ข้าแค่อยากเป็นปลาเค็มทำไมมันยากจัง ทะลุมิติมาป่วนไทย

บทที่ 62 ลอบสังหารท่านขุน

จะกล่าวถึงญี่ปุ่นสักหน่อยตอนนี้ญี่ปุ่นอยู่ในช่วงยุคเฮอันตอนปลายหลังสองครามเก็มเป โดยฝ่ายที่โทโมเอะสนับสนุนคือ มินาโมโตะ โนะ โยชินากะ นางเป็นถึงทหารเอกผู้บัญชาการรบที่แข็งแกร่งที่สุดของโยชินากะทว่าในศึกที่อะวาสุ มินาโมโตะ โนะ โยชินากะ เห็นว่าไม่รอดแน่จึงขับไล่นางออกไปโดยเขาใช้คำพูดที่ว่า “ข้าไม่อยากตายพร้อมผู้หญิงมันเสียเกียรติ” นางในตอนนั้นโกรธมากนางพุ่งไปสังหารศัตรูอย่างบ้าคลั่งแล้วสังหารขุนพลเอกของศัตรูตายไปคนหนึ่งหลังสงครามจบนางก็หายไป คำพูดนั้นของโยชินากะ ต้องการให้นางหนีไปเพื่อเอาชีวิตรอดหรือหมายความอย่างนั้นจริงๆ กันแน่ทว่าไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรนางก็ไม่พอใจทั้งนั้นด้วยจิตวิญญาณที่เป็นนักรบของนางนั้นไม่เสียดายเลยหากต้องตายในสนามรบดังนั้น นางจึงหมดหวังแล้วออกเดินทางไปเรื่อยจนได้ยินว่าแผ่นดินสยามให้เกียรติสตรีเสมอบุรุษนางจึงขึ้นเรือสินค้ามาดูสักครั้ง นินเคยอ่านเรื่องราวของสงครามญี่ปุ่นมาพอสมควรจึงรู้ว่านางคือใคร

นิน “เดี๋ยวก่อนทำไมประเทศอื่นๆ กลับมีประวัติศาสตร์ที่มีรากฐานเหมือนในไทม์ไลน์ของโลกเดิมฉันล่ะมีแต่ที่ไทยที่แตกต่างไปโดยสิ้นเชิงมันชักจะแปลกๆ ไปหน่อยแล้ว” นินจึงสองถามข้อมูลต่อก็เข้าใจแม้จะมีส่วนคล้ายแต่ก็แตกต่างกันมาก เช่นบุคคลมีทั้งเหมือนและแตกต่างกันอย่างเช่นเรื่องของนินจาแตกต่างจากประวัติศาสตร์มากพวกเขาไม่ใช่ข้ารับใช้อีกต่อไปแต่เป็นเหมือนอีกองค์กรหนึ่งที่มีอำนาจพอๆ กับแคว้นเลยและพวกเขาไม่ยุ่งเกี่ยวทางการเมืองเช่นให้พวกเขาไปออกรบในสงครามโดยตรงหรือรับใช้แคว้นใดแคว้นหนึ่งทว่าพวกเขาสามารถรับเป็นงานๆ ให้เช่นจ้างสังหารเจ้าแคว้น

นิน “ว่าแต่ทำไมนางจ้องข้าเช่นนั้น” โทชิส่ายหน้า

โทชิ” ข้าเองก็ไม่แน่ใจลองถามนางไหม “นินส่ายหน้า

นิน” ข้ามีคู่หมั้นแล้วไปสนทนากับสตรีไม่เพียงไม่เหมาะสมจะทำให้นางเสียหายได้ “โทชิพยักหน้า

โทชิ” ว่าแต่นางอยากอาศัยอยู่ที่ประไทยท่านพอจะช่วยได้หรือไม่ “นินพยักหน้า

นิน” ไม่มีปัญหาข้าสามารถรับรองให้นางได้แต่ข้ามีข้อแม้” โทชิถาม

โทชิ “ว่ามาเลยนางจ่ายหนักแน่นอน” นินยิ้มออกมา

นิน “ไม่ใช่เรื่องเงินได้ยินว่าประเทศท่านมีดาบล้ำค่ามากมายรวมไปถึงเกราะและอาวุธลับข้าอยากขอมันเป็นค่าดำเนินการสักหน่อย” โทชิหัวเราะ

โทชิ” คิดว่าเรื่องอะไรได้แน่นอน “จากนั้นเขาก็ไปคุยกับท่านหญิงโทโมเอะนางได้ฟังก็พยักหน้า จากนั้นพวกเขาก็ถูกเชิญเข้าไปในสวนแล้วบังเอิญที่นินถูกจัดให้นั่งกับพวกของเว่ยหมิงเต๋อและพวกของโทชิ ขุนหลวงได้นำไวน์แช่เย็นออกมาให้ทุกคนได้ชิมกันเรียกได้ว่าประทับใจทุกคน นินหันไปหาท่านเจ้าคุณ

นิน” ไวน์ผมไม่ถนัดเลยมีเหล้าไหม” ท่านเจ้าคุณหน้ากระตุก

“เอาน้ำแข็งด้วยไหม” ทั้งสองหัวเราะออกมา ท่านเจ้าคุณสั่งสาวใช้หญิงเอาสุรามาให้

เว่ยหมิงเต๋อ “พวกท่านทำอะไรกันหรือ” นินยิ้มออกมาแล้วให้สาวใช้เอาแก้วมาเพิ่มพร้อมกับน้ำแข็งแล้วเทสุราลงไป

นิน “ลองดูเปิดโลกแน่นอน” เว่ยหมิงเต๋อได้ชิมก็ตาโตเย็นซาบซ่านจริงๆ

เว่ยหมิงเต๋อ” สุดยอดไม่คิดมาก่อนว่าจะทำแบบนี้ได้มันจะไม่เสียรสชาติหรือ “นินหัวเราะ

นิน” อย่าห่วงสุราไทยน่ะทำรสชาติมาเหมาะกับใส่น้ำแข็งดื่มอยู่แล้ว “นินเทสุราให้วาสและเป็ดด้วย

นิน” พวกนายไม่คิดจะคุยเลยหรือไง “เป็ดกับวาสแน่นอนว่าเกร็งมากขุนหลวงอยู่บนนั้นจะให้พวกเขาทำตัวตามสบายได้อย่างไร

โทโมเอะ “ข้าก็อยากจะลองบ้าง “นินหันไปยิ้มให้

นิน” แน่นอนสหาย “เขาจัดการแก้วและน้ำให้แล้วเทสุราให้นางอย่างใส่ใจนางค่อนข้างประหลาดใจบุรุษที่เทสุราให้สตรีมีจริงๆ ด้วยหรือ นางจิบแล้วก็พยักหน้าเป็นรสชาติที่ดีมากจริงๆ

นิน” เป็นไงบ้างสหายดีใช่ไหมล่ะ “นางพยักหน้า

โทโมเอะ” แปลกใหม่ดี “นินพยักหน้า

นิน” ผมเองก็เคยกินสุราประเทศคุณมาบ้างนับว่าไม่เลว “นางยิ้ม

โมโมเอะ “สุราของเรามีเอกลักษณ์เฉพาะตัวแต่ของท่านก็ยอดเยี่ยม” นินยิ้มออกมานางพบว่าบุรุษคนนี้หน้าตาพอใช้แต่การพูดคุยไหลลื่นมากยิ่งคุยยิ่งสนุกไม่ถือตัวเพียงเพราะนางเป็นสตรีเช่นนี้ข่าวลือน่าจะจริงที่ไทยให้เกียรติสตรี เมื่อเหล้าเข้าปากทุกคนก็สนุกขึ้น ขุนหลวงจึงกล่าว

ขุนหลวง “ต้องขอบคุณพวกท่านมากที่ทำการค้าและแลกเปลี่ยนกับไทยมายาวนานเราขอดื่มให้พวกท่านหนึ่งจอก “เมื่อขุนหลวงดื่มพวกเขาก็ดื่มตาม

เป็ด” นั่นไงพ่อค้าชายฝรั่งเศสเห็นว่าชื่อ อองรี นี่แหละที่นำกล้องมาขายท่านไปต่อรองกับเขาดู “นินพยักหน้า

นิน” แล้วพ่อค้าอังกฤษเล่า “เป็ดชี้ไปทางชายอ้วนคนหนึ่งผมทองหน้าตาใจดี

เป็ด “เขาชื่อ ปีเตอร์ “นินพยักหน้านี่ทำให้เขานึกถึงแมลงสาบขึ้นมาเลย นินคิดว่าจะไปสืบว่าพวกเขาตอนนี้กำลังพัฒนาอะไรกันอยู่กันแน่เขาจะได้วางแผนถูก หลังจากที่นินได้ศึกษาจากความทรงจำที่เจ้าของร่างเดิมกับหมอฝั่งที่เป็นชาวอเมริกาพบว่ายุโรปนั้นสามารถรวมประเทศได้นานแล้วและเป็นยุคแห่งการพัฒนาด้านอุตสาหกรรมและเทคโนโลยี พวกเขาจัดตั้งระบบการศึกษามานานมากแล้วหลักร้อยปีจึงสามารถสร้างคนที่มีความสามารถด้านต่างๆ ก่อนใครและพวกเขาแข่งขันกันเองจนทำให้สร้างอะไรใหม่ๆ ได้รวดเร็ว

อันที่จริงนินก็พอจะเดาได้แล้วว่าด้านเทคโนโลยีพวกเขาก้าวหน้าไปไกลแล้วทว่านินเองมาจากอนาคตเขาสามารถก้าวข้ามไปยังเส้นชัยก่อนเลยในบางเรื่องอย่างเช่นโถส้วมเขาสามารถก้าวข้ามทุกประเทศในครั้งเดียวเพราะเขาสามารถสร้างรูปลักษณ์สุดท้ายของมันออกมาได้เลยซึ่งประเทศอื่นอาจจะยังพยายามสร้างอยู่แต่นอนว่าพวกเขายังเป็นส้วมซึมอยู่ นินยังไม่รู้ว่ายอดสั่งจองของพี่เทียนตอนนี้พุ่งไปแค่ไหนแล้วเอาเป็นว่าขนาดอังกฤษเพิ่งมาลองใช้ครั้งเดียวก็สั่งจองไปจำนวนมหาศาลแล้ว แนวคิดของนินคืออะไรก็ตามที่ข้ามไปสำเร็จเลยได้เขาจะทำทันที ส่วนแผนของนินตอนนี้คือไฟฟ้าเขาจะทำให้ไฟฟ้าใช้งานได้มากกว่าเปิดไฟในตอนกลางคืน จากนั้นก็มีการแสดงขึ้นตรงทางเดินตรงกลางหลายชุดเป็นแบบของหลายชาติ นินหันมาถามเว่ยหมิงเต๋อ

นิน” การร่ายรำแบบจีนท่านว่ายังต้องปรับปรุงอีกหรือไม่ “เว่ยหมิงเต๋อหัวเราะ

เว่ยหมิงเต๋อ” ข้าจะกล้าแสดงความคิดเห็นต่อการแสดงของสตรีได้อย่างไร “นินคิดสักพัก

นิน” ถ้างั้นผมเปลี่ยนคำถามมันต่างจากของจินดั้งเดิมมากหรือไม่ “เว่ยหมิงเต๋อยิ้ม

” อันนี้ข้าพอตอบได้ความแต่ต่างคงจะเป็นความอ่อนตัวของร่างกายและความรู้สึก “นินสีคางไปมา

นิน” ความรู้สึกหรือ “จากนั้นนินจึงเปรียบเทียบกับมวยไทยในช่วงหลังชาวต่างชาติเข้ามาฝึกมวยไทยอาชีพที่ไทยกันเยอะมากหากคนไทยดูแล้วจะรู้สึกว่าพวกเขาต่อยมวยไทยก็จริงแต่มันไม่ธรรมชาติเหมือนคนไทย เช่นกันกับการร่ายรำแม้การแสดงที่ออกมานั้นถือว่าทำได้ดีแต่ก็เหมือนยังขาดอะไรบางอย่าง พ่อค้าพวกนี้ไม่กล้าล่วงเกินนางรำพวกนี้เลยพวกนางขายการแสดงมิใช่ขายเรือนร่างนี่คือกฎหมายไทยที่ต้องแยกอย่างชัดเจนในการปกป้องสตรีจึงมีแต่เสียงปรบมือให้พวกนาง ขุนหลวงมองนินแล้วคิดได้ว่าให้เขาแสดงฝีมือหน่อยแล้วกันให้ชาวต่างชาติได้เห็นถึงความสามารถของนินในด้านดนตรีพวกเขาจะได้มองนินสูงอีกระดับ

“ไอ้นินได้ยินว่าเอ็งแต่งเพลงเป็นไหนลองเล่นให้แขกบ้านแขกเมืองดูสักหน่อยสิ” นินหันไปมองท่านเจ้าคุณ

” ข้าไม่เกี่ยวมองมาทำไม “นินรู้ทันทีว่าตาแก่นี่เล่าเรื่องของเขาหมดเปลือกแล้ว

นิน “หวังว่าฝ่าบาทจะไม่หัวเราะกระหม่อมก็พอ” นินทำใจแล้วรับขลุ่ยมาจากสาวใช้ในวังก่อนที่เขาจะเล่นเพลงที่ทำให้ทุกคนต้องตกใจ แน่นอนว่ามันเป็นเพลงของน้าแอ๊ด เมดอินไทยแลนด์ ทุกคนไม่อยากเชื่อว่าขลุ่ยจะสามารถเล่นเพลงแบบนี้ได้ในยุคที่นินอยู่ดนตรียังเป็นแบบเชื่องช้าไพเราะจังหวะเร้าใจแบบนี้ยังไม่เคยมีมาก่อนดังนั้นทุกคนจึงตกใจ และในยุคนี้แม้มีดนตรีแล้วแต่คำร้องแบบเพลงยังไม่มีในไทยจะมีก็แค่ทำนองเสนาะเท่านั้น ทุกคนได้ฟังก็พยักหน้านินเล่นจบก็ปรบมือให้นิน

นิน” เล็กน้อยๆ “ขุนหลวงกล่าวออกมา

” เป็นเพลงที่แปลกที่เร้าใจดีข้าชอบมันชื่อเพลงอะไรเล่า “นินยิ้มออกมา

นิน” เพลงชื่อว่าเมดอินไทยแลนด์ฝ่าบาท “ขุนหลวงพยักหน้า นักดนตรีในวังต่างจนจำไว้พวกเขาก็สนใจจังหวะดนตรีของนินเหมือนกัน จากนั้นก็มีการแสดงแบบตะวันตกเครื่องดนตรีของเขาก็ไพเราะเช่นกันและมีเอกลักษณ์มาก

วาส “ข้าตกใจนะเนี่ยที่เจ้าสามารถเล่นดนตรีได้” นินหน้ากระตุก

นิน “ทำไมฉันมันเป็นอย่างไรงั้นหรือ” วาสหัวเราะ

เป็ด” ว่าแล้วเชียวท่านขุนทำอะไรไม่ได้บ้างเนี่ย “นินหัวเราะ

นิน” เยอะ” หลังจากงานเลี้ยงทุกคนก็กลับออกมาด้านนอกขุนหลวงรั้งตัวท่านเจ้าคุณไว้

นิน “พรุ่งนี้พี่จะกลับแล้วหรือ” เว่ยหมิงเต๋อพยักหน้า

เว่ยเหมิงเต๋อพยักหน้า

เว่ยหมิงเต๋อ “ใช่แล้วข้าอยู่นี่มาสิบกว่าวันแล้วถึงเวลาต้องกลับแล้ว “นินพยักหน้า

นิน” แล้วแร่พวกนั้นขายได้หรือไม่ “เว่ยหมิงเต๋อพยักหน้า

เว่ยหมิงเต๋อ “พวกยุโรปจะสนใจเหมาไปหมดแล้ว” นินพยักหน้าสมกับเป็นพวกยุโรปจริงๆ เห็นอะไรก็สนใจไปทั้งหมดอีกไม่นานพวกเขาต้องวิจัยอะไรออกมาได้แน่เขาต้องลงมือก่อนแล้วล่ะ

นิน “เช่นนั้นก็ขอให้พวกท่านเดินทางปลอดภัย” ทั้งสองพยักหน้า

เฉินเฟย “น้องชายข้าอยากชี้แนะเจ้าสักหน่อยวิชาที่เจ้ากำลังฝึกนั้นจากที่ข้าเห็นวันนั้นค่อนข้างอันตรายหากทำผิดวิธีให้เจ้าคิดว่าลมปราณก็เหมือนคลื่นที่ไหลไปตามร่างกายของเจ้าอยากให้มันไหลไปทางไหนก็เคลื่นไหวไปตามนั้น” หากคนไม่เข้าใจสำนวนจีนคงต้องงงเป็นแน่คำพูดนี้เข้าใจง่ายๆ ว่าเจ้าไม่ควรฝืนการไหลของลมปราณนั่นเอง

นิน “ข้ารับฟังแล้วขอบคุณพี่เฉินที่ชี้แนะ “เฉินเฟยยิ้ม

เฉินเฟย “น้องชายหากมีโอกาสเจ้าต้องมาจีนให้ได้นะเจ้าจะได้เห็นกับตาว่าโลกจอมยุทธ์เป็นอย่างไร” นินพยักหน้าจากนั้นทั้งสองฝ่ายก็บอกลา เขาหันไปหาพ่อค้าคนอื่นๆ เพื่อบอกลา

โทชิ “เรื่องท่านหญิงท่านว่าอย่างไร “นินพยักหน้า

นิน” พรุ่งนี้เราพบกันที่ร้านน้ำชาในตอนสายหน้าสำนักงานเลยแล้วกัน “โทชิพยักหน้าทานเจ้าคุณพูดคุยต่อที่วังหลวงคาดว่าคืนนี้คงไม่ได้กลับนินจึงไม่รอ ในวังเตรียมรถม้าไว้มากพอเพื่อไปส่งพ่อค้ากลับที่พักคนขับรถม้าเดินมาทางนิน

” ท่านขุนเชิญ “นินพยักหน้าแล้วเดินขึ้นรถม้าไม่นานเขาก็หลับไป ขณะนี้เป็นเวลาตีหนึ่งกว่าๆ แล้วร้านค้าต่างก็ปิดทั้งหมดเว้นเพียงหอโคมเขียวที่เปิดจนเช้าไฟบนถนนก็ปิดลงหลายสายยกเว้นถนนในเส้นทางของวังหลวงที่ยังคงเปิดไปจนเช้าเพื่อไม่ให้คนร้ายมีโอกาสรอบเข้ามา รถม้าของนินขับออกนอกเส้นทางโดยที่เขาไม่รู้ตัว

รถม้าเปลี่ยนเส้นทางตรงไปนอกเมืองโดยผ่านประตูเมืองที่ใกล้ที่สุดใช้เวลาสองชั่วโมงจึงมาถึงประตูเมือง ประตูเมืองที่ควรจะปิดไปแล้วทว่ามันยังเปิดอยู่ราวกับว่ารอรถม้าพวกเขาให้ออกไปก่อนรถคันนี้มันมุ่งหน้าเข้ายังในป่าที่ห่างจากเมืองถึงสองกิโลเมตรมันควบออกไปด้วยความเร็วสูงจนมาถึงหมู่บ้านร้างแห่งหนึ่งเขียนไว้ว่า หมู่บ้านไม่หวนคืน ที่นั่นเป็นเหมือนค่ายโจรมากกว่าหมู่บ้านเสียอีกมีบ้านหลายหลังสร้างขึ้นที่นี่ลักษณะของหมู่บ้านคือสร้างบ้านล้อมลานกว้างตรงกลางเอาไว้รถม้ามาจอดที่ลานกลางหมู่บ้านก็พบกลุ่มคนรออยู่ก่อนแล้วพวกมันวางกองกำลังไว้รอบๆแล้วชายร่างใหญ่สั่งคนเอาพวกเขาออกมา

“เอาผู้หญิงไปในห้องข้า” ชายคนรถม้ารับถาม

” พวกเอ็งจะทำอะไรมีคำสั่งให้ฆ่าพวกมันทันที “ชายที่เหมือนหัวหน้าค่ายกล่าวออกมา

” ผู้ชายเราฆ่าแน่แต่สตรีนี่ให้พี่น้องเราสนุกก่อนไม่ได้หรืออย่างไรนางก็ต้องตายอยู่แล้ว “ชายขับรถม้าลังเล

” ก็ได้แต่ขอเร็วหน่อยข้าต้องรีบกลับไปรายงานท่านหญิง “ชายที่เป็นหัวหน้าชื่อ เชา เขาสั่งลูกน้องให้สังหารนินก่อนเลย

“เดี๋ยว” ชายขับรถม้ารีบห้าม

“ใช้ดาบอาคมได้ยินว่ามันหนังเหนียว” ชายที่เป็นหัวหน้าจึงจัดการเองเขาชักดาบอาคมฟันไปที่คอของนินอย่างแรง เคร้งงงง อย่างไรก็ตามดาบอาคมของมันฟันนินไม่เข้า

เชา “ซวยแล้ว” ความเจ็บทำให้นินตื่นขึ้นมาทันที ดาบที่สองมันรีบฟันออกไป ควับ นินหลบได้แล้วลากวาสกับเป็ดออกมาระหว่างที่พวกมันกำลังตกใจ นินกดไปที่จุดในร่างกายทั้งสองก็ตื่นขึ้นทันทีทั้งสองมึนงงไม่นานเมื่อมองไปรอบๆ ก็เข้าใจสถานการณ์

วาส “เรามาอยู่นี่ได้ไง” เชา ตะโกนออกมา

เชา “ฆ่ามันเร็ว” พวกคนร้ายกว่าสามสิบคนชักดาบออกมาแล้วพุ่งเข้าสังหารนิน

นิน “เวรแล้ว” ทั้งสามถอยออกไปอย่างเร็วทว่าพวกเขาถูกล้อมไว้แล้วทั้งพื้นที่และกำลังคนยากที่พวกเขาจะหนี

นิน “พวกแกเป็นใครวะ” มันหัวเราะออกมา

เชา “จะตายอยู่แล้วยังสนใจอีกหรือ เป็ดอมพระที่ห้อยคอจากนั้นพลังกายของเขาก็ระเบิดออกมา

เป็ด “ท่านขุนจะไปคุยกับมันทำไมเล่าหนีก่อนไม่ดีกว่าหรือ” เป็นพุ่งเข้าใส่จุดที่มีคนน้อยที่สุดพวกมันฟาดดาบลงมาที่ร่างของเขา เคร้งๆๆๆ ร่างของเขามีแสงแวววาวขึ้น

เป็ด “โทษทีข้าหนักเหนี่ยวโว้ย “เขาต่อยออกไปที่หัวของคนที่ขวางเขา ปังงง ร่างของชายคนนี้กระเด็นออกไปทันที เขาหยิบดาบของมันแล้วพุ่งใส่ร่างของมัน สวบบ คนอื่นๆ ก็เข้าใส่เป็ดแต่เขาวิ่งหนีไปที่ถนนทว่ามีคนมาขวางทางทำให้เขาต้องเปลี่ยนทางแล้ววิ่งเข้าไปในบ้านพวกมันแทน ตูมมม เป็ดไล่อัดพวกมันจนบ้านสั่นสะเทือน

นิน “ช่างบ้าพลังแท้พุ่งไปตรงๆ แบบนั้นเลยหรือวะ” เวลาเดียวกันพวกมันก็ยิงธนูเข้ามาที่นินและวาส หมับบบ วาดจับไปที่ลูกศรที่ยิงมาที่นางแล้ววิ่งแบบซิกแซกพุ่งเข้าหาคนร้าย

” เขามาเลยนางตัวดี “ดาบหลายเล่มถูกฟันออกไปนางท่องคาถาแล้วดีดตัวขึ้นทำให้พวกมันพลาดเป้าก่อนที่นางจะเหยียบหัวพวกมันแล้วดีดตัวไปบนหลังคาบ้านเขาหาชายที่ยืนบนระเบียงที่เป็นมือธนู สวบบบ ศรในมือนางแทงเข้าลำคอของมันนางแย่งธนูจากมันแล้วยิงธนูใส่ร่างพวกมันแบบรัวเร็ว ปึกๆๆๆ เสียงหนักทึบยิงร่างคนร้ายร่วงไปหลายคน ส่วนนินท่องคาถาปลุกของขึ้นมา บูมมมม ร่างพวกมันที่อยู่รอบๆ กระเด็นออกไป ร่างกายนินเร็วดุจปีศาจทำให้เขาเห็นการเคลื่อนไหวของพวกมันเชื่องช้าราวกับถูกหยุดเวลามีดสั้นที่เอวของคนร้ายคนหนึ่งจากนั้น ฉัวะๆๆๆ ระหว่างที่ร่างพวกมันลอยอยู่ลำคอของพวกมันก็ถูกปาดด้วยมีดสั้นเลือดสาดกระจายออกมา

เชา” เก่งอะไรอย่างนี้ “มันเอาหุ่นยนต์ออกมาสามตัวแล้วสั่งให้พุ่งไปเล่นงานนิน ร่างของเสือสามตัวพุ่งออกไปที่นินด้วยความเร็วสูง

นิน” ไอ้เวร “ตูมมม เป็ดกระโดดทะลุหลังคาขึ้นมา

“ท่านขุนข้ามาแล้ว” เชากระโดดลงมาจากหลังคาแล้วเป่าไปที่หมัดของตัวเอง ตูมมมม เสือตัวหนึ่งโดนเขาต่อยจนมันกระเด็น

เชา” แรงความหรือไงวะ “มันพุ่งเขาไปหาเป็ดแล้วควงดาบใส่ไอ้เป็ดวิชาดาบของมันจัดว่าร้ายกาจเกินกว่าโจรธรรมดาแน่นอน

เป็ด” ไอ้เวรนี่ “เขาเองก็มีวิชาดาบที่ปู่สอนเช่นกัน เคร้งๆๆๆ ทั้งสองจัดได้ว่ากินกันไม่ลงจริงๆ คนที่ขับรถม้ามาหน้าตาบิดเบี้ยว

” ไอ้พวกเวรต้องให้ข้าลงมือจนได้ “มันดึงกระบี่อ่อนมาจากเอ็งเขาคือคนจีนชื่อว่า เจียงหลิน ที่มาที่ไปไม่แน่ชัด กระบี่อ่อนของเขาพุ่งเข้าหานินด้วยความเร็ว เคร้งงงง นินใช้มีดปัดมันออกไป

นิน” เจ้านี่ใช้วรยุทธ์ “นินถอยหลังมันก็เดินเข้ามา

เจียงหลิน “ท่านขุนยอมตายเสียเถอะ” นินขมวดคิ้ว

นิน “ใครส่งพวกแกมา” มันแสยะยิ้มออกมา

เจียงหลิน” ข้าต้องบอกแกด้วยงั้นหรือ “นินหน้ากระตุก

นิน” คนที่ส่งแกมาต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่สามารถเข้ามาเป็นคนขับรถม้าในวังได้ “มันยิ้มออกมา

เจียงหลิน” เดาไปก็ไม่มีประโยชน์เพราะอีกเดี๋ยวท่านก็ต้องตาย “ครืน…กระบี่ของมันมีพลังปราณไหลเวียนก่อนที่จะสาดปราณกระบี่ออกไปใส่นิน ฟี้วๆๆๆ นินดีดตัวหลบแล้วใช้วิชาตัวเขาพุ่งขึ้นไปบนต้นไม้ ปังๆๆๆ ปราณกระบี่เลี้ยวตามทิศทางนินออกไป

นิน” เวยเอ๊ย “นินพลิกตัวกระโดดขึ้นไปบนหลังคาบ้านหลังทางซ้าย มันรีบพุ่งตามไป เสือทั้งสามเปลี่ยนมาโจมตีวาสแทนคนร้ายที่ยังไม่ตายก็พุ่งเข้าหาทั้งสาม

นิน” แยกกันหนี “ทั้งสองรับทราบแล้วพุ่งออกไปคนละทางพวกมันก็แยกกันตามไป…