“พี่หญิง” หยวนเจียวฝาง
“ถ้าอยากลอกนักก็เอาไปลอกทั้งหมด” หยวนเข่อชิงโยนแบบในมือให้น้องสาว
“ข้า…"หยวนเจียวฝาง
“ไร้ความสามารถขนาดดูถูกตัวเองขนาดนี้ก็ช่างเถอะอย่าฝืนใจเลย” หยวนเข่อชิง
“ไม่ใช่อย่างนั้นนะเ้าคะข้าชอบงานนี้แต่ว่าพอเห็นแบบของท่านแล้วจ้าก็นึกแบบอื่นไม่ออกแล้ว” หยวนเจียวฝาง
เหตุเพราะแบบที่หยวนเข่อชิงออกแบบนั้นงดงามวิจิตรละเอียดอ่อนซับซ้อนจนนางถอดใจว่าไม่มีทางเอาชนะได้เลย
“หากอยากจะชนะข้าแต่เอาแต่เดินตามข้าเมื่อไหร่จะชนะ” หยวนเข่อชิง
“ข้าไม่ได้” หยวนเจียวฝาง
“เ้าอายุแค่นี้แต่มีผลงานที่ดีหากลดความอยากเอาชนะข้าน่ะนะคิดดูว่าทำไมเ้าชอบงานนี้คิดดูว่าเ้าอยากออกแบบเพื่ออะไรเพื่อใครคิดว่าก่อนที่ข้าจะออกแบบได้อย่างนี้มันจะสวยอย่างนี้ั้แ่ครั้งแรกหรือไงงานแรกของข้าน่าเกลียดกว่าของเ้าเสียอีก” หยวนเข่อชิง
“จริงหรือเ้าคะ” หยวนเจียวฝาง
“จริงสิ” หยวนเข่อชิง
“แล้วท่านทำอย่างไร” หยวนเจียวฝาง
“ฝึกฝนแข่งกับตัวเองหาหนทางของตัวเองทำได้หรือไม่” หยวนเข่อชิง
“ทำได้!” หยวนเจียวฝาง
“ไม่มีอะไรแล้วข้าไปล่ะทำงานให้ดี” หยวนเข่อชิง
“ท่านพี่” หยวนเจียวฝาง
“มีอะไร” หยวนเข่อชิง
“เื่ท่านแม่เอ้ออนุว่านท่านได้โปรดยกโทษให้นางได้หรือไม่เ้าคะ” หยวนเจียวฝาง
“เจียวฝางแม่ของเ้าน่ะมีชู้นะนางมั่วสุมกับชายอื่นในบ้านของท่านพ่อแค่นี้ตระกูลหยวนยังอายไม่พออีกหรือ” หยวนเข่อชิง
“แต่ว่า” หยวนเจียวฝาง
“ไล่เ้าออกจากบ้านง่ายกว่าเก็บนางเอาไว้เ้าเลือกเอาเถอะหากเห็นว่าตระกูลหยวนไม่ดีกับเ้าข้าก็จะไม่รั้งเ้าไว้” หยวนเข่อชิง
“ข้าเข้าใจแล้วพี่หญิงข้าไม่ขอแล้ว” หยวนเจียวฝาง
เื่นี้เป็เื่คอขาดบาดตายดีที่เป็หยวนเข่อชิงนางจึงทำแค่ปลดอนุแต่หากเป็พี่ชายใหญ่อย่างหยวนหย่งชิงเขาคงตัดหัวนางทั้งแม่ทั้งลูกเป็แน่
นางเองไม่ควรได้คืบจะเอาศอกจริงๆ เพราะลูกอนุอย่างนางความเป็อยู่ดีกว่าคนรับใช้แค่นิดเดียวและสิ่งที่มารดาของนางทำไม่สามารถให้อภัยได้และนางไม่มีใครคุ้มครองแล้ว
แต่หยวนเข่อชิงที่ทั้งดุทั้งเข้มงวดกลับให้งานนางจนนางสามารถมีที่ยืนในตระกูลได้ไม่ควรสร้างความลำบากใจให้นางอีก
ส่วนหยวนเข่อชิงสงสารน้องสาวคนนี้มีเพียงเพราะนางเกิดเป็ลูกสาวจึงเป็ที่รังเกียจของอนุว่านที่มีความทะเยอทะยานนางจึงไม่ใส่ใจเจียวฝางมากนักแต่ทำอย่างไรก็ไม่สามารถมีลูกคนต่อไปได้จึงนำความไม่พอใจทั้งหลายมาลงที่ลูก
หยวนเจียวฝางที่อายุน้อยกว่านางแค่สองปีกลับมีรูปร่างเล็กแกร็นเหมือนเด็กอายุสิบหนาวเท่านั้นแต่ก่อนหน้านี้หยวนเข่อชิงไม่ได้ดีกับนางหากตอนนี้ดีด้วยอาจจะดูเปลี่ยนมากเกินไป
หลังจากนั้นก็กลับมาที่จวนตระกูลหยวน
“คุณหนูใหญ่” พ่อบ้านหวัง
“หาที่ได้หรือเปล่า” หยวนเข่อชิง
“ได้ขอรับ” พ่อบ้านหวัง
“แล้วซื้อมาหรือยัง” หยวนเข่อชิง
“ไม่ต้องซื้อขอรับเป็โฉนดของคุณนายใหญ่” พ่อบ้านหวัง
“เจอกล่องสมบัติแล้วหรือ” หยวนเข่อชิง
“ไม่ใช่ขอรับโฉนดผืนนี้เป็ของคุณนายใหญ่ที่ฝากข้าน้อยเอาไว้ก่อนมอบกล่องสมบัติให้นายท่านแยกเอาไว้ขอรับ” พ่อบ้านหวัง
“ทำไมเป็อย่างนั้นล่ะ” หยวนเข่อชิง
“ตอนนั้นฮูหยินรองเอ่อพยายามขอดูแลกล่องนั้นคุณนายใหญ่กลัวนายท่านใจอ่อนแล้วสินเดิมของนางจะไม่เหลือให้คุณหนูกับคุณชายใหญ่นางจึงเรียกคุณชายใหญ่ให้เก็บเอาไว้แต่เมื่อต้องย้ายไปตอนใต้คุณชายใหญ่ให้ข้าเก็บโฉนดเหล่านี้ไว้ให้ท่าน” พ่อบ้านหวัง
“แล้วทำไมเ้าถึงไม่ใช้โฉนดนี้ล่ะ” หยวนเข่อชิง
“โฉนดมีสลักหลังเอาไว้ขอรับแม้อนุว่าน้าก็ไม่สามารถทำได้” พ่อบ้านหวัง
“นางรู้หรือว่าเ้ามีโฉนด” หยวนเข่อชิง
“ไม่รู้ขอรับนางหาไม่เจอจึงไล่ข้าออกไป” พ่อบ้านหวัง
“ท่านต้องเจอกับเื่อย่างนี้เพราะปกป้องข้าลำบากท่านแล้ว” หยวนเข่อชิง
“หามิได้ขอรับคุณหนูตอนน้ำท่วมครั้งนั้นหากฮูหยินใหญ่ไม่ยื่นมือเข้าช่วยครอบครัวข้าคงล่มสลายไปเสียแล้วการได้ปกป้องสมบัติของท่านนับว่าข้าได้ตอบแทนบุญคุณท่านแล้ว” พ่อบ้านหวัง
เขายื่นกล่องไม้ให้หยวนเข่อชิง
“เช่นนั้นท่านรับตั๋วเงินนี้ไว้สำหรับเป็เงินชดเชยที่ทำให้ท่านลำบากอยู่เป็ปีและใบนี้ช่วยหาคนทำตามแบบที่ข้าร่างไว้ท่านพอเข้าใจหรือไม่” หยวนเข่อชิง
“เข้าใจขอรับแต่ว่าเงินนี่” พ่อบ้านหวัง
“่ที่เ้าอยู่อาสือเองก็ลำบากชดเชยให้เขาด้วยเงินนี่อย่าหาว่าข้าดูถูกเ้าเลยคิดว่าเป็เงินชดเชยสำหรับตระกูลหยวนที่ดูแลเ้าไม่ดี” หยวนเข่อชิง
“คุณหนูท่านช่างเหมือนฮูหยิน” พ่อบ้านหวัง
ฮูหยินของเขาทั้งงดงามและใจดีแม้ว่าคุณหนูจะไม่ยิ้มง่ายเท่าฮูหยินแต่นางก็ได้ความงามและความอารีจากท่านแม่มา
"เอาเถอะหาคนไปทำเตาให้ข้าท่านอ่านไม่เข้าใจตรงไหนถามข้าแต่เวลาก่อสร้างต้องทำตามแบบทุกอย่างนะ""หยวนเข่อชิง
“ขอรับท่านเขียนไว้ละเอียดและเข้าใจง่ายมากส่วนเรือนสามหลังตรงนี้ทำก่อนหรือหลังทำเตาขอรับ” พ่อบ้านหวัง
“ทำเตาให้เสร็จก่อนเรือนนั่นทำเป็ที่พักชั่วคราวสำหรับคนงานหลังจากทำเตาเสร็จก็ให้คนตัดไผ่เพิ่มและผึ่งเอาไว้ส่วนเรือนอีกหลังข้าต้องถามช่างตีเหล็กก่อนว่าเขาจะให้ทำออกมาอย่างไรด้านหลังให้ทำเป็โรงเก็บถ่าน” หยวนเข่อชิงอธิบาย
นั่งตอบคำถามจนพ่อบ้านและอาสือที่ถูกเรียกมาฟังด้วย
“ถ้าขายถ่านได้คงจะดีนะขอรับ” อาสือ
“ไม่ได้ขายทั้งหมดแยกฝั่งนะเอาไว้ทำเตาเสร็จข้าจะอธิบายให้ฟังอีกทีตอนนี้ฝากพวกท่านจัดการด้วย” หยวนเข่อชิง
ตอนนี้ต้องรีบกลับเพราะให้ใครเห็นนางอยู่ข้างนอกไม่ได้แม้จะอยู่ในคราบของอาเข่อแต่หากคนของโจวจื่อหยวนตามนางมาก็คงจะสงสัยว่าทำไมนางรู้จักตระกูลได้อย่างไร
“อนุหยวน” คนเฝ้าประตูทำความเคารพ
เดิมทีคนผู้นี้เป็คนที่จวนอ๋องจ้างมาอยู่ยามแทนองครักษ์เหตุเพราะชายารอง้าตัดงบค่าใช้จ่ายและเห็นว่าหากเกิดอะไรกับหยวนเข่อชิงก็เป็เื่ดีสำหรับพวกนาง
เพียงแต่ว่าเหลยอี้ปูมหลังนั้นไม่ธรรมดาเขาเป็ทหารรับจ้างที่ถูกปลดระวางเพราะอายุมากขึ้นแต่ร่างกายแข็งแรงและมีวิทยายุทธ์เพียงแต่ว่าเขาเคยถูกฟันที่ขาทำให้เดินไม่ปกติจึงหางานทำที่ไหนไม่ได้
แต่ชายารองอย่างหลี่ลี่เฟินเห็นโอกาสจึงจ้างเขาเอาไว้แต่หลังๆ ทางจวนอ๋องลดเงินเดือนเพราะรู้ว่าเขาไม่สามารถหางานอื่นได้เขาจึงต้องอดทนทำ
เพียงแต่หลังจากที่หยวนเข่อชิงฟื้นขึ้นมา นางเจอเขาที่แต่งกายซอมซ่อแต่สะอาดสะอ้านยังคงทำหน้าที่เข้มงวดโดยไม่สนว่าตนเองกำลังจะโดนไล่ออก
หยวนเข่อชิงจึงเสนอจ้างงานให้เขาและรักษาาแให้เขาจนทำให้เขากลับมาเดินได้ปกติแม้ว่าเขาจะสามารถหางานอื่นที่ดีกว่าได้แต่เขากลับยังคงทำงานให้หยวนเข่อชิงอย่างแข็งขัน
ไม่ใช่เพราะค่าแรงที่สูงแต่หยวนเข่อชิงให้เกียรติผู้อื่นเสมอปฏิบัติตนเหมาะสมแม้ว่านางจะไม่ยิ้มแย้มเช่นผู้อื่นแต่นางมักจะมีขนมของฝากหรือด้านในทำอาหารอะไรก็จะมีอาหารมาส่งให้เขาและเพื่อนร่วมงานคนอื่นเสมอ
“ใกล้ฤดูหนาวท่านควรเตรียมผ้าและกระดาษชุบน้ำมันกันลมได้แล้วเดี๋ยวข้าจะให้ช่างมาซ่อมหลังคาให้” หยวนหย่งชิง
“ขอบคุณขอรับ” เหลยอี้
“ขนมเ้าค่ะคุณหนูเห็นขนมแป้งทอดน่ากินเลยซื้อมาฝากทุกคน” ลู่จื่อยื่นถุงขนมให้
“ท่านสิ้นเปลืองเกินไป” เหลยอี้
“ถ้าอยากตอบแทนข้าก็ทำหน้าที่ให้ดีห้ามเจ็บห้ามป่วยเพราะหากเกิดเหตุข้าก็มีแต่พวกท่านที่จะปกป้องข้าได้” หยวนเข่อชิง
“ท่านไม่ต้องห่วงข้าจะทำหน้าที่อย่างดี” เหลยอี้
707
