บทที่ 6 : ไม่เจอกันนาน
หลังจากนั้นพี่สายชลพาฉันขึ้นรถเพื่อพาไปส่งที่บ้านระหว่างทางฉันนั่งนิ่งเงียบ แอบปรายตามองพี่สายชลเป็บางครั้งบางคราว ตอนนี้ฉันไม่รู้ว่าพี่เขาคิดอะไรอยู่ยังโกรธฉันอยู่หรือเปล่านะ ฉันได้แต่เม้มปากแน่น
“น้ำหวานสบายดีนะ ไอ้เพชรเป็อย่างไรบ้าง” จู่ ๆ พี่สายชลเอ่ยปากก็ทำลายความเงียบลง
“ สบายดีค่ะ หวานไม่ค่อยได้คุยกับพี่เพชรแต่คงจะสบายดีแหละ”ฉันตอบออกไป พลางครุ่นคิดในใจว่าฉันควรจะพูดคุยอะไรต่อดี
“แล้วไม่คิดจะถามพี่บ้างเหรอ”พี่สายชลพูดโดยไม่หันมามองหน้าฉัน สายตายังคงมองออกไปตรงทางด้านหน้าถนนเช่นเดิม
“เอ่อ...แล้วพี่ชลสบายดีไหมคะ”ฉันรีบถามกลับ กลัวว่าพี่สายชลจะคิดว่าฉันช่างไร้มารยาทสิ้นดี
“หึ...ไม่ค่อยสบายหรอกแมวของพี่ซนเหลือเกิน” พี่สายชลตอบออกมา
“พี่ชลเลี้ยงแมวด้วยเหรอ”คำตอบนั้นทำให้ฉันเกิดสงสัยขึ้นมาทันที
“แมวหลงทางน่ะ ชอบทำให้พี่เป็ห่วงอยู่เรื่อย” พี่สายชลตอบพร้อมหันมามองหน้าฉันอย่างเพ่งพินิจทำเอาฉันหน้าร้อนผ่าว แล้วแมวพี่ชลเกี่ยวอะไรกับฉัน ทำไมฉันต้องขนลุกซู่แบบนี้ด้วย
หลังจากนั้นฉันกับพี่สายชลก็นั่งเงียบกันอีกสักพัก
“น้ำหวานไม่เจอตั้งนานคิดถึงไหม” พี่สายชลถามฉันอีกครั้ง แต่คำถามนี้ทำเอาฉันสะดุ้ง “คะ” ฉันเลิกคิ้วรีบทวนคำถามอีกครั้ง“พี่หมายถึงไอ้เพชรน่ะ คิดถึงมันไหม” ฉันถึงได้บางอ้อขึ้นมา “อ้อ..ก็คิดถึงค่ะ” ฉันได้ยินเสียงหึดังขึ้นเบาๆ ก่อนจะแอบเห็นพี่สายชลยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อนฉันเผลอจ้องหน้าพี่สายชลอยู่อย่างนั้น ก่อนที่พี่เขาจะหันมาสบตาด้วยอีกครั้ง “พี่หล่อเหรอถึงเอาแต่มองแบบนั้น” ฉันถึงกับหน้าเหวอไปเลยทีเดียวก่อนจะรีบเบือนหน้าหนีออกไปทางนอกหน้าต่างโดยไม่กล้าพูดอะไรอีก
เมื่อถึงหน้าบ้านพี่สายชลเดินลงมาเปิดประตูรถให้ฉัน แต่ก่อนที่ฉันจะก้าวเข้าไปในบ้านพี่สายชลรั้งแขนฉันเอาไว้อย่างเบามือ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบหัวฉันอย่างแ่เบา
“วันหลังห้ามไปเมาแบบนี้อีกนะ” พี่สายชลกำชับฉันด้วยพร้อมมองด้วยสายตาห่วงใย ฉันทำเพียงพยักหน้ารับจากนั้นฉันก็หันหลังเดินเข้าไปในบ้าน พลันได้ยินเสียงพี่สายชลเอ่ยตามหลังออกมา “คืนนี้ฝันดีนะคะ”เมื่อฉันได้ยิน ร่างทั้งร่างหยุดชะงัก มือฉันจิกชายกระโปรงไปมาอย่างไม่ได้ตั้งใจก่อนจะรีบวิ่งเข้าบ้านไปในทันที
เมื่อถึงห้องนอน ฉันแทบจะกรี๊ดออกมาลั่นบ้านฉันนอนบิดไปบิดมาบนเตียง มือฉันยกขึ้นลูบหัวตัวเองไปมา อยากััร่องรอยมือใหญ่ที่ยังจางๆ อยู่ ก่อนจะคิดถึงประโยคสุดท้ายที่พี่สายชลบอกฉัน “ฝันดีนะคะ” อร๊าย....น้ำหวานแล้วคืนนี้เธอจะนอนหลับลงได้ยังไงละเนี่ย
Part : พี่สายชล
ผมไม่ได้เจอกับเธอเกือบจะหนึ่งปีเห็นจะได้ ผมไม่รู้ว่าเธอเป็อย่างไรบ้าง ผมทำได้เพียงคิดถึงใบหน้าและแววตานั้นตามลำพัง ในตอนที่นั่งอยู่บนรถ ผมสังเกตเห็นเธอมีท่าทางที่อึดอัด มือน้อยจิกเกร็งบนกระโปรงบานจนแทบจะฉีกขาด ผมจึงตั้งใจเอ่ยทำลายความเงียบหวังให้เธอรู้สึกผ่อนคลายลงบ้างแต่เธอกลับเพียงตอบคำถามผมแล้วก็เงียบลงอีกครั้ง ผมได้แต่รู้สึกน้อยใจนิด ๆ ก่อนจะถามออกไปอีกครั้ง ตอนผมพูดถึงแมวน้อย เธอดูสนใจขึ้นมาบ้าง ผมจึงอดที่จะประชดเธอไม่ได้ ยิ่งนึกถึงตอนที่ไอ้หนุ่มหน้ามนนั่นจับมือถือแขนแมวน้อยของผมยิ่งทำให้ผมรู้สึกขุ่นเคืองเข้าไปอีก แต่เมื่อได้เห็นแมวน้อยของผม ทำตาใสมองผมอย่างเขินอาย ก็ทำให้อารมณ์ขุ่นมัวลดหายลงไปเลยทีเดียว ผมเห็นเธอเงียบไปอีกครั้ง ผมอยากถามเธอว่าเธอคิดถึงผมเหมือนที่ผมคิดถึงเธอหรือไม่ แต่เมื่อเห็นท่าทางที่ดูตื่นตระหนก ทำให้ผมแก้เก้อด้วยการเปลี่ยนเื่ไป เมื่อเธอบอกว่าคิดถึง แม้เธอจะหมายถึงไอ้เพชร แต่ผมก็แอบคิดไปเองว่าคำตอบนั้นคงหมายถึงผมแน่นอน ผมยิ้มกริ่มอย่างอารมณ์ดี และเมื่อผมเหลือบไปเห็นเธอเอาแต่จ้องหน้าผมอยู่อย่างนั้น ผมจึงอดที่จะเอ่ยแซวแมวน้อยของผมอย่างลืมตัว
เมื่อถึงหน้าบ้านเธอ ผมแทบอยากหยุดเวลาลงตรงนี้ ผมไม่ได้เจอเธอมานานและไม่รู้ว่าจะหาโอกาสไหนมาเจอเธออีก ก่อนเธอจะเข้าบ้านผมถึงกับกำชับเธอไว้ เผื่อวันหลังลับสายตาผม เธอจะได้ไม่กล้าออกไปซุกซนเช่นวันนี้อีก ก่อนที่เธอจะลับสายตาผมตัดสินใจเอ่ยคำว่า คืนนี้ฝันดีนะคะ ออกไปอย่างที่หัวใจอยากจะพูดออกมาเสมอ ผมเห็นเธอชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะรีบวิ่งเข้ามาไป ผมได้แต่หัวเราะออกมา ไม่รู้ว่าผมกำลังหัวเราะตัวเอง หรือว่าหัวเราะแมวน้อยของผมกันแน่ สายชลเอ๋ย...จะทำยังไงกับแมวน้อยตัวนี้ดีเนี่ย
2K
