาจากอ้อมอกพ่อแม่    เลี้ยงเราไว้ฆ่าคน  ถ้าหากเห็นท่าไม่ดีก็ส่งคนมาฆ่าอีกที  กับพวกท่าน ให้ที่พัก  ให้ความปลอดภัย  ให้ชีวิตที่ไม่ต้องรับจ้างฆ่าโดยมีเงินให้  ขอแค่ไม่ต้องออกไปฆ่าใครอีก......และท่านมอร์ดัสก็ให้ลูกกับข้า.....เป็นท่านจะเลือกใคร”

        “เจ้าเชื่อพวกเรา?”

        “เรียนนายท่านอลันตามตรง  .. ข้าอาจจะเชื่อท่านแต่ยังมีหวั่นเกรงสงสัยบ้าง  แต่ข้าเชื่อเขาค่ะ”....นางพูดแล้วก็เกาะแขนมอร์ดัส

        อลันคลายเส้นใยกลับมา  เขาลอบเอาใยแตะตัวนางสักพักแล้ว  ออร่าจับได้ว่านางไม่โกหก

        “ดี..งั้นเรามาเริ่มงานกัน!!”...