ผู้ร่วงหล่น

ตึก ตึก ตึก

ภายในพื้นที่อันว่างเปล่าที่มีแต่ชั้นวางหนังสือที่เงียบสงบทันใดนั้นมีเสียงเดิน ได้ทำลายความเงียบไป

คนที่เดินในห้องสมุดคือพระเอกของเรา อารมณ์แจ๊คในตอนนี้ไม่ดีมาก ๆแจ๊คเป็นคนชอบอ่านหนังสือในเวลาว่างพอได้เจอห้องสมุดของศูนย์วิจัยที่ใหญ่ขนาดโตมโหฬารจึงอารมณ์ดีมาก

แต่อารมณ์ก่อนหน้านี้ถูกทำลายไปเพราะตู้หนังสือกลับว่างเปล่าเป็นจำนวนมาก การเดินของแจ๊คจึงเป็นเดินกระแทกเท้าส่วนใหญ่จึงทำให้เกิดเสียงที่ดังมากถ้ามีคนอื่นอยู่ในห้องสมุดกับแจ๊ค พวกเขาคงต่อว่าแจ๊คที่ทำให้เกิดเสียงรบกวน

แจ๊คคิดคราว ๆว่าห้องสมุดแห่งนี้สามารถบรรจุหนังสือได้ประมาณหนึ่งแสนถึงหนึ่งล้านเล่มแต่สิ่งที่แจ๊คหาเจอมีแค่100กว่าเล่มเท่านั้น

หนังสือส่วนใหญ่ที่เจอคือกลยุทธ์ในการก่อตั้งเมือง การป้องกัน การโจมตีและการลอบสังหาร

หนังสือส่วนน้อยคือข้อมูลภายในและข้อมูลของศัตรู หนังสือที่แจ๊คต้องการคือความรู้ในการเล่นแร่แปรธาตุมีน้อยมากภายในห้องสมุดแห่งนี้

คนที่สร้างป่าแห่งความเงียบคือสมาคมต้นไม้ 3 ยอดชื่อแปลกมากสำหรับแจ๊ค ความรู้เกี่ยวกับสมาคมนี้ไม่มีอะไรมาก มีแต่ข้อมูลที่บอกว่าแต่ก่อนมีการสู้รบกันเกิดขึ้น

ต่อสู้ในยุคไหนแจ๊คไม่รู้เพราะหนังสือในห้องสมุดเมืองบาซ่าไม่มีการบอกชื่อสมาคมต้นไม้ 3 ยอดแห่งนี้

การต่อสู้นี้มีทั้งหมด 5 พวกคือ 1.สมาคมต้นไม้ 3 ยอด 2.เผ่าโลหิตมาร 3.เผ่าคนยักษ์ 4.สมาคมเซียนทำลายสวรรค์และสุดท้ายคือ5.องค์กรกระดูก

นอกจากคู่ต่อสู้ก็ไม่ได้ข้อมูลอะไร ทำให้ได้รับข้อมูลที่ไม่สมบูรณ์แจ๊คเก็บหนังสือทั้งหมดที่หลงเหลืออยู่ในห้องสมุดเข้าไปในชุดแห่งความว่างเปล่าพร้อมเดินออกจากห้องสมุดไปที่ห้องนั่งเล่นเพราะยังมีอีกประมาณ10ห้องที่แจ๊คยังไม่ได้เข้าไป

พอมาถึงห้องนั่งเล่นแจ๊คจึงได้สังเกตชื่อห้องในแต่ละห้องว่ามีอะไรบ้าง ชื่อห้องทั้งหมดมีดังนี้ ห้องสมุด ห้องวิจัย ห้องเก็บสมบัติ ห้องวัตถุดิบสำหรับอาหาร ห้องวัตถุดิบสำหรับการวิจัย ห้องอาหาร ห้องฝึกฝน ห้องนอน ห้องรู้แจ้งและห้องควบคุม

มีทั้งหมด 10 ห้องแจ๊คยังไม่ได้เดินเข้าห้องไหนก่อนเพราะว่าตอนนี้สิ่งที่แจ๊คอยากทำมากที่สุดคืออ่านหนังสือที่ได้รับมาจากห้องสมุดและหนังสือที่ซื้อมาก่อนหน้า

แจ๊คสัมผัสได้ว่าหู่เสวียอยู่ไกลมาก ๆก่อนหู่เสวียจะไปแค่พูดขึ้นมาว่า

[ฉันมีธุระต้องทำนายอยู่ในป่าแห่งความเงียบไปก่อน]

พูดจบหู่เสวียได้พุ่งหายไปปล่อยให้แจ๊คยืนสับสนกับคำพูดของหู่เสวีย คิดว่าที่นี้คงไม่มีอันตรายอะไรจึงไม่ต้องระวังตัวมากนัก

แจ๊คหยิบหนังสือชื่อว่า การเปลี่ยนน้ำให้กลายเป็นทราย ออกมาอ่านปรากฏตัวไม่เข้าใจเนื้อหาในหนังสือ

เพราะแจ๊คยังอ่านหนังสือเล่นแร่แปรธาตุฝึกหัดไม่จบและไม่เข้าใจเนื้อหามากนักที่แจ๊คหยิบหนังสือที่ชื่อว่า การเปลี่ยนน้ำให้กลายเป็นทรายขึ้นมา

เพราะนึกว่าอ่านข้ามขั้นก็สามารถเข้าใจได้ปรากฏตัวไม่เข้าใจอะไรสักอย่างแค่ประโยชน์เดียวของภายในหนังสือลึกลับเกินความเข้าใจแจ๊คในตอนนี้

แจ๊คจึงไม่ข้ามขั้นตอนการเรียนรู้หยิบหนังสือเล่นแร่แปรธาตุธาตุฝึกหัดออกมาอ่านเพื่อทำความเข้าใจ

แจ๊คไม่รู้ว่าวันเวลาผ่านไปเท่าไร ภายในรากไม้ที่มีธาตุไม้อันเข้มข้นทำให้คนธรรมดาที่ไม่มีการฝึกฝนอดหลับอดนอนได้เป็นปี

การอ่านหนังสือก็เป็นยาขั้นดีที่ช่วยทำให้คนเราลืมเรื่องภายนอกและจดจ่อกับหนังสือ

.................................

โลกภายนอก

เมืองอาริโซ ตำหนักเจ้าเมืองทหารวิ่งเข้ามารายงานกับฟู่ฉางว่า

“หัวหน้าสมาคมนักผจญภัยของเมืองได้ขอเข้าพบคับ”

ฟู่ฉางกำลังนั่งอ่านเอกสารการเงินของเมืองในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาหลังจากมีเรื่องน่าตกใจคือป่าแห่งความเงียบขยายตัวจนเกือบถึงหน้าประตูเมืองอาริโซ โชคดีที่ไม่มีการเคลื่อนไหวภายในป่าแห่งความเงียบ

มีญาติพี่น้องของคนตายได้เข้าป่าแห่งความเงียบเพื่อแก้แค้นผู้นำพาแห่งความมืดเป็นการกระทำของคนโง่เขลาเพราะคนที่เข้าไปไม่ได้กลับออกมาอีก

ขนาดศาสนาแห่งแสงที่รู้ว่าคาร์ดินัลที่ 11 คาโนะตายที่ป่าแห่งความเงียบยังไม่มีการเคลื่อนไหวอะไร

ฟู่ฉางรู้เจตนาที่แท้จริงของคนที่เข้าไปในป่าแห่งความเงียบเพราะว่า จอมนักรบหรือจอมเวทที่เข้าร่วมในการไล่ล่าครั้งนี้เป็นบุคคลสำคัญของตระกูลหรือเป็นเจ้าเมือง ถ้าคนนั้นได้ตายไปจริง คนในตระกูลจะล่มสลายไปเพราะตอนที่มีจอมนักรบหรือจอมเวทคนได้อยู่ทำให้คนในตระกูลสร้างความเดือดร้อนให้กับชาวบ้านหรือตระกูลที่ต่ำกว่าได้อย่างง่ายดาย

ทว่าคนที่เป็นเสาหลักได้ตายลง ทำให้ความแค้นปะทุขึ้นมาคนในตระกูลจึงหนีตายออกมาและพยายามจะเข้าไปในป่าแห่งความเงียบแม้ว่าจะมีหวังแค่เล็กน้อยก็ตาม

ส่วนเจ้าเมืองที่ตายไปคนในตระกูลจะถูกทางอาณาจักรรับไปเลี้ยงดูทว่ายศถาบรรดาศักดิ์จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

ส่วนคนอีกประเภทหนึ่งที่เข้ามาคือ พวกโจร อาชญากรรมเข้าไปค้นหาสมบัติของผู้ตายที่ป่าแห่งความเงียบ ลองคิดดูมีซากศพของจอมนักรบและจอมเวทเป็นแสน

สมบัติประจำตัวของจอมนักรบหรือจอมเวทนั้นมีราคาที่สูงมาก ๆ แม้ว่าจะเป็นสมบัติเล็กน้อย

แต่อย่างที่รู้กันคนที่เข้าไปในป่าแห่งความเงียบไม่มีใครได้กลับออกมาสักคนเดียว

ฟู่ฉางเงยหน้าขึ้นมามองทหารที่เข้ามารายงานก่อนจะคิดว่ามีเรื่องอะไรทำไมหัวหน้าสมาคมนักผจญภัยถึงได้เข้ามาพบตนหรือว่าเรื่องของอาริโน แต่ถ้าเป็นเรื่องของอาริโนทำไมไม่ไปตามไล่ล่าอาริโนที่อาณาจักรอาบูโน

“ให้เข้ามา”

ทหารทำความเคารพก่อนจะออกไปหลังจากที่ทหารเดินออกไปได้มีชายร่างสูงกำยำ 2 คนเดินเข้ามา คนหนึ่งเป็นชายวัยกลางคน สูง 2 เมตร ผมและตาสีดำในมือถือไม้คทาขนาดใหญ่คนนี้คือราเอกา และอีกคนหนึ่งไม่ได้ใส่เสือผ้าผิวสีแทนคนนี้คือแทงกี้

ทั้ง 2 ได้ยืนตรงก้มหัวเล็กน้อยเพื่อให้เกียรติแก่ฟู่ฉาง ฟู่ฉางเห็นทั้ง 2 คนก่อนจะพยักหน้าขึ้นมาเพื่อตอบกลับการก้มหัวเล็กน้อยเพราะว่าอีกฝ่ายเป็นถึงหัวหน้าสมาคมนักผจญภัยและอีกคนท่าทางจะไม่ได้ด้อยไปกว่ากัน

ฟู่ฉางได้พูดขึ้นมา

“เชิญทั้ง 2 นั่งลงก่อน”

ราเอกาและแทงกี้ได้นั่งลงบนโซฟากลางห้องก่อนจะพูดประเด็นที่มาในวันนี้

“วันนี้พวกเรามาคุยเรื่องหนึ่ง ไม่ได้เกี่ยวข้องกับสมาคมนักผจญภัยและอาริโน”

ฟู่ฉางหลับตาก่อนสักพักหนึ่งก่อนจะปิดผนึกห้องทั้งหมดไม่ให้เสียงเข้าหรือออก ถ้ามีคนพยายามเข้ามาจะมีเสียงแจ้งเตือน ราเอกาได้ยกคทาขึ้นก่อนจะมีวงแหวนเวทรอบห้องเพื่อกันอีกขั้นหนึ่ง

ฟู่ฉางเห็นว่าการพูดคุยในครั้งนี้จะเป็นเรื่องใหญ่ แทงกี้เป็นคนหัวช้าและเป็นคนใจร้อนจึงเข้าประเด็นใจความที่มาในวันนี้ว่า

“เธอเป็นเผ่าโลหิตที่ภูเขาเอวันบา ใช่ไหม”

หลังจากได้ที่ยินคำว่าเผ่าโลหิตของฟู่ฉางได้ปล่อยออร่าและแรงกดดันออกมาทางอากาศ ส่วนราเอกาส่ายหัวและถอยหายใจเกี่ยวกับเพื่อคนนี้ของตนเอง ฟู่ฉางได้ถือดาบโลหิตขึ้นมาในมือพร้อมที่จะปลิดชีพคนทั้ง 2 ตรงหน้า

ราเอกาพูดขึ้นมาก่อนที่จะมีได้ต่อสู้ว่า

“เผ่าคนเถื่อน”

ทันใดที่ได้ยินคำว่าเผ่าคนเถื่อนฟู่ฉางชะงักก่อนจะหันทางราเอกาและพูดขึ้นมาว่า

“พวกนายเป็นอะไรกับเผ่าคนเถื่อน”

แทงกี้ตอนนี้ได้ยืนขึ้นพร้อมทำท่าเตรียมจะต่อสู้แต่เมื่อเห็นว่าฟู่ฉางได้หยุดลงตนเองจึงนั่งลงที่เดิมก่อนพวกเขาทั้ง 3 จะพูดคุยกันภายในห้องของเจ้าเมือง

..........................................

บนยอดเขาภูเขาโชคชะตา ภายในบ้านนักปราชญ์อู๋ฉินได้ทำลายข้าวของราคาแพงด้วยความโกรธเกรี้ยวเพราะว่ามีข่าวมาถึงว่าผู้นำพาแห่งความมืดได้สร้างกับดักขึ้นมาสังหารคนนับล้าน

นักปราชญ์อู๋ฉินที่เป็นคนบอกตำแหน่งจึงต้องออกมาแสดงความรับผิดชอบ ทั่วทุกสารทิศได้รุมกดดันแก่อู๋ฉินทว่าสิ่งที่อู๋ฉินสนใจมากตอนนี้คือเขาได้เปิดโอกาสให้กับผู้นำพาแห่งความมืด

 ถ้าอู๋ฉินไม่ได้ทำนายตำแหน่งของแจ๊ค คงไม่มีการไล่ล่าแจ๊คจนเข้าไปในป่าแห่งความเงียบ พอผู้คนเข้าไปที่ป่าแห่งความเงียบจึงได้ปลุกยักษ์ให้ตื่นขึ้นมา ยักษ์ได้กดดันทุกคนจนสังเวยชีวิตนับล้านเพื่อเปิดใช้งานขวดทะเลสีแดง ดาบเทพวิญญาณแสงได้ผ่าพื้นดินและรากไม้ออกจากกัน

และสิ่งนี้จึงเป็นโอกาสให้แจ๊คหาทางเข้าเจอและยกระดับพลัง ความรู้ ความสามารถทางวิญญาณ จิตและการต่อสู้ขึ้นมา

เท่ากับว่าคนที่เปิดโอกาสไม่ใช้ใครที่ไหนคืออู๋ฉินเอง อู๋ฉินเห็นทุกอย่างผ่านดวงตาแห่งอดีตและรู้ได้ทันทีว่าเขาเป็นคนให้โชคที่ยิ่งใหญ่แก่ผู้นำพาแห่งความมืด

เท่านั้นยังไม่พอสิ่งที่อู๋ฉินเห็นอีกอย่างหนึ่งคือ ทะเลสีขาวบริสุทธิ์ราวกับผิวทารกแรกเกิดอีก ทะเลนั้นคือภัยพิบัติที่ยิ่งใหญ่เท่ากับผู้นำพาแห่งความมืด

อู๋ฉินนำโชคมาให้แก่ผู้นำพาแห่งความมืดและนำภัยพิบัติมาแก่ดวงดาวเคอเซอร์ ถ้ามีใครรู้เข้าอู๋ฉินจะต้องตายแน่นอน

อู๋ฉินได้หยิบลูกแก้วสีเทาขึ้นมาและพยายามจะดูว่าผู้นำพาแห่งความมืดได้อะไรจากป่าแห่งความเงียบ

ทันใดที่กำลังจะดูได้มีลำแสงพุ่งเข้ามาโจมตีเข้าที่วิญญาณของอู๋ฉิน

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

แครก แค่ก แค่ก

ลูกแก้วสีเทามีรอยร้าวและอู๋ฉินได้กระอักเลือดออกมาคำใหญ่พร้อมกับสลบไป 

.................................

ตัดมาทางผู้นำพาแห่งความมืดของเรา

แจ๊คได้อ่านหนังสือลืมวันเวลาจนรู้สึกหิวขึ้นมา 

“ฉันอ่านไปหนังสือไปนานเท่าไร”

แจ๊คอ่านหนังสือเล่นแร่แปรธาตุไปครึ่งเล่มแล้วตอนนี้ จึงหิวมากก่อนเดินเข้าไปในห้องอาหาร ห้องอาหารไม่ได้ใหญ่โตมากนัก มีโต๊ะนั่งกินข้าวและเคาร์เตอร์ต้นไม้

แจ๊คเดินเข้าไปตรงหน้าเคาร์เตอร์ต้นไม้ก่อนจะมีรากไม้ที่ปลายยอดเป็นที่ครอบหัว พุ่งเข้ามาครอบหัวแจ๊คอย่างรวดเร็ว แจ๊คตกใจมากพยายามที่จะดึงออกปรากฏว่ามันแน่นมากก่อนจะมีคำพูดในหัว

“โปรดคิดเมนูอาหาร”

คำพูดมีแค่นี้ แจ๊คจึงคิดว่าเป็นการสั่งอาหารแบบใหม่และคิดเล่น ๆ ว่าข้าวมันไก่กับต้มแซ่บกระดูกอ่อน

“โปรดรออาหาร”

ตัวอักษรได้ปรากฏขึ้นมาอีกรอบหนึ่งพร้อมกับรากไม้บนหัวหลุดออกไป แจ๊คคิดว่าคงไม่มีจริงใช่ไหม

............................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................