เซนต์เซย่า ภาคนักรบคนสุดท้าย Saint Seiya The Last Hope

………………………

        โยเฮมาหากล้าในช่วงเช้า และทันทีที่ทั้งสองพบกัน  เด็กหนุ่มก็แทบจะกระโดดกอดนักเลงจอมเก๋า  สีหน้าแสดงออกว่ายินดีสุดๆ 

“ เฮ….คุณโยเฮมาแล้ว  ดีใจจังเลย ” 

“ เฮ้ เฮ้  เดี๋ยวก่อน คุณเซย่าไปทำอะไรมา  ทำไมถึงมีสภาพแบบนี้ ”โยเฮรีบยกสองมือขึ้นมาค้ำยัน  เพราะถึงเขาจะชื่นชอบเด็กหนุ่มมากเพียงใด  แต่ก็ไม่พร้อมจะเป็นพระเอกหนังวาย  ในใจนึกสงสัย  ด้วยเห็นว่าสารรูปของอีกฝ่ายดูยับเยิน ราวกับเพิ่งถูกรถสิบล้อเหยียบมาหมาดๆ 

“ อะ…เอ่อ….กะ…ก็มีปัญหานิดหน่อยครับ” กล้าเริ่มรู้ตัวว่าตนเองเสียจริต จึงเอาสองมือมาปัดเส้นผมที่ยุ่งเหยิงให้เข้าที่  แต่ไม่รู้จะแก้ไขขอบดำที่ใต้ตายังไง เพราะเขาอดนอนมาถึงสองคืน 

“ อืม……”โยเฮกอดอกนิ่ง  พร้อมเอียงหน้ามองคู่สนทนา  ด้วยประสบการณ์ที่อยู่บนโลกมาอย่างยาวนาน จึงลองเดาเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น 

“ อ้อ…รู้แล้ว  ปัญหาของคุณเซย่าก็คือ….คุณไม่ได้หลับไม่ได้นอนเลยใช่มั้ย” 

“ คะ…ครับ  ใช่ครับ  คะ…คุณช่วยหาทางแก้ไขให้ทีเถอะ ” กล้าดีใจที่อีกฝ่ายมาถูกทาง  

“ จุ๊ จุ๊  จุ๊  เด็กหนุ่มนี่ล่ะนา” นักเลงจอมเก๋าเกมจุ๊ปากใส่  แล้วล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง  เพื่อหยิบบางสิ่งออกมา  นั่นก็คือ….ขวดน้ำยาสีชาขนาดเล็ก

“ เอ่อ….นี่มันอะไรกันครับ  ผมไม่เข้าใจ ” พอเห็นนักเลงรุ่นเดอะยื่นขวดน้ำยาประหลาดให้ กล้าก็ไถ่ถาม  โยเฮเลยแถลงให้หายข้องใจแบบหน้าชื่นตาบาน 

“ โถ….คุณเซย่าไม่น่าถาม  เจ้านี่ก็คือ….ขวดยาสูตรลับ  เพื่อเพิ่มพูนพละกำลังให้ลงเล่นในสังเวียนรักได้นานขึ้น  ดีใจให้มากเถอะครับ  เพราะถ้าไม่รักกันจริง  ผมจะไม่ยื่นมันให้คุณเลย ”

          กล้าอึ้งอยู่นานพอดู หัวสมองพยายามประมวลผลอยู่อึดใจ จึงเริ่มรู้ว่าอีกฝ่ายพูดถึงอะไร  ใบหน้าเลยแดงก่ำตามประสาหนุ่มเวอร์จิ้นที่ไม่เคยสัมผัสไออุ่นของผู้หญิง 

“ บะ….บ้า  มะ…มันมะ…ไม่ใช่ยะ…อย่างที่คุณคิด ” 

“ อ้าว…..แล้วตกลง  มันอะไรล่ะครับ  หรือปัญหาของคุณคือ…นกเขาไม่ขัน มันจะเป็นไปได้ยังไง  ก็คุณยังหนุ่มยังแน่นอยู่นี่นะ ”โยเฮเอียงคอถาม  สองคิ้วขมวดเข้าหากัน 

“ ว้า…..นั่นก็ไม่ใช่เหมือนกัน  ว่าแต่ผมจะพูดยังไงดีน้า….”กล้ายกสองมือขึ้นขยุ้มศีรษะ เพราะรู้ชัดว่านักเลงวัยเก๋าน่าจะเข้าใจไปคนละทาง แต่เด็กหนุ่มไม่รู้จะอธิบายยังไง  เพราะสิ่งที่เขาเผชิญ  มันน่าอายเกินไป

         ทว่าโยเฮก็จัดว่าเป็นผู้โชกโชนทางด้านคาวกาม เลยคาดเดาเหตุการณ์ได้อย่างรวดเร็ว 

“ อ้อ…รู้แล้ว  คุณเซย่าไม่กล้าแตะต้องสาวน้อยคนนั้น เลยเผ่นหนีออกมานอนนอกห้อง  และหลับไม่ลงถึงสองคืน ” 

“ โอ้……ใช่เลยครับ  เป็นแบบนั้นแหละ ” ดวงตาของกล้าเบิกโพลง รอยยิ้มสดใสปรากฏบนใบหน้าอ่อนเยาว์เป็นครั้งแรก โยเฮจึงหัวเราะตอบ  พร้อมปล่อยน้ำคำที่ทำให้เด็กหนุ่มกลับมาหดหู่ 

“ ฮ่า ฮ่า  ฮ่า ไม่เห็นจะยากเลยครับ  ก็แค่ทำใจให้กล้า  แล้วลุยไปตรงๆเท่านั้นเอง และถ้าไม่รู้จะเริ่มยังไง  ผมมีไกด์ไลน์ให้คุณศึกษา ”พอโยเฮพูดจบ  ก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน  เพื่อหยิบกล่องใส่ดีวีดีออกมา และทันทีที่กล้ารับมาดู  เขาก็แทบสำลักน้ำลาย  ด้วยรูปหน้าปกบนกล่องก็คือ…สาวสวยในชุดวาบหวิว (มันพกของแบบนี้มาด้วยหรือ) 

“ ว้าก…..นะ…นี่มัน…..”แม้กล้าจะเป็นโอโตคุที่สนใจการ์ตูนเซนต์เซย่าเพียงอย่างเดียว  แต่เขาก็พอจะรู้ว่าสิ่งที่ถืออยู่คืออะไร ซึ่งมันก็หนีไม่พ้น…หนังใต้ดินจากแดนอาทิตย์อุทัย และนั่นก็ทำให้หัวใจของเด็กหนุ่มเต้นแรงจนพูดไม่ออก

           ทว่าโยเฮกลับคิดว่ากล้าดีใจ  เลยตบไหล่เบาๆ  พร้อมส่งยิ้มอบอุ่น 

“ ไม่ต้องคิดมากครับ  นี่เป็นเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ไม่ต้องซาบซึ้งขนาดนั้นก็ได้ ผมยินดีช่วยเหลือคุณอย่างเต็มที่ ”

         เพื่อไม่ให้นักเลงวัยเก๋าเข้าใจผิดไปมากกว่านี้  กล้าจึงรีบส่งแผ่นดีวีดีคืน  แล้วแก้เกี้ยวเสียงดัง  ใบหน้ายังคงแดงก่ำด้วยความเขินอาย 

“ ไม่ใช่แบบนั้นครับ  คุณโยเฮเข้าใจผิดแล้ว ผะ…ผมไม่ได้อยากให้คุณช่วยเรื่องนี้ ”

          โยเฮรับแผ่นหนังใต้ดิน  เขามองสีหน้าที่ดูมุ่ยๆของเด็กหนุ่มอยู่ครู่หนึ่ง  ก่อนจะคิดออก 

“ อ้อ…ผมรู้แล้วว่าคุณต้องการอะไร  คุณช่างเป็นคนดีจริงๆ ” 

“ โอ้…ใช่แล้วครับ  ดีจริงๆที่คุณเข้าใจ ว่าแต่….พอจะแนะนำวิธีแก้ไขให้ผมได้มั้ย ” 

“ อืม…ไม่ยาก  ผมเองก็พอมีสิ่งนั้นติดตัว  เพราะอาจเกิดเหตุไม่คาดฝันกับเราอยู่ตลอด” โยเฮพูดจบ  ก็ล้วงเข้าไปกระเป๋ากางเกง  เพื่อควานหาบางสิ่ง และนั่นก็ทำให้กล้าเริ่มตงิด  ด้วยสิ่งที่เขาพยายามสื่อ  มันไม่น่าจะเกี่ยวข้องกับอุปกรณ์ใดๆ 

“ เอ….หรือคุณโยเฮจะเข้าใจผิดอีกแล้ว  เพราะความจริง  เราแค่ไม่อยากนอนหน้าห้อง  และถ้าเป็นไปได้  ก็อยากให้เขาหาที่พักใหม่  จะได้อยู่สบายมากกว่านี้ ”

         และแล้ว  สิ่งที่กล้าสังหรณ์ใจก็กลายเป็นจริง  ด้วยโยเฮได้หยิบบางสิ่งออกมา  มันก็คือซองพลาสติกทึบสีขาวที่บรรจุวัตถุทรงกลมบอบบางไว้ข้างใน  และเมื่อดูจากขนาดที่ไม่เกินฝ่ามือ ก็รู้ชัดว่านั่นก็คือ……ถุงยางอย่างไม่ต้องสงสัย  เด็กหนุ่มจึงยกมือขวาขึ้นกุมขมับ 

“ ว่าแล้วเชียว  คุณโยเฮไม่เข้าใจจริงๆ ” 

“ อ้าว….ตกลง  คุณเซย่าไม่ได้ต้องการสิ่งนี้หรือครับ ผมรับประกันว่าถ้าได้ใช้มัน  จะปลอดภัยจากมารหัวขนล้านเปอร์เซ็นต์  หรือที่คุณกลุ้มใจ  เป็นเพราะเจ้านี่เล็กเกินไป  ไม่เป็นไร  เดี๋ยวผมจะไปหาไซส์ที่ใหญ่กว่านี้” โยเฮเองก็ดูผิดหวัง  เพราะรู้ชัดว่าเด็กหนุ่มที่ตนเคารพ  ไม่ได้ต้องการสิ่งที่เขาเสนอ เลยทำท่าจะปลีกตัวไปซื้อถุงยางอันใหม่  แต่กล้าก็รีบรั้งเอาไว้  พร้อมตัดสินใจ  สารภาพความจริง 

“ ไม่ต้องทำความเข้าใจแล้วครับ  ผมขออธิบายเอง  ตั้งใจฟังให้ดีนะ  เพราะผมจะพูดครั้งเดียว ด้วยมันน่าอายเหลือเกิน ” 

“ อ่า……ครับ ”โยเฮถึงกับเอะไม่ออก เพราะสีหน้าของกล้าดูจริงจังเหลือประมาณ 

………………………..

          หลังจากกล้าอธิบายจนหมดเปลือก  โยเฮก็เริ่มเข้าใจเหตุการณ์  แต่เขาก็ไม่เก็ตอยู่ดี ด้วยพฤติกรรมของเด็กหนุ่มนั้นขัดกับสันดานของเพศชายทั่วไปที่นักเลงวัยเก๋าเคยเจอมา 

“อา…ผมรู้แล้วว่าคุณเซย่าต้องการหาที่พักใหม่ แล้วยกห้องเก่าให้เด็กสาวคนนั้น  แต่ทำไมต้องยุ่งยากขนาดนั้น  คุณไม่นอนห้องเดียวกับเธอไปเลยล่ะ เพราะนอกจากจะได้พักผ่อน  ยังได้สนุกกับเรื่องอย่างว่าอีก” พอโยเฮพูดจบ  ก็งัดแผ่นหนังใต้ดินกับถุงยางขึ้นมา  ด้วยหวังว่ากล้าจะเปลี่ยนใจ แต่เด็กหนุ่มกลับส่ายหัวรัวเร็ว 

“ ไม่ครับ  ยังไงก็ไม่  ผมไม่คิดจะทำแบบนั้น ” 

“ เพราะอะไรล่ะ  หรือจะอ้างว่า…ตัวเองเป็นสุภาพบุรุษ ไม่อยากขืนใจใคร  ถ้าเป็นเหตุผลนี้  ผมก็ขออนุญาตชี้แจงว่า……เด็กสาวคนนั้นแอบมีใจให้คุณ  และถ้าคุณเซย่าจะทำขึ้นมาจริงๆ ยังไงเธอก็ยินยอม ” โยเฮใส่ไปตรงๆ หวังให้กล้ารู้ความนัยที่เด็กสาวเก็บซ่อนอยู่ ทำให้เด็กหนุ่มเขินหนักกว่าเก่าจนพูดไม่ออก 

“ คะ….คุณยะ….โยเฮเอาอะไรมาพูด  มะ…..ไม่จริงหรอกน่า…..” 

“ โถ….นี่แหละนา…เด็กหนุ่ม  ถึงคุณจะสู้เก่งเพียงใด แต่สุดท้ายก็ยังอ่อนหัดเรื่องมองคนอยู่ดี  เชื่อเถอะ  ผมดูไม่ผิดหรอก  เอาประสบการณ์ที่อยู่บนโลกมา40 กว่าปีเป็นเดิมพันเลย ”

          กล้าเริ่มรวนเร เพราะเห็นนักเลงวัยเก๋ายืนยันหนักแน่น  แต่แล้ว  เด็กหนุ่มก็ดึงสติกลับมา  แล้วปฏิเสธถี่รัว 

“ ไม่ ไม่  ไม่  ยังไงก็ไม่  รบกวนคุณช่วยหาที่พักใหม่ให้ด้วย  และถ้าได้ห้องใกล้ๆนี้  ผมจะขอบคุณเป็นอย่างยิ่ง  ฝากด้วยครับ ”พอกล้าพูดจบ  ก็รีบตัดบทด้วยการวิ่งไปที่ห้องน้ำรวม  เพื่อล้างหน้าล้างตา  ทิ้งให้โยเฮยืนงงอยู่เดียวดาย 

“ อ้าว…แล้วตกลง  คุณไม่ต้องการของเล่นพวกนี้จริงๆหรือ ” โยเฮกล่าวเบาๆ  พร้อมก้มลงมามองแผ่นหนังใต้ดินและซองถุงยางที่อยู่ในมือ 

………………………

           คำขอของกล้าเป็นผลทันที เขาได้ห้องพักใหม่ที่อยู่ติดกัน เพราะโยเฮคือขาใหญ่ของตึกนี้  เลยสั่งได้ทุกอย่าง  แน่นอนว่าเด็กหนุ่มรู้สึกพอใจ  จะได้ตัดปัญหาหยุมหยิมออกจากสมอง 

“ เฮ้อ…โล่งอกไปอีกหนึ่งอย่าง  ต่อจากนี้ เราจะได้โฟกัสกับปัญหาหลักเพียงอย่างเดียว  แต่ก่อนอื่น  ขอนอนเอาแรงซักงีบก่อน ” พอกล้าตกลงใจ เขาก็ทิ้งตัวลงนอนบนฟูกนิ่ม  ไม่นาน  ก็หลับผล็อยในทันทีด้วยความเหนื่อยอ่อน

……………………..

          กล้าไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปนานเท่าใด แต่โสตประสาทเริ่มสัมผัสถึงเสียงประหลาด และพอสมองประมวลผลจนเสร็จสรรพ เด็กหนุ่มก็รู้ชัดว่านั่นคือ…..เสียงเคาะประตู 

“ ก๊อก  ก๊อก  ก๊อก…….” 

“ เอ…..ใครน่ะ ” กล้างัวเงีย  เพราะยังนอนหลับไม่เต็มที้ แต่พอเสียงเคาะประตูเริ่มทวีความรุนแรง เด็กหนุ่มก็ลุกขึ้นยืน  แล้วเดินไปที่ประตู  เพื่อเปิดมัน 

“ แอ๊ด…….” 

“ ใครครับ  มีธุระอะไรเหรอ…..” แต่พอกล้าพูดไม่ทันจบ เด็กหนุ่มก็หายง่วงในบัดดล  ด้วยพบว่าบุคคลที่ยืนอยู่หน้าประตูก็คือ…เด็กสาววัยใส  แถมกายไซส์ S ของเจ้าหล่อนยังสวมชุดนอนสีขาวที่แสนบางอีก ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นตูมตาม

" ว้าก  ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือ.......อะไร"

สามารถติดตามงานเขียน  ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจJalando นักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ

https://www.facebook.com/jalando.darksidewriter.version2