พลิกชะตามาเป็นสาวงาม

          ฉู่หลินเห็นว่าท่านป้านั้นอุดอู้อยู่แต่ในฐานลับนางรู้สึกสงสารท่านป้ามาก ดังนั้นนางจึงถือวิสาสะพาท่านป้าใส่หมวกที่มีผ้าบางปิดบังใบหน้าไว้และหนีไปเที่ยวตลาดในเมืองหลวง

          “จะดีหรือฉู่หลินเดี๋ยวหยางฉีดุเอานะ เขายิ่งห้ามไม่ให้ข้าออกไปไหน” ท่านป้ารู้สึกเกรงใจหลานชาย

          “ข้าอยากให้ท่านออกไปสูดบรรยากาศภายนอกบ้างเจ้าค่ะ”ฉู่หลินกล่าว

          “ก็ได้งั้นไปสิ” ท่านป้าเองก็อยากออกไปข้างนอกบ้าง

          ฉู่หลินมองซ้ายมองขวาก่อนที่จะแอบพาท่านป้าไปนอกฐานลับและพาไปเดินตลาดในเมืองหลวง

          “ท่านป้าอยากได้อะไรมั้ยเจ้าคะ”ฉู่หลินเห็นว่าท่านป้าไม่แวะซื้ออะไรเลย

          “ไม่ล่ะที่นั่นมีพร้อมหมดแล้ว” ท่านป้าแค่มองๆเลือกๆแต่ก็ไม่ได้ซื้อร้านไหนเลย

          สักพักก็มีกลุ่มทหารนำขบวนเสด็จของฝ่าบาทมาที่ตลาดแห่งนี้

          “ฝ่าบาทเสด็จ! ทุกคนรีบหลีกทางคุกเข่าต้อนรับขบวนเสด็จเร็วเข้า” ทหารตะโกนบอกชาวบ้าน

          ฉู่หลินประคองให้ท่านป้าให้ไปหลบข้างทางพร้อมกับคุกเข่าเหมือนๆกับชาวบ้านคนอื่นๆ

          ปวงชนพากันก้มหน้าเพื่อถวายความเคารพแต่ท่านป้านั้นกลับแหงนขึ้นมามองด้วยความอยากรู้และแล้วนางก็เห็นใบหน้าของชายที่นางรู้สึกคุ้นเคยนั่นทำให้ภาพในความทรงจำของนางผุดขึ้นมาในหัว น้ำตาไหลรินไม่ขาดสายจนกระทั่งนึกไปถึงเหตุการณ์ที่ตนได้รับยาพิษที่ฝ่าบาททรงประทานนั่นทำให้นางกรีดร้องสุดเสียง

          “บังอาจใครกันที่กล้าก่อกวนแบบนี้” ทหารตะโกนดุ

          ฉู่หลินพยายามปลอบท่านป้า“ท่านป้าเป็นอะไรไปเจ้าคะ พยายามตั้งสติสิเจ้าคะ”

          ท่านป้าในตอนนี้หายใจรัวเร็วและตะโกนว่า “หม่อมฉันเกลียดฝ่าบาท หม่อมฉันเกลียดฝ่าบาทเพคะ”

          ฉู่หลินตกใจนางพยายามปิดปากไม่ให้ท่านป้าพูด

          “มีอะไรกันน่ะ”ฝ่าบาททรงลงจากเกี้ยวที่มีช่องให้เห็นพระพักตร์และเสด็จไปดูความวุ่นวาย

          “ท่านป้าไม่สบายเพคะนางสติไม่ดีอย่าถือสานางเลยนะเพคะ” ฉู่หลินรีบคุกเข่าคำนับเพื่อขอโทษแทนท่านป้า

          ฝ่าบาทเสด็จเข้าไปทอดพระเนตรดูเหตุการณ์ใกล้ๆและตรัสว่า“เหตุใดต้องสวมหมวกปิดบังใบหน้าแบบนั้นเดี๋ยวนางก็หายใจไม่สะดวกหรอก”

          “อย่าเข้ามาเพคะหม่อมฉันเกลียดพระองค์ ไปให้พ้น” ท่านป้าไล่โดยไร้ซึ่งความเกรงกลัว

          ฉู่หลินพยายามปิดปากท่านป้าแต่ท่านป้าผลักออกและยังคงพูดประโยคเดิมซ้ำๆ

          “นางเป็นใครทหาร! ดึงหมวกของนางออกซิ” ฝ่าบาททรงกริ้ว

          องค์รัชทายาทที่ติดตามมาด้วยพระองค์ทรงตกพระทัยมากที่เห็นท่านป้าทรงตั้งสติรีบกระซิบบอกทหารองครักษ์ให้รีบปฏิบัติการเป็นการด่วน

          ทหารที่ได้รับคำสั่งจากองค์รัชทายาทรีบปรี่เข้าไปช่วยโดยแสร้งจะจับหมวกของท่านป้าออกให้แต่ความจริงคือเขาแอบจี้จุดเพื่อทำให้ท่านป้าสลบไปทันทีท่านป้าสลบไปทั้งๆที่ยังไม่ได้ดึงหมวกออก

          “ท่านป้าท่านเป็นอะไรไปเจ้าคะ” ฉู่หลินพยายามเขย่าตัว

          “นางเป็นอะไรไป” ฝ่าบาททรงตกพระทัย

          ฉู่หลินรีบจับชีพจรพอรู้ว่านางเพียงแค่สลบไป เลยทูลรายงานว่า “ทูลฝ่าบาทท่านป้านั้นไม่สบายจริงๆเพคะ ตอนนี้นางสลบไปแล้ว ได้โปรดอภัยให้นางด้วยเถิดเพคะ”

          “รีบพานางไปรักษาเถิดหากนางสติไม่ดีแบบนี้ อย่าพานางออกมา ไม่เช่นนั้นนางอาจทำร้ายผู้อื่นได้” ฝ่าบาทตรัส

          “หม่อมฉันทราบแล้วเพคะ”ฉู่หลินกล่าว

          ทหารองครักษ์ขององค์รัชทายาทรีบอุ้มท่านป้าและพาไปในที่ลับตาคนก่อนที่จะให้ชายชุดดำอีกคนแอบอุ้มนางไปที่ฐานลับ

           ******************************

          ณ ฐานลับขององค์รัชทายาท

          หลังจากดูอาการให้ท่านป้าเสร็จฉู่หลินก็ต้องเข้าเฝ้าองค์รัชทายาท นางคุกเข่าอย่างรู้สึกผิด

          “เจ้ากล้าดียังไงถึงพาท่านป้าออกไปในสถานที่โจ่งแจ้งแบบนั้น” องค์รัชทายาททรงกริ้ว

          “หม่อมฉันขอประทานอภัยเพคะหม่อมฉันเพียงอยากให้ท่านป้าได้สูดอากาศภายนอกบ้างดีไม่ดีความทรงจำของท่านป้าอาจฟื้นคืนมาก็ได้นะเพคะ” ฉู่หลินอธิบาย

          “เกือบไปแล้วหากฝ่าบาททรงเห็นท่านป้าเข้า เจ้ารู้มั้ยว่าอะไรจะเกิดขึ้น” องค์รัชทายาทตรัสและทรงโล่งพระทัยที่สามารถแก้สถานการณ์ได้ทัน

          “เกิดอะไรขึ้นหรือเพคะ”ฉู่หลินอยากรู้จริงๆ

          “นี่เจ้า!” องค์รัชทายาทตรัสเพราะกริ้ว

          “เอ่อนางไม่รู้สถานะที่แท้จริงของท่านป้านะพะย่ะค่ะ” เหลียงอ้ายช่วยพูด

          “ท่านป้าเป็นใครหรือเพคะ”ฉู่หลินยังคงถาม

          แต่ทว่าอยู่ดีๆนางกำนัลก็รีบวิ่งออกมารายงาน“แย่แล้วเพคะ ท่านป้าอาละวาดทำลายข้าวของเพคะ”

          ทุกคนจึงเข้าไปดูเหตุการณ์

          “ปล่อยเราเดี๋ยวนี้บอกว่าให้ปล่อยไง” ท่านป้าพยายามดิ้นรนขัดขืนหลังจากที่นางกำนัลช่วยกันจับแขนของท่านป้าไว้

          “ใจเย็นๆก่อนนะขอรับท่านป้า” องค์รัชทายาทตรัส

          “องค์รัชทายาท! เราอยู่ที่ไหน เหตุใดถึงขังเราไว้ที่นี่” อดีตฮองเฮาถามอย่างเอาเรื่อง

          “พระองค์ทรงจำอดีตได้แล้วหรือพะย่ะค่ะ”องค์รัชทายาททรงดีพระทัย

          “ในตอนนั้นเราดื่มยาพิษเข้าไปเหตุใดเราถึงยังไม่ตายล่ะ” อดีตฮองเฮาพยายามทบทวนอดีต

          “กระหม่อมให้พระองค์ทรงดื่มยาหลอกซึ่งมันเป็นยาหยุดชีพจรชั่วคราวเท่านั้นพะย่ะค่ะ” องค์รัชทายาทตรัส

          “เจ้าช่วยชีวิตเราไว้งั้นหรือทำไมล่ะ หากฝ่าบาททรงทราบ เจ้าจะต้องถูกลงอาญานะ” อดีตฮองเฮาทรงสงบลงและตรัสด้วยความสงสัย

          “กระหม่อมยังเคารพพระองค์ดั่งเสด็จแม่ของกระหม่อมเสมอและกระหม่อมรู้ดีว่าพระองค์ทรงถูกปรักปรำแต่กระหม่อมทำอะไรไม่ได้เพราะไม่มีหลักฐานหรือพยานมาหักล้างในคดีเลยจำต้องใช้วิธีนี้เพื่อช่วยพระองค์พะย่ะค่ะ” องค์รัชทายาททรงรู้สึกผิด

          “ปล่อยเราไปเถิดเราไม่อยากอยู่ในเมืองหลวงอีกแล้วเราไม่อยากเห็นภาพความทรงทำอันแสนเจ็บปวดแบบนี้อีก” อดีตฮองเฮากล่าวทั้งน้ำตา

          “เสด็จพ่อทรงไม่ได้ตั้งพระทัยทำร้ายพระองค์นะพะย่ะค่ะ”องค์รัชทายาททรงพยายามแก้ตัวแทนฝ่าบาท

          “ฝ่าบาททรงหลงเชื่อคำยุยงของเหล่าขุนนางชั่วไม่เคยเชื่อใจเราเลยสักครั้ง ยี่สิบปีที่อยู่ด้วยกันมามันไม่ช่วยอะไรเลยจริงๆ”อดีตฮองเฮารู้สึกปวดใจ

          “แต่ฝ่าบาททรงไม่เคยลืมพระองค์ได้เลยนะพะย่ะค่ะฝ่าบาททรงไม่ยอมแต่งตั้งฮองเฮาพระองค์ใหม่ฝ่าบาทคงดำริว่าไม่มีใครแทนที่พระองค์ได้” องค์รัชทายาทตรัส

          “มันจะมีประโยชน์อะไรในเมื่อฝ่าบาททรงดำริว่าเราตายไปแล้วจริงๆ” อดีตฮองเฮากล่าว

          “ตอนนี้หากพระองค์ทรงไปจากที่นี่พระองค์ทรงอาจเกิดอันตรายได้ สายลับของพระสนมเอกมีอยู่มากมาย พระนางทรงไม่ยอมปล่อยพระองค์ไว้แน่”องค์รัชทายาททรงต้องการคุ้มครองความปลอดภัยของเสด็จแม่บุญธรรม

          “ทั้งๆที่เราก็ดีกับนางเหตุใดนางถึงเนรคุณเราเช่นนี้” อดีตฮองเฮารู้สึกเจ็บใจ

          “อำนาจมันบังตาพะย่ะค่ะ”องค์รัชทายาทตรัส

          “เราอยากเจอหยางต้วนและเซียงเซียงขอเราพบเขาหน่อยได้มั้ย” อดีตฮองเฮาอยากเห็นหน้าลูกแท้ๆ

          “ได้พะย่ะค่ะกระหม่อมจะพาไป” องค์รัชทายาทตรัส

          “ทูลองค์รัชทายาทฝ่าบาททรงมีรับสั่งให้พระองค์เข้าเฝ้าเป็นการด่วนพะย่ะค่ะ” ทหารองครักษ์รายงาน

          “เจ้าไปเถอะ ไม่ต้องห่วงเรา” อดีตฮองเฮากล่าว

          “งั้นกระหม่อมขออาสาพาอดีตฮองเฮาไปพบองค์ชายรองเองพะย่ะค่ะ”เหลียงอ้ายกล่าว

          “ฝากด้วยนะ เหลียงอ้าย”องค์รัชทายาททรงไว้พระทัยเหลียงอ้าย

          “พะย่ะค่ะ” เหลียงอ้ายเข้าไปช่วยฉู่หลินประคองอดีตฮองเฮาเพื่อไปที่คุกทหาร

          ฉู่หลินได้รับรู้เหตุการณ์ทั้งหมดแล้วนางรู้สึกผิดที่ได้เผลอพาอดีตฮองเฮาออกไปตลาดและที่สำคัญคือฝ่าบาททรงเกือบที่จะเห็นพระนางแล้วดีที่คนขององค์รัชทายาทสามารถแก้สถานการณ์ได้ทันเวลาพอดีคือทำให้อดีตฮองเฮาทรงสลบไป และพากันกลับฐานลับเป็นการเร่งด่วน

           ******************************

          ณ คุกทหาร

          “พระองค์ทรงรออยู่ที่หน้าคุกทหารกับฉู่หลินก่อนนะพะย่ะค่ะกระหม่อมขอคุยกับองค์ชายรองก่อน” เหลียงอ้ายกล่าว

          “เหตุใดลูกของเราถึงอยู่ในคุกเช่นนี้”อดีตฮองเฮาทรงตกพระทัย

          “องค์ชายรองทรงเข้าพระทัยว่าองค์รัชทายาททรงเป็นผู้ประหารพระองค์ดังนั้นจึงทำให้องค์ชายรองทรงรู้สึกเจ็บแค้นพระทัย และคิดก่อการกบฏพะย่ะค่ะองค์รัชทายาททรงทราบเข้า จึงรีบเข้าปราบปรามก่อนที่ฝ่าบาทจะทรงล่วงรู้มิเช่นนั้นองค์ชายรองทรงอาจถูกประหารได้พะย่ะค่ะ” เหลียงอ้ายอธิบาย

          “เขาเข้าใจผิดงั้นเจ้าเข้าไปอธิบายให้หยางต้วนฟังก่อนเถิด” อดีตฮองเฮากล่าว

          “พะย่ะค่ะ” เหลียงอ้ายรับคำ

           ******************************

          ณ ภายในห้องคุก

          เอิ่นลั่วซึ่งปลอมตัวเป็นเหลียงอ้ายได้สั่งให้ทุกคนออกไปก่อนโดยขังตนไว้ในห้องขังขององค์ชายรองชั่วคราว

          “ถวายบังคมพะย่ะค่ะองค์ชายรอง” เหลียงอ้ายคารวะ

          “คนทรยศ” องค์ชายรองตรัสโดยไม่หันมาทอดพระเนตร

          “หม่อมฉันคาดการณ์ไม่ผิดเลยจริงๆพระองค์ทรงจำหม่อมฉันได้ใช่มั้ยเพคะ” เอิ่นลั่วใช้เสียงผู้หญิงกล่าว

          “คงรักองค์รัชทายาทมากสินะถึงกล้าทรยศเราเช่นนี้” องค์ชายรองทรงแค้นพระทัย

          “หม่อมฉันมีเหตุผลเพคะ”เอิ่นลั่วกล่าว

          “ไหนว่าเจ้าจะไม่หลวมตัวไปรักหยางฉีไงล่ะ”องค์ชายรองตรัส

          “หม่อมฉันทำเพื่อความถูกต้องเพคะหาใช่เพราะหลงผู้ชายไม่” เอิ่นลั่วอธิบาย

          “ออกไปซะเราไม่มีอะไรจะพูดกับเจ้า” องค์ชายรองตรัสอย่างเย็นชา

          “ก็ได้เพคะหม่อมฉันออกไปก็ได้ แต่ขออย่างหนึ่งพระองค์ทรงอย่าบอกใครว่าหม่อมฉันคือเอิ่นลั่วได้มั้ยเพคะ” เอิ่นลั่วรอฟังคำตอบ

          “ทำไมเราต้องรับปากคนทรยศเช่นเจ้าด้วย”องค์ชายรองตรัส

          “หม่อมฉันจะให้พระองค์ทรงพบคนคนนึงหากหลังจากนี้พระองค์ทรงยังกริ้วหม่อมฉันอยู่ พระองค์ทรงจะทำอย่างไรหม่อมฉันจะไม่ว่าพระองค์สักคำและหม่อมฉันหวังเป็นอย่างยิ่งว่ามิตรภาพระหว่างเราจะยังคงอยู่ต่อไปนะเพคะ” เอิ่นลั่วกล่าว

          “เราไม่พบใครทั้งนั้น”องค์ชายรองทรงปฏิเสธ

          เอิ่นลั่วรีบเปลี่ยนบุคลิกให้สมเป็นชายอย่างเหลียงอ้ายแล้วเขาก็เดินไปพบอดีตฮองเฮา โดยให้ฉู่หลินเป็นผู้ประคองพระนางเข้าไปข้างใน

          “หยางต้วนลูกแม่”อดีตฮองเฮากล่าว

          องค์ชายรองทรงลืมดวงเนตรเพราะได้ยินเสียงอันคุ้นเคย“เสด็จแม่ พระองค์ทรงยังไม่สิ้นพระชนม์หรือพะย่ะค่ะ”

          อดีตฮองเฮาเสด็จเข้าไปสวมกอดลูกชายและกรรแสงเพราะตื้นตันพระทัยที่ได้เจอลูก“ฮือ ฮือ แม่คิดถึงลูกเหลือเกิน หยางต้วน”

          “กระหม่อมก็คิดถึงพระองค์มากพะย่ะค่ะว่าแต่เรื่องราวเป็นยังไงมายังไงกันแน่” องค์ชายรองทรงอยากรู้

          “องค์รัชทายาททรงให้แม่ทานยาหลอกมันไม่ใช่ยาพิษแต่เป็นยาหยุดชีพจรชั่วคราวจากนั้นสองวันต่อมาพระองค์ก็ส่งคนมาขุดร่างแม่ขึ้นมาพร้อมกับให้ยาแก้ได้ยินองค์รัชทายาทตรัสว่าในตอนนั้นแม่ความจำเสื่อมและมีสภาพร่างกายอ่อนแอพระองค์ทรงพยายามหาหมอมารักษาแม่ แต่ไม่หายสักที โชคดีที่เจอหมอฉู่หลินตอนนี้แม่ดีขึ้นมากแล้วและจดจำอดีตได้แล้วด้วย” อดีตฮองเฮาเล่า

          “ขอบใจมากฉู่หลินที่รักษาเสด็จแม่ของเรา” องค์ชายรองทรงหันไปหาฉู่หลิน

          “งั้นหม่อมฉันขอออกไปรอข้างนอกนะเพคะ”ฉู่หลินคิดว่าไม่เหมาะที่ตนจะมานั่งร่วมฟังแบบนี้

          “ขอบใจมากหากเรารู้สึกไม่ดียังไงจะเรียกเจ้านะ” อดีตฮองเฮากล่าว

          “เพคะ” ฉู่หลินยอมออกไปแต่โดยดี

          “แม่ได้ข่าวว่าลูกก่อการกบฏเป็นความจริงหรือลูก” อดีตฮองเฮารีบถาม

          “เป็นความจริงพะย่ะค่ะแต่ที่ลูกทำลงไปก็เพราะลูกแค้นองค์รัชทายาทมาก ในเมื่อลูกถูกจับได้แล้ว ลูกคงต้องยอมรับผิดพะย่ะค่ะ”องค์ชายรองทรงรับผิดชอบทุกอย่าง

          “องค์รัชทายาททรงบอกแม่ว่าเขาอยากให้เจ้ายอมรับข้อเสนอของเขาตอนนี้เขายังมีศัตรูตัวฉกาจอย่างพระสนมเอก จำเป็นต้องได้รับความช่วยเหลือจากลูก” อดีตฮองเฮากล่าว

          “ลูกเป็นตัวอันตรายสำหรับเขาเขาจะเชื่อใจลูกได้อย่างไรพะย่ะค่ะ” องค์ชายรองทรงสงสัย

          “ลูกอยากชิงบัลลังก์จริงๆงั้นหรือลูกอยากเป็นฮ่องเต้อย่างนั้นหรือ” อดีตฮองเฮาสงสัย

          “ลูก เอ่อไม่อยากเป็นพะย่ะค่ะ” องค์ชายรองทรงไม่ได้ต้องการเป็นใหญ่จริงๆ

          “หากลูกทำเพียงเพื่อแก้แค้นพี่ชายตัวเองเพราะแม่แม่ขอเถอะ อย่าคิดเป็นฮ่องเต้ในสภาพที่ใช้แต่อารมณ์แบบนั้นเด็ดขาดคนที่จะเป็นผู้นำปกครองแผ่นดิน เขาจะต้องอุทิศตนเพื่อปวงชนนะลูก” อดีตฮองเฮาเตือน

          “ที่พระองค์ทรงตรัสเช่นนี้เพราะทรงรักองค์รัชทายาทมากกว่าใช่มั้ยพะย่ะค่ะ” องค์ชายรองทรงน้อยพระทัย

          “ผิดแล้วหยางต้วนแม่รักลูกและเซียงเซียงมาก จนไม่อยากให้ลูกกลายเป็นเหยื่อทางการเมืองแบบแม่ต่างหากเห็นมั้ยลูกว่าแม่เจอเข้ากับอะไรแม่ถูกใส่ร้ายจนถึงกับถูกประหารชีวิตด้วยการกินยาพิษถ้าลูกไม่คาดหวังที่จะเป็นใหญ่แม่อยากให้ลูกชี้เจตจำนงให้ชัดและแสดงความจงรักภักดีให้เห็น นั่นจะทำให้ลูกไม่ตกเป็นเครื่องมือของใครและอยู่รอดปลอดภัยในชาติภพนี้”อดีตฮองเฮากล่าวตามประสบการณ์

          “ก็ได้พะย่ะค่ะลูกจะเชื่อเสด็จแม่” องค์ชายรองตรัส

          “แม่ต้องกลับแล้วแม่จะช่วยเกลี้ยกล่อมให้องค์รัชทายาททรงปล่อยลูกนะ” อดีตฮองเฮาสงสารลูกชาย

          “ขอบพระทัยพะย่ะค่ะ”องค์ชายรองตรัส

          ฉู่หลินเดินเข้ามาประคองอดีตฮองเฮาเพื่อออกไปจากคุก

          “ช้าก่อนฉู่หลิน เรามีเรื่องจะคุยกับเจ้า” องค์ชายรองตรัส

          “เจ้าคุยกับองค์ชายรองเถิดเราแข็งแรงมากแล้ว ไม่ต้องประคองหรอก” อดีตฮองเฮากล่าว

          “เพคะ” ฉู่หลินเลยจำต้องเข้าไปคุยกับองค์ชายรองสองต่อสอง

          แต่ไม่นาน เหลียงอ้ายก็เดินเข้ามาเพื่อช่วยประคองอดีตฮองเฮาแล้วพากันไปรออยู่นอกคุก

          ฉู่หลินยังคงรู้สึกหวาดหวั่นแต่ก็ยังทำใจดีสู้เสือ “ทรงมีอะไรหรือเปล่าเพคะ”

          “อาการเสด็จแม่เป็นเช่นไรบ้าง”องค์ชายรองตรัสถามดีๆ

          “พระองค์ทรงมีพระอาการดีขึ้นมากแล้วหลังจากได้ทานโสมพันปีไปเพคะ”ฉู่หลินเล่า

          “อย่างนี้นี่เองที่แท้องค์รัชทายาทก็ทรงชิงโสมพันปีไปเพื่อรักษาเสด็จแม่ของเรานี่เอง” องค์ชายรองทรงเข้าพระทัย

          “พระองค์ทรงให้อภัยองค์รัชทายาทเถิดนะเพคะ”ฉู่หลินเกลี้ยกล่อม

          “เราไม่ชอบให้เจ้าเข้าข้างผู้อื่นแบบนี้”องค์ชายรองตรัสดุ

          “องค์รัชทายาททรงเป็นพระเชษฐาของพระองค์นะเพคะไม่ใช่คนอื่น” ฉู่หลินกล่าว

          “เจ้ายอมติดตามเราไปทุกที่หรือไม่”องค์ชายรองทรงเปลี่ยนเรื่อง

          “หม่อมฉันติดตามพระองค์ไปไม่ได้เพคะ”ฉู่หลินมีเป้าหมาย

          “ทำไม” องค์ชายรองตรัสเสียงแข็ง

          “หม่อมฉันอยากเป็นหมอหลวงหญิงเพคะ”ฉู่หลินยอมบอกเหตุผล

          “ไม่ใช่เจ้าอยากเป็นพระชายาหรอกหรือ”องค์ชายรองทรงไม่เชื่อ

          “แล้วแต่จะทรงดำริเพคะ”ฉู่หลินไม่อยากอธิบายอะไรอีก

          องค์ชายรองทรงดึงตัวหญิงสาวเข้ามากอด

          “ปล่อยนะเพคะทรงจะทำอะไร” ฉู่หลินตกใจ

          “รับปากเราก่อนห้ามนอกใจเรา” องค์ชายรองทรงรอฟังคำตอบ

          “ทรงอย่าลืมสิเพคะว่าพวกเราหย่ากันแล้ว ไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีกและอีกอย่างในเมื่อหม่อมฉันเป็นคนทำร้ายคนสำคัญของพระองค์พระองค์จะยุ่งเกี่ยวกับหม่อมฉันทำไมเพคะ” ฉู่หลินเตือน

          องค์ชายรองทรงยอมปล่อยหญิงสาวและตรัสว่า“ก็ใช่ไง เจ้าต้องชดใช้ที่ทำให้เราสูญเสียคนสำคัญไป”

          เหวยเซียงในร่างฉู่หลินคิดในใจว่า“อย่าหลอกหม่อมฉันเสียให้ยากเลยเพคะเหวยเซียงไม่ใช่คนสำคัญสำหรับพระองค์เสียหน่อยทรงหยิบยกชื่อเหวยเซียงขึ้นมาเพื่อกลั่นแกล้งฉู่หลินต่างหาก”

          “เอาเป็นว่าไว้เจ้าไม่ยุ่งเกี่ยวกับชายคนไหนก่อน เราถึงจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเจ้า” องค์ชายรองตรัสเงื่อนไข

          “แน่นะเพคะ” ฉู่หลินรับข้อเสนอแม้จะรู้สึกว่าเงื่อนไขมันดูแปลกๆก็ตาม

          “คำไหนคำนั้น” องค์ชายรองตรัส

          “ก็ได้เพคะหม่อมฉันจะมุ่งแต่ทำงาน จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับชายใด งั้นหม่อมฉันกลับนะเพคะ” ฉู่หลินกล่าว

          องค์ชายรองทรงพยักพระพักตร์ปล่อยให้ฉู่หลินเดินจากไปภายในพระทัยขององค์ชายรองทรงกำลังสับสนว่าพระองค์ทรงรักเหวยเซียงจริงๆหรือเปล่าเหตุใดตอนแรกพระองค์ทรงแค้นฉู่หลินมากเมื่อได้ยินว่านางเป็นคนฆ่าเหวยเซียงแต่พอพระองค์ทรงอยู่ใกล้ฉู่หลินกลับรู้สึกเหมือนพระองค์ได้อยู่ใกล้เหวยเซียงเหตุใดทั้งสองคนถึงมีนิสัยคล้ายคลึงกันเช่นนี้และที่เหวยเซียงเคยเขียนว่าฉู่หลินสร้างวีรกรรมชั่วร้ายมันเป็นเรื่องจริงหรือไม่เพราะเมื่อพระองค์ทรงพบฉู่หลินตัวจริงกลับไม่เห็นว่านางจะมีพฤติกรรมชั่วร้ายเช่นนั้นเลยหรือว่าเหวยเซียงโกหกและเขียนจดหมายใส่ร้ายฉู่หลินอย่างนั้นหรือ