มหาสงครามศิลากำเนิดจักรวาล (The Cosmic War of the Genesis Stone)

⚔️ บทที่ 27 : คืนสุดท้ายในหมู่บ้าน

คืนสุดท้ายที่หมู่บ้านอนุญาตให้ไครอสพักอยู่เต็มไปด้วยบรรยากาศแปลกประหลาด—ครึ่งอบอุ่น ครึ่งเย็นชา

กองไฟถูกก่อกลางลาน ทุกครอบครัวมานั่งล้อมรอบกัน เด็ก ๆ วิ่งเล่นอยู่ด้านนอก แต่สายตาของผู้ใหญ่ยังจับจ้องมาที่เด็กชายไร้เงาเป็นพัก ๆ บางคนมองด้วยแววตาขอบคุณ บางคนมองด้วยความกลัวที่ไม่อาจลบหาย

ไครอสนั่งข้างอัครอส มือเล็กกอดดาบเก่าไว้แน่น เขาไม่ได้ยกดาบขึ้นเล่นเหมือนเด็กทั่วไปจะเล่นของ แต่โอบมันเหมือนของรักสุดท้ายที่ยึดโยงกับชีวิต

หญิงชราที่เคยเลี้ยงข้าวต้มเดินมาหา นำชามไม้ที่เต็มไปด้วยซุปผักหอมกรุ่นส่งให้ “เจ้าหนู…กินให้อิ่มเถิด วันพรุ่งนี้ต้องเดินทางอีกไกล”

ไครอสรับด้วยสองมือ ดวงตาสีเงินวาววับด้วยน้ำตาที่เอ่อขึ้นโดยไม่รู้ตัว “ขอบคุณ…ท่านเหมือนแม่แท้ ๆ ของข้า” เสียงนั้นทำให้หญิงชรานิ่งไปครู่ ก่อนจะลูบผมเขาแผ่ว ๆ น้ำตาเอ่อขึ้นเช่นกัน

แต่ไม่ใช่ทุกคนที่มอบรอยยิ้ม—ชายหนุ่มบางคนยืนกอดอกอยู่ห่าง ๆ กระซิบกับกันเองว่า “ยิ่งอยู่ ยิ่งนำภัยมา”

อัครอสรับรู้ได้ทุกถ้อยคำ เขาเอื้อมมาจับบ่าเด็กชายเบา ๆ พูดเสียงต่ำพอให้ได้ยินแค่สองคน “อย่าปล่อยให้คำพูดของพวกเขาสร้างเงาในใจเจ้า จำไว้ว่าเจ้าได้ช่วยชีวิตพวกเขาแล้ว—ไม่ว่าพวกเขาจะยอมรับหรือไม่ก็ตาม”

ไครอสก้มหน้ามองซุปในถ้วย เห็นเงาจันทร์เต็มดวงสะท้อนขึ้นมา แต่เงาของตนเองไม่ปรากฏ เขาหลับตา สูดลมหายใจยาว พึมพำในใจ “ถ้าแม่ได้เห็นคืนนี้ ข้าหวังว่าท่านจะภูมิใจในตัวข้า”

คืนนั้น เขานอนหลับไปพร้อมเสียงหัวใจเต้นแรงและคำถามที่ยังไม่มีคำตอบ—เขาเป็นใครกันแน่