ข้าจะเป็นเศรษฐีแห่งราชวงศ์หมิง

        บทที่ 66

        เดินทางไปยังเมืองอู๋เซียน

        จางหยวนใช้เวลาในการเตรียมการเพียงแค่ไม่กี่วันเพื่อที่จะเดินทางไปที่เมืองอู๋เซียน

        “ นี่ตัวของเจ้าคิดจะเดินทางไปเพียงแค่ตัวคนเดียวจริงๆอย่างงั้นรึ? ”หย่งคังถามจางหยวนที่กำลังนั่งอยู่บริเวณด้านบนหลังรถม้า

        “ อย่างไรเสียตัวของข้าก็ต้องเดินทางไปด้วยตนเองแล้วก็ในตอนนี้ตรงบริเวณนี้มันก็จำเป็นจะต้องมีคนที่คอยดูแลด้วยไม่ใช่หรือขอรับ”

        “ ถ้าพวกเราทั้งสองคนเดินทางไปพร้อมกันหมดแล้วผู้ใดจะดูกิจการ ”

        “ ข้าสามารถเดินทางไปคนเดียวได้ขอรับท่านไม่จำเป็นจะต้องกังวล ” จางหยวนตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว

        เขาเข้าใจดีว่าหย่งคังในตอนนี้เป็นห่วงเขาที่จำเป็นจะต้องเดินทางไปที่เมืองอู่เซียนเพียงแค่คนเดียว

        ในตอนนี้สิ่งที่กำลังพบเจอก็คือปัญหาขาดแคนคนงานที่พวกเขานั้นไม่มีคนงานพอที่จะใช้งาน

        เมืองแห่งนั้นมีตลาดคนงานขนาดใหญ่เพราะแบบนั้นมันเองก็เป็นแหล่งหาคนงานชั้นยอด

        จางหยวนคิดว่าจะเดินทางไปเพียงแค่คนเดียวเขาอาจจะพบเจอคนงานที่ตนเองต้องการก็ได้

        ในตอนนี้ทางด้านของจางหยวนได้ออกเดินทางจากเมืองจินหยวนแห่งนี้เป็นครั้งแรกแถมยังออกเดินทางเพียงแค่ผู้เดียวภายในใจรู้สึกประหม่าอยู่ไม่น้อย

        “ เอาเถอะเจ้าก็ระวังตัวเอาไว้แล้วกันอย่างไรเสียเมืองแห่งนั้นก็มีหลายหลายอย่างที่มันแตกต่างจากเมืองแห่งนี้ ”

        “ การเดินทางไปที่สถานที่แห่งนั้นเจ้าจำเป็นจะต้องระวังตัวเอาไว้ ” หย่งคังเตือน

        “ เข้าใจแล้วขอรับตัวของข้าจะระวังตัวเอาไว้ ”

        …

        หลังจากนั้นจางหยวนก็เลยเริ่มออกเดินทางเขาเช่ารถม้าหนึ่งคันออกเดินทางมุ่งตรงมายังเมืองอู๋เซียน

        ใช้เวลาในการเดินทางอยู่ประมาณสามวันช่วงเวลาสามวันสามารถเดินทางไปถึงเมืองที่เป็นเป้าหมายได้

        การเดินทางไม่ได้ย่ำแย่แต่ก็ไม่ได้ดีเลิศไม่ได้มีอุปสรรคอะไรเป็นพิเศษแต่นี่เป็นการเดินทางครั้งแรกของจางหยวน

        โดยในตอนนี้เขาได้เดินทางมาถึงเป้าหมายของตนเองเรียบร้อยแล้ว 

        ณเมืองอู๋เซียน

        เมืองการค้าแรงงานขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่บริเวณด้านหน้ารถม้าของจางหยวนเดินทางมาถึงสถานที่แห่งนี้

        บุรุษหนุ่มที่นั่งอยู่บนหลังรถม้าดวงตาจ้องมองไปด้านหน้าจางหยวนมองเห็นเมืองขนาดใหญ่ตั้งอยู่บริเวณด้านหน้าของตนเองในตอนนี้

        “ นั่นคือเมืองอู๋เซียนสินะ ”

        “ แม้ว่าจะใหญ่ไม่เท่าเมืองจินหยวนแต่ว่าความใหญ่โตของมันเองก็ถือว่าเป็นเมืองขนาดใหญ่”

        “ เมื่อแห่งนี้ถือว่าเป็นเมืองการค้าแห่งหนึ่ง ส่วนของขึ้นชื่อของเมืองนี้ก็น่าจะเป็นที่ตลาดแรงงาน ”

        “ ไม่ว่าผู้ใดถ้าอยากจะมองหาพวกแรงงานที่ใช้งานได้หรือว่าคนมีความสามารถก็ล้วนแล้วแต่จะมองหาที่สถานที่แห่งนี้ทั้งนั้น”

        “ นี่ถือว่าเป็นการเดินทางครั้งแรกของเราเดินทางมาที่เมืองแห่งนี้ไม่รู้ว่าจะพบเจออะไรบ้างจำเป็นจะต้องเตรียมตัวให้พร้อม”

        ในตอนนี้เขาได้เดินทางมาถึงเมืองเป้าหมายของเขาเรียบร้อยแล้ว

        จางหยวนเดินทางมุ่งตรงเข้าไปภายในเมืองอู๋เซียนตั้งแต่ในช่วงยามเช้าสถานที่ที่แปลกหูแปลกตาเมืองที่แปลกหูแปลกตา

        สถานที่แห่งนี้แตกต่างจากเมืองจินหยวนทั้งถนนทางเดินแล้วก็เหล่าผู้คนล้วนแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

        จางหยวนมานั่งทานอาหารที่ร้านข้างทางแห่งหนึ่งมันเป็นร้านเล็กๆที่ตั้งอยู่บริเวณริมถนน

        จางหยวนได้ลองชิมรสชาติอาหารพวกนี้พร้อมกับพึมพำออกมา “ รสชาติไม่เลว”

        “ แต่ว่านะเมืองแห่งนี้มันก็ขึ้นชื่อว่าเป็นเมืองค้าทาสอันดับหนึ่งด้วยสินะ ”

        “ ยุคสมัยนี้ภายในโลกใบนี้มันยังมีสิ่งที่เรียกว่าระบบทาสอยู่ภายในเมืองแห่งนี้เป็นเมืองที่มีการค้าแรงงานขนาดใหญ่แน่นอนว่าถ้าใครอยากได้คนงานก็เดินทางมาที่สถานที่แห่งนี้ ”

        “ รวมไปถึงคนที่อยากได้ทาสด้วยเช่นเดียวกันก็เดินทางมาที่สถานที่แห่งนี้เช่นเดียวกัน”

        “ มองดูแล้วความใหญ่โตอาจจะไม่เทียบเท่าเมืองจินหยวนแต่ถ้ามองถึงจำนวนผู้คนที่เดินมันก็มีไม่แพ้เมืองจินหยวนเลยทีเดียว ”

        จางหยวนหลังจากที่ได้น้องนั่งอยู่บริเวณริมถนนและลองใช้ดวงตาของตนเองมองสำรวจบริเวณ

        บนถนนพบเห็นแรงงานมากมายทั้งแรงงานทาสและแรงงานต่างๆ

        “ เอาล่ะตามที่ท่านหย่งคังบอกเอาไว้การที่จะสามารถหาตลาดแรงงานทาสได้จำเป็นต้องเดินทางไปที่ตลาดแรงงานที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองสินะ”

        จางหยวนเริ่มกินอาหารอย่างรวดเร็ว

        หลังจากที่ทานอาหารเสร็จเขาก็ได้ออกเดินทางมุ่งตรงไปยังบริเวณกลางเมือง 

        เดินทางมาถึงบริเวณกลางเมืองสิ่งที่ตั้งตลาดอยู่บริเวณด้านหน้ามันคือตลาดแรงงานขนาดใหญ่

        สถานที่แห่งนี้มองเห็นได้อย่างชัดเจนว่ามันเป็นอาคารที่มีความสูงประมาณห้าชั้น

        จางหยวนพบเห็นผู้คนเดินเข้าออกอย่างมากมายหลังจากเตรียมตัวอยู่สักพักจางหยวนก็ได้เดินเข้าไปภายในนั้น

        เท้าทั้งสองข้างเดินก้าวเข้าไปภายในตลาดบริเวณโถงแรกที่เดินเข้าไปพบเห็นผู้คนมากมายกำลังติดต่อซื้อแรงงานอยู่

        จางหยวนมองเห็นภาพที่อยู่บริเวณด้านหน้าคิดภายในใจของตนเอง “ แล้วตัวของเราจะเริ่มติดต่อจากทางไหนก่อนดีเนี่ย”

        ในขณะที่กำลังสับสนว่าจะทำอย่างไรดีดูเหมือนว่าจะไม่ต้องเข้าหาเพราะมันก็มีผู้คนที่เข้ามาหาเขาในทันที 

        ผู้ที่เป็นพนักงานต้อนรับหนุ่มเดินตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว

        มันก้มศีรษะของตนเองลงเล็กน้อยกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้มกับคุณชายที่อยู่เบื้องหน้า “ คาราวะคุณชายท่านนี้ไม่ทราบว่าท่านเดินทางมาต้องการคนงานแบบไหนหรือขอรับ?”

        จางหยวนหันไปมองมันอย่างรวดเร็วคนส่วนใหญ่ที่เดินทางมาที่สถานที่แห่งนี้ล้วนแล้วต้องการคนงานจากตลาดคนงานทั้งสิ้น

        จางหยวนพูดกลับไปในทันที “ มีคนงานแบบไหนบ้าง?”

        “ ถ้าเช่นนั้นคุณชายเชิญมาทางนี่ตัวของข้าจะเริ่มแนะนำ ”

        จางหยวนเดินตามคนผู้นั้นไปอย่างรวดเร็วมันไม่ได้ดูถูกที่เขานั้นเป็นคนพิการเลยแม้แต่น้อย แถมมันไม่ได้สนใจเลยด้วยซ้ำ

        สำหรับตลาดแรงงานแห่งนี้ขอเพียงแค่ผู้ที่เดินทางมามีเงินต่อให้เป็นคนที่มีรูปลักษณ์น่าเกลียดอย่างไรพวกมันก็ยินยอมจะขายคนและขายแรงงานให้อยู่ดี

        เพราะแบบนั้นเพียงแค่ขาพิการหนึ่งข้างมันไม่ได้เป็นจุดสนใจกับพวกมันเลยแม้แต่น้อย

        คนผู้นั้นนำพาจางหยวนเดินทางไปยังบริเวณโต๊ะโต๊ะนึง

        มันนำเอาน้ำชาและขนมมาต้อนรับพร้อมกับนำเอาตำราเล่มหนึ่งออกมา

        มันเป็นตำราเล่มใหญ่คนผู้นั้นนำออกมาแล้วเกาะกลางออกพร้อมกับให้จางหยวนมองดู

        จางหยวนใช้ดวงตาของตนเองมองดูดูเหมือนว่าภายในนั้นมันจะเป็นเกี่ยวกับรายละเอียดของแรงงานที่สามารถซื้อได้

        “ นี่มัน… ”

        “ ข้อมูลขอรับข้าจะอธิบายให้ท่านเข้าใจได้ง่ายๆแรงงานที่อยู่ภายในตลาดมีอยู่สองประเภท ”

        “ หนึ่งคนที่ต้องการหางาน สองคนที่เป็นทาส ”

        “ แน่นอนว่าพวกเขานั้นมีราคาที่แตกต่างกันคนที่เป็นทาสเมื่อท่านซื้อไปมันจะมีราคาที่แพงกว่าเพราะเทียบเท่ากับว่าท่านซื้อชีวิตหนึ่งชีวิต ”

        “ ส่วนคนที่ต้องการหางานท่านเพียงแค่จ่ายค่าจ้างให้กับเขา  ”

        “ ส่วนเกี่ยวกับเรื่องรายละเอียดสัญญาการจ้างรวมไปถึงรายละเอียดเกี่ยวกับคนที่อยู่ภายในตลาดแรงงานของพวกเรามีถูกบันทึกเอาไว้ภายในนั้นหมดแล้ว”

        “ คุณชายสนใจผู้ใดก็ลองเลือกห้าจากภายในนั้นดู ”

        “ ข้ามั่นใจว่าคุณชายจะต้องถูกใจไม่คนก็สองคนอย่างแน่นอน ” มันทำการกล่าวออกมาอย่างฉะฉานคนผู้นี้น่าจะทำหน้าที่ต้อนรับมาเป็นเวลานานมันถึงพูดจาทุกอย่างได้อย่างรวดเร็วและไม่ขาดตกเลยแม้แต่น้อย

        จางหยวนได้ฟังคำอธิบายของมันเขาพยักหน้าเข้าใจ “ เข้าใจแล้วเป็นแบบนี้เองสินะ”

        “ ก็เป็นอย่างที่เห็นนั่นแหละขอรับคุณชายต้องการคนงานประเภทใดและต้องการจำนวนมากเท่าไหร่หรือขอรับ? ”

        จางหยวนเขาหยุดสายตาที่กำลังจ้องมองมันและก็เหลือบสายตาขึ้นไปมองผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้ากล่าวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว “ เท่าไหร่อย่างงั้นหรือข้าอยากจะได้คนงานสักประมาณร้อยถึงสองร้อยคนกระมัง”

        เมื่อได้ยินแบบนั้นผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้าดวงตาเบิกกว้างขึ้นแสดงใบหน้าที่ตื่นตระหนกตกใจ “ ร้อยถึงสองร้อยคนเลยอย่างนั้นหรือขอรับ!!!”

        แน่นอนว่าการที่จะซื้อแรงงานภายในตลาดจำนวนร้อยถึงสองร้อยคนถือว่าเป็นจำนวนที่มาก

        “ ถ้าเช่นนั้นนายท่านรอเดี๋ยวก่อนข้ามีบางอย่างให้ท่านดู ” ชายผู้นั้นวิ่งออกไปอย่างรวดเร็วราวกับว่าจะไปทำบางอย่างที่สำคัญ

        จางหยวนใช้ดวงตาจ้องมองมันอย่างฉงน

        จบบท