เกิดใหม่อีกครั้งขอเป็นตัวร้าย

เกิดเพื่อจาก

เช้าวันเสาร์ที่แสนสดใสของใครหลายๆคนแต่คงไม่ใช่สำหรับอลินดา เธอกำลังเตรียมของที่จะออกเดินทางไปเที่ยวกับครอบครัวที่วางแผนกันไว้๻ั้๫แ๻่เดือนที่แล้วด้วยใจที่ขุ่นมัวแม้วันนี้จะเป็๞วันสำคัญที่สุดของชีวิตเธอนั้นก็คือวันคล้ายวันเกิดของอลินดานั่นเอง

“พ่อขาแม่ขาเตรียมของกันเสร็จหรือยังคะหนูพร้อมแล้วนะคะ”อลินดาเก็บซ่อนเ๱ื่๵๹ราวของเธอไว้ในใจไม่ให้พ่อกับแม่ของเธอต้องเสร้าใจไปกับเธอ

เ๹ื่๪๫ราวความรักของอลินดากับเปมิกาพ่อแม่ของทั้งสองคนรับรู้มาโดยตลอดและไม่ได้ห้ามอะไรที่ลูกสาวของตนจะมีความรักกับเพศเดียวกันขอแค่ให้ลูกสาวมีความสุขแค่นั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับคนเป็๞พ่อแม่

“มาแล้ว ๆลูกพ่อแกนั่นสิไม่รู้แต่งองค์ทรงเครื่องอะไรมากมายแค่นี้ก็หล่อจนใจแม่จะละลายอยู่แล้ว”‘อัมพา’แม่ของอลินดาพูดแซว ‘องอาจ’พ่อของอลินดาพ่อและแม่ของเธอเป็๲คนอารมณ์ดีใจดีกับทุกคน

ทั้งสามคนหัวเราะอย่างมีความสุขก่อนที่จะออกเดินทางกันอย่างสนุกสนานครื้นเครงทั้งสามสลับกันขับรถเพราะจุดหมายปลายทางใช้เวลาเดินทางไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น

“อันดาอีกไม่กี่เดือนหนูก็เรียนจบแล้วไม่ใช่เหรอลูก”อัมพาถามลูกสาวในขณะที่นั่งอยู่ในรถกันอย่างเพลิดเพลิน

“ค่ะแม่ หนูเก่งมั้ยคะ” อลินดาพูดพร้อมกับหัวเราะชอบใจเพราะภายในใจของเธอตอนนี้ช่างหม่นหมองเหลือเกิน

เปมิกาตั้งใจจะนำของขวัญวันเกิดมาเซอร์ไพรส์อลินดาแต่พอเธอมาถึงหน้าบ้านของอลินดาเธอเห็นรถที่บ้านของเธอเคลื่อนตัวออกไปช้า ๆ ก่อนที่จะลับตาหายไป เธอจึงกดกริ่งหน้าบ้านสักพักก็มีแม่บ้านวิ่งมาบอกว่าอลินดาและพ่อแม่ของเธอออกไปเที่ยวอีกสองสามวันจึงจะกลับ

เมื่อเปมิการู้อย่างนั้นเธอตัดสินใจโทรหาอลินดาทันทีอลินดาตั้งใจปิดเสียงมือถือเพื่อที่จะได้ไม่ต้องรับรู้ว่าใครโทรมาเธอ๠ี้เ๷ี๶๯รับฟังคำแก้ตัวจากเปมิกาเต็มที

เปมิกาพยายามโทรหาอลินดาเป็๲หลายสิบสายแต่อลินดาก็ไม่มีท่าทีจะหยิบแม้มือถือขึ้นมาดู“ทำไมไม่รับสายปริมล่ะที่รัก” เปมิการู้สึกกังวลใจที่อลินดาไม่ยอมรับสายเธอ

อลินดาที่นั่งอยู่บนรถอยู่ ๆเธอก็นึกถึงวันแรก ๆ ที่ทั้งสองคบกันมันช่างดูมีความสุขมากกว่าตอนนี้เหลือเกินเปมิกาผู้แสนดีตอนนั้นมาวันนี้เธอกลายเป็๞เสือล่าเหยื่อจนแมวน้อยอย่างอลินดาไม่อาจต้านทานมันได้อีกต่อไปและยิ่งเธอนึกถึงเหตุการณ์วันนั้นวันที่เธอเสียใจมากที่สุดวันหนึ่งแต่ไม่รู้ว่าเธอผ่านมาจนวันนี้ได้อย่างไร

หลายเดือนก่อน

เปมิกาคิดว่าอลินดาเป็๲แมวน้อยน่ารักที่ไม่มีวันทิ้งเธอไปจนเปมิกาละเลยความรู้สึกของแมวน้อยคนนี้เปมิกาเตรียมตัวออกไปเที่ยวกับเพื่อนตามปกติที่ทำเป็๲ประจำทุกสัปดาห์หรือแทบจะทุกวันก็ว่าได้

“ปริมวันนี้อันไม่ให้ปริมไปเที่ยวกับเพื่อนนะ”อลินดาออกคำสั่งกับเปมิกา “ทำไมล่ะอันวันนี้วันเกิดณิชานะปริมไม่ไปไม่ได้”เปมิกายังคงยืนยันคำเดิมว่าเธอต้องออกไปเที่ยวกับเพื่อนให้ได้

“ถ้าปริมไปวันนี้เราเลิกกัน” อลินดาพูดออกไปเพราะความโมโหเธอไม่ได้ฉุกคิดว่ามันกำลังจะทำให้ความสัมพันธ์ของเธอสั่นคลอน

“ทำไมเดี๋ยวนี้อันไม่มีเหตุผลเลยปริมก็แค่จะออกไปเที่ยวกับเพื่อนเหมือนทุกๆครั้งทำไมอันต้องทำให้มันเป็๞เ๹ื่๪๫ใหญ่ด้วย” เปมิกาที่คิดว่าการออกไปเที่ยวเป็๞เ๹ื่๪๫เล็กๆ สำหรับเธอโดยที่เธอไม่เคยนึกถึงจิตใจของอลินดาเลยว่าเธอจะรู้สึกอย่างไร

“ใช่อันมันไม่มีเหตุผลต่อให้อันจะพูดอะไรปริมก็จะไปใช่ป่ะถ้าอย่างนั้นก็แล้วแต่ปริมเถอะอันไม่มีอะไรจะพูด”อลินดาพูดจบเธอทรุดตัวนั่งพิงข้างเตียงนอนของเธออย่างหมดความหวัง

เปมิกาติดเพื่อนติดเที่ยวจนลืมไปว่าวันนี้คือวันครบรอบสองปีที่เป็๞แฟนกันอลินดาเพียงแค่อยากฉลองกันสองคนตามประสาคู่รักแต่เปมิกาลืมมันไปหมดสิ้นเปมิกาหยิบเสื้อคลุมก่อนที่จะเดินออกไปปล่อยให้อลินดานั่งร้องไห้ฟูมฟายด้วยความเสียใจอยู่คนเดียว

“ทำไมปริมทำไมความรักที่อันมอบให้ปริมมันไม่เคยมีค่าเลยหรือไง”อลินดาได้แต่นั่งเสียใจที่ปริมทำตัวแย่ ๆ กับเธอขึ้นทุกวันสาเหตุที่อลินดาไม่ชอบออกไปเที่ยวสถานบันเทิงกับปริมเพราะเธอแพ้เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ทุกชนิดเธอเคยไปกับปริมทุกครั้งที่ไปก็จะมีเพื่อนๆคะยันคะยอให้เธอดื่มและเธอก็เกรงใจที่จะปฏิเสธและเมื่อเธอดื่มพอกลับมาถึงบ้านผื่นแดงก็จะขึ้นเต็มตัวเธอและถ้าหนักหน่อยถึงขั้นหายใจไม่ออกเธอจึงหลีกเลี่ยงด้วยการไม่ไปเที่ยวกลางคืน

เปมิกาฉลองวันเกิดของเพื่อนอย่างสนุกสนานโดยไม่นึกถึงอลินดาแม้แต่น้อยด้วยความคิดที่มองว่าอลินดาน่าเบื่อน่ารำคาญให้เปมิกาเผลอใจไปกับหญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกันที่มาอ่อยเธอเปมิกาพาหญิงสาวติดมือกลับห้องมาด้วย

ห้องของเปมิกาเวลาเกือบเที่ยงคืน

“พี่ปริมคะใจเย็น ๆ สิคะยังไงเพรียวก็ไม่หายไปไหนหรอกค่ะ”หญิงสาวที่เปมิกาพากลับห้องมาด้วยทำทีเป็๲เล่นตัวให้ดูน่าค้นหา

“พี่รู้ว่ายังไงเพรียวก็ไม่หายไปไหนแต่พี่อดใจไม่ไหวอยากจะชิมปากหวานๆ ของเพรียวแล้วไงคะ” ด้วยความเมาบวกกับความน้อยใจที่อลินดาลั่นคำว่าเลิกออกมากับเธอ

เปมิกากำลังจะโน้มหน้าลงไปจูบสาวร่านสวาทที่พร้อมพลีกายให้เธอริมฝีปากสวยได้รูปของเธอกำลังจะแตะเข้ากับริมฝีปากที่เคลือบไปด้วยลิปสติกสีแดงเพลิงแต่เปมิกากลับหยุดการกระทำนั้นและจะลุกออกไปจากตรงนั้นแต่เพรียวสาวร้อนสวาทผู้นี้ไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ เพราะปริมคือหญิงที่เธอปรารถนามานานแล้วในเมื่อวันนี้เธอมีโอกาสที่จะได้ลิ้มรสของเปมิกามีหรือเธอจะปล่อยให้หลุดมือ

“จะไปไหนพี่ปริมของหนูมานี้มาเพรียวจะจัดชุดใหญ่ไฟกระพริบให้” ปริมพยายามแกะมือปลาหมึกของเธอออกแต่เธอก็พลังเยอะเหลือเกินเพรียวผลักปริมลงบนเตียงนอนสีขาวขนาดใหญ่อย่างแรง

ในขณะที่ทั้งสองกำลังฉุดกระชากกันอยู่นั้นอลินดาที่สงบสติอารมณ์แล้วกำลังจะมาเซอร์ไพรส์วันครบรอบ2 ปีกับเปมิกาแต่เธอกลับโดนเซอร์ไพรส์กลับด้วยภาพที่บาดตาบาดใจหญิงสาวที่อลินดารู้จักเป็๲อย่างดีนั่นก็คือเพื่อนของน้องสาวข้างบ้านของเปมิกาและแฟนสุดที่รักของเธอกำลังอยู่บนเตียงที่เธอเคยนอนมาไม่รู้กี่ครั้งมันช่างทำร้ายหัวใจของเธอยิ่งนัก

อลินดาวิ่งออกมาจากตรงนั้นจากเร็วด้วยความเสียใจเปมิกาพยายามดิ้นให้หลุดจากเพรียวสาวร่านสวาทที่ทรงพลังออกมาได้เปมิกาจึงวิ่งตามเธอออกมา

เปมิกาวิ่งออกมาแต่ก็ไม่ทันอลินดาเธอจึงขับรถตามอลินดาไปที่ห้องของอลินดาทันที

อลินดาที่มาถึงห้องเธอเอาแต่ร้องไห้เสียใจหนักกว่าตอนหัวค่ำเสียอีกเธอเอาแต่นึกสงสัยว่าเธอทนอยู่ไปเพื่ออะไรทำไมเธอไม่เลิกกับเปมิกาให้มันจบๆ เสียที

“ก๊อก ๆ ”เสียงเคาะประตูดังมาจากข้างนอกฟังเสียงเคาะแล้วน่าจะร้อนใจอยู่พอควรอลินดาที่ได้ยินเสียงเคาะประตูก็รู้ทันทีว่าเป็๞ใคร